Dionysii Halicarnassensis Historiographica : h.e. epistolae ad Cn. Pompejum, ad Q. Aelium Tuberonem et ad Ammaeum altera

41쪽

dummodo bellicum dioit Itaqus quamquam verum esse possit, quod idem p-mnelat Thucyw- clam si posterius fuisset, multo maturiorem fuisse et mitiorem at ego posterius lini fuim nolim. Patet autem hinc quoque quantopere suae quique aeta-

Graeci quippe quorum ingeinis nondum multa lecti ne attritis, quae contingere viderent, dprimerentur altius, ut fere ex unoquoque eorum universi seculi vocem exaudire videaris.

Quapropter non fieri potest, qui magnopero fallantur, qui in eiusmodi scriptoribus ab arte qui quo repetere conantur optime igitur Cicero: Mordo ectorum, ait, emcit numerum fine ulla aperta oratoris industria. Itaque si quae vetores illi Her dotum dico et Thucydidem totamque sim aetatem

apte numeroseque dixerunt, ea non numero quaesito, sed verborum collocatione ceciderunt. Formae ero quaedam sunt orationis, in quibus ea concinnitas inest, ut sequatur numerus necessario. an cum aut ar Pari refertur λαρανοψ, aut contrarium contrario op-

Ponitur F-. , aut quae similiter cadunt verba, Verbis comparantur ομοιόπτωτονJ quidquid ita con eluditur, plerumque fit, ut numeroso cadat m). Unde etiam apparet, quomodo intelligendum sit, quod Thucydidem omnes dicendi artificio sua sententia,

Deilo vitas dicit Neque enim de iste et studio,

Iaa Orat ra. xx30 Brut 83. I. Orat. 9.rα Iud do Thue. XXIV et de compos p. 328. Ora 6s. l. ss. II in Thucydidis orbem modo orationis defidero quem in historia requirit . 6a disti tiens a Quint. I. l. IX, 4, 8. orn'menta omparent. Nam primis ab his Herodoto et hue ideJ, ut ait

Theophranus, thinoria commota est, ut auderet uberius quain superiores et ornatius dicere.' c. a. l. Dion.

42쪽

sed de ingenio loquitur, id quot etiam ex iis patet quae subjicit hunc scriptorem ita chebrum esse rerum

frequentia, ut Verborum prope numerum sentetitiarum numero consequatur ita porro verbis aptum et pressum, ut nescias, utrum res oratione , an verba

sententiis illustrentur: quae omnia ingenii magis nint, quam studii. Non ignor equidem illud Ciceronis judicium egregio critico, Quintiliano, improbatum Usse qui, isneque enim anthi,' inquit, quamlibet magnus auctor, Cicero persuaserit, Lysiam 'φ), Herodotum, Thucydidem parum studiosos ejus compositionisJ fuisse.

Historiae, quae currere debet ac ferri minus conVenissent, clausulae et debita actiqnibus respiratio et cluderidi inchoandique sententias ratio. . In concion bus quidem etiam simiIiter cadentia quaedam etino traposita deprehendas. V '' Sed meminisse oportet non quidquid artificiosum sit arto factum e . . -- querim eo praecipue cernitur ingenii vis, Dod Prao-ceptis satisfacit, etiamsi Damon didicerit ac praecipue compositionis ea ratio est, ut non tam regulae, quam animus hoc illo ve modo Commotus et subactus decori sensus atque judicium eam moderentur regantque. Et hactenus profecto etiam illis antiquis ars et studium tribui potest, nec aliter sensit Cicero: Ante hiluc Gorgiam enim, inquit verborum quasi structura et quaedam ad numerum ompositio nulla erat aurui quancto erat, non apparebat, eam dedita opera esse quaestam quae sorsitan laus sit; verumtamen natura

123 Haud scio, an Cicero hunc do hoc numero exeIntum oluerit. Neque enim soli anni scriptorum aetatem defi- iniunt, sed inaoIes quoque, ex qua haud paulo antiquior Thucydides est Lysia, qui propterea etiam recentioria elato a Cicerone adscriptus est. V. Brut. 7. q. l. 85.

IaΗ Quintil. IX, 4, 7 sq. d. f. 29. historia non tam

sinitos muneros, quam orbem quendam contextumque

43쪽

anagis tum quam aut . xatione aliqua observatione fiebat. Ipsa enim natura circumscriptione qua dum Verborum comprehendit concluditquo sententiam: quae cum aptis constricta verbis' est cadit etiam plerirumque numerose , Nam et aures ipsae quid pleriunt, quid inane sit judicant ot spiritu quasi necessitat at qua Verborum comprehensio terminatur δ 'b. sed cum non seri possit, quin quibuscum Verse mr quorumque exempla intueamur, ab iis multa vel inviti trahamus, alia, quae plerisque probata laudataque videamus, consulto imitemur, nitrandum sane. foret, 'Thucydides ita natura sua duce usus effet, ut iiihil omnino deberet acqualibus. Ita quis labitet, quin multum ei profuerit poesis tragica illa potissimum aetate exculta, tum ut altiores sensus, quales helli Pelopbnnosiaci scriptori conveniebant, Herct foveretque, tum ut subacto Pulchri judicio et apto et ornate et decore loqueretur. In quo cum, ut supra est observatum, argumentu in quod tragicae indolis est, elegerit, nullo modo vituperandus . erit, nisi ostendi potest, eum vel nimium fuisse in ejusmodi ornamentis usurpandis vel ea adscivisse, quae iiisto ria natura respuat. Ad posterius quod attinet ni de Iubrica est disputatio. Atque ut primo loco do singulis vocabulis dicatur, quae inprimis ab isto

ria videantur arcenda esse, verba a vetussate re petita non solum magnos assertores habent, sed etiam asserunt orationi majestatem aliquana, non sine de lectatione: nam et auctoritatem antiquitatis habent

desiderat. Namque omnia eius membra connexa sunt, quoniani lubrica est ac 1luit ut homines, qui martibus invicem apprehensis gradum firmant, continent et Ontinentur. 4s. Cic. orat. 2O.

44쪽

et, quia ultermissa sunt, gratiam novitati similo

Itaquo etiam ii hic ibi Thucydides obsoletis voca bulis usus sit, nullo negotio potest excusari. Quamquam pereFiguus videbitur lioruni num crus, si hos taVeris, multa, quae recentior nefas in leotia cluidio ret, Thucydidis aequalibus in usu fuisso. . Nam μου silvae foliis prono mutantur in armos prima cadmite ita verborum vetus interit aetas β V qua quidem o . servatione jam veteres cratici Thuqydidem defend rant ipsoque Dionysius ubi non cupide judicat similiter ses sentire significat .). . Idem quod de ob -- letis etiam de poeticis vocabulis vad8t. mollio enim soli poesi pauca tantum verba vindicari pollint, ni liquae prisca sunt et ab usu remota; nec unquamΡro si et poetica dictiqnis ii fuerunt limites, offuciis I 34 Quintil. l. l. I, 6, 39. A. VIII, 3. 4. 7. 28 ubi

Cimber dicitur Thucydides Britannus Atticae febres e pris quo vepris emendat Eldiri in Schaeseri TheL Mitici aguai 6. . Cic. de orat. III, 38 52. .,

λα δυήείκαστα εστι ρωι καὶ ὁσοε να ἐξ του et p. 454. τοῖς Κριτίου και άλλο ς συχvοῖς. Quibus verbis tolli quae disputavit Ioco Iud de Titu Gaudato quivis telsigii De novis vocabillis Dionysus tacet quainqua in P invitante linguae ingenio plura Thucydidem rinvsrevi dybitari licet. Nain singere verba Graecis magis conee Iuin est, qui sonis etiam quibusdat et allactibus noudubitaverunt nomina aptarE, non alia heriste minam oua illi prirni hol ne rebus appellationes dedexunt.

45쪽

TLII

discerni possent undo factum est, ut vel apud eos scriptores, qui tenue dicendi genus sectati sunt, verutili Xenophon, haud raro poetica vocabula aeeperian-lur Τεθ. Ac talia quis condemnar audeat, si non dissicilia sunt intellectu. Qui autem condemnavit, Dionysius, eo quod quae in Thucydide ex hoc genore reprobaverat, eorum ipse pleraque in Antiquitatibus sit passim usurpavit, postmodum aliter se sensisso ostendit. eo iis alii abstinuerunt historici. Itaque in his quidem scriptorem nec nimium fuisse nec historiae, quae ab ejus natura abhorrerent, obtrusisset lares, etiamsi D. pluribus sirnsioribusque, quam quao proposuit, exemplis judicium suum adstruxisset. Iam quaeritur an Thucydidem nec in transserendis verbis figurandaque oratione fines Egressium esse probari queat. Audiamus rimo Dionysium qui ubi Lysiam poeticis ornamentis absimuisse docuit, haec subjicit: τοι δὲ προτέροις υχ αυτ μ δόξα 'o βουλομενοι κοσμον τι- προςεῖνοι τοὶς λοις ἐξ, στω του λιωτην και κατεψευγον εἰς τη ποιητήν φράσιν, --φοραῖς τε πολλαῖς χρωμενοι και αρβολα και τα α λαῖς τροπικαῖς Γλέους, νομάτων τε γλωττηματικων και ξένων χρ σε και - ου εἰωθότων σχηματισμω τῆ διαλλαγη καὶ τῆαλλη καινολογία καταπληττόμεvοι το λιωτη v. Δηλοῖ δε του Γοργέας τε ἡ ΛεοντBος ε πολλοις πανυ φορτική τε καλῶ γκον πιιων την κατασχευῆ και οὐ πόρ ω βυμέμβων ενια φθογγό

aban unum alterumque reperitur, veluti δουπει I, 18. οὐ πος V, a I9 invito Luciano de conscr. liin P.

18 Idem ib. ἐλελίων damnat, quod VIII a I 8. dalia potestate legitur.

46쪽

is Θουκυδ ης τουτομα δαιμονιωτατος - συηραφέων ἔν σα- krιταφίλ. οὐ D-- ἀν-γομαι πεισικη κατασκευῆσαμνος ἐν πολλα ἐξελλιξ τὴν ρμηοί- εἰ ογκον αμα καὶ κόσμον νομάτων ηθέστερον P . Qui docus jam, ut ita dicam, parturire videtur Iudicitiis de ritio ius doquo scriptor cum iri libro de Composition honorim. oentissimo locutus esset, haec verba Vituperatione gravida esse facito agnoscas. on tam facile perspicias quomodo inter se cohaereant. Nam cum Gorgiam argutum et Poeticum dicendi genus in Atticam propa gasse negare videatur, sic pergit, ac si Thucydidem ejus auctorem dicturus sit, nec tamen aliud quidquam eloquitur nisi hoc , ista illum dictione usum es. quod etiamsi verum sit, quomodo indo effici potest, a Gorgia eam, quam diximus, elocutionem non esse eo motam, ut Thucydides eam sit imitatus Idquo ita uetum esse alibi consor ipse significat Quod idem eo quem propositimus, o o declarat, Thucydidem praecipue in concionibus insolentius dicendi genus sectatum esse, o etiam in iudicis, o Thuoydido pronunciat. Ου ἐκβαλλομεν, ait, ἐκ των

Quam quidem sententiam etiam Hermogenes et Cicero eonfirmant, quomm alter Uς στορικος, inquit,

Θουκυδίδης κέχρητα και μιμησε κατα τε τας δημηγορίας και

pro τὸ inserui το et pro μεταβολαῖς Sylburgio tuadento teripsi μεταφοραῖς. . .

47쪽

nos ita multas habere obscuras abditasque sententias ait, vix ut intelliguntur Haec tantae auctoritatis udisia quam vem sint cum usu quisque cogno nexo ucat operae pretium me, faeturam arbitro si undo via concionum Thucydidearum obseuritas repetenda sit explicare conatus furen. Quae quidemi obscurita ouam Oidivoris, quo audior dii iis sectatus ell,ldioeruli genere ortae et Te videiatur, isquirendimuest, i qua' 'eum causa ommoverian , ut in oration bus alia quam in narrationibus dictione uteretur. Sun autem in universum stili moderatrices argumenti ruis tura, cribentium indoles, lectorum, quibus scribunt ingenium et eruditi, Quod primitii, dixi quan-tεui :vim, ad concionum diversitatem habuerit necETE sit sponte intelligitur. Namque cum orationes quasi chori sitit historiariti ot cogitata contineant non e deni tuarum atque factorum potuit esse elocutio. Et iuno quoque derivandum est ex parte earum obscurat .. Nam cum per se res philasophicae difficiliores sint in leuectu, tum pedestris Graecorum oratio quo Thu cydides vixit tempore nondum satis ad eas exprimen das exculta tanto facilius, ut hic ibi minus expeditiises existerent , esi mo potuit, quo altiores auctor tintentias exhibet quoque magis σου ραται δι ἐλαχίστων ἐν--- πλεῖστα σημώ- πραγματα καὶ πολλα -rιΘέναι

I a Cie oratia Semper oratoriun eloquentiae moderatrix sui auditorum prudentia. t.

48쪽

i iis l. Sed quod alterum dixi scriptoris in solam etinia genium , id etsi per se multum valet, nihil tamΡn ad diram reni facere videatur, rema idem orisbnum sit austori siqn narration Im enimvero hic in Eoncionibus non et .stia per a7dici sed eorem, quos loquentes iisduei in mores Et indolem ex lim miti ad tanta felicitat quemvis assecturis testiniumque litigeritil-nhit,' Maerismargtimentanti ri tenorem, i R FBIn

hundos Lacedue nomorum amran et prhmiam Althm. niensium audae iam stolidam Athenagorae securitat m

triae amoreis ignavam Ct niis ferociam et placidam Niciae moderationem, juvenilem Alcibiadis ardorem et fulgento tonantemque Periesis sapientiam pori arte imitetur. Sed hi, quos nominavinius, mde rebus, avibus graviter perorarint, poni' pa

quam facile elastior, quae eligenda erat MM - χ

que a vulgi captu remotior oratio interdum subobscu-

ea fieri potnarit ri/ Q, O .e: a Denique quod postremo Meo posui, Imomum. judicio ad Thuoydidem, qui tibique ut i is o lenitorem ostendit certe pii hanc vim vidhret hara

raret. Neque enim aequales,, sed omni9m istum prudentis ii quique sapientissimique ejus Enim iob-set, cum etiam elocutionem qua leavpora per rihi

referre, porteat. Ι autem inprimis de orationi hus

non reprela dig.t, quod Hai, quae illis temporibus evita est dictione usus esset, sed cum Cicer equaci

49쪽

diceruli ratio tum metuisset ex Thucydidis, orationibus

, Quadi adhuc in universum disputavi , Ii-henis r istorica oce adhibita diligentius expone

rem probaremque. At coercet redemtori Sed cum hujus libri anno I 8a O. excudi oepti posterior pars

sem in natalem sidorem sudaverit, ni Imris ego tempum Subrectores, Moesanus , Servestanus irector, O rector uerntiu ensis fuerim, et interim

alii libri iisdem in rebus verninios prodierint, ipse que die diem docente Ii- pinea addidicer- έ non Possum, quin hoc loco aliquam addendorum messi in una cum emendatis typouietae erroribus sibiiciam.

ν a. l. Ioc pr. eoinruentauia pag. 96. et Poppo prolam ad

IV, 9. VIII, 2o.

ine eertiorem secit Martin nuperus Ophoclis editim

50쪽

Wyttenti ad Plut Mor I p. 3oI P. I l. 3I. post sqq. adde quamquam non urgenda est Vm cabuli notatio, quippe quod aepe inpliciter significet 'ituperare. s. de Compos p. 4oa Athen V, 6a: Fiascher ad Plati Λ L p. Ia I. q

p. 7. l. 39. λωτῶν L εἰλώτων. Deos adde Paulati.

p. 8 L 34. post λόγοc addo Diu de Dem. p. Io63. I. P. 19 L 3. O τα - οἱ τω σκαιος,. ιην---ητος - ενοί μηνJ Monere onlisisti in Iuc d Dem pro οὐ legi mDeinde haec digna laus erant quae IIustrares. iam plene dicendum erat οὐ mitto enim illud με quod lo cum haberct non potest, propter seque -- illatumretis Posteriora ευκτικως sunt capienda. Vide, an adis plia. canda hae faciat. Sopli Antig scio M. μοι τανύ - λο - ωστον μέν, μην ροπωη ποτε cI. Sic ser