장음표시 사용
231쪽
DE CLAVIBUS ET NINISTRO EARUM 227
quibus ipsi dimittunt, et Deus dimittit Ji. Neminem osse absque sacerdotali iudicio seipsum Deo vel altari reconciliare e). uoscumque Sacerdotes Solvunt vel ligant, adhibentes clavem discretionis, solo vel ligari in caelis, quia divino iudicio sacerdotis sententia sic progressa approbatur et confrinatur Zi, etc. Nec obstat quod Magister dicat, Sacerdote eVangelico in remittendis vel retinendis culpis, id iuris et officii habere, quod olim habebant sub lege legale in curandi leprosis. Non enim intendit quod absolutio clavium in nuda declaratione On Si Stat, OΟ-dem Acilicet pacto quo Sententia legali Sacerdoti S Te SpeCt eorum qui lepra fuerant Contaminati Vult enim Stendere quomodo si non Semper equitur Deu Ecclesiae iudicium, quae per Surreptio
nem et ignorantiam interdum iudicat in quare Sacerdoti opus eSSe ait clave discretionis, ut non quoslibet pro mero arbitrio velliget vel solvat. Ideo cum dicit: si In solvendi ergo culpi vel retinendi ita operatur Sacerdo evangelicu A, Sicut olim legalis in illis qui contaminati erant lepra quae peccatum Signat scit,
Comparatio est quoad Solam rationem operandi ut Scilicet Xagniti meriti cauSae ententiam proferat minister Chri Sti, quemadmodum legali sacerdos nonniSi e Certa cognitione pronuntiare poterat quempiam a lepra UndatUm. Hunc SonSUm Confirmat etiam evidenter auctoritas Hieronymi ibidem allata si Et si tibi dabo clave regni caelorum, et quodcumque litaveris, etc. Istum locum, ait Hieronymus, episcopi et preSbyteri non intel- ligentes, aliquid sibi de Pharisaeorum Aesumunt Supercilio, Ut
si damnent innocenteS, Vel Solvere Se OXio arbitrentur. . . Legi-
mus in Levitico de leprosis, ubi iubentur ut Atendant e Sa- cerdotibus, et Si lepram habuerint, tunc a Sacerdote immundisi fiant; non quo acerdote leproso faciant et immundos, Aed quo habeant notitiam leprosi et non leprosi, et possint discer- nere, Ut UndUS, quive immundus sit. Quomodo ergo ibi le-
232쪽
proSum Sacerdo mundum Vel immundum facit, Sic et hic al-- ligat vel solvit epiScopu et preSbyter, non eo qui in SonteS Sunt et noxii, Sed pro Officio suo, Cum peccatorum audierit VarietateS, Scit qui ligandu sit, qui Ve Sol Vendu i. Quo in loco nihil aliud adstrui constat nisi discrimen inter arbitrariam et iudiciariam poteStatem, contra quorumdam imperitiam RCerdotum qui sibi nimium de auctoritate arrogabant, eaqUe temere
In Summa, Magister Sententiarum et qui eiuSdem cum eo opinioni erant, duo haec Xplicite confitebantur: Ministerium remissioni peccatorum esse pene Sacerdotes, Sed pene Solum Deum
esse auctoritatem, id est potestatem principalem. Quod etiam pulchre Xpressit Ambroqius hi verbis si Per Spiritum Sanctum
pecCata donantur. Homine autem in remi ASionem peccatorum ministerium Suum exhibent, non tu alicuiti poteStati exer-
Cent neque enim in suo, sed in Patri et Filii et Spiritus Sancti nomine peccata dimittunt , R). Nunc autem in assignanda habitudine ministerii ad principalem poteStatem vetere illi magistri difficultatem inveniebant. Et praeter difficultatem Communem
omnibUS Sacramenti quoad Causalitatem et Cati Salitati modum, difficulta specialis ei occurrebat in Sacramento Poenitetitiae, eo quod pro parte materiali non habet Sicut bapti Smu S, elementum corporale. Sed actu ipsiu poenitentiae Virtutis, inter UO eminent illae lacrymae cordi quibu Statim et Sine mora Venia a Deo in Scripturi est repromissa Unde videbatur ei OSSO OnSO UOnS, quod iustificatio peccatori semper antecedit Sententiam SacerdO- tum, et ad eam neCOSSario prae Supponitur. Et afferebant Xemplum Lagari quem prius Suscitavit Christus, et postea discipulis solvendum obtulit vel etiam lepro Si quem idem Dominu per Se primum sanitati restituit, et deinde ad sacerdote misit. Quod quidem Xemplum non omnino iusta applicatione Carebat. Reenim Vera, poenitentiam quae in omni hypothesi absolutioni Sacerdoti standamentum praebere debet, Solus Deus in Spirat ipse
233쪽
Solu auctor est bonae Vol Untati qua peccator reSi piscere inci pienS e tumulo CCCato I Um Uodammodo egreditur per Sui accusationem denique haec ipsa compunctio in peccati consessio. nemoran SionS, quaedam Tae Uia SUSCitati e Si operanti gratiae, Sine qua incassum tentaret mini Ster clavium Sol Vere peccatorem I). Sed distinctione opus sui S Set, quia, ut nunc Si notiSSimum apud omnOS, UROdam Omphanctio Si quae ad iustificationem sufficit Cum Solo Oto Sacramenti, et alia inferior quae non sufficit. Porro vetere illi magistri non cogitabant niSi priorem, et ex hoc quod in eiusmodi uppositione, ab Solutio Sacramentali cadere non poterat nisi in hominem per rita a peccato mUndatum, UtRUC-runt eam nequidem Vim habere ad ipSam Culpae remi SSionem,
sed ordinari solum ad remissioni iam factae confirmationem et veluti ratificationem AenSti Superita declarato Ri. Errabant igitur, non in dogmate, ut testimonia allata aperte teStantur, Sed in explicatione eius, id est in explicatione intimae rationi poteAtati clavium, et habitudini eius ad poteStatem principalem pene Deum exSi Stentem. Nec mirum hoc videri debet pro eo Stadio quod antecessit laboriosam difficultati enodationem.
R Pulchre Augustinus, Serm. 67 n. 2 et OrtUUS OS PECCAtor, A- xime ille quem moles Consuetudini premit, quaSi sese ultus est LagarUS. Ouisquis igitur malae Consuetudinis, malae vitae terrenarum scilicet Cu- piclitatum mole remitur ... fit talis de quali cli Ctum est a morsus, Pelus
qui Ion Sis, peris confeSSO Oui eum suscitabit, nisi qui remoto lapide. Clamavit dicens: Laetare prodi foraS Ouid est autem foras prodire, nisi quo OCCultum erat foras prodere Otii Confitetur foras prodit.
Fora procli re non posset nisi viveret, vivere non posset nisi reAuSCi- tatus esset v. f. etiam Gregorium, Hom. 26 in EVAng. n. 4-6, SVPerilla verba uorum remiserui peccata, D. ' Adhuc tamen non diffitebantur, augeri gratiam in ipsa actuali Collatione absolutionis, quia non aliter e poenitentia sentiebant a clebaptismo, e quo si cli Cit Magister, . , . . n. Solet quaeri cle illis qui iam sanctificati Spiritu Cum fide et Charitate a baptismum et CCedunt, quid eis Conserat baptismus . . . A quod sane clici potest eos quidem per fidem et Contritionem iustifiCatos ..., tamen adhuc teneri satisfactione temporali qua poenitentes ligantur in Ecclesia. Cum au tem a Dii Smum erCipiunt ..., ab exteriori satisfactione absolvuntur, etsi adiutrix gratia omnisque virtu in eis augetur, et D.
234쪽
Duo si quidem fuerant implici fide in Ecclesia ab origine credita:
hinc quidem contritioni neceSSitas, inde Vero Sacramentali ab Solutioni virtus quin tamen adeo solliciti fuerint inquirere de nodo quo haec duo inter se concilientur. Sed quaeAtio solum incepit agitari circa initia saeculi XII, quo tempore, ut diCtUm St, nondum erat a pleri Sque Sati perceptu duple modii contritioni S. Ideo quidam cum Hugone ara Victore Sic dividebant inter contritionem et absolutionem, ut contritioni remi Asionem peccati attribuerent quoad maculam ab Solutioni Vero qUoad poenae aeternae reatum. Alii cum Magistro utrumque contritioni dabant, et con Sequenter relinquebant abSolutioni alorem tantum confirmati Vum,
ut supra. Nunc autem poS diligentiorem inquisitionem, posita est in clara luce divisio contritioni in persectam et impersectam quae distinctio aperuit viam ad intelligendum quomodo absolutio,
Utpote non neceSSari praeSupponen peccatum iam dimi Agum a Deo, poSSit reVera ad ipsam culpae remi ASionem ordinari. Per- Spectum quoque fuit, actu poenitenti et absolutionem acerdoti S debere accipi per modum Unius causae, cuius est unus indiviSUS effictUS X opere operato nec Sati esse ad salvenda dicta Scripturae et Sanctorum, ponere ibi simplicem assistentiam divinae VirtutiS, Sed agnoSCendam omnino SSe proprie dictam causalitatem inStrumentalem. Et ex tunc coepit demum haberi plena et
perfecta explicatio dogmati quod ab initio et semper fuerat inexplicita proseSSione et praedicatione Ecclesiae.
235쪽
DE CLAVIBUS AET MINISTRO EARUM 23 I
Μinister clavium in ordine ad remissionem pec Catorum e S Solus SaCerdo S, Cui praeter potestatem ordini ne CeSSaria est potestas iurisdiCtioni S et ideo datur lo Cus reservationi
Ministrum acramenti Poenitentiae SSe Sothim Sacerdotem, apprime con Stat e omnibus fere testimonii antiquae Traditionis hactenti recitatis Ubique enim absolutio lavium conVertitur Cum absolutione sacerdotis ita ut iure meritoque ridentinum denuntiaverit anathema dicentibus, non solos Sacerdote ESSe mini StrOS absolutionis si Nec deest eviden congruita CX natura rei, Rm quia OC Sacramentum At gravissimum iudicium, non debuit cuilibet de inferioribus committi Praeterea quia Si magnRO OCOS-gitati et frequenti SAime Xercendum, non debuit Soli episcopi SreServari. Denique con Venientissimum fuit ut ex illo ordine assumerentur iudice Super mySticum torpui Christi cui competit
J Sess. XIV, an Io. - Cave hi ne Confundas absolutionem Sacramentalem Cum absolutione ab excommunicatione quae etiam a diacono Vel quocumque Clerico habente iurisdictionem ad id elegatam Conferri poteSt. De a Cyprianus epist. I a Clerum n. 2. - Anim Ad Uerte etiam quo Consessio laico facta, quam qui clam veteres videntur in defectu SaCerdotis exigere, non habebatur ab eis ut sacramentalis se Solum ut tenens OCum eius, ratione voti seu desideri Cuius est quaedam protestatio. Unde auctor thri e vera et falsa poen. Citatus magistro . , D. 7 n. Saepe Contingit quod Poenitens non potest verecundari Corδm a Cerdote quem desideranti ne tempus nec locus offert Etsi ille cui Confitebitur, potestatem non habeat solvendi, fit tamen ignus Venia ex sacerdotis est clerio, qui Crimen Confitetur soCio . Ne ergo Ahis aliisve eius molli auctoritatinus Concluda R. quemquam alium praeter saCerdotem fuisse unquam habitum ut ministrum Poenitentiae.
236쪽
conficere Sacramentum Corpori ChriSti Veri. Unde Hieronymus,
epist. I ad Heliodorum: si Absit ut de his sacerdotibus quid
quam Sini Strum loquar, Ut poStolico gradui Succedentes, Christi corpus Sacro ore conficiunt, per Uo et no ChriStiani SumVS, qui claUe regni Oelorum habenteS, quodammodo ante
iudicii diem iudicant s. Sed in Sacerdote, praeter poteStatem ordini requiritur poteStaS iurisdictionis, iuxta illud Tridentini, SeAS. XIV, cap. 7: si Quoniam igitur natura et ratio iudicii illud exposcit, ut sententia in subdi.
to dunta Xat seratur persu agum Semper in Ecclesia Dei fuit, et VerisAimum S Se Sancta Synodus confirmat, nullius momenti absolutionem eam ASe debere, quam Sacerdos in eum profert, in
Q Uem ordinariam aut Subdelegatam non habet iurisdictionem , f). Quid autem discriminis sit inter ordini et iurisdictioni poteStatem, quaeve diverSa ratio derivationi utriusque, dicetur infra in tractatu de ordine. Interim vero, iam notandum At quod iurisdictio, etiam in foro interno Poenitentiae, nullo modo Sacerdoti datur vi ordinationis Nec obstat quod dicatur ordinato Accipe Spiritum
Sanctum, quorum rem,segri peccata, remittuntur eis, et qu9rtim retinuertis, retenta sunt. Nam e V VOCum rem, Seriis, retinueris, haec Verba Sic exponuntur Quorum SMbditorum remi Seri peccata, etc. Unde Solum equitur ordinatum deputari ad Xercendum Sacramentale iudicium super subditos, si aliunde tale habeat vel quando illos habebit. Certissime igitur tenendum, praedictam inrisdictioni potestatem non nisi ex collatione muneri pastoralis vel e delegatione praelatorum ad unumquemque deri Uari. Sed nunc difficultas fit de confessario Papae, quia Videtur quod nullus in Papam iurisdictionem habere possit nec At iS- similis ratio de quolibet episcopo qui e proprio clero ibi aSSumit consessarium. - Ad hoc igitur dicendum, nihil repugnare quominus a Pontifice qua tali derivet ad sacerdotem quemlibet iurisdictio fori interni super ipAam privatam Pontifici PerSOnRm. Ratio est quia in foro interno, ubi non iudicatur de actibus humani per ordinem ad legem humanam canonicam, Sed per ordi- ' f. Rullam Auctorem dei n. 7.
237쪽
nem ad legem aeternam, Ponti se non est originali fons iurisdictionis, Sed merum medium quo a ChriAt iuri Adictio provenit ad caeteros. Unde etiam dictum est Supra, quod Semel accepta poteState, omni Sacerdo iudican in hoc oro, immediate subordinatur Deo et non habet in terra Auperiorem. Quia igitur in foro poenitentiae non valet nisi iurisdictio ipsi u Dei, non solum hoc Senes quod a Deo dari debet, sed omnino hoc Aen Au quod Solius Dei esse potest uti principaliter iudicantis facile apparet cur SacerdOS, quam Vi mediante Pontifice iurisdictionem fori interni accipiat, nullo tamen modo Sit aut ASe possit in eodem soro Vicarius Pontificis; sed cum sit vicarius solius Christi iudicis, nihil obstat quominu in Pontificem qua hominem et peccatorem Sacramentale iudicium exerceat. Nec est imite de foro Xterno in
quo Papa principalis S legislator et iudeX. Quare impossibile est ut det alteri facultatem iudicandi vel puniendi ei pSum, nam
iste aliti ageret in Papam ut Vicariu Papae Sed vicariu e Stuna perSona iuridica cum ordinario Ahio idem igitur esset ac si Papa ei pSum excomm Unicaret vel iudicaret, quod est Contradictorium. Hinc S. ThomaS, Suppl. QuaeSt. O a. 3 4 Ad QT- tium dicendum quod iudicium exterius est Secundum homines: Sed iudicium confessioni est quoad Deum, apud quem aliqui S redditur minor ex hoc quod peccat, non autem apud hominum praelationeA. Et ideo in Xteriori iudicio, sicut nullus in Se-
ipsum Sententiam dare poteAt XCommunicationiS, ita nec alteri Committere ut e XCommunicet. Sed in foro con Scientiae potest alteri committere Suam ab Solutionem, qua ipS Ut non POSSet .
Si igitur iurisdictio per quam habentur EccleSiae Cla VOS,
Semper Si neceSSaria mini Atro huius Sacramenti iam X inde Sponte Sua Sequitur quidquid in ridentino, Se SA. XIV, an II definitum est de casuum reservatione' i. ROServati enim CASU Um ' a Si quis dixerit Episcopos non habere ius reservandi sibi casus
nisi quoad externam politiam, atque ideo, Casuum reservationem non prohibere quominus Sacerdos a reservatis vere absolvat, anathema sit. γ
238쪽
nihil aliud est quam limitatio iurisdictionis in soro poenitentiae.
Porro iurisdictio non est in Sacerdote ni Si e ConceSSione Pontificis et Episcoporum quos poSuit Spiritu Sanctu regere Ecclesiam Dei. Insuper, cuius S iuri Adictionem concedere, eiuSetiam S ipsam ampliare Vel reStringere Secundum quod boni regiminis ratio postulat. Ergo dicendum est Pontificem et Epi Acopo habere ius reservandi ibi agus, quandoquidem, ut ridentinum cap. 7 ait: si Magnopere ad Christiani populi disciplinam pertinere Sancti ASimi Patribu nostri ViSUm est, Ut atrociora 4 Uaedam et graVior Crimina, non a quibuSViS, Sed a SummiS duntaxat sacerdotibus absolverentur. Unde merito Pontifices Maximi pro suprema potestate ibi in EccleAia universa tradita, Cau Sa aliqua Criminum graViore Suo potuerunt peculiari iu- dicio reservare. Neque dubitandum St, quando omni R UR a Deo Sunt ordinata Sunt quin hoc idem episcopi omnibus in sua cuique dioeceSi in aedificationem tamen, non in destru victionem, liceat, pro illi in subdito tradita Supra reliquo in seriore sacerdote auctoritate . - aetera Vide apud moraleAtheologOS. Ast de potestate clavium nondum SatiS. Cum enim non abSOlvatur homo a peccati niSi praemi AS abSolutione a censuri et praeSertim ab XCommunicatione, A forte poenitens huiusmodi Vinculo ligatus exsistat, de excommunicatione ipS Secundum quod ab Ecclesiae clavibus dependet, iam dicendum Venit.
EXCommunicatio generatim est Separatio a Communione Ecclesiae Communio autem Ecclesiae dupliciter consideratur primo, quoad unitatem CorporiS: Secundo, quoad communitatem bonorUm. Primo modo Sumpta communio, ipsissimum S ECcleSiae SSentiale constitutivum, dicen cohaesionem omni Um membrorum ter
239쪽
se sub visibili capite unam apostolico anti Stile. Secundo modo considerata, intelligitur fluere e priori per naturalem reSullan
quitur quaedam bonorum communita et Communicatio. Sic etiam in corpore phySic prius intelliguntur membra cohaerere inter AetnVicem, et e Con Sequenti intelligitur numquodque membrum
boni totius corpori fieri particeps. Sic iterum in illa typica Ierusalem quae aedificabatur ut civitas, cuius participatio eius in idipsum, omne domu per priu SeSe contingebant, et OnSequenter aderat communicatio unius ad alteram. Hinc in symbolo quasi Sub uno articulo haec duo proponuntur Credo Sanctam Ecclesiam catholicam, Sanctorum communionem. Equidem Sanctorum communio generaliSSime CCOpta, non
intra solo fine corpori militanti Ecclesiae restringitur; nam per illam communicant fidele viatore cum Ecclesia Sive triumphante sive patiente imo ipsa aliquo modo Viget inter omne SViRlOTOS RnCtOS, Sese Xtenden ad eo etiam qui non nisi de anima terrestri Ecclesiae XSi Stunt. - Verumtamen quaedam
eS Communi omnino propria Visibili corpori huiusmet Ecclesiae, vigen inter illo omnes et solos qui ad ipSum pertinent OrPUS, sive boni illi sint sive mali, nam et ipsi mali, in quantum Ver CCCle
SiaSticae Societati membra, Sanctorum nomen adhuc aliqualiter participant hi. Porro haec communio quae Sola in praeSenti attenditur, duobu potissimum ConStare dicenda eSt, communitate Sacra meritorum, et communitate Sustragiorum. Per Ommunitatem SaCramentorum bonum Capitis scilicet Christi, communicatur Se Communi CR-bile est omnibus membris Per communitatem Suffragiorum bonum Uniu membri communicatur caeteris membris. Sed quia de Sa- R e Sancti vocantur fideles qui populus Dei esseCti Sunt, qui Ve e
et fide et baptismate suscepto Christo Consecrarunt, quanquam in Ulti SQ offendunt, et quae Olli Citi sunt non praestant, quemadmodum etiam qui artem aliquam profitentur, etsi arti PraeCepta non SerVent, nomen tamen artificum retinent. Ouare D. Paullis Corinthios sanctificatos es4 An Ctos sepellat, in quitius nonnullos fuisse Persset Chium est, quos ut 4 Arnales, et graviori laus etiam nominibus acriter obiurgat s. Catechad Paroch. Part. I, cle non Symb. arti, D. Q 5.
240쪽
amentis eorumque communitate iam alia dictum est quae dam explicanda supersunt circa Solam communitatem Sustragiorum.
Suffragium theologice acceptum est quodlibet spirituale Sub Sidium quo quis apud Deum alterum iuvat. Et duplici via prae- Stari potest primo per modUm impetrationiS. Secundo per modum satis lactionis sive Solutioni pro poena illa quae regulariter Post remi SSionem culpae manet residua. Quo fit ut duplex detur suffragiorum Communium genus. - uoad Suffragia impetratoria notandum quod in precibu et intercessionibu quae per publico Eccle Siae ministro e lege ecclesiastica fiunt, duo debent
distingui primo quidem opus operantis, deinde vero id quod dici
pote S OPUS perat Una per TeSpectum ad totam EccleSiam, cuius minister est orator et legatus ei. Primo modo oratio habet alorem commen Suratum de Votioni illius personae quae celebrat vel orat. Secundo modo habet alorem Commensuratum devotioni Ecclesiae quae dictam personam delega Vit ad perorandam commUnem CRUS Rm apud Deum, et non dependet a bonitate vel meritis
ministri sed sufficit ut habeat ipse intentionem faciendi quod intendit Ecclesia iniunctum sibi officium X sequendo. Publicae ergo
EccleSiae preces sunt communia Suffragia impetratoria, quae tanto euicaciora esse perhibentur quanto Ecclesia ipsa in Sui membris Sanctior et Deo gratior exsistit. Et quia Sanctitas haec Ecclesiae Crescit cum Sanctitate Singulorum qui S qui se Sanctificat et nova apud Deum merita acquirit, eo ipso in communem tot iu Scorpori utilitatem haec praeclara opera et eXimia facta impendit: qua tenta Scilicet pro sua parte efficit tit prece supplicationeSque quarum participe sunt ii omne qui in corpore manent, maiorem
Haec communitas Sacramentorum Consistit in iure legitimo atque expedit recipiendi sacramenta non autem in quali Cumque potenti recipiendi illa valide quia haec potentia etiam Xtra Corpus erae CCte- Siae exsistit ut suspicienter explicatum est in tractatu e sacramentis in
Pus operatum generaliter dicitur illud quod fricaciam habet a principali aliquo agente. Cui proximus operans deservit ut minister Sicut
igitur Consideratur Opus operatum in SaCramentis per respectum ad Deum principalem Causam gratiae ita hic proportione Servata. Con Sideratur opus Operatum per respectum ad Ecclesiam.