장음표시 사용
11쪽
dendo strictim genuina fundamenta, quae, in partibus ossisti sui administrandis, ante oculos
habere debeant. Fecerimne pretium operae, nec ne tuum, Lector, iudicium esto; cui, qui quid tum althi, tum de hoc argumento, scripsi, lubens subiicio. Mihi, ad fructum laboris, satis est etiam hac in parte, quod ossicii mei est, cisse, proximi commodum, pro uirili, promouere uolui e successus omnis ab eo qui hoc niuersum regit, iusque he-nedigio pendet. Illud saltem, me consecutum esse, spero, confidoque, ut parocho rum multi agnituri sint, maximum, rebus Christianis periculosissimum errorem, dum putant, se ossicio suo satisfecisse, imo animam pro ovibus posuisse, si modo concionari, meditari, aegrotos inuisere, , in pagis praeserintim, ex uno loco, in alium migrare soleant; nihil de caetero uel parum pensi habentes, quomodo parochianos, ad ueterem Adamum exuendum,' sui abnegationem moueant. atque perducant. De quo eo minus soliciti sunt, quo magis etiam ipsi, in solum opus operatum intenti, salutem suam secure negli gunt, pessimum auditoribus exemplum Praebent. Quod Ecclesiae nostrae graui mum uulnus, a Deo, & illis quibus ius sum. mum circa sacra commisit, medelam, anxiei
nec sine piorum suspiriis, expectat. Vale.
12쪽
DEFINITIONE ET SYNONYMIS PASTORIS.
Astor hic sumitur late, pro ut etiam Diaconum com plectitur. Estque persona eccilesiastica, ad sacrum mi nisterium legitime uocata, Miurium huic muneri an-
g. ll. Dicitur alias Parochus item Misister Ecclesiae, Minister Verbi Divini; Ec- lesiastes Clericus Presbyter; Sacerdos; Germanice, ribuer, farrer, ritile: Et isorgerkall. Vocatur etiam Ecclesiae Doctor, eineteliret, uocabulo ad munus ualde acis Commodato. Neque enim eorum, qui in Ecclesia sunt, diuisio magis commoda re periri,
13쪽
a CARI DE DEpi Ni Tio NE periri potest, uuam in docentes, Sauditores, 2ehrer, und Suhoriri f. IV. Sicuti enim imperium in conscientias nullum Afrustraneum, imo Sacrae Scripturaeae diametro aduersum est; ita diuisio, is imperantes,in parentes, ad ecclesiam proprie non quadrat. Vid. I. Petri V. 3. Nichial die uber hae mole hirr Rheni fonMrnivertet glirbit de berq)eerte. f. V. Directio tamen aliqua, ut in omni.bus aliis collegiis, ita etiam in ecclesia re-
tiant. Quod tamen, cum imperio & iuris dictione nihil commune habet. g.Vl Quid de appellatione Clerici, Geist. lidier, sentiendum sit,in ania chis, cum exclusione reliquorum, in Ecclesia solis Conueniat, uarie disputari solet. Vbi illud expeditum est distinctionem persona, rum, in curios, &Quis et illide, undiae it, liste, in Scriptura S haud reperiri omnes enim Christiani, ex stylo Scripturae S. sunt Clerici, h. e. lecti per Christum, ad occu-
Pandum κλυον et ἈγLν, seu sortem me- reditatem sanctorum. h. I. u. I . Cola D. f. Vll. Frustra igitur, hanc distinctionem iuris diuini esse, contendit Petri P Mariara, Disi de discrimine egericoris fuisse. Nec
minus talis, eandem ab Apostolis inuentam esses
14쪽
esse comminiscitur Baranius. Cuius obi ectiones diluit MnsOM. Di uisse. V. Ant,sa - ron 3 - ρ μι. Vnde nec, in primitiva Fcci
sa noc discrimen reeeptum fuisse, demonstrari potest. s. Ill. Quamobrem, si ueritas haud dis smulanda, memoratum discrimen . sine dubio commentum humanum est inprimis ad stabiliendam Cleri Romani praerogatiuam, in contemtum laicorum excogitatum atque exstruccium Cuius sententiae mihi gravissimus auctori testis est B. La-rberus, T. I. Aliens p. ga. a. ubi ita loquiis
potest, tanquam humanum in usu receptuma ut illi qui sacrum munus obeunt, a reliquis functionibus intuitu objecti circa quod occupantur discerni queant Si mo do opinio singularis praerogatiuae, Cuius
15쪽
Ch p. l. D DEpi Ni Tio NE gratia illud uidetur repertum, exemtionis a iurisdictione seculari, a qua utraque cordati clerici abhorrent longissime absit: neque confundatur cum illa, omnino spuria dc rejicienda, qua personae in Ecclesia, in spirituales,in carnalas, seu mundanas, diuiduntur.
g. X. Quod nomen Presbyterorum δὲ Sacerdotum, ber 'briester, attinet, illud Parochis tanquam proprium, rursus ex sty- Io Scripturae S. tribui nequit. Juxta hunc enim omnes fideles Christiani, sine discrimine, Sacerdotes appellantur ut recte docet B. Lutherus, T. I. Ateia. p. n. f. ibit
g. Xl in V. T. Sacerdotes propriectum sacrificium peragebant animalia uiua, in lupum Christi, in carnem uenturi immolando. Inde nomen hoc ad Clerum Romanum, per Missae sacrificium, transit; quod,
16쪽
ET SYNONYMis PASTORis: squod licet Protestantium Ecclesiae haud agnoscant nomen tamen libere retinue. runt ut Clerici Nostrate eivam κατ ἐξοχη & in sensu speciali, Sacerdotes audiant, adeoque ab auditoribus suis, parochianis. distinguantur. f. XIl. De hac igitur, similibusque appellationibus, qui litem Clericis temere mouent, findius in simpulo excitare uidenturis,dum suum, erga illos, odium produnt. non animadvertunt, quod in praecipuam christianae Charitatis legem impingant. Sane mic locum habet uulgata regula in uerbis simus faciles, modo in re conueniamus. Et, cum Jcii se Sacerdotes, scit. Justitiae, appellent, quippen etiam Clerici
g. l. Crea constirutionem Ministrorum Ecclesiae uarii actus occurrunt; iidemuue
17쪽
ii Actus Nominationis QElectionis non semper in eodem subiecto concurrunt; sed aliquando, alius nominat, alius eligit. Quo casu plerumque duo, uel tres, Candidati denominari solent ex quibus si nihil in eorum, uel doctrina, uel uita, desiderari Possit, necessario unus eligendus est. g. lli Electio Pastoris, si primam originem spectes, est penes Ecclesiam, in qua munus uacat quae libero sibi parochum eligit. Quam libertatem quae retinuerunt Ecclesiae, I rao appellantur.
g. V. Successu temporis,in sigillatim
'simani Imp. aeuo consuetudo inualuit, ut, qui Ecclesiam fundaret, uel dotaret, praemii loco, facultatem eligendi Pastorem, nomine totius Ecclesiae exercendam, acciperet. Vid. Nov. sna. a. Qui Patronus Ecclesiae,it. Collator, appellari coepit sicut ipsa haec eligendi facultas Ius patronatus di
Qua ratione ius, Ecclesiae competens in unum translatum est sine dubio hoc fine, ut plures ad templa aedificanda 4 alimenta ministris eorum constituenda, inuita-rcatur. Atque tales Ecclesiae, ut a liberis
18쪽
distinguerentur, patronatae uocatae, indeque ius patronatus quum a laicis etiam exerceatur, non spirituale, sed spiritualitati annexum, a Canonistis, dicitur.
f. V. Nominatus Melectus Pastor admittitur a Superintendente, tanquam delegato Consistorii ad Concionem pyrasticam
ufisit. Qua finita, interrogantur ab eodem parochiani, utrum habeant, quod in Candidati uel doctrina uel uita, desiderent Si tale quid allegent, a Superintendente ad Consistorium refertur ut iudicet utrum, ad repellendum Candidatum, sufficiat. Neque enim friuoli praetextus attendi hent vid. Orae Ecel. Sax ris. Bie ein Rii, sten. a teneri igitur, ex pristino iure, Ecclesiis hoc uotum negativum remansit, si causas dissentiendi sonticas alserre possint. g. l. Quodsi munus Superintendentis ossicio Pastoris cohaereat, Patronus hunctantum iligit, in arbitrio Principis est, utrum eidem simul inspectionem, seu munus Superintendentis, conserre uelit, quod regulariter fieri solet, necne. st posteriori casu Patronus alium , eumque magis
g. Vt L Electio ita fieri debet, ut Pastor de Diuina Vocatione, certus essepossit igi- tur
19쪽
tur fieri non decet, per modum nundinationis, quam Simoniam uocant aut per ambitum, saetiones, neque intuitu assinitatis,ac nuptiarum.
s. Vill Literae Reuersales, quibus sibi
Patronus ultra, quam ius patronatus patitur, futurum Pastorem obstringit, nullam uim obligandi habent, Maliquando, pro uarietate circumstantiarum, uterque arbitrari punitur. g. IX. Quando parochiani Candidatum approbarunt, literae Vocationis ipsi tradi solent, regulariter a Patrono, aliquando tamen etiam ab alio. Vnde, a iure uocandi, ad ius patronatus, simpliciter concludi nequit. 9. X. Sicuti uero talis Uocatio immedi, te ab homine proficiscitur; ita saepenumero, utrum a Diuina, adeoque necessariosequenda sit, dubitari solet. Plerique tum se in tuto nauigare credunt, quando pro se Responsum alicuius Facultatis Theologicae impetrarunt. Cum uero, de aliena conscientia, respondere, arduum lanceps sit, patet, i num nemini securitatem praestare; etsi non omnino negligi mereatur. Il. Mea sententia, non alius Diuinae Vocationis certio character est, quam si
quis in conscientia sua conuictus sit, quod
20쪽
ambitio is lucri cupiditas, ab ipso procul sit neque alio fine muneri ecclesiastico admoueri cupiat, quam ut praeter honestam sustentationem, primario Gloriam Diuinam, hominum salutem, promoueat, non aliis, quam honestis, uicitis mediis ad consequendam Vocationem usus, haecque ab eo, qui ius uocandi habet, legitime prostela sit. g. Xli Sequitur actus praesentationis; quando electus Episcopo uel apud nos,
Consistorio, ad Examen QConfirmationem, praesentatur, atque sistitur. g. xlli. Haec sit a Patrono. Unde et esto praesentatio dicuntur esse duae partes essentiales luris patronatus. Concurrere tamen regulariter solet Superintendens, hoc tantum fine, ut constet, nihil,
uel ipsum, uel parochianos, habere, quod in Candidato desiderent. g. XIV. Praesentatus literas praesentationis, iocationis cum testimoniis uitae, ante actae, a Profestaribus Academiae, ubi uixit, meetrandis, praecipue si ignotus sit Consistorio, ipse in persona, ut loquuntur, exhibet; quod utrasque literas licite examinat, inprimis cauet, ne clausulae in- Tolitae, quae praeiudicium asterre possint, iisdem inserantur.