장음표시 사용
31쪽
parte: PERMISSU L. APRONI PROCOS IT Ueri L Apro
nius Caesiani Consulis pater Legatus Propraetor inserioris Germaniae anno post proconsulatum octauo V. C. 78o. infeliciter contra Frisios pugnauit, ex eodem Tacito lib. 4. Annal. Int rim constat huius Consulis cognomina perperam in Dionis codice describi. Idem vero Dio scribit de Caio Caesare: Gesup 'Mriginta dies magi atu, ac sex mensus L. Apronio collega concessis, a seseon latu, successore Sabinio Maximo, tum praefecto Urbis. Pa uinius recte legit Sanquinio Maximo, uti etiam Lipsius in notis ad cap. . lib. 6. Taciti, cui nominatur Sanquinius Maximus δconsularibus. Errat vero uterque, dum primum consulatum Samquinij statuunt a Kal. Iulijs A. V. 782. duobus Geminis Consulibus: siquidem ex lapide Nolano ac tessera gladiatoria alios Consules suffectos eo anno, superius Ostendi. Incerto autem anno prioris consulatus Sanquinis, alter eiusdem consulatus pria die Kal. Februarij hoc anno initus apparet; unde non possum non mirari Panuinium in tabulis Consularibus scribere: ex Kal. Februaris Cn. Domitius Corbulo. Ex GL DID Sanquinius Ma ximas II. cum Dio diserte testetur Sanquinium Maximum in loco Caij abdicantis, consulatum inisse. Inter nummos Triumu,rum Monetalium, imperante Augusto, percussos, reperiuntur im
sulis II. ac prioris filia praenomen formari potest. Tacitus lib. II. Annal. A. V. goo. ait: Per idem tempus Chauci nutu dissea sione rimi, ct morte Sanquiny alacres, dum Corbulo aduentat, inferiorem Germaniam incursavere , duce Gannasco. Itaque San-
ruinius Maximus Propraetor Germaniae inferioris obijt, succ ente Cn. Domitio Corbulone . quem itidem consulatus secundi hoc anno successorem habuerat, ex Dione loco laudato. Haec inserui, quod Glando ius vix unum & alterum versum hae de familia recitat, ubi etiam Sanquinium semel tantum Consulem nominat, ac eiusdem Germaniae praefecturam, eiusque pM
Anno V. 794. Christianae epochae r. nono Kal. Februarij Caio Caligula occiso, Tiberius Claudius imperium accepit, eoque rem Romanam administrante, tredecim collegia Cons
iam eiusdem imperij annos aperuere. Ia Caio C e, Vir sat
32쪽
pientissime, index consularis Dionis libris praefixus terminatur, quamuis etiam Consules praepositi libro 38. in Dionis volumune desiderentur, ut patet in editione Xylandri, & veteri eoque optimo Graeco codice Mediceo . Sunt autem duodecim collegia, quae Leunclauius partim ex eodem libro Dionis, partim ex Panuini j fastis concinnavit. Id facilε poteras intelligere, si Dionis in describendis initio cuiusque libri consulibus, metho
dum obseruasses . Nam semper ante cognomen cuiuscumque Consulis, indicat praenomen patris eiusdem Consulis. Hoc cn ractere neutiquam describuntur Consules libri 18. vii neque i bri 6o. ac ceterorum ad postremum usque octogesimum. His omnibus libris Leunclauius Consules praeposuit, quorum tamen patres praenomine tenus non designauit, quod eorum praenomina plane ignorabat . Hinc in laterculis consularibus antra eundem librum 38. leguntur M. Vimcius martinus, C. Rubeiatius, C. Cassus Longinus, Sex. Papirius, Sergius Sulpicius Galba, in quibus aut praenomina, aut nomina, aut denique cognomiana falsa demon aui, quod ipsum in sequentibus consulatibus frequentissimε apparebit. Primum collegium Consulum imp ratore Claudio in Dione ita designatur: Ciaudius Auginus II. o G. Largus. Eosdem laudat Idacius . At Labbeus in margiane pro Largo notat latabendum Longo, uti legitur apud An nymum Cuspiniani. Pedianus in naurianam designat locum
in quo fuerat domus M. Scauri, ac statim ait: Possidet eam nunc Longus Carina qui Consul fuit eum Claudio. Τibi vero post Potauium, Ricciolium, atque alios, dicitur L. Licinius Largus.cte tamen Cais praenomen ac Largi cognomen legi in Dionis libro 6o. patet ex insigni Inscriptione fiatrum Arualium, quam produxit Fulvius Vrsinus in notis ad Varronem; ibi enim dici tur sacrificio facto pro salute Claudij Augusti, inter alios a fuisse C. CAECINA LARGUS. Tacitus lib. I r. ait: Ac
dum in m em, Claudius vehitur ad paenitentiam a L. Vitellis , P. Largo Caecina mutaretur, in eodem gestaminesedem poscis. Erat
forte Publius Caij Consulis frater. Ex his cognomen con firmatur . Fulvius Vrsinus in notis ad lib. r. Hist. Taciti scribit vocem Carina signare familiam, non vero cognomen laudati
Lonsulis, ut & ia reliquis, qui Caecina uscaba tr. At Pas,
33쪽
uinius Carina putat cognomen tantum Liciniorum Iline A Caecina Vitellis Dux ac Consul suffectus A. V. 8ra. dicitur eidem A. Licinius Caecina. Vterque insignis Scriptor aberrat. Τacitus lib. r. Hist. ait: Legati Mionum Allienus Caecina, se Fabius Valens. Dio etiam lib. 6s. scribit : Vitellius Avienum eum muris besis praeficit; ibique Allienum semper penes familiam appellat quem Tacitus passim cognomine nuncupat. Hic habemus A. Allienum Caecinam, ac proinde falsus est Panusenius qui illum in Liciniam gentem adoptat, & itidem Ursinus qui Caecinam eiusdem cognomen negabat. Tacitus lib. a. Hist. ait: Notabile iurgium inde fuit, quo Licinius Caecina Marcetium Eprium, ut ambigua disserentem, inuasit. Hic quoque Caecina cognomen est. Interim collega Claudij dicatur C. Caecina rarogus . ac Cacina familiam significet, uti & in altero Consule su recto Gruteri pag. 239. 3. C. Carina Pato. Corrigendus est GoltEius qui in fastis scribit C. Caecinam Largum in magistraritu obijsse, cum Pediano laudato, post gestum magistratui . .
Anno V. 7. Christi M. exhibentur a Dione lib. 6o. Consules C. Crispus II. ct T. Statilius. Hos tu quoque exscripsisti. In Idacio legitur: Crispo II. se Tauro; in Prosperi autem fastis: Crispino se Tauro. Pighius tom. 3. Annal. ac GoltZius in fastis scribunt : C. Vibius Crispus II. T. Statilius Taurus. Addit ille a Frontino laudari Vibium Crispum Curatorem aquarum Vrbis . Addere poterat Tacitum qui lib. r . Annal. & lib. q. Hist. Vibii Crispi Senatoris mentionem facit. Hi tamen Consules dicuntur Panuinio C. ciuismus Crispinus II. cse T. Stat Iius Taurus. Ceterum omnes in hoc collegio describendo, e rorem admisisse, constat ex epitaphio Gruteri pag. Io I. IO.
quod dicitur positum III. NON. IANUARI L. QUINCTIO. CRISPINO. II M. STATILIO. TAURO. COSVides
34쪽
Vides hoste Consules ordinarios ineunte anno, in lapide obstignatOS. Anno V. 7 3. T. Crispinus legitur Consul collega Druso Nerone. Et in nummis Triumuirum monetallium sub Augusto percussis, obsignatur : T. QUINCTIUS CRISPLNVS, cuius nepos hic L. Quinctius in consulari familia natus. Falsa sunt praenomina horum Consulum apud Dionem & Pa
Anno sequenti V. 98. Christi s. Dioni dicuntur Consules
M. Vinicius II. er Stairtius Coruinus. Vtrique Marci praenomen addit Panuinius, quem Petauius, Calvisius, oltZius, caeterbque tecum sequuntur. Bucherius, GoltZius , Ricciolius Vin
cio martini etiam cognomen donant. In primis fietitium esse hoc cognomen inartini iam tibi praemonstraui in emendato collegio A. V. 783. quo idem Vinicius primum consulatum gessit. Hactenus praenomen Statilij Coruini ignoratum, ac perperam in fastis scriptum, ex insigni Inscriptione fratrum Arualium apud Fulvium Visinum superilis laudato loco , corrigem dum est. Ibidem Idibus Ianuarijs, Tiberius Claudius Ca-
Augustus appellatus es Pater Patria, sacrificium peregerunt C. Caecina Largus , L. Vitellius , Paullus Fabius Persicas, OnRVS STATILIUS CORVINUS, C. Piso Itaque Statilius Coruinus Tauri praenomen tulit . Enimuero non semel familiarum cognomina in praenomina postea mutata sunt Inter Tribunos militares in tabulis Capitolinis nominantur P. Cornelius Cossus, Cn. Cornelius Cossus; at postea cum gens Cornelia auterum Lentulorum cognomen admisisset, eius familiae viri coagnomen vetustum Cossi loco praenominis posuerunt. Hinc imperante Augusto, A. V. 733. Cossus Cornelius Lentulus; anno 78. alter Ossus Cornelius Lentulus in fastis Consules lauda tur. Tacitus lib. I . Ann. ait et Nerone V. Cornelio Cos Comolibus. In veteri tamen Inscriptione Gruteri pag. 8. legituri Nerone Caesare Aug. IV. COSSO LENTVLO COSSI F. COS patres autem Consulum, ac aliorum penhs tantum praenomen
obsignabantur . Ipse Cossi collega Nero Augustus dicebatur in nummis NERO CLAVDIVS CAESAR a ita etiam nominatur in vetustis Inscriptionibus Gruteri pag. a 36. Nero cognomen Claudiae gentis loco praeminius ab eo in 'surpatunia,
35쪽
pὀstquam per adoptionem in familiam Claudiam transierat:
Porro cognomen Taura proprium erat familiae Statiliae, uti Coris uinus Valeriae Messallorum. At cum Consul huius anni Stat lius Coruini cognomen tulisset, antiquum familiae cognomen Tauri loco praenominis usurpauit. Id genus praenominum passim occurrit in Romana historia, ac plura exempla proponit Pamuinius in fine opusculi de nominibus Ronianorum . Si quis v
ro eundem Consulem appellare vellet Titum Statilium Taurum Coruinum, haberet tum praenominis, tum cognominum aucto rem Phlegontem Trallianum, qui cap. s. de mirabilibus narrat quandam virginem tredecim annos natam, in virum mutatam ritisset Roma Marco Vinicio, o Tito Statilio Tauro , cui Corviij
cognomentum fuit, Consulibus. Ibi tamen legito Corvini. Qu' altero testimonio patet eundem perperam Marcum in fastis appellari, qui Titus, aut Taurus dicebatur. Anno V. 799. Christi 6. Caius Valerius Matieus II. M. V. Ierius Messalla Consules, inquit Panuinius, memorantur a Dione lib. 38. Eosdem e lib. fio. producit Baronius A. Christi apud ipsum 48. etenim biennio vulgarem epocham anticipat. Illos hoc anno produnt Calvisius, Petauius, Bucherius, Alisordius . Occo, Ricciosius, ac ceteri Recentiores quibuscum scribis pag.
Io I. C. Valerius Asiaticus, ct M. Messala. Vnus Panuinius vos omnes in errorem induxit. Summus ille vir, qui iure ac merito librorum helluo teste doctissimo Manutio, dici potuit, tot volumnum lectione fatigatus, in iisdem quandoque dormiatauit . Equidem Dio haec libro fio. ad A. V. 7 9. scribit: Cim
macto hoc anno, Valerius Asiaticus II. M. Silanus consulatum acceperunt. Silanus tempus magia tui suo praescriptum, exegit
At Panuinius pro M. Silano ex Dione obtrudit M. Messallam e gente Valeria, atque hunc ipsum Consulem falsum licet acvni Panuinio somniatum, ceteri suos in fastos retulerunt. Id cius tamen in Fastis recte ait: Asiatico er Silana. Ita quoque in fastis Graecis, atque Anonymo apud Cuspinianum legimus. Non ipse primus huius correctionis auctor venio, quam Olim Lipsius in notis ad initium lib. 11. Annal. Taciti pluribus e posuit, Onuphrium erroris merito incusans, sed frustra;
Dquidem M. Valerius Messalla collega Asiatici non de*t dein-
36쪽
eeps satas occupare. Verus tamen collega Asiathi eonsulis II. fuit M. Iunius Stianus filius Appij Iunis Silani ac Aemiliae Lepidae proneptis Augusti. Plinius lib. 7. cap. I . ait: Diuus
gastus in reisqua exemplorum raritate, neptis sua nepotem vidit genitum quo excessit anno, Marcum Silanum, qui eum Mam es riseres post confularum, Neronis PrincWis successione, veneno eius
subirius es. Natus est M. Iunius Silanus A. V. 767. ex Aemilia Lepida filia Aemilii Paulli consulis A. V. 7s . ac Iuliae S.Iiae M. Agrippae ex Iulia Augusti filia . Claudius Imperatot
octauiam filiam L. Iunio Silano Marci fratri desponsavit, ex Dione lib. 6o. ac Suetonio cap. 27. Hunc postea generum latterisit. Tragicus in Octauia. Mactata seeri concidis thalamis gener Victima, tuis ne fleret smenais potens Proh facinus ingens t femina ent munus virus Silanus, ct cruore odauis suo
Seneca in Iudo de morte Claudii scribit: Muandoquidem Diari
Claudius occidit socerum Dum Appium Silanum, generos dura, Pompeium Magnum, se L. Silanum . Eadem strioit Suetonius in Claudio cap. 28. & 2ν. M. Iunius Silanus L Iunij Silani Octauiae mariti, frater cum hoc anno consulatum gessisset ex Dione, & Plinio laudatis, ac armo abhinc nono V. C. 8o7. Asiam proconsul regeret, Agrippinae Neronis Augusti matris insidijs sublatus est . Haec Tacitus scribit initio lib. I 3. Ann tium: Prima nouo principam, mors unu Silani proconsulis Asia, ignaro Nerone secus ac Plinius scripui 2 per dolum Agrippina paratur; cuius impij facinoris causam prodit et Agrinina arririus L. Salano necem molita, vitarem metuebat. Vbi eidem dicitur Silanus Diui Augusi abnepos. Itaque e fastis eraso M. V lerio Messalla a Panuinio primum consule conficto, & a cet ris insigni errore recepto, eius loco M. Iunius Silanus reponatur, de cuius nobilitate quaedam adnotaui, ut promptius in consulares tabulas reciperetur. Eius collega Valerius Asiaticus cum praenomine Cadi a Panuinio essen . Glandolpius in suo E On
37쪽
Onomastico Publium vocat. Valerij Asiatici Consulis meminerunt Iosephus lib. I9. cap. r. & 3. Tacitus initio lib. ii. qui superest, Seneca lib. a. de tranquillitate animi cap. 18. Dio in fine lib. 39. & lib. fio. Valerium Asiaticum eii isdem filium Belgicae prouinciae Legatum ac Vitellii Imperatoris generum laudat Tacitus lib. t. Hist. & lib. 4. idem Valerius Asiaticus diciatur Consul designatus . Neutrius praenomen alicubi recitatur; quare illud in medio relinquo. Ceterum tuis in fastis deest Asiatico nota iterati consulatus. Illum enim tempore necis Cai, Caligulae Consularem vocant Iosephus ac Dio laudati . Eu dem iterum Consulem appellant Tacitus lib. II. ac Seneca lib.
Annus V. 8cio. Christi . Consules habuit Claudium Augustum IV. ac L. Vitellium III. qui Consules memorantur Censorino cap. 37. de die Natali, Suetonio cap. a. in Vitellio. Dein sequuntur in Taciti libris ab undecimo ad decimum sextum , undeviginti collegia Consulum. Hinc rarius in eisdem erratum.
Anno V. 8o3. Christianae epochae so.' nominantur a Tacito Consules C. Antistius, ct M. Suillius . Deerant cognomina , . Panuinius priorem vocat Veterem; & recte fastis omnibus co
sentientibus, id enim cognominis Antistijs passim adponitur. De altero Consule scribit: Marcus Suiuius forte is es , de quo Punius lib. 6. cap. 6. legito lib. 7. cap. s. laetus Rufus is Corbulo farres, ambo Confules. Quod vero in deprauato quopiam Cassiodori Chronico legit, vel se legisse putauit statui hoc
anno Consules Veterem se Seruilianum , idem collega Antistheidem integrh in tabulis describitur: M. Suistius Rufus Seruilia nus. Dicam equidem quod res est. Legit in Caisodoro, ac apud Cuspinianum, quem ubique appellat , Neruiliani cogno. men Suillio attributum; at quod nusquam in Romanis familiis idem occurrebat, unius prioris literae variatione in Seruilianum mutauit, quod cognomen ex adoptione derivatum putabat. At Scriptoribus prius cognomen Rufi magis arrisit. Leunclauius in indiculo praenxo lib. 6o. Dionis ait: C. Anti ius o M. Rufus. Et sane imprudenter; siquidem nomen Suillν, quod ex Taciato erat certum, omittit; addit vero Rufi cognomen, quod Pa
humus foriὸ livi Consuli attribuendum dixerat. At M. Suillius
38쪽
Rusus receptus fuit a Golletio, Petauio, Pithid, Bucherio, imἄ& amico meo dicitur M. Servilius Rufus Seruilianus. Hunc tamen errorem consuto ex lib. 3. Institui. cap. 9. ubi memor
tur S.C. quod Ciaudianis temporibus factum es, Suistis R. Hostorio Scapula Consutibus . Ex his constat Suillium Rufiu Corbulonis fratrem gessisse, imperante Claudio, consulatum suffectum, ac perreram fingi consulem ordinarium A. V. 8o3. colis lega C. Antistio Vetere, cum collegam habuerit P. Ostorium. Scapulam. Cum vero Ostorius Scapula dicatur Tacito lib. ra. hoc ipso anno Propraetor Britanniae, in qua prouincia hoc pariter anno bellum eidem Historico descriptum, feliciter gessit, ante hunc annum cum Suillio Ruso suffecto consulatu pectu eius est. Idem Tacitus in libro de vita Agricolae recensens
praesides Britanniae, ait r Confuiarium primus A. Plautius re positus, ae subinde Ostorius Scapula, uterque riuo egregius. Co sulares enim exercitibus regendis imponebantur . Itaque alius
est M. Suillius huius anni Consul a Suillio Rufo, quem Plinius Corbulonis fratrem ex Vestilia matre appellat . In fastis Id ch, Anonymi apud Cuspinianum, Prosperi, ac Cassiodori in
quibus nuda Consulum cognomina ut plurimum recitantur, huius anni Consules dicuntur Vetus se Neruilianus . Equidem. Cuspinianus ad hoc cognomen haesitauit, quod Tacitus lib. r 3. recitata Suiliij damnatione, narrat accusatores etiam lium eius Nerulinum aggressos; quare dubitat num Suillius Neruilianus , ut in fastis, potius dicendus sit, quam Ne linus , ut eiusdem
filius vocabatur. Et sanh Golizius qui Panuinij fastos passim exscribit, Suillium Nerulinum appellat. At lapsus est Culpini nus duos Suillios in unum confundens; etenim huius anni Comsul appellatur a Tacito Marcus Suillius; de Nerulini vero patre ait r Is fuit Publius Suillius , imperitante Claudio terribilisese venalis. Gloriatur ibidem Suillius se suilla Quaestorem Ge
manici, nempe ante annos quadraginta, quod munus cum au
rh exercuisset, scripserat antea idem Tacitus lib. . Annalium Publium Suistium molorem quandam Germanici a Tiberio ob iudicia vendita in insulam deportatum,quem, inquit, regressumum dis sequens aetas Clause principis amicitia semper 'Here, se quam tamen bene usum. Itaque ex diuerso praenomine P. Sui,
39쪽
Fus alius fuit a M.Suillio Consule huius an Publius quoq; consutinceno anno suilectus fuerat; Tacitus enim eiusdem damnationem describens lib. r3. ait: Repertis in Mores, direpto ocio cum SmLIius procinciam Assam regeret. Aliae autem Proconsules erant Comsalares, qui eam prouinciam decimo ut plurimum anno post cons
latum sortiti. obtinebant. quod ex doctissimi Pighij Annalibus
patet. Is sub Caesaribus mos seruabatur. Hinc cum Tacitus narrasset Agricolam post consulatum, in Britanniam Propraet
rem missum, ac octauo postea anno Romam reuersum, ait: Ade rat iam annus quo proconsularum Asia-Africa sortiretur. Vtramque vero prouinciam annuo tantum imperio tenebant . Haec
laudato Pighio continuis fere exemplis demonstrata, indicasse sitis. Anno V. M . Christi s . Tacito lib. tr. dicuntur suisse Co sules M. Asinius se M. Acibus a Suetonio in Claudio cap. 4s.& Senecae in libello ludicro de morte Claudii vocantur Amnius Marcellus, Acilius Auiola. Panuinius ex lapide in quo legebatur α Asinius M. F. - cellus GC eundem non Marcum cum Tacito, sed inimum maluit appellare . Leunclauius a Panuinio praenomen accmit, cui tu quoque adhaesisti . Glam dorpius Tacito similiter scribit. Acilii etiam alterius Consulis praenomen litera M. in Taciti libro expressum, num Marcum, an Manium designet, incertum. Plurimi Miscum , Leunclauius Manium scripsit ante lib. 6o Dionis, quod praenomen proprium Aciliorum . Nam A. V. s63. Manius Acilius Glabrio legitur Consul in tabulis Capitolinis. Dio lib. 3 s. ait et Manio Acilio . o C. fisne Cossi A. V. 687. Imperante Hadriano Manius Aculius Glabrio, ae Manius Acilius Auiola Consules laudantur in fastis ac vetustis Inscriptionibus. His autem Consulibus Cla dius Augustus m. Idus Octobris vita decessit, Nerone Cla dio priuigno successore, cuius imperii annos quatuordecim coulegia Consulum aperuerunt, quorum duodecim in Taciti libris leguntur; unde in eosdem rari errores irrepserunt. Anno V. 8ra. Christi 19. C. Fimanius, ae L. CO sulas initio lib. I . Taciti m orantur. Eosdem nominant Plb nius ac Solinus a Panuinio ac Pighio laudati. In fastis Id
ψij dc Monymi apud Cuspissimum suis cognomine egeruntur:
40쪽
Aprenianis , se Capito . Panuinio integre designantur e C. V Uanius Apronianus, ae L. Fonterus Capiso. Leunclauius scribiti C. Fonteius Capito ; Ita etiam Bucherius, quos exscribis . At Tacitus non ν. sed Lucν praenomen Fonteio attribuit. Vtriuiaque etiam cognomina in Tacito leguntur . Nam lib. t. Hi suΑ. V. 8a a. quo occisus est Galba, meminit Vipsani Aproniani Procontulia Africae. Vides hic eundem anno decimo post co sulatum Africam prouinciam sortitum, uti proxime interfatus sum. Ibidem etiam recitat necem Fontei Capitonis iussu Galbae peractam . Panuinius scribit priorem Consulem fuisse C. Vipiantum Poplicolam, qui a quopiam familiae Aproniae ad Ptatus, Aproniani cognomen accepit . Hinc Petauius & eiusdem exscriptor Ricciosius suis in fastis scribunt: C. Ut inius Publicaia , Aproniani cognomine, quo solo in antiquis fastis designatur, perperam omitto. Verum id Panuinius ac cum eo ceteri errarunt, quod Vipsaniam Poplicolarum a Vipstana Apronianorum familia non distinxerunt, quod omnium primus recit Fulvius Vrsinus tum in notis ad initium lib. r . Taciti, tum etiam in notis ad Varronem, ubi Taciti ac Plini j codices recth emendauit ex veteri Inscriptione fiatrum Arvalium, ilia sua sacrificio ob Natalem Neronis Augusti dicuntur interfui L.
se Sulpicius Camerinus meister, M. Monius Sasurninus, C. VIM
STANVS APRONIANVS. Aliam Inscriptionem producit V.C. Sponius abs se Romae exscriptam, se l. i. Miscellan. an. a. in qua alteri Arvalium sacrificio pro salute Vespasiani Cons lis VIII. leguntur adfuisse L. Veratius madratus. de post alios.
C. VIPSTANUS APRONIANUS. Hinc patet priorem huius
anni Consulem non C. Vipsanium, sed C. mplianum A mi nam appellandum. Alterum Consulem L. Vipitinum Messallam inferius ad A V. 868. Traiano imperante, producam. Istut Vipstanorum gens Romae erat consularis. Anno V. 81 . Christi 6 i. Caesonius Paetus, ae Petronius Tune pitianus Cόnsules a Tacito lib. I recitantur L Vtrique Caspraenomen Panuinius attribuit, ceteris consentientibus, quos imter est Leunclauius in indiculo ante lita 62. Dionis indompius in Onomastico ubi Caesenniorum catarium concinnat.