Symbolæ litterariæ opuscula varia philologica scientifica antiquaria signa. lapides. numismata. gemmas et monumenta Medii Aevi nunc primum edita complectentes volumen primum decimum

141쪽

Iaa Io. CRACOTII ExpLICATIO cum caelatura , quae quidem apparebat vel

in ectypo; tum vero praesertim earum rerum, quas hic delitescere statim sum arbitratus , ut primum adspexi. Quod si tuo. rum articulorum est ista descriptio , nae tu digitos haud minus habes eruditos , a suisse dicuntur Pyrrho Ligorio , quem in hoc genere pingendi apprime scio commendari . Sed ut ab artificis laude veniam ad ipsam rem; initium capiam ab Hercule, cujus una est de duabus gemmis . Etenim Ilerculem ea praeserri nihil est plane dubii . Etsi non ille ornatu Herculis antiquissimo . verum eo, quem strabo docet cin libro quinto dc decimo , multo post res Tro- sanas assicium Herculi ab Heraclias auctore , sue Pisandrus fuerit , sive alius. Hic enim clava , & Leonis exuvium , & mala Hesperidum . Quapropter nihil omni hocur dubitemus . vel quominus liceat nobiscum Luciano, in Menippi Dialogo, dicere: mmirum ipsus est Hercules : ολος .m, . Sed inscriptio Igni multo est obscurior. Quis enim Hercules iste nomine λυτειριος. Quippe sic inscribitur . De quo primum hoc habeo quod animadvertam ,

πολύτριμον ab caelatore iactum esse . pro

eo quod videtur debuisse scribi .

142쪽

Nimirum in locum simplicis ι vocalis liti rae , diphthongo adhibita, ει . Erratum dicerem , nisi meminissem observatum a d ctissimis Viris , haud inusitatam esse permutationem hujusmodi. Casaubonus quidem ad Athenaeum, libri secundi quarto capite supra decimum, animadvertit, ,& cum cicer sest, & cum hominis proprium' nomen, scribi modo per ι simplicem, modo per sectam ex ι, cum parvos diphthongum . Etiam Spanhemius non semel usuvenire idem admonuit in Nummis. Sed omnium uberrime qui egerit hac de re mestentum fuisse judico, in opere cui titulum sedit: Pe recta lingua Graeca pronunciatione. Qui quidem Codicum etiam aliquorum hunc alternandi sic , esse morem . allatis exemplis docet ; ac praesertim Romani Codicis , nec minus Alexandrini Graecorum Interpretum septuaginta . vere . Nam pluribus etiam locis, quam quibus mestentus utitur, ea litterarum ab a jamdiu fuerata me in Codicibus illis annotata. Etiamque, nisi memoria nune allor, in Epistola Romani Clementis , ex Alexandrino Codice uae fluxit. Et sussicere quidem haec' pos-nt. Duo tamen ego nihilominus addam.

Quorum unum , auctoritate Prisciani scru

143쪽

ra4 Io. CRE COTII ExpLIe Tropturam apud Graecos istiusmodi posse eonfirmari. Sic enim ille in primo libro, ubi ordinem exponit litterarum: I quoque apud antiquos pos e ponebatur , s ei diphtouum faciebat, quam pro omni i longa seribebant,

more antiquo Gracorum . En ergo morem . auctore Prisciano , Graecorum antiquum, in eo quod caelator πολύνειμον fecit, non

πολυτιμον : Quod autem Latinis Priscianus ait olim se suisse scriptum, & notum ali qui, & pulcherrimum exstat hac ipsa de re Lucilii fragmentum, apud veterem Orthographiae Scriptorem, Velium Longum. Sed& alterum habeo praeterea quod addam , nec indignum quidem observatione . Videlicet , nulli bi fere magis ludere veteres lapides hac varietate scribendi, quam in ve ho τιμω , atque declinatis inde, factisque

vocibus, quarum est etiam πολυτιμιος. AD

seram autem exempla nonnulla . Est apud Gruterum Lapis , p. 173. .Vespasiano positus ab Neapolitanis, & quidem, uti Graecam decuit Urbem , Graeca lingua . Ibi τει- legitur , pro τιμετης. In Arundellianis vero ,. quae dicuntur, marmoribus. prima parte operis, inscribi memini quendam Paternianum , eumque dici: e τὰς λοι-

144쪽

Lapidi etiam incisum Decretum ibidem legitur Imperatorum Severi & Antonini; pariterque habet: νην υμαις φιλονειμι - , Pro φιλοτιμιαν . In Marcellae autem nescio cujus monumento, videas , non ετιριησε ; ubi tamen occurrit paullo post

nihilominus τιμ., cum ι simplici . .id Sponianas reseram inscriptiones p in quibus , ἐτειμησαν , φιλοτώμους , τει κηνης, ἐπει- κησοῦν , , φιλονειμου , plus decies hic illic animadverti scriptum; cum tamen ali-Cubi , etiam φιλοτιμησαμεινον, cum ι sim

plici. Quod si acervo insuper opus est; uno in Lapide . Gruteri po491. nec illo quidem nullius elegantiae , veluti congesta plura videre liceat. Ibi enim & τε φανθενm , & φιλοτέρι ως, addito a parvo ad ι: & praete- Tea, quod plane germanum est hujus nostri πολυτώμου , scribitur πολυνείρκητον . Qui bus nunc testibus tot atque tantis addi Prosecto in cumulum tua isthaec Gemma potest. Ac sic non temere factum par est arbitrari, quod toties . . tamque dissitis in locis constanter usurpatum apparet , ac Praeterea

temporibus perquam eruditis: quae quidem est

145쪽

xa 6 Io. CAECOTII FULICATIO est nonnullorum ex allatis a me supra m numentorum aetas: fortasse hinc ea scribendi fluxit ratio ; quod cum τιμω , ac τι ιη , indeque composita . fiant ab τίω ; cujus primam syllabam esse ancipitem , adeoque scribendam per ι simplicem , ostendit erudite Graecorum Etymologicus liber: hic, ut produci tamen priorem in τιμω , ac re liquis . significarent. veluti fulciendam ali. quando, ex Prisciani regula , ι longam con firmandamque diphthongo putavere. Ac satis de scriptura , praesertim cum eadem

paullo inserius mihi sit paucis iterum atti genda . Iam de voce ipsa videamus . Quid nempe sit illi rei cum signo Herculis vel in-eiso intus in hac Gemma. vel educto . Ne que enim utrum sit horum queo satis dispicere. Possiint ad eam vocem occurrere non.

nulla veri haud sane absimilia . Ac primum dieat aliquis , id nihil esse aliud

quam caelatoris nomen , additum, ut fit, operi, casuque sic editum secundo . Cujus moris exempla sunt innumerabilia . Siquidem Pobtimus , etiam inter propria quandoque nomina reperitum, ut multa ejus foris

Euripidem, fratri dicit suisse , HI eiera.

146쪽

Rarius quidem occurrit, proprie dictum, Polytimus; nec tamen nunquam , ut in Epigrammate Martialis octogesimo & sexto li-hri duodecimi , cujus initium : Nolueram violare tuos Poblime capilios. Quidnic ergo pariter & in hac Gemma Postumum artificis dicamus nomen λ Plane ut Λυσί ararae scruptum fuit in alio Hercule, de quo Martialis: Λυσι aretra Iego Phidia putavi. Sed argutari

licebit etiam aliquanto magis erudite. iQuid enim . si cui veniat in mentem, rem aliter aggredi p ac dicere: Cum. vox πολυ- cognata sit vocis πολυτίμητος, sicut saepe commutentur invicem; idcirco non aliter oportere πολυτιμον hic exponi, quam quomodo, apud Aristophanem in Ranis,

nomen πολυτιμήτοις Pluralis numeri ter--

tiique casus. ab antiquis explicabatur , a ctore Poetae illius Interprete Graeco . Nam ibi εδραις frui πολυτιμιήτοις . Hoc autem ideo dictum aliqui existimant. ait vetus Interpres , quod Bacchus easdem haberet aras una cum Cerere : καθo or ἱδρυνera τῆ Δήμητρι Διόνυσος. Atque ita cum unis aris non uni tamen honores, τιμαὶ, imponerentur, ideo jure πολυτίμητοι dicuntur arae fuisse, videlicet honoribus .ahctae pluribus , pro

duplici videlicet Numine, quod illis aris

147쪽

xa 8 D. CareoTII ExPLICATIO insisteret . Haec autem si de Baccho satis iusta est appellationis caussa, jam aeque in

Herculem admodum eandem convenire. Nam At ipsum frequenter non nullis suiste Deorum , tenuisseque communes aras. Primum Herculis erat & Musarum ara , κοινος - Ηρακλεους G Μουσων.

de qua Plutarchus in Romanis Quaestioni-hus . Erat deinde simul Herculis 3c Silvani, de qua saepe Lapides, eoque titulo , apud

P. Victorem . sedes in Aventino. Quin &Mercurio societas cum Hercule, Athenaeo teste, in libro quinto supra decimum. Uqde illa Ciceronis ad Atticum Hermeracla, cujus Pausanias apud Sicyonios narrat signum sese vidisse . Annon igitur harum societa-- tum caussa, ut arae Bacchi dicuntur , propter secietatem cum Cerere, se Hercules aequo jure, faventeque analo'gia , sit itidem πολυτιμος p Sed & praeter superiores duas, tertia superest hariolatio.

Nimirum, si cui videatur quaesitum istud

πολυνιριος esse aliud nihil, quam lusus et gans hominis ', qui vellet Herculem alio nomine dicere, adeoque ludere synonymia. Nam Hercules, Graece Ηρακλης, ut quidam voluere veterum , eo nomine dictus est

ερα , ππον,& κλως, gloria, sive bonor, quasi

148쪽

DvLavM GgΜMARVM Ias. ον τῆ γν illuseris ubique terrarum. Atqui πολυτιμος idem plane . videlicet: Honestatus undique. Ergo Hercules , ac πο- , duo nomina quidem . sed una vis. Unde etiam faetum eleganter,ut significatio nominis, Herculi, sicut videmus in Gemma, supra caput adstaret . Quod iterum potest confirmari collatione hujus φιλοτίμου, cum illo jam superius memorato πιλοτίμιη- τος . Hoc enim alibi sic adhibetur ab Aristophane , ut eum significet qui colatur ubique gentium , & in honore sit. Nec tamen ulla istarum expositionum admodum probatur mihi . .as non sic proposui ut aia

sererem , verum ut nihil omitterem eorum, quae ad rem essent , modo compertum mihi.

Nam illa , de Caelatoris Nomine , situ ipso mihi videtur excludi. Quod si vel ad utrumvis laterum,uel inferne sita esset inscriptio , posset haec sententia tueri sese . Nunc propositum insigni loco nomen , ac signo

superne circumductum , pene clamat ad eum sese pertinere, qui caelatus in Gemma

sit, non autem ad caelatorem . Duas vero

reliquas, quid ego dissimulem , ut primum occurrere, paullulum assentatas esse mihi ΘΗaesissentque iacile, sic ut vel alterutram admitterem, vel utramque . Nihil enim aeconi in duas Gemm. I pro

149쪽

I3o D. CHFcOTII ExpLICATIO prohibet , duo , nisi pugnent invicem , sub unum Corripi nomen. Quin & elegans ejusmodi Syllepsis. Verumtamen abjeci protinus ; quod existimarem aliquid in promtu esse longe simplicius , multoque propius contingens Herculem . Sunt autem semper quae simplicitate praeitant, di propria maxime , communioribus & implicatioribus anteferenda . s Scripseram haetenus, cum tristibus quibusdam caussis abductus abstractusque sum ad curas longe alias . Adeoque cessatum a me diebus pluribus . De quo

etiam te curavi monendum . Iis nunc ut cumque solutus, quamquam aegro sane animo , ut par est in rebus amicorum adversis,

redeo tamen ad institutum. Vix igitur dubito,quin ille quicumque tandem fuit inam de hoc postea videbimus a quo, nomine, πολυτίμου consignatus in Gemma Hercules est, eo respexerit quod factum in Diodori quincto narratur libro . Herculem , postquam septimo fuerat suorum laborum perfunctus, Taurumque Cretae , ut Cum 'Luis cretici dicam , abduxerat; tum Vero ma gnos tulisse plausus ab caelu Deorum universo r ingentia munera tulisse , atque complura , virtutis ergo. Siquidem unusquinque muneratus Heroa singillatim est pro

150쪽

DvΑRvΜ GEΜΜARVH . 13 Isua virili. Quae quidem munera , τιμtru suo nomine dicenda sunt , prout loquitur Diodorus . Ille enim sic: ἐτίμησαν αυτον δω- ρεως οι κωπις θεῶν. Igitur eum

Pallas peplo donavit. Vulcanus Clava , simul thorace addito. Equos Neptunus donum adduxit. Mercurius ense muneratus .

Apollo & arcum , & artem utendi concessit. At Ceres , quibus post Centauri necem' expiaretur , mysteria tradidit ea, quae parva dicta sunt olim Athenis. Ipsa quoque una cum collegis, uti Diodorus inquit , τι-

dique honorum , sive τιμων ab Diis in Heracutem p Quid igitur magis proclive, aut simile veri sit, quam ut ab hac tali copia honorum, τιμων , atque tanta, & quidem ab coelitibus Diis, cognomen Herculi accresceret πολυτιμος 3 Quasi , modo liceat , diceres , multisonoreum . Fuit enim hoc vanae superstitioni praecipuum studium, ut πολυωνυμιίαν Diis conciliaret, quam , apud Callimachum, Pallas, in hymno, tantopere sertur concupisse . Husque , prout error fuit illorum temporum , eximiae atque divinae dotis magnam tuis quidem segetem saeta dabant. Praesertim Herculi, Cum esset, ut eleganter Lucianus alicubi,