Specimen literarium, continens diatriben in Lysiae orationem in Nicomachum

91쪽

migista-viris eiectis et libertate reeuperata, Lacedaemo in ,

ut populus restitueret, exigebant quam rem IsocRATES in Areos P. I memorans, O παντων καλλεστον καὶ μέγιστον τεκριήρεον τῆς ἐπιεικείας του At μου citat, quod ἐκκλvσιας ενομένος περὶ ἀποδοσεως των χρvμάτων καὶ s. νώτων πολλά.ν, ως δικαιον στι διώλυειν τα, προς τους ωακεδαιμονίους, μη τους πολιορκουμένους, ἀλλα του δανεισαμένους, εδα τῶ Λήμω, κοινὴν ποιμασθαι τήν ἄπο

δοσιν CL DEM in Le t. p. 460. eundo loco orator de vexatione Boeotiorum, quod iis debita duo talenta ab Atheniensibus reddita non essent, loquitur. Quid sit συχα ποιεῖσθαι , i. e. ius talionis sibi vi dicare, optime ex DEM. orat in Laerit pag. 92 cognos citur, ubi in pacto-συrrραφή - quod ANDROCLEs Athe-ariensis eum AuTBΜONE Phaselitariam mercatore inierat. inter alias conditiones, quibus pecunia nautica mutuo datα

erat, haec memoratur mereatos licere navem exonerara του αν mi συλαε υσιν 'Aθνρναίοις. Vid. HARPOCR. a. v.

Ias nempe , qui iniuriam a Peregrinis aceepissent, aut ab iis spoliati essent, et restitutionem a civitate, cuius spo satores cives essent, obtinero nequirent, concede, rius par pari reserendi - συλ sive συλας μναι - ita

ut his liceret talis civitatis incolarum bona, ubicunquainvenirent , capere atque diripere. Sic in D M. Orati

Od cit. p. 93 actor, postquam reum neque pacto ob diisse neque Pecuniam mutuo sumta reddidisse expo fuit, conqueritur , ita ab eo secum actum esse, σπερ Maμμένων συλῶν Φασολιται κατὰ θηναίων ipseque haec Verba explicat, addens: πειδὰν γὰρ ιν - ἐλωσιν ἀπωδ ναι, α λαβον τι άλλο τι εροι νομα θέσθαι org

92쪽

μον-e, Ἀτι --ο-νται βία τὰ ἄλλοτρινα. f. Damor t. de Coron. Triar. p. Im, hi coniungitur eum αν δρολημα, quod erat ius holmnes ex iis eivitatibus con ira quas datum erat hoc ius, quocumque loco apprehenda possent, tanquam hostes apiendi et Hua. ROTEua in I. R. a P. III. 2, 3. His YsIA verbis patet, quanta in pecuniae inopia post Triginta-virorum dominatum Athenienses versati sint, ita ut ne duo quidem talenta sol vere possent. Cf. Porro MEOKH. Oee Cis. i. 11. p. III. ihi talis ivitatum Graecarum penuria multa citantur

exempla. Denique actor τους νεωςοικους κε τὰ τειχ' ριπα, πιαρρεοντα memorat hoc etiam sub Triginta iris saetum

esse, Patet ex orat in rore M. pag. 44 et in Agor. p. 47L Diligenter autem hanc rem tractat IsocRAT in Aram. IM. unde videmus, navalia, quorum aedificatio non minori quam mille talentis Reipublieas constiterat, tribus talentis Triginta iros destruenda vendidisse. s.

βω. α πινα. Vol. V pag. 485, ubi nonnulla danavalibus eorumque historia a Q. AKIo annotata sunt et de publicia operibus, quas magno sumtu constabant,oPerae est pretium conferre EcKH. l. l. OLII pag. 215.

g. m. p. 86 B. τιν ἡ βουλὴ si βουλευουσα. Certe, ut

ου. et L Vid. MEIBR. in On Bamn. p. 174. Eadem locutio, a ovai . ἀεὶ βουλευουσα, recurrit apud ANDomin se pag M. De re ipsa, de qua h. L Orator queritur,vid. Bonoxn L L voLa. p. 234. In seqq. etiam ant.

93쪽

. libro ditiones habent κώθιστωσι. maiorem dissitantiis tem sequentia verba προσέ tουσε δν νουν π τ λ. osserunt. BEI IV enim et BREMII sententiam, qua abrupta haec .rgumentatio per asynde ton expKeatur, hoc loco propter hovum, quod actor affert aedusandi argumentum serrinequit. Neque Virorum Doct emendationes hunc locum integrum reddiderunt legendum nempe proposui H STEPH.

έχουσι I. τον νουν. Sed, ut modo dixi, novum hic incipit aec attonis caput quare aliquid, quo hoc indicatur inserendum puto v. c. προςἐaουσι δικα vel simile quid, nam quod DoBRBrys in Gera suspicatus ast , verba inde προςέκοωσε usque ad Lab i. 86 B. quia nimis abri rupta mentio fiat κλοπῆς, quae proprie ad NIcoΜACHuas non pertineat, ex Orat in Esierat. ubi pag. 8l0, 8l fere eadem memorantur, illata esse, nimis mihi videnturandax; iam Orator respicio id. quod in initio irationis q. I dixerat reum pro quatuor mensibus sexennium reti iisse munus, καθ' έκαστον ημέραν ἀρνερφον λαμβα νοντα : cff. f. 2 et 26 καὶ των υριετέρων πολλὰ φήρη-τ- Praeterea donis corruptum NicOMACHUM legem clam protulisse, ex verbis q. 2by χυτο δ' ἐπὶ iij των νομιών. ἀναγραφὴ Ἀα4 4ων 4ερων χωρα λαμβανοντες χις

euum.

q. 23. p. 862 R. αυτω τι νι suis. Sic recta a BRIsKIoaeditum est, pro vulgato αυτον. Semper enim τιμῶν, s. litem aestimandi notionem indicat . cum dativo personae et senitivo rei construitur cf. BEIAK. Inae ad Dem. s. v. Accusativus ex eo prosectus videtur, quod nonnulla ΜSS. Pro τεμησητε habent τι MMA νη- Cod. Vindob autem αυτων praebet, ubi ι subscriptum transiit in , quod saepe librariorum neglisentia factum esse, BRBMi Us in

annot ad h. i. et alii pastini douuerunti

94쪽

I. M. p. 862 R. ος καὶ τῶν οσιων καὶ τῶν ἱερον ἄν- γραφευς τενομενος εἰς ἀμφότερα ταντα ημάρτvaeis. Hune -- cum tentavit TAYLonos , pro ἀσέων seribens δ' ιοMain, quia alia esse τὰ ὁσιο alia τώ ἱερα Vir egregius negabat qua tamen emendationem admonitus a D ORVILLIo in Charis. Phrod. I. I. c. . . II2, ad AMOHIN. in Timareh. tpag. Is suae ed. p. h. Reiast. revocavit, angenti locorum copia docens illa ad religionem, haec ad Rempuhaia

eam pertinere. Hanc interpretationem multi sane veterum , rammaticorum loci eonfirmare videntur , idd. IΜAEr ex. Iason. p. 1s ed. Ruhrist. LEx Mortaen p. 288. HARPOCRAT. s. v. porro SuIDAS, EsYcn et Hori

ibique anterpretes, VALcKEN ad AMMON. p. Im et BunNK. - ΤΙΜΑΕ lex Platon l. l. Ex his tamen Grammatis rum testimoniis hoc modo colligi potest, alios . σιω-e τὰ δημόσια conscidisse, aliis de vocabulorum vi et igni... fleatione non constitisse , ut DIDYsso apud HARPoca tauro τ δονι - τό τε θων καὶ το διωτι-ουν sis v. e. apud Anrsrom in Lysiae L s. 43, in verbis:

μα μια ινδε τερ et althi passim Duod sane mirum non est multis enim locis eo μι- opponini τε ἱερω quamquam ὁσιοι dicuntur homines sancit. Hi a religiosi,

95쪽

flaia, θεοσεβεις, et mo vocatur 4 δικαιεν αδ εο, βες et sic porro es. SCHOAM. se Com. pag. 2M, PI.ATON. in EMGet r. p. II. . ubi τηε εν-βη uia τώ σε eo iunguntur, pluraque eiusmodi exempla ad D Oavantiar ar. Hroae l. l. Unde fit, ut e rare dicantur omnia qua religionem ac pietatem spectent, et ubstantivum oriae ipsum mororum ritum d ignei. Haec verba agiatur, si sibi invicem opponuntur, ita explicantur, ut ἱερὰ

Oxternum morum cultum, omniaqua quae ad eum Pertineant, indicent; σε autem pietatem Deorumque reve sentiam significent. Si autem coniunguntur, duobus hisee verbis complereuntur omnis acro et profana divina et bumana, quorum inter omnes es rea communione societ εtis et civitatis fructus commodumqua censebantur, ut a iero Publiea , iacerdotia, tempta, amurium, honores, tu. dieia, caetera es WAcΗsMUTHI interpretatio, cuius ipsa

que loci, quoa ATL. ad Macriau in in--. l. i. eoiariit quilmas autem non hoc indieatur, quod Autionua Mequi volvaehat, ιερ ad religionem, σι ad rempubli- ἀμ- pertinera, cui etiam O . dii, re obstat, quis

96쪽

AEeli, in secunda cuiusque Prytaniae populi conelana πεδτῶν talis καὶ τῶν δομοσιων, in quarta autem -- ιερῶν, οσιων consultum esse , i. e. de omnibus illis, quibus res sacrae iuraque publica et privata continerentur-- namquctis iis locis ea verba adeo coniuncta sunt, ut revera, nisimis et significatio verborum mutetur, separari nequeant. Ut verbo dicam , at sermuli, , quae totam complacliditur rempublicam, ut B psephismate de eivitato Plataeensibus danda, supra allato, perapicuum est. Qua si verae

sint, huius LYsIAB loci interpretatio Estoici in Epistire east. An taris αι MMIL p. 15. haec verba ita

intelligere volentia, ut ae σια ad Prius NwRMAoIII munus, quum SOLUM leges describere ei esset mandatum, τοι sρ ad posterius, quum ad legas de sacris celebranis dis esset lectus, reserantur, non est admittenda nam vocabulo σίοις non simpliciter leges intelligi, et e do- eis citatis, et ex Luae. in κα Thesei p. 1 F. E-ατρι- δας - νώ - διδασκάλους εἷν - , καὶ σιω- καὶ ἱερων ἐξηγητὰς colligi Potest. Ipsa autem locutio τῶν σόων καὶ των ρων αναπωρους mihi displicet vereor enim, ut, si supra disputata prorehentur, recte dici possit -πράφειν τε οσι καὶ τὰ ιερώ rminus etiam ea quae adduntur, εἰς ἀει νοτορα ταχῆ τα μώρ'τηκεν , conveniunt: loeis enim allatis haec verta coniunctR totam notant rempublicam, ita ut o duas, ut ita dicam, partes discami nequeant. Ne quis obiiciat Μ in Timore pag. 37, ubi separatim vocabula illa expliteantur, dicere: sussicit, eo lisco de pecunia ad sacra o profana pertinencte agi eodem modo in imoer pag. 702, 730. Si hauci igitur Motionem Orator noster exprimere voluisset, simpliciter, ni fallor, ις ταυτα dixisset. Quas ob ea asugere vallem κουρον, quo timui prius us legum MLONIR describendarum munus notatur; quae emendatio etiam ita, sebus In sIAc haec verba amplius circvanscribit, et goo

97쪽

auctoritate est dro τ', an margine autem adscriptiuno' - quod necessario propter antecedens μέν requiritur- et hanc STEPHAN emendationem Codd. a recentioribus ea- lati confirmavernnt. Pluralem et τοι minus ecte nonnulli

sic explicuerunt, ut NICOMACHUM eosqus, qui eum illo. ut leges deseriberent, lacti essent, intelligerent obstat nempe locus apud Nnoc. se. p. 40, de quo vi supra pag. 27 sq. disputata. Videtur υτ δε L idem quod τοιουτοι valere, aut eodem modo, quo infra . M. explicandum esse. q. m. p. 863 R. ἀλλ' ο τε ε ματα - ἀλλ' sa πως κ. . . E coniectura ΜΛΗKLANDI χρήματα editum eat pro dativo χρή νι- , quam coniecturam Cod. Mur. B-K. C. eonfirmavit. De sormula υνο- idd. VIGERU in Laetae ling. Graee. p. 432 et MnΜANN Annot pag. 7Med. sem, at SCHAEPE ad ML Graee BosII p. 75. g. m. p. m. R. οἷ με πρόrονοι νομοθέτας ρουντο

tis cognitum est, legislatorum tamen dignitatis, iis ut Ea,N tributae , in historia frustra quaeriti diserta meam tio. Sed tota haec periodus ad iudicum odium augendum oratorie est composita , ut Graeeorum facile prine. 6SOLON , HEMIsaeocLEs et PERICLEA, cum NICOMAorio, citius munus etiam amplificat actor, compararentur. In ultimis sibi edit. STEPH. ante νικομαχον articulum τοπhahet recentiores omittunt, Valde tamen placeret, conis temtuique, quo haec pronuntiata sit sententia, conveniarct, si pro illo τυν legimus Osroν sine Codd. tamen auctoritata addere Oliin. .

98쪽

RIos in Observ. l. l. pag. 44 sq. nam frequentissimum ibiu mos ιν τινι τι eo sensu reperitur apud recentio ascriptores, ATHENAEUM, PLUTARCHUM , aliosque Vix tamen ullo exemplo antiquioris scriptoris confirmatur; quare βLUITERus, quem FRANT IUs secutus eat, legandum suadet

συτοι δῶ τουτοις πιστευετε. Praestat tamen cum MPAusoLI. Codicum lectionem αὐτος defendere, interpretandor Magistratus a talibus eorru i existimaria, i. e magistra tinus propter tales homines non habetis fidem - ωsis se istis itaem hahetis. y

l. s. p. 865 R. ο δε παντων δεινοποτον, τι ποπαμ μαιευσε α ι λ. De hoc loco sussici Enaescua in Comnia virat lauae, p. 37 annot'tionem describere: non probo quod MKKRRus post δεινοτατον e solo libro C. τι intextum recepit. Illum librum optimum esse Codicum Y-aIAE non instior, sed tamen caute eo uiare Pervelim. raramque e vestigiis satis manifestis Perspici potest, em multis eum locis correctiones viri cuiusdam sanequam et linguaeque Graecae satis periti praebere ses. .ut inum tantummodo nunc exemplum asseram, orat. XII in

na eas in C lesitur κρικων quod mihi, ut BREML , lo aema esse videtur in Sic hoc eo ab illo viro, non ignorante, Postlo δε δεινοτατον et similia. οτι eliso poni

solere, τι illatum esse arbitror. Ab optimis vero scripto ribus hac in formula nonnunquam nec rudineque τε e4t

99쪽

HERMOHII sententiae addantur, quae de h. s. DoBRRUS in Atareo annotavit. s. porro de auctoritat Cod Laur.

not monuimus.

τὰ πάτρια Minus recte, opinor respicit actor Ic-MAm patras servilem conditionem, vid. q. I. Ipse a tem quamqvum sero, εἰς τους φράτορα εἰσήχθ' itaque ius civitatis erat adeptus. Neque felicius V. V. D. D. NARNLANDus, RE1sRI Us et PLATNEnos de Proe via. Ι. p. 376, lectionem περ τον δήμου κρινεσθαι tentaverunt, lagendumque πο ου δήμου suaserunt Ἀψqua AUGηRUS et REMIus uiae νον δ. recte interpretati sunt noni e Fiat, i. a. tanquam reum laesae maiestatis erga Populum; neque Per eam formulam 'Iρ- ξενίας, causa viuilis eoisi se significatur; simpliciter est pro Via re- ωμ.

legitur πο τῶν ει unde coniecerunt SCHOTTUs noτων αυτῶν ἀεὶ IsK. n. των ἀεὶ κακιστων, κακῶς πάσχοντες Metio tamen Cod. Mur. C. satis se comme dat. Pluralis τουτων eodem modo explicandus est, quo 4uperiori τους αυτους ἀτε πολυν χρονον κυριον εἰναιν,

100쪽

Neque in initio sequentis q. καὶ περὶ μεν του rων ἱκανὰ μω τα ειρομένα, mutatio DoBREI pro τουτων legentis τουτον Placet: nam, ut opinor, non de ipso reo, sed de iis, quae reo exprobravit actor, agitur cff. rati in Phia

re p. 83 et e Inoaliae p. 42, ubi sole eadem verba

reperiuntur.

q. 32. p. 86 in υμα δε - 'τουσιν, o ου χρη δρ' κον παρ' υτου λαμβανειν. 'τουσιν est lectio Cod Laur. C. pro vulgato 'τήσουσιν. Utram lectionem probe , sententiae quid deesse, omnibus perspicuum est. Rat onem, qua BREMIUs explicat, oratoris animo inhaerere adhuc infinitivum ex antecedenti membro , propterea probari nequit, quod infinitivus praecedens δεῖσθαι genitivum requireret, itaque μας δε τοσουτου οντως ad illud verbum misso modo referri possit. Neque CONTII coniecturam pro 'τουσιν sive ζητήσουσιν legentis αἰτήσουσιν - quod

etiam MERTsonios in Com. Crist. p. 8 sq. CONTI Lemendationem tunc temporis ignorans vid eius LYSIABedit. P. M in annot. suspicatus erat -- dmittendam. esse, recte, Puto, FRANetius pag. 274 disputat. a gis certe placeret STEPHΑΝ coniectura, quam FRANSMIs L l. multis veterum et Ysi AE e templis probare tu lat, et AUGER Us in textum recipere non dubitavit, legentys

πεῖσαι ζητήσουσιν, nisi uno verbo locus hic optime sanari posset, si ἀξιουσιν legimus tum enim sententia et verborum constructio recte procedit , confirmaturque haec emendatio I. ab ημεῖς μῆν ουν υκ ἐθελήσαμεν πο ου-ν ἀξοουμνοι πεισθῆναι et δε αυτ παρακαλουμεν quibusti verbis merito verbum ἄξιον uso a OENgo in Annot.

- Gregor Corinth pag. 68 ed. Lugd. at 1776, contra

vindicatum. Vid etiam LEX SEODER. voL I pag. 80 ira voce . Sententiam sere eandem Orator in orat in Epicrat.