장음표시 사용
11쪽
VIIIxint, libris contemtim loquitur U), assensum sustinere audeo, quamquam, perditis illorum libris, certis rationibus dubitationes meas fulcire non possvin. Sedes tamen, quae ut ita sentiam me commoverint, mox, opinor, patebit. Si verum est, quod in proverbio dici solet, ae quali aequalem delectari studiorum enim similitudo si non copulavit amicitiam, at ex copulata gigni solet non seri potest, quin ad Dionysium aestimandum non nihil conferat cognitum ejus viri ingenium, quo illum familiariter usum es constat Quis non videt ce- Ieberrimum aetatis suae rhetorem me dicere Caeci lium Calactinum ε 3 quem cum non ex ipsus libris interciderunt enim ad unum omnes judicare possimus, ex aliorum scriptis, in quibus passim ejus mentio sit, qua huc pertinent colligenda sunt. Quemadmodum Dionysius, ita Caecilius quoquo eximiae doctrinae et eruditionis videtur fuisse quam 33 v. De compos p. vi Iehaesor. Jud de Dinarcho
p. 63o. o. ubi τους εκ Π γαμου γραμματικους esse τους περὶ Κρατητα, ut non de Mistarcho cogitare debuerit Sy
12쪽
satis testatur librorum, quos compositisse traditur, copia. Nec tantum plurima rhetorici argumenti scripta condiderat, sed etiam historiae operam impenderat,
librumque δουλικων πολέμων elucubraverat
Idemque, hic etiam Dionysii geminus, προ στορίας scripsim perhibetur
Sed optime hanc similitudinem cognoscas ex o gnata utriusque critici indole atque ingenio. Et Caecilius quidem neutiquam is videtur fuisse, qui quas vis diversorum dicendi generum Virtutes pariter ponderans omnium scriptorum aequum se idoneumque censorem exhibuerit Lysine tenuitatem admiratus Platonis Ialum ingenium nec assequi potuit nec di gnari D. Simulque praeconceptis opinionibus occae eatus ea se cupiditate duci passus est, ut scriptorum fere non censorem, sed laudatorem vituperatoremve
Schwe hoeusorum in ind. ad Athenaeum luspicari liuite Iibrum esse eundem ntclue eum, quem Suid et Eudoc. Ostremo loco nominent. Sed haec et conjectura nullo argu Inemo nisa. E contrario, qui Ciceronem a Caecilio ita lecti latum esse meminerit, ut hic illius cum Denaosthene com parationem exhibuerit, is non inprobabile censebit, utrumque librum Ciceronis monitu ab eo compositum esse, una Antonius de orat. II, Is liistoriam usquam separatim instructam rhetorii in praeceptis queratur, et in Bruto . XI. Atticus ea tangat quae rhetorm me tiantur in historiis. Qui alia nou moraretur hic Quintum Caecilium Epirotain, Attici libertum, et in Dionysio M. Pomponium Dionysium, etcipium Attici lihertum, quem indices Cicer inultis partibus truncatum ἐλκοτομησαv,
13쪽
egerit. Atque horum ego criminum, quae quanta in critico sint nemo non intelligit, nec Dionysium cxpcietem praestiterim. Quem tantum abest, ut cuni Moro dictionum quarundam suntlitudine inducto ob poeticum ingenium cum Longino contendendum esse credam, ut tot coelo utrumque distare censeam nec astoquar, quonaodo qui utrumque legerit librum περὶ ψους ad Dionysium auctorem referre potuerit 'h). Quam sententiam sexcentis argumentis refellere possem, si dignam, quae respiceretur, haberem. Quod
autem cupide Caecilium judicasse monuimus, idem de Dionysio quoquc dici posse, satis hic, opinor, ostenditiis, quae passim de Platon et Thucydide disputavit. In quibus insignis, qua eos reprehendit, confidentia, oblitus ille quod alii critici et praeceptis et exemplis
suis sanxerunt, ut ne temere Veteres Vituperarentur D tanto magis offendit, cum multa, quae ab ingenio φύσει cujusvis scriptoris deberet, ab arte et voluntate προαιρέσει repetero solitus, alibi tanquam
do opifice Hietorico de utroque loquatur θ. Cum
19 praelat ad Longin p. XIV.a9h). Non negligendum erat Buhnhonii judichim indiss de Longino . ML ex r. ridie facile adducor, ut eum quicquam Dionysio Italicarnassensi debere credain. 'Eidem aliisque assentiens paulo aequius de Longino judico quam Vossi Epist mythol. T. I pag. 86. q. T. H.
14쪽
enim sui ingenii modulo illos metiretur, non cogitavit rem provisam non invita sequi Verba, nec pusilla quadam diligentia, sed pectoris et mentis vi ejusmodi viros fieri disertos ac sponte orationem ex animo hoc illove modo assecto colorem ducere insigniaque ingenia regulis assiacere inscia. Quod autem eo progreditur, ut Thucydidem emendaro ct quo illo modo scribere debuerit docero sustinet, naeminerimus, quid olim Alexander M. Parmenioni, ut conditiones a rege Persarum sibi oblatas acciperet suadenti respc erit: facerem ita si Parmenio essem Haec satis sunt de Dionysio critico in universum. Jam pauca adjiciam, quibus quomodo de crisi historica promeruerit appareat. Atque hic tanto majore laude dignus videbitur, cum primus peculiaribus libris de hoc argumento egerit, quamquam alii, veluti Polybius, et fortasse Ephorus ac Theopompus multa,
quae huc pertinerent, egregie monuerant. Artis cuiusvis praecepta cum maximam partem
ab exemplaribus duci soleant, sequitur, ut sicubi in e dem genere exemplaria indolis valde inter se diversae excellunt, diversa etiam fiant praecepta, prout artis scriptor hoc illudve opus, ad quod leges suas accommodet, potissimum inspicit. Atqui in historicis Graecis cum ea, quam Herodotus inierat, via, a pragmatica, quae dicitur, res Perscribendi ratione, quam Theopompus huic enim haec laus vindicanda est)commoverat, Polybius excoluerat, toto cocto dista ret, Dionysius autem Homerum historicorum maximis ubique laudibus esserat, consentaneum videtur, ut oriticus ab ejus potissimum opere praecepta, quae e-Mέλιπεν ὀγδοηκοντα γεγονὼς ἔτη. s. palding ad Quintil. an iit orati VIII, 6 64. Similiter do hucydide loquitur Jud de Τhuc. XXIV a. p. II ad Amm. II, 2, 3. s. Lucian Bheu praec. 4. p. 263. Wolt. αα Arrhian Alex exped. II, 5.
15쪽
hibet, duxerit. Atque ita iactum esse nonnulli statuerunt, idque inprimis probari posse videatur ex epistola ad Pompejuni in). A cnimvero quantumvis pulcherriniuesiuit Ionge lateque peregrinatae Herodoti
IIusae, non tamen omnino earum forma cultusque
historico ad amundus et amplectendus videri potess, ipsumque Dionysium unimis laudibus eas ornantem non satis praeceptis suis constare facile docori potest, ut popularis sui studio nimium dedis videatur 'h . Rectius haud dubie contendas, Theopompi ratione eum tamquam norma historici et regula usum esse. Nihil dicam, quod hunc conspicuo amore praedicat, ab aliisque reprehensum studiose defendit D majoris momenti est, quod quae in illo praecipue laudat, ea dem sibi ipso tribuit q). Critici ollicium duplex est. Ac primum quidem, consummati operis specie animo informata, praeuepta ponat oportet deinde nec ira nec studio motus, sed acri pulchritudinis sensu ductus, praeceptis adhibitis
vitia et virtutes dignoscat, quae Vere laudem merean tur, qua non aereantur acute discernat, cur m reantur aut non mereantur subtiliter exponat necesso
est quod ut feliciter succedat nec judicium luctuet, priori ossicio satisfactum sit opus est. Actum agerem, si Dionysii historiae scribendae leges hoc loco collectas proponerem quod ci antea sacero statuisseis nunc eo munero supersedere possum,
16쪽
eum Sehulini diligentia quae huc pertinent pleraque excerpta dederit Sed in universum quaedam de horum praeceptorum indole proposuisse non abs rofuerit. Atquo quod illa mancae sunt ne omni ex parte historici ossicia dcfiniunt, nemo Dionysio vitio Vertet, cium non artem, historicam exhibere voluerit, sed artis tantum regulas advocarit, quibus in judica dis scriptoribus uteretur. Sed in iis , quae disputat, plura insunt, quae eum falsissimas de arte historica sententias aluime declarent, eaque eum non in aliis sodedoceri passum es mireris. Sic vix e condonari potest, quod ita historicum mundanum esse oporterea Polybio non didicerit, ut Thucydidem reprehen dat, quod non patriae laudi consuluerit omnino que illud bellum perscripserit, quod nunquam commotum esse oportuerit, sin minus oblivioni traditum a posteris ignorari debuerit 'q). Nimirum cum hucydides '), Polybius '), Lucianus historiam, - ἐς esse debere conrndant, Dionysius, se eam ἀγωνισμα et Drnειθ qua historicus lectoribus gratificetur et sua laudi prospiciat, esse vello et praeceptis significat et exemplo suo declarat '). in Primum esse ait μοΘsem ἐκλέξασθαι καλην κα κεχαρ in 1 τοῖς ἀνα- γωσομένω δ' eamque se delectationem intelligero
ας de Dionysii Halic historico, praecipuo lituoriae iuris Romani fonte dissori inaug. in Acad. Heidelb praemio ornata. meideib. I 82o. 4.
33 Ep. d Pomp. IV, et Miram hujus praecepi ratio
17쪽
significat, quae ex rorum faustam contemplatione oriatur. Quasi vero tragica hominum fortuna in scena tantum nos delectet doceatque in historia pu
pitis non doceat, non delectet δ'). Ita qui judicat, eum ego historiam o Iaistoria tollere dixerim. Hinc etiam factum est, ut Dionysius tametsi hi storiam veritatis sacerdotem praedicat ελ, tamen hao haudquaquam nimium adstringi voluerit, cumque prima sit historia lex, quid salsi dicere audeat, deinde ne quid veri non nudeat 3 9, huic eatenus Vi clatur obsequendum esse statuisse, ut, si sorte, res omnino non factas fingi vetuerit, sed quas facta essent, o si scriptor vel patriae amore vel gratia ductus aut sileret aut pro rationibus suis aliquantum immutaret non improbaverit 'ho. Tale quid qui signifieavit asetis scriptor, quid eum fecisse censebimus historicum Nec injuria, opinor, statueris, ex eiusmodi potissimum fontibus hortulos suos irrigam serioris aetatis historiae corruptores quales Inicianus exagita Quorum aliquis ἐπὶ τίλει το φροιμίου πιαγεῖτο myik1 και
ἱστορίας, τι τοιουτους ζηλωσα αυτοὶ βίους, Ιας ἐξέδοικαυτας τραφάς. 'ri εiκως γαρ παντες vos κουσis, ει κουας εἶναιτης ἐκάστου ψυχῆς τους λοτους. Sed orationis sorinam, non moleriein. nepta igitur abusus est ab Amistotelo a milunia sontentia. V. Sylburg De praecepto ipso apposite acti Smuth. I. l. p. ao a'. D. z unde
p. 7. laudat Veritatem in universum uotmnendant.
36h V. Ep. ad Pomp. III, 9. Jud de Time. XIX, 4 sqq.
18쪽
eaφως ἐπι μεῖζον με αἴρειν τα μέτερα, τους βαρβάρους
erraverit, qui Dionysium, aliquot locis a Luciano notatum credat. Ita cum illo in historia utilitatem
simul et delectationein requirat hic: σοι, inquit, οἷοντα καλως αιρειν εις δύο τρο στορίαν, εἰς το τερπνον καἰ χρησιμον, κα δώ τουτο ιςποιουσι καὶ το εγκώμιον εἰς αὐτην, ω τερπνὸν κου εὐφραῖνον του ἐντυγχανοντας , ὀρον οσο ταλη- ειυς εμαρτηκασιο πρωτον ἐν κιβοηλω τη ιαιρήσει χρωμενοι εν γαρ ἔργον στοριας - τόλος , το χρησιμον, περ ἐκ του αλη- θους μόνου συνάγεται. Ἀχρι δ' αν καὶ μόνον εχ η τοῖό ἐντελές, λέγω τη της δεηθείας δηλωσιν, λίγον τοῖ λλους φρουπιεῖ/D. imirum cum aliis aliud jucita dum fit, intellexit, si delectation an historiae sectan dam Te concederetur, venam pravam totum ei ais eorpus corrupturam esse qualum in Dionysii Ar chaeologia deprehendi inus Romanorum grati iam, Tua ductus auctor non historiam scripsit, scd Panegyricia ni exhibuit. Porro cuni Dionysius quod in Antiquitatriin principio satis mira ratione oculus ost, historico Iecto rem in exordio otiam benevolum osso reddendia insignificet Lucianus: πότα καί, inquit, φρv-μαζηται , απὸ δυοi μονοι αρξεται, υπωσπερ οἰέητορες τὸ τριων, ἀλλα το της εὐνοίας παρεις προςοχ ην η εὐμάθειαν εὐνο- ρί τοι ακούουσιν '). Egrogi Cnian perspeXit, remo
vendam encte ex historia historici porsonam, nedum ut scriptor suis ipse laudibus agat quae si munero suo, qua par est, ratione, functus fuerit, sponto 1cerescent. Sed redeam, unde, grossus sum. Vidimus adlluc quomodo, uni ex scriptoris animo ira studiumquo et similes assectus ita abstersi filo debeant, ut ex ejus mente, quasi puro splendido que 37 l. l. p. 7s.
19쪽
speculo res perceptae clara luce refulgeant nec alieno colore infecta conspiciantur 'h), Dionysius hoc ita non requisiverit, ut, quem hoc nomine prae omni hus laudandum esse constat, Thucydidem ob id ipsum reprehenderit. Quam perversa igitur hoc respectu habito ejus crisis evadere debuerit tanto minus pluri bus exponere attinet, cum suis quaeque locis notaVeximus. Νon tamen hic praetermittendum est, neuti quam eum propterea vituperandum, sed laudandum esse potius, quod historici animum ita temperatum esse voluerit, ut bonis laetaretur, doleret malis
Nam quod Poppo dicit ): id partium quoddam stu
dium declarare, a quo historicum deceat quam maxime alienum esse, hoc speciosius est quam verius. Quis enim, quaeso, ejus frigoris rigorisque scripto Ter laxat, qui vitiis ac virtutibus, adversa soc da quo hominum fortuna non se commotum sentiat hanc que animi assectionem non aliquatenus oratione sua
exprimat Etenim tale partium studium ut hominis ita et historici est, quom nihil humanum a se alienum Putar oportet. Accedit quod scriptor nisi hoc modo se assici patitur, non seri potest, quod idem Poppo jure requirit, ut elocutio et scriptoris animum rerum,
20쪽
quas narret, cogitatione plane impactum signiscet, et
omnis color ejus earundem rerum naturam refe-Quae Dionynias praeterea in historico requirit, ut subacti judicio instructus multoque philosophorum et oratorum politicorum amperatorumque usu atquo consuetudine sit eruditus, haec similiaque quibus qui
feliciter in hoc genere versaturus esset praeditum Praeparatumque esse voluit, cum bene disputaverit,
De inventione historica locum nosse vix tetigit, nisi quod Thucydidem ac Theopompum collaudat, quorum alter magno studio quibus non ipso interesses potuerit, ea ab iis qui optime quaequo cognossent,
sibi referenda curaverit alter nec studio nec sumtibus pepercerit, ut quae pilo roscis oret: Diad factum sit, ut quae ad ros gestas illustrandas pertine- Tent, locorum naturam, urbium populorumque or gines, mores, instituta, eges, rerum publicarum formas, regum ingenia vitas sti explicaverit , et abditas quoque rerum causas scrututus Ox antinorum ratione repetiverit Haec quamquam egrPgie disputaverit, multa tamen quae ad res investigandas pertinent omissa vides, idque inde explicandum ce
43 ib. p. 6ψ es. Lueton. l. l. p. 3o6.44 V. Ep. odio in p. VI, et si i . . quibus dotibus Luela nus si iuri in liti loricum praeditum velit t. l. p. 97 sqq. s Jud de Thuc. VI, I. 46 Ep. ad Pomp. VI, 3 sqq. s. n. 23. Etiam Lucianus hunc loemia pari eis lautia in prsi ringit a g. o8 Tα ἡ