장음표시 사용
431쪽
realitatibus. Deus mundo nondum condito profuit, bonitatem physicam moralemve nemini exhibuit nihilo minus late persectus, id est realitatibus infinitis oecundus, praeditus. PapAo Ostendit Autor Deum eo ordine cuncta condidisse, quo pri r posterioribus possent inservire. mundum usui angeloruni creatum sitisse, in sacris literis doceri, negat. At nonne' an- geli tam ex mundo, quam ex mysteriis Christi,ansam capiunt v nerandi persectiones Dei Originem mali Autor accurate aperit. Hominem peccatis deditum dici earnem, id est, bellulis . num existimat. malum morale stum esse ostendit in electione boni singularis, postposito bono universali. Σῶμια πιε ρατικον esse illud arbitratur, quod spiritui obsequitur; νυ- χιών, quod motibus involuntariis obedit Iustitia ipsi est immunitas a culpae reatu. Culpa existit ex legis omissione, vel violatione. At Deus est iustus, nec tamen ipse legibus est obnoxius. Bonum apparens Autor desinit per indeliberatumi num singulare. Permissionem mali di alis divinam stabilit, Deoque praescientiam infinitam tribuit. mis lapsus fuisset insecutus, hominem bi ipsum futurum fuisse legem, nec lege I9. revelata indiguisse putat. Ad legem positivam τειροαγην id videtur haud quadrare. Geges Dei esse mera consilia, mrito idem inficiatur. Rationem, cur Deus malum permiserit, quaerit in gloria λιγου, nec tamen, fundamentum id penitus in hac vita perspici posse, largitur. Messiam tulisse leges in monte Sinai, ostendit. Quam ob causam idem si iudex secundum divinam & humanam naturam, definiti motionem poenae exponit. Poenis per sese consideratis, peccatorem satisfacere 7 posse iustitiae divinae merito inficiatur. Praemia esse in vita aeterna tandem desitura, docet. Angelos, in bono consum to , subesse praemiis poenisque, negat aeque ac illud Iesum esse angelorum bonorum iudicem. in electio ipsorum, Meo- mandem confirmatio est ipsum constantiae ipsorum, exempli sq. 4 Voriam angelorum aversatae, praemium. Iram vindictam dignoscit Vindicta in eos expromitur, qui aliorum laesionem in libidine habenti Continuata hac libidine, haud cessit vindi-89. tu ut libido illa fiat amara cingrata. Minc vicitur cogi
432쪽
peruis poenis vindicibus affectum ira: Deum laedi a peceatorubus qua talibus, solide demonstrat Autor remem' doc esse transmutationem libidinis pravae in libidinem bonam Eam pendere ex invitamentis moralibus, pon fluere ex violenta naturae conversone, addit Inremum vindicta scopum declara P .sa egregie, ab aliis nondum debite evolutum. 4empitemas dia-holo um poenas solide propugnat. Homini nulla in Deum esse is 1 merita, excellenter ostenditi me amore puro disputat haud
instile. Id quod Deus ex promissis dat, a praemio distinguit. 336 Gratiam evangelicam, quam Christus peperit hominibus etiam malis, pravamque vitam vivestibus, solide exponit
-υ aliis , quam Deus cis christi promerita in hae vidi homissi, exhibet, hisque sepius rudis praestat, curate dein stribit de misit. Ut sitissectionem Uirim vicariani firmo superstruis se nnemo iiii intentatum Manquit, praemittit maius seriem Hiientiarum. . Ex stilo poenarum ritu nemine i a.
pistere per sese ex animo uleoque mi
monet. Nec tamen ob gratiam lex tolli potest. S. Misimulaeuco opus est vicaria. in sententiam: Imputatio alienoruni peccatorum est declaratio, illa fuisse habit ita diu non poniendo,& peccatorem emendando, licet non approbando. Imputatio illa viearia, qua Christius sibi hominum peccata impi, tavit, non id significat, Christium ea suscepisse in sese uti Luenda suscepit illa, non ut sua, sed ut aliena. Q enim im . 34s.
munis mansit a peccatis propriis. Moc pronuntiatum ab Autore demonstraru quam solidissime. Exponit deinde dictum GaI. IV, ,s cenam legibus homini praescriptis statutam, Christus potest legitimein iudicialiter tollere, at peccam a probare non potest. Manc ob rationem poenam in sese derivavit luendam. Perpetuitatem poenarum diabolis damnatis sa irrogandarum, solide propugnat Auton Gratiae divinae uno versalitatem a D -bim Lavi praeclare solidissimeque demonstratam fuisse, pronuntiat. Peccatis imminereis conium Iss.
eus e poenas sempiternas, hasque Christum luendas suscepisse, dic Iaponit distumam. III, αε-ari Multus est in con Iss.
433쪽
essiandis duobus pronuntiatis uno Christus sibi imputavit peccata hominum ut sua, nec tamen sua altero, Christus pe Pag. 69 cata haud admisit. Doctrinam, de satisfictione Christi vicaria 377. pervulgatam ac commemorabilam, iustis vindicavitis coiisi mavit armis. Sacrificiorum originem ex ingenii humani inventis pendere, inficiatur obedientiam Christi activam spectare putat ad ejus statum, quem exinanitionis appellamus. Quaeri-28 3. Iur, an Christius loco obedientiae, per nos divinis legibus praestandae, illam suam obedientiam interposuerit. Respondet Au-- tor non penitus affirmando. Videtur hoc momentum clariori luce illustrandum esse. Veremur enim, ne distinctio illius, in I 86 respondendo adhibita sit iusto brevior, nec satis evoluta. Idem
ver accurate it comprobatum, redemtorem generis humani
non nisi λαβρωστο, esse potuisse. Nervose ostendit, Oua .398 nes haud alia ratione potuisse redimi. Expromissionem Christi ita exponit: Ipse judex per Iudicialem potesatem supremam Iiberavit, liberumque pronunti it reum, culpa a Dictum ex sapienti tibertate debitum poenam e loco idius Oxpromist ita, ut pro si su perit poenam uuare fundamentum hujus evr missionis haud in eo consuit, quod ipse ut peccator Amulque reui sit factus; sed quod eum, usi in cuipa fuit, ae delis a misit, impertivit gratia delicti, poenaque immunem pronuntiavit. a.4 Meritum Christi, ex satisfactione ejus vicaria profluens, edi seruit succincte. Addidit haud tralatilia de manifestata Christi satisfactione per ipsius statum, quem exaltationis vocamus. Liceat vocem ευχορ 1 Rom. IX reputare pro imperfecto indi-a eativi, non pro optativo pag. oo Autor in locis r Petr. III, U Rom. I, , de Tim. III, per spiritum credit designari spi . ritum sanctum, ob Rom. VIII, t. suomodo Christus per sa- 3Q tisfactionem vicariam suam impiis quoque multa dona conciliaverit, declarat. Terminis1no, dudum sepulto, haud favet, rationibus clarissimis novisque instructus Παρεσιν spectare ad
mortalium unosquosque, contra Ioannem CocceIum monet.
3 Cluuium sbimet aliquid per expiationem meruisse, merito no* d gat. Ignem expurgatorium, Apocatastatismum prosternit. Mundum hula esse optimum, largitur, nec tamen Peccat uneta
434쪽
e se mundi optimi partem affirmat. Sociniam dem NeFum resellit, usumque tractationi subiungitis piis di impiis eonvenientem. Lonhiores solito fuimus, eo quod in genus tramistionis novum sit systematicum incidimus, quod cum Lectore in luculentiori recensione communicandum , siquidem pluri--δε maxima momenta quaestionis de origineis permissione mali moralis P Rev. Autor optime resolvi Christium uisse peccata homnum qua iudicem supremum , eo quod impunita
illa olim dimiserit, ipse videtur passim docuisse. Liceat, profiteri, seivetitia illim semperiore Hienos
Alph. r play I6. Omplectitur Volamen hoc primum tres consideratios , qua .rum singulae ex suggestu sacro Darmstadii recitatae, postea autem plenius elaboratae sunt Prima exhibet doctrinam de necessitate redemtionis nostrae, secunda fieri virtutes demtori hominum proprias, tertia suppeditat demonstrarionem,
e et Test depromtam, qua evincitur, Iesum esse Messiam. Eidem demonstrationi quarta quoque consideratio est inscripta, de qua alias separatim dicemus, licet ea ad ramum His spectet. Philosophicas meditationes, quae a x-ecti prae missae sunt, & ab aliis ami utri sumit, liliud adni liuia
435쪽
utim de munere eius prophetico regio, de statu exinanitionis de exaltationis, de applicatione munerum ejus, de oecon mia eius in eccles patriarchali ad Mosen usque, de oeconomia Levitica, seu Mosaica, de Christocratia sub Novo Testamento, de pronuntiatis Prophetarum, ad sutura ni Christi oeconomiani in hac vita reserendis, de oeconomiae huius exitu, de regno gloriae. In hoc stadio decurret diligentia &laeditatio Autorus, quam ut Deus faustitate di gratia sua impertiat,merito precamur. Consideratio prima distributa apparet in tria vita. μι-m ostenditur, necetiarium suis. ut homines expiarentur. S cuius demonstratur, necessarium fuisse, ut homines redimerentur eo modo, quo Jesus eos redemit. Tertio additur usus harum veritatum perquam salutaris. Considerationis secundae sunt tria Capita, quibus usus instar quarti adjungitur. G-pite primo traditur, exegisse redemtionis scopum, ut ex exitio nostro eriperemur .ad beatitudinem amisiam revocar mur. Secundo ostenduntur momenta, restituendae hominibus beatitudini admovenda. Tertio edisseruntur virtutes redemi ris, tanto operi propriae Usus ipse consecratus est soli litati promovendae, de Christianis confirmandis. Consideratio tertia originem debet aeque ac quarta orationi acrae, quam Autor
A. i 3 jussu Illustrissimi Rheingravi Grumbacens habuit
Grumbachii Judaeo publice erroribus suis renuntiaturo, &i ptismum suscepturo. Praedicamus jure nostro misericordiamst benignitatem Dei, qui in animo illustrissimi Domini tantum saluti Judaeorum promovendae studium excitavit. Quae l. Rev. Autor de modo Iudaeos lucrifaciendi, proselytos erudiendi, in protegomenis exposuit, cedro sunt digna. Suadet ipse, ut i irincipes, Donuo salutem Judaeorum sempiternam curae cordique habeant a ditiores instituto conversionis Iudaeorum promovendae opis & adjumenti aliquid afferant; doctores eis is gogenu demonstrationem de Jesu Messia ex Hebraico Ved est sonte impertiant; 4 Judaeos a lacunis al-inudicis diverticulis Rabbinicis avocent; heos ad discet dana' legendam Scripturam Germanicam adducant. Addimus
merito, ipsus a mercatura ad opificia di artificia honesta sensim esse
436쪽
premendos, ut ipsi Christianos amare de a si nidum vagaeque visae exeres io abstinere, discant. Addimus tandem, opus illud magis ex voto esse successurum s Theologi ipsi solide de Iu Iaeorum
multitudine tandem Christo aggr nda ex Roma meri ne convicti, lardentius, quam vulgo fieri solet, gentes, Christo alienae, ad hune adducantur sed quid ex eis in Gesesu emolumenta sperandum est, qui munus eclesasticum pro quaestuis ambitionis pallio habent Qui aliis ad Iesum onvertendis sunt operam daturi, ipsi sint oportet viva corporis Christi membra, ut beneficia Christi venerentur,4 divino dissentientium amore inardescant Laudandus est optimi Aut in eonatus, qui proselytis cibo solidiori, eoque alumnis eo,
veniente, consulere contondit per Considerationem tertiam de
quartam, quam si proselyti studiose legerint, firmi solidique in doctrinain prosessione fidei procul dubio reddentur. At hiahuit vero Autor huic scopo expositiones dictorum Hara. II, 7-io, M. Eu, 'inio. IX, a -anin eorum, quibus D miri peremis Nomini in regnum, quiluas laeus Messie natalis desanatur Ctumnemates de seste tribus Iudae, qualis ea nunc
est. Misit testimonia complurium Iudae η---γrumque sis arestigia. Tum vero ex Vm est exponii desperi a Chrim de Iesi vim nativstate, de munere Christi expiatorio usque ad eius mortemin sepulturam,is de suo ., de sese resurrectio in in eoelos evectione , nee rum
sone Apostolorem, ac regni Iesu amplificiitione. De reliquo avide exspectamus 'ev. m. Huc Neu veri Hermeneum oram Iudaicam, quae demis ecclesiae promittitur in Constare. III pag. ii Promulsidem eius, ex Petra Mixisin supplementis GLA oris hie iam traditam, suscipimus ea, quam meretur, pr
divitate. Qui mentem ibo utiliori recreare, nee subtilio Gbus telis distringere, avent, eis hoc promtuarium non possisemus non commendare, dummodo rigidas demonstrationum series nolint sibi exhiberi. De reliquo liceat per sceptrum a B-hud haud amovendum intelligere sceptrum, non Iudae, sed Dei,
o die ratiam dudaeis voluerat propriam per Tyrio li-
437쪽
erat eundem Deum venerari, qui Iudaeis per Isto animata, quasi per sculpturas , delineaverat Chrsocratiam, ac alibi id nominis gestat. Formulami,' de templo Hierosolymitano capimus ex stus geog aphici descriptione, prisco
aevo trita Significat Iacobus, theocratiam desituram esse, quamprimum advenisset tranquillitatis verae amor, eique ecclesia, e variis gentibus collecta aggregari coepisset. Desii vero illa theocratia penitus imperante Flavio Vespasiano. Ergo iam tum venerat Messias natus. Habemus hac ratione in I ubi vaticinio Iudaicae theocratiae finem. Sed haec ως si παροδω
rica de Magno Ducasi Sigillo Mabsatis Saxonico, in lucem publicam dira a IO ZACHARIA GLEICHMANNO alias HELMONDO.
Celebrarum fuit iam diu in orbe erudito nomen Gertam LIpse enim A. Iri Ienae edidit Delinearimem Iuris publici Saxonici, quo Serenis a Domus Saxmum praecipue fruitur atque gaudet. Ibidem antio sequenti, assumto CDri Micb H monaei nomine, edidit Specimen octavum, sive die achte Probesin iner unburizglichen Fursilichen Machi. 62. in I asIenae emisit isoris, Nactriret on dem Missi hec GF hertzuisichen a salseget, quod scriptum Iaudatur in Struvii
Bibliotheca Saxonica pag o I. Gottae A. II 3a edidit scriptum. e Procuratura Sacri Romani Imperii. Duci Saxoniae, tanquam, Lanae avio Thuringiae commune. Erlani A. 734 vulgavit libellum de sun-i juribus, dignitati Comitis Palatini Smonici inhaerentibus. meminisse porro iuvat Dissertationis, ab ipso Ienae A. x et cedita de bene Dudata praetensione Serenusiam Domus Saxonica a Burggraviatum Mareschisatum misciburgensem. A. ira edidit Siseria a de Cordinis Iam cum, quod vulgavit locupletatum A. 733, inuice praefixorassi neuerte evnisse es Aueruum νω Hen gluben Conem
438쪽
Quae olim ipse de Ducum Saxoniae sigillo majestatico scripso.
rat, ea hic in praesens prodeunt auctiora. Distribuit tractatio . nem suam in duas Sectiones. Priori disserit de Ducum Germaniae Principumque imperii majestate. Eam repetit ex iure sis Pag. 8.perioritatis territorialis , per quam Principes Germaniae maiores regalia quaecunque exercere valent, ni pacta passim obsistanti Recenset deinde illa regali jura, nec inter ea memini 16. venationum , aucupii, iiscationis, licet ius silvaticum ban nique serini haud omittat. Usucapionem ac priescriptionem privatis subditisque accedere adversus Principis regalia, merito negat. Complexum illorum regalium eorumque exercitium, appellat potentatum potius, quam suprematum. Accedendum existimamus Nic. Hier. Gunctavio, qui potentatum illum vocavit majestatem analogam, siquidem majestas Germaniae suprema in Caesarem ab Electoribus nomine suo Mordinum reliquorum transfertur Nec tamen ignotum est, in Instrumento Pa.
et west phalicae . , potentatum illum vorari superioritatem 13. majestaticam. Monet Cl. Autor, hisce iuribus maiestaticis haud opponi posse reservata Caesarea, suffragatus Thomasio,
Griebnero. Coronas Ducibus in numis, scriptorumque testi I9.
moniis, tribui, easque regiis similes, solide ostendit post IG. Eceardum, . . de Lude θ,4 o Alex Doederiinum. Du a I. cum provincias olim regna esse vocatas,d eis majesatem fuisse attributam, testimoniis nonnullis comprobavit. Duces Saxoniae quondam agnos Duces esse appellatos, ostendere laboravit Vir Cel ex criptis recentiorum. Petimus ab ipso humaniter, ut Diplomatibus coaevis priscisque scriptorum idoneorum testimoniis id ipsum corroboret. Mite inaeum Saxonum adversus Caratam Magnum ducem bellicum, Regum numero de II. leri immerito, arbitratur. Planiora sunt testimonia de Sigillo
maiestatis Saxonico Friderici II, Electoris, ad A. 3444, Ducis 33. Saxoniae Nilhelmi ad A. 456, oesti & Alberti ad A. 14 o.3468 Contendit deinde monstrare, in curiis Principum nonnullorum Germaniae adhuc in usu esse sigilla majestatica, praecipue in Blandehurgica Electoraliis Moguntina. irideri 36. . sin iniurimus fiatres, Duces Saxoniε, jam A. I 44 com- O.
439쪽
muniter adhibuerunt sigillum maiestatis, quod Tentetelius ita descripsis Ab hoc Diplomate pendet allus Pud Agitam πιε ticum ex funiculo duplici, albis nigrisque seriei scis contexto. Impressus isti es eques cataphractus cum galea Saxonica in eaρι- te, tenens manibus vexilium cum gladiis Hectoralibus a b mero pendet scutum cum trabibus 5 ruta Saxonica circa equum eoPocata sunt quatuor scuta, bina Thuringie mi icique Leonis, Pag. 44. tretium aquiω Palatina Saxonicae, quartum Mettinense, c. Persuasit sibi Autor, sigillum hoc esse Ducatus Saxonici proprium, nec Electoratui soli vindicandum. Ducibus Saxoniae id suisse. 34. commune, exemplis omnino testatum secit luculentissimis. Ne vero existimemus, sigillum majesatis idem esse ac majus pau- eula is sub finem subjunxit Nisi fallimur, Commentationem
ipse adornat, demonstraturus, ite indum Saxones contra Carolum M. tuitum, non tantum ducem bellicum, sed Regem etiam Saxonum, suisse. Ut solide hanc, quam sibi imposuit, provinciam obeat ornetque id ipsum est, quod per-
hoviens in Cimbria, Conspectus auorum, Mi parraim Commentariis suis eruditis, partim quoque versionibus Da meis, de linguae Romanae ix areae scriptoribus hactenus ollime S.Iraeclari me meruerunt, additis ad ea
cem Indicibus necessariis. Nise , apud Franciscum Christianum Mumme II 4o g. Plag. 8.Ιmmensum gloria calcar habet. Valet hoc non solum de singua laribus hominibus, sedis de totis haud raro populis. Lux lucem accendit laudabile exemplum concitat alios. Si quis igiatur optimae notae exempla proponit, laudat, commendat nul
Ium est dubium, ore, ut hae ratione ad aequalia praestanda i flammet plures, atque eiusmodi denique studium commune propemodum fiat eruditorum. Illud potissimum, ni coniecturatios sellit, doctissimum quoque ae venerabilem Albertum Thura
imbravit, urianorum suorum merita, in Latinam maxime
440쪽
istam erraditionesn, vel strictim ae breviter ominemotam id ue gnum quasi erigeret civibus suis,'uod secuti, literas
Hegantiores a contentri Wque insultibus barbarie stretine vi dii arent. iii in exemplum iret gentium pariter aliarunt, insemo totius Europae, commendabilis ejusmodi labor Quam insignis spes esset, fore, ut illorum certatim eruditi suspiciones refutarent, quae novum aliquem humaniorum literarum interitum Dmniant. At, ne extra oleas vagari videamur,& inanibus potius votis, quam ope qualicunque consumere spatium, quid pressi- terit Noster, uno velut obtutu contemplemur. Ita vero in Praefatione illos proponit, qui universe de Romanis Graecisque scri-Ptoribus meruerunt. AIipellantur hic, ad linguam Latinam quod attinet, inaus Borrisius, qui onspectum praestantiorum scriptorum Latinae linguae edidit Chrisianus Bovaraeus, cuius Disputatio philologica exstat de lingua Latina Ge. Frammius, de legendis cum fructu latinitatis melioris notae scriptoriasiis Brachmamnu, qui de praecipuis Larinae lingi scriptoribus, ab excessu Augusti ad excessum mari Osirus
moe- ω mini, qui uel lingua Latina, Hii is aut ibus, de demum De Ibinilli Bademin, qui de quatuor is in latitur aeditibus, disputavit. De singua Graeca generasti mire, mim Paulus Vindininus in Dissertationibus ni de variis inguae Gre
scriptoribus, auri Mnasius in Compendio Bibliothecae Graecisiti Io Grammius in Notitia veteriam craecae linguae Autorum. Haec Praefationis vestigia sequitur singulatim ipse conjectus,pbinos eas potissimum excerpemus lucubrationes, quae publicam nondum lucem viderunt. Ita Cissianus Lasson Sochonius Lia brum primum Distichorum Catonis metro Danico reddidit,
O . D. Brac mannus Commentarium in Amphitruonem, aliasque nonnullas Plauti Comoedias, elaboravit, A=ris Petr Hegetandius Nucleum Terentianum. Ipse Albertus Phura Terentii Andriam carmine Danico expressit Christanus in libros CGereonis de officiis in sermonem anicum transtulit Petrus
Haraeus Paradoxa Ciceroni variis explicationibus illustravit, nec milius Mul gane Rhumamus ris Lassis Debonius se-