장음표시 사용
341쪽
producuntur p. 609, 28, τὰ ις ' p. 611, 23; sequitur quaesii de p. l2, 2 miratu familias prodeunt
των εἰς ς p. 614, 7 et τῶν εἰς p. 6i4, 8. sed verendum, ne Ordinem dixerim, quam αταζιαν esse in propatulosii De εἰς enim singulari adverbio, cum neque sit pra . cedentium quae in se desinant, neque sequentium quae in υ exeant, quo landem modo disseri potuit in ea libri parte, quae adverbiorum genera ex finis ratione conssint inlusu et Τpraesertim cum de adverbiis, quae nullo genere recepia quasi sui iuris sint, tractatum sit p. b6, 30-b6i, 32 de N e. Sed graviora restant Et enim quaestionem de εἰς pertinere inde a p. 12, 12 usque ad p. 14, , ut brevis index pra scriptus indicat, ita qui scitanter illa perlegat facile sibi persuadebit. Nam cum Apolloni sit constanter observata consuetudo dia serio novae quaestionis initium significandi , nihil isti modi in illis occurrit. Verum qui diligentius indaget, necesse est in permultis offendat, quae non possint ad istud adverbiuni referri. Qua re accuratius quae disputat mmmaticus examia nemus. Dicit enim εἰς sorma in dilucilem esse expeditu et propter accentum et propter spiritum in o sinali positos cavendum vero esse, ne si exaretur. Haec autem miti ipsa
' Si enim spiritu in unima vocali posito scribendum est. Nam etsi in Graeca orthographia, si eut mos est, Alexandrinorum legibus neglectis te mancipare velis Byzantinomi cons netudini latnen, si vetus grammaticus in vocis uiusdam prosodia explananda laborat, ipse
opinor non audes socioris uiis eo e irinem tandero quod itiniora scripturam secutus iam prosodiani obseuras. Πι in εἰς voeabuio su sistamus qui tandem Apollonii disputatio do spiritu in vocali in quam id desinat, posito intellegi potest, si uno spiritum omittis Us Leh
342쪽
αιτιάδης. Quae postrent apertissimum digi non spectare
ad εἰς adverbium, lippe quod neque causae notionem habeat neque uiritim coniunctio,ii an adverbiiiiii, in dubit
tionem possit vocari. De alia igitur voce cum pro certo
habendum sit nunc disceptari, id primum quadrendum, ubi incipiat maeva disputatio. De quo non potest ambigi Bis
enim cum moneatur idem, vocem do qua agatur neque περισπωμένην esse neque exire in Q primum cum id dicatur, refero ad eam ui optime eonvenit si formam altero vero ἀλλ' otio περισπάται . . L ad novum statuo argumentum transire vel potius transilire disputationem. Nec de qua voce uno disseratur, quamvis ipsa non commemoretur, potes ambiguum esse. Eam enim cum doceatur duabus orationis partibus contineri p. 6i2, 23, notionis esse causalis p. 12, 24, neque esse dativum neque in Q exire p. 6l2,22e 613, 5, tum p. i2 26 sqq. assimatur eiusdem esse eo structionis , quae in nominum accusativo cum διά praepositione coniuncto observetur ut iam quasi manibus teneamus advectium διἄ.uod vero postquam expositum est cur non si coniunctio, en iterum nec inal nova quaestio in quam incidiamus verbis πτέον ον ς θιμωτερον οι ποι τα ἐλλειπουσι ηὐσθέσεων p. 6ia it. Nam quod de positarem more praepositiones omillentium dicitur, id minime δι vocem speclare potest. Disputantur autem haec: ut saepe praepositio sup-senda sit, ii in eo potissimum vocabulo, de quo nunc sermo sit quod quo modo causam significet, non esse quo explices, nisi διά missum esse statuas. Ex huius enim praepotitionis accusatruique consorii prodire causae notionem. Sequitur p. 6 Io, 3 αλλ' ἐκεῖνό τις φησι no ουν
disserit igitur nunc grammaticus de artieuli ὀ seeusativo,
343쪽
qui causae notione ornatus adverbii lae usurpetur. In Fieris nihil est offensionis. Tres igitur in diversa argumenta inquirentes disputati ne quae in unum male coaluerant et diiudicavimus et dispescuimus: de εἰς forma p. 6i2, 2 - 22 de διο voce p. l2, 22 AEla, i doci adverbio p. 13, 1 614, 6 RJ. Quod vero maxime tenendum est, nulla earum dispulationum est integra. Prima enim deus pars altera, qua uiae deis o formae accentu et spini dissicinales e
pediendae erant. Utriusque autem relicuarum caput deside
rari supra perspeximus, cum ne id quidem statim adparere 'ideremus, de quibus ibi vocabulis ageretur. Accedit, quod secundae etiam sinis desideratur. Nam ea, quae se vala sunt, id modo probant, δι non esse coniunctionem. Post quam observationem non dubium est quin grammat cus e more suo probare conatus sit id habendum esse a
Aique quod supra de εἰς voce monui, id non minus inui et O adverbia valet non potui de eis Apollonius inter adverbia τὰ ις ον et ἀ εἰς ως agere. Fragmentorum vero quae de eis ibi inserta sunt Originem si e solo argumento statuere velis, probabile est ea quippe d adverbiis agentia esse omnino libri περ ἐπιρρημάrων, sed casu quodam a primitiva sede relegata Neque aliter sentio de stagmento, quo εἰς inlustratur a in praesens qua stionem do eius loeo missam facio. Sed relicuorum ne hane originem ullo modo oncedendam esse existimem, efficiunt duae voculae specie quidem leves, a re ni fallor gravissimae. De δὲ enim adverbio disserens haec scribit grammaticus p. 613, 6 dor ικο γἀ ουδε nor ciιrιολογικον φράσιν παριστησι, καθώς φαμεν. Sunt enim postremae καθως ἐφαμεν. voces, quibus ex Apollonii consuetudine citandi summam
' Schneiderus c. s. l. p. 4b nescio quibus inditiis uetus,
si modo eris habui indicia, . ia, et ' in, si de ιι εικαν vovibus agi dieii.
344쪽
tribuo in nostra re testandi vim. Nam euin morem cum
relisos observet grammaticus, ui aliud opus respiciens id vel diserto nomine adpellet vel certe additamenio quodam, quale est ἐν τέροις, significet, eontra simpliciter ς φαμεν, ς ρήσεται diem semper eiusdem peris speciei aliam partem inde profecto consequitur, ui quae se de selivi notione praecepisse verbis ς φαμεν moneat, non potuerint non in eodem per disputata esse, cuius pars suu luteo de δι adverbio quaestio tam igitur si libro n.
ini Οὐημάτων vindicare velis, necesse est istud de dativo praeceptum in hoc demonstres. Nunc in eo eis illius casus saepius mentio sit, tamen eum non causali sensu instructum esse non modo nusquam docetur, sed ne perspicitur quidem, qua tandem ratione doceri potuerit ut nullus dubitem , quin ab hoc libro abiudicandum sit quaestionis de illa voce stadimentum. Neque in alio eorum qui servati sunt librorum de dativi notione observationem, quae . L signifieatur, deprehendere licet Librin igitur, cui illud fragmentum adsignes, si circumspicis, id providendum est, ut in eodem etiam dativum non posse causam indicare graminali cuni docuisse evineas. Cui autem et hoc praeceptum ei disputatio de dio adverbi conveniat, unum est περ sunαξεως opus. uam- qua in neque in hoc illud de dativo praeceptum est, ubi luculenter de eo agitur p. 294, 8 sqq. Nec vero in eo a rendum. Nam hoc loco id lanium quaeritur, quae cum hoc casu Bniungantur Verba Contra ali spe elat illud. Eliamsi enim verba supra scripta de notione, quam dativus per se habeat, loqui videantur, tamen inde, quod huic casui oppositus est accusativi cum δια praepositione coniuncti sensus causalis cf. p. 6i2 26 sqq. , manifesto perspicimus eogitare grammaticum de eo, quod praepositio δι nunquam ad causam signiueandam dativum asciscat. Atquo sic iam adparet, cur nil eiusmodi nunc in libris περ suprάξεως reperiatur Demonstravit enim Sobneiderus l. L p. 456 sqq.
hos ita mutilos esse, ut postrema quae de praepositionibus,
345쪽
Intercidit igitur illa pars, in qua una, quo saSu qua n
tione secum habeant praepositiones, lanari Miud: io ut etiam adverbii doctrina absorpta in cui in erui u sui forma quaesito cuius fragmentum non dubito quin agnoscondum si in his, qua nunc in libri rei πιήψημάτων sine legunuiri uno aulam in ita in s iure Apollonium in hac quaestione nos relegare verbis ζ φαμεν ad illite praeceptum de dativi notione datum, quippe quod baud onge ante in eodem περ ο-άξεως opere Mos tum fuerit. Quod autem de lino fragmenio conprobavimus, idem statuendum est de tertio, quo τι adverbii indoles explanatur. Nam quod in huius isopylasione 6i3, 2 eisdemissis, ἔφαμεν verbis graminincvi ea respicit, quae p. 612, 26 sqq. de ι oce disserens exposuit inde conligitur hanc disputationem es dem operis fuisse artem. Quin etiam isallor hae duae quaeshonesis Apollo ni arsissime noui ui- fuerunt. Nam alleram siniens p. 614, 2 sqq. διο et τό adverbi ila conponit, ut, quai uvis utriusque noli praφρο- suis muri requirat, men o id quod alteri te se sit, millere illam potuisse dicat propter articuli praeposilivi indolem, qua poni possit m rationis principio. Quam parationem insum πρ non potuit nisi itera quaestion ali ram excipiente. Sed erit ortasse, qui in eo haeserit, quod qua ratione
ira in librum πέρ ι ιρρημάτων inrepserint non diu a Minde maxime novum eis ad no,iram sententiam probandam argumentum. Et enim iam Schneideriis, ut monui, finem τοι ἐπι - νικοι inde ab , 6Φ3, 26 τά - H επιρρ μάτων κτλ. recie resilui quarto περὶ σπιντάξεως libro Aquo dissentiendum est in eo lanium, quod de codicis Parisiensis 2548 indole non 'li tructus an u sposition*ai
in tiavi illiu his io pactori, qui lati quaedam sala loco
346쪽
inciperet nunc vero ea leguntur in medis pagina. Ut adpareat ilica redaetore, non a uonpastore huc ranclata es se. Quod vi exploratum sit atque eum olim in opere συν-rάξεως da et a vocabulorum explanatio et localium adverbiorum disciplina baud permagno inis allo discretae esast poluerint iam non emerariun videtur conicere, eundem redactorem, qui hanc in ιῆὐημαrικ adnexuerit, elia in fragmenta de disi et i formis in postremani huius libri partem invexisse.
Sed etiam brevis illa pars, quas p. 6i4, 7 - 25 εἰς ως eloti εἰς inlustrat, habet, quod difficullatem moveat cum enim Apollonius novam producens familiam prianium, quae omnibus eius lamiliae adverbiis omnimnia sint, exponere soleat praeter morem nihil d adverbiis in oeexeuntibus dicit in universum, sed statim πιικρος forinae accentum adgreditur e Medire. At pie quam hae res inicit animo suspitionem adiuvat id, quod manifestum ades indiaesum, grainmalleum praecepisse de illoruni adverbiorum accentu. Eis enim adnectit τα χ ο hisce verbis v. 8:τοα εἰς ος λῆρουσιν ὀξυτόνοις παρω ειται τὰ εἰ. λογοντα κτλ. Ne vero, quod de eorum accentu dictum fuerit, se vatum nobis esse existimes in eis, tae legimus v. 15 - εἴγε τα τοιαυτα των ἐπιρρημάτιον αὐ-αι ea ipsa
fuerit accuratius explanata. Mutila igitur est capite disputatio, quae ad τα εἰς ος speciat, sed ita ui duobus tribusve versibus suppleus damnum possit resarciri. Qua re ipse evidens hoc puto prae aliis lacunarum indiciis, quae eum certissima sint, tum vi sua testandi gravissima plures enim formas vel praecepta in eodem libron. nιρρομάrων tractata luisSe diserte graminaticus indicat, quae ubi tandem tetigerit, frustra laeumspicias congeram
igitur ambiguis omissis omnes locos, qui nos ad alia res
347쪽
gant. P. 49, 32 legimus: ἀπὸ του ποδράξ, περ παλινδιρκω παράκειται, ὁ ἐν τοῖ un δεδείξεται, quamvis neque του no δράξ neque του δέρκω postea mentio fiat; quod autem antea alia de causa bis illud adverbium invenitur p. 9 et 24, id nil ad imo locum. - . 568, 27 dicitur: δε ρε- γα το ταν δε δύο μέρη λόγου Misiis,
πληρωματικῶ, και πότε v. At per ludum librum neque ταν neque αν neque τότε iterum occurrit, nisi quod ultimum
semel exempli milia adponitur p. 606, i τῶ διὰ του τε,
ἄλλοτε τότε - . 70, 28 Ἀττικο ου δεοντως ἀναβιβά- ζουσιν scit τον τόνον καθῶς δείκνυμεν και ni του ανο-
δρα sed non minus σφόδρα Mam illa Auiuorum consu tud accentum a fine reinovei di praeterea ullo loco comm moratur. - . 73 12 monetur: ου ἀρ γιης η του φιτάσις ως ει ζεται ἐν του περι τῶν 'γοντων ἐπιρρημάτων. Adverbium ὀψέ, nisi quod ab eo verbum οφίζω derivandum esse praecipitur p. b6, 26, non redit; et quod gravius est, etsi mensentur τα εἰς is, cis, σπιε, tamen de adverbiis in a solum desinentibus nusquam dispulatur ut omnino nullum exlet caput, in quo potuerit de οφ agi. - . 577, 32 audimus ἐδείχθη και κατὰ τούτοτο ἀλλον Ἀττικον, 'ollicet quod ani duplicaiam consonantem longam haberet voealem. Sed hoc adverbiumn quam nisi hoc loco legitur. - . 580, 33 ad oriensium usum, quo κάλως pro καλῶς dixerint, hiso Megantur:
παρα Λωριευσιν νια των εἰς ος λησόντων ὀξυνεται, - κατ Ἀγκλισιν ἀνεγνώσθη - κάλω ς --ερ ων κατά oἔξος -οσεται. De quo usu nil praetere eonperimus; immone καλως quidem auceni in paenultima postis iterum e hibetur. - 09, 3 de adverbiis in do exeuntibus dicitur: οζυγεται παντα, καθὼς καθείλεκται At nihil eiusmodi antea praeeeptum est.
348쪽
Hi sunt laci. Ex quibus quid fuciatur, priusquam inquiram, id video monendum esse, librum περὶ ἐπιρynu
των Apollonium, quoniani ante libros n. υνrάξεως in lilcem
misit, absolutum persectumque edidisse. Ne igitur suspiceris seri potuisse, ut grammaticus illis indicaret, quae mori vel alio casu, quo minus conscriberet, praepeditus sit. Nec ullo modo ei, qui illius rationem librorum dispexerit, credibile esse poterit, neglegentia eum misisse quae se iractaturum promiserat. Unum ianium credibile est, sed idem certissimum , de eis, quae L l. respiciuntur, et disputasse limerammaticum et dispulata interiisse. Nec quaeram tunc, quo rum inde iactura conprobari queat, aut quaenam ierii in integro libro deperdilorum sedes sed quaero id unum, praecepta, quae intercidisse exploratum habemus, utrum iam paucis versibus contineri potuerint, ui si vel breviore t cunas in medio libro vel unius uarii nive paginarum detrimentum in fine statuamus, omnis difficultas sublata sit an tanti disputationes moliminis requirant, ut hic liber prorsus pro truncat misereque lacerat habendus sit. Adverbiori imaulem, ad quae LML relegamur, eum cuiusque sit alia et terminatio et cur in disceptationem vocetur ratio, iam adparet, si in una parte continua, quae nunc extrita sit, haec iam diversa argumenta suerint tractata, eam non potuisse non maximi ambitus esse. Si magis placuerit siligula excudisse singulis locis, non pauciores quam septem habes lacunas ut vel ex harum numero gravissima de ἐπιοψοματικοῖintegritate subnascatur suspitio. Θ aecedit, quod ne caput quidem dispicitur, in qu qualiuor illa ποδραξ δι ανδ φ μῶλλον adverbia sedem habuisse consentaneum sit. Yαοδρῶ enim cum familiae sit των εἰς ξ de universa hac familia nusquam edocemur. Imm quae in capite huic nimialiae dicato explanandae erant etiam aliae formae in ipso ἐπιρργυτικ ei deprehenduntur λαξ- έψ ιζ. De quibus legimus p. 4', 32 o. rus . . τι το παξ βαρυνεται rei πέριι, ν άλλων quνομένων, οὐκ ἐπιρρῆμα ra, et p.
349쪽
olo, i8 ην δε ιι το πέρι ἀλογω μὸν βορνν μενον, ἔχον eis ulla praesis est pars, cui ἡ ταν conveniat. De quo quanti moliminis fuerit disputatio, vel inde conputare licet, quod in vim index quinque lare versum conmat spa-- p. 568, 27 2. Neque reperitur caput, in quo potu ri μῶλλον locum habere. Nam disputatur quidem de ad- vel Nais, quibus do sinis su sed de eis, quibus o te missi si sui praemissa δ consonansi nil praecipitur. Deo φε autem iam supra monui. Ne multa seu unius continuae pariis seu plurium interitu illa devorata esse vis, in manifestissis uni est, disputationes ut diversi argit nenii ita magnae atque adeo maximae mensurae deesse. uare iam non dubito prominitare, librum περ ἐπιρρημάτων qualis euodie Parisiensi prodii longe ab se ab integritate sua et miserrime renitarunt esse. III. Ex hoe i vi , quod, cum ex moriun estimonior saauctoritate cogatur, pro certo habendum est, prosectis iam lidebit nobis in fidente de aliis vel magis reconditiis vel minus certis iudicare. Quale est quod de nostro libro,
νας dicat in Adverbis onere, nunquam ipsa conponi
adverbia eum vocali, mi inhaeresea negandi vis, sed adiectiva a quibus ea vi παρασυνθετα deriventur, illis non desunt in hoc libro qua respondere videantur. Nam diu tantur p. 44, 9 haec : - ο τὰ δε στεροσει - ἐπιρρημάτων γενόμενα δία γενετ', ἐν μετaληφει ἐστι συνθέτων τῖ - φιλως παρὰ το υ φιλος ενθεν ui
350쪽
- ὁ προεκκειμμο ν πταντικων, οἷς παρείπεν ἀναβιβάζειν μή τι τονον, ις ς ληγοιεν, φυλάσσειν δέ, εἰ εἰς και δια τουro φειδῶς κα ἀσἈφω o Verum ad haeo cres egui illo, quem signisicavi -ο, aegre conoesserim. sa res enim eum per singulonis inodo adverbiorum opportunitali in res tangatur , allero loco ut orni α ἐκητι expediatur, altero ut τῶν εἰς ως accentus ii suis licetur, imae ea quidem vox adhibetur, quae in hac observatione u denda non potuit non ascisci dico παρασένδετον, qu0d per tesum librum semel tantum expisceris e p. 47, 31 ἐκ ρ--θμον του ἐκητι άδεοι κατελαμβάνετο, ἔκητι. Peculiariter aulam grammaticum adverbiorum σχημασιν egisse in libro n. πιήρημάτων cum iam sola rati suadeat, tum e loco libri σοι latinato, si quod de ἐπιμομααι. οὐ integritate exploravimiis reputas, In uelivis cmureiura est, intercidisse quas singulariter egerit. Nihil enim nunc exint. ouam conlammim firmat conuinctum Prisciani e scholionisi in Dionysii Thr. artem estini nilim cuius auctoritas qualis
et qualita sit, altera epistula demsnstravi. Et enu ille singulare aput in adverbi figuris explanandis inpendit cuius summa haec est xv, 3, 274 10i P D me adnectio naunt res, simpleae composita et decomposita. D
mm M a, uae a compositi derivantur, ut austent eis tentari Mesumen, quas ct si ullai Domi adserbia, eum semposita possunt esse, ut docte indocte. - am es eariter me dubio decompositum est, cum a simplici adver---m non pomuu , sed a nomine composito erismur.