Friderici Ritschelii Opuscula philologica

228쪽

eonimentariolos mammaiieos continet. Qua quidem motuita, ut iii Odie luet' eripta sunt, uppoSisi ut in reliquas quoque, aut in illiri, e ri quana in tros illus ii Zelga Actiolia fuisse Omposita intelligatur immo vix dubito quin tu ipso diae, e quo Ambrosianus descriptus est, aut Omnes ut

plures sinulae extiterint, o quibus librariam e plurium Pomiarum rem iis compositumis, eas quae nunclaue celebrat erant deprompsera n extant fortasse Avium se hiatu in irae lac Vrbinato 141, quo uius est usterus es eius praes. in Aristoph.). Neque senim erat, cur Otto Selineideriis de

229쪽

ris erat, inciam uinibus Aristophanis sabulis operam disss Dogavit ad solarii nutum mitis odicis iis siriptioilem

fura se, quoniam fuerunt qui de Isaac fratre cogitarerit, nunc ipsa illa, quae dubitationem ria userat ibi Homeri carminibus

s ella ab Ioatine in Meges Iliadis p. 45 et a 25 d. Herm. prolata, hie vero p. ii6,5 dic dm,oti Me. ab ipso correcta firmatur. Ceterum de ipsis Aesiis rectissim iudicarit --

siems, ea tuae in sis Imremitur Maetina ex parte in edis αδ Aristophanem schol is auro λεξει quoque occurrere. Rm si convicia iraedam si vatius ias talion A. quihus ι gregis gaudet ineptissimus hOIrin i Esecueris, ita Oimiino cum scholiis a Kustero

editis consentiunt Ambrosiana, ut pauca, quae novi liquide intineant, invenerim, antiquiores autem auuiores praeserveteram mmmentatorem, qui es παλαοὶ aior φω vel irininio dici solent, rarissime in auxilium, uti esse videantur. Sed ut ad id quod protiositum est redeam, duo vides esse

prooemin, quae uim non tam re qua in verbis distent tant ei vix v roor no quis sex uno ZEiκn prooemio aliorum ut altero homine diverso modo Oneumatum, Θ a tertio quodam, qui

non nihil interesse inter priorem et secundam formam intellexisset, utriunque coniunctim positum ess existimet. Primum enim iam genuinum Misani sermonis colorem prae se serent, ut exestri entis ex antiquior commentario manum, qua multa, volui o qua de Aristololis discipulis do tuo Hesiodoro et tragicorum poetarum interlirotibus erilita si in se scholia inepta in ini pio ipsi is uult irari vorSi ulra' si ninnRIt4l, ut mimn se aut mutatu expectaveris, ulterutrum passum esse dii

non possim persuadere. Deinde in summa argumenti similitudine non solum quaedam utrumque sibi propria habet, ut in altero est grammatim in antiquorum memoria et de iis 124 rione historiola, in Hiero, satyroriun sabula et de Menaei amentis disputatio, sed etiam in iis quae uiri tu communia

sunt tanta verboram diversitus est, velut in ipso exordio de Piolpina Poria tu lithi inlluu a, ut linPC OmIii ex uno uradu In

commentario deducti esse minime probabile sit. Muo fit, ut

230쪽

ipsum Misam alio tempore aliter eboliis suis praestitum se redam e quibus praesutimurum eum priorem posuisset librarius, inde alteram, quam in summa rerum intellexit praestantiorem Quae, subiecit Atque in simili argumento

a suturiboc uni fidiue qq. Itaque eum duos habeamus Hediae commentarios, quorum summa es et eum iis quae o odie Parisino edidit Crani soneta Paris I p. 3 sqq. repetiit Meinelaus ham. min. graee. II p. 23 sqq. et in aliqua parto eum scholio Plautino a Ruscholio edito similitudo quaeritur, quo haec

doctos nata sit dissensio, aliis ex illo ipso Plautinum scholium ductum esse considenter ammantibus, aliis e communi utrumque Dese derivatum, maiorem autem bini in scholi fidem esse aientibus a qua quidem lite excusatio ni is petenda est, si in suum argumenio diutius, quam pro rerum erilitate par erat, versati esse videbimur haec omnia iam sacilius, Odies

Atque de Ι'tiris in ilii idem granu nati eo difficilior pia Θ-stio. Nam si recte modo urgiuuentati esse putabimur, runt

fortasse, qui tertiam gelano praefati niem illa disputatione eontineri dicant. Cui sententiae praesidium ei potest eumox iis rubrosiani odidis verbis, quae in nostram parieni modo interpretati sumus quibus d forensi domi ilia, id quod ab initio Parisiui ominentarii fiori videmus, alio tempore se

rivoc, quae ad praefationem Arist ililia uis haec pertinere certo indicant. Accedit praeterea, quod Imlii dis de Homer atque Pisistrato ineptias, quibus uni dia se in errorem inductum esse fatetur zeleta, hic tanquam ora narratus esse videmus. At vero obstat Ambrosianorum pro mi arum comparatio, quomini