장음표시 사용
221쪽
LIBER V 16, 17. 129 optandum quiddam me esas adsecutum; sin minus forte valuissent, officio tamen osso functum Viri bonoVolentissimi atquo amicissimi. Quem, tibi si misso sem-Ρor xistimo velim et futurum sas confidas.
Μ. CICERO S. D. P. SITTI P. F. Non oblivione amicitias nostras neque informissione 1 consuetudinis meas superioribus tomporibus ad to nullasio littora misi, as quod priora tempora in ruinis rei p. nostrisque iacuerunt, posteriora autem me a scribendo tuis iniustissimis atque coctissimis incommodis reta darunt. Cum vero et intervallum iam satis long 1fuisast, et tuam virtutem animique magnitudius dili-
15 Mntius essem mecum recordatus, non putavi esso alienum institutis msic haso ad te scribere. Ego te, Ρ. Sitti, si primis smporibus illis, quibus in invidiam
absens ot in crimen vocabare, dolandi si, cum in tui familiarissimi iudicio a poriculo tuum erimen o-m iungeretur, ut potui accuratissime, te tuamque causam tutatus sum et proxime recenti adventu meo, cum rematitor institutam offondissem, ac mihi placuisset, si admissom, tamen nulla re saluti tuae defui; cumque eo sempore invidia annonae, inimici non solum tui, e 125 Miam amicorim tuorum, iniquitas totius iudieii multaquo alia rei p. vitia plus quam causa ipsa Veritasque valuissoni, ublio tuo neque opera neque consilio neque labore neque gratia nequo testimonio domi. Quam ob ism omnibus officiis rumicitias diligenter mea sancteque servatis ne hoc quidem praetermittendum eam duxi, te ut hortarer rogaremquo, ut et hominem to of Virum osso meminisses, id os ut o communem
incertumque casum, quem neque Vitare quisquam Ostrum nec praestare ullo pacto potest, sapienter ferres
222쪽
o dolori sortitor ac fortunas resisteres cogitaresque et in nostra civitato et in ceteris, quae rerum potitae sunt, multis fortissimis inus optimis viris iniustis i dieiis talos casus incidisse Uud utinam ne Vere sorbberem, a te re p. carere, in qua neminem prudentem hominem res ulla doloetolla De tuo autem filio, vereor, ns, si nihil ad te scrip-sorim, obitum eius virtuti videar testimonio non dedisso, sin autem Omnia, qua sontio, perscripserim, ns roseicommota litteris desiderium ac dolorem tuum. 10Sod amo prutantissimo facies, si illius pietatem, i tutem, industriam, ubicumquo eris, tuam esse, tecum esse duces nec enim minus nostra simi, quae animo complectimur, quam qua oculis intuemur. Quam obrom si illius eximia virtus sinum quo in ris amor 15 magna tibi consolationi obst 'esse et nos cetorique, qui te non ex fortuna, sed ex virtute tua pondimus semperquo pendemus, et maxime animi tui consciomtia, cum tibi nihil merito accidisse reputabis si illud adiunges homines sapientis turpitudine, non casu et sodolicto suo, non aliorum iniuria commovisi. Ego si memori nostrae Veteris rumicitiae et virtute atque obsorvantia filii tui monitus nullo doco doro nequoad consolandam sque ad lavandam fortunam tuam. Tu si quid ad me forte scripseris, perficiam, in te 26 frustra scripsisse arbitrere.
Ser. Romae, ut videtur, post med. m. Mart. a. 7 i529.
M. CICERO S. D. T. FADIO.1 Etsi egomst, qui te consolari cupio, consolandus Mipse sum, propterea quod nullam rem gravius iam diutuli quam inconiniodum tuum, tamen te magno opem non hortor solum, sed etiam pro amore nostro rogo atque oro, te colligas Virumque praebΘas L quis com
223쪽
LIBER V 17 1s. 131dicion omnes homines si quibus temporibus nos natisimus, cogites. lus tibi virtus tua dedit, quam fori tuna abstulit, propterea quod adeptus es quod non multi homino novi, amisisti quas plurimi homines nobilissimi. Ea doniquo videtur condieio impenderologum iudiciorum, temporum, ut optimo actum cumo Videatur osse, qui quam lavissima oona ab hac re p. discessorit fro, qui si rhunas et liberos ha- boas et nos ceterosquo eoessitudine AEt benevolentia a locum coniunctissimos, quomquo magnam facultatem sis habiturus nobiscum et inin omnibus tuis vivendi, o eum unum sit iudicium ex tam multis, quod reprehendatur, ut quod una sententia eaque dubia potentiae aliouius condonatum existimetur, omnibus hisi do ausis debo istam molestiam quam lenissimo ferre mus animus erit in te liborosque tuos somper, quem tu esse Vis, et qui osso obet.
Etsi mihi numquam dubium fuit, quin tibi ossem 1 carissimus, tamen cotidie magis id perspicio, extatque id, quod mihi ostenderas quibusdam sitoris, hoc tostudiosiorem in me colendo fore, quam in provincias missos sis inso iudicio nihil ad tuo provinciat os solum addi potest), quo liberius iudicium osse posset
tuum. Itaque me o superiores litteras tuas admodum delectaverunt, quibus et exspoctatum metis adVentum abs te amanter Videbam et, cum aliter res cecidissst, Mino putasses, te mo consilio magnopor esse laetatum, si ex his proximis littoris magnis cepi fructum et
iudies of mei tui, iudicii, quod intellego te, id quod
omnos fortes ac boni viri facere deboni, nihil putare Milo osse, nisi quod rectum honestumque sit, ossicii,
224쪽
quod te mecum, quodcumque cepissem consilii, polliceris fore quo neque mihi gratius neque, ut ego a bitror, tibi honestius esse quicquam potest. Μihi onsilium captum iam diu est; de quo ad te, non quo celandus esses, nihil scripsi antea, sed quia communicatio consilii tali tempore quasi quaedam asmonitio vitatur osso ossicii si potius magitati ad coeundam societatem vel periculi vol laboris Cum vero ea tua sit Voluntas, humanitas, bonivolentia ergamo, libenter amplector talem animum, sed ita non oonta dimittam pudorem in rogando meum): si feceris id, quod ostendis, magnum habebo gratiam, si non feceris, ignoscam si alterum timori, alterum mihi te, gare non potuisse arbitrabor. Est enim res prosecto maxima. Quid solum sit, apparet, quid expediat, ob 16scurum est, ita tamen, ut, si nos ii sumus, qui essedobomus, id os studio digni a litteris nostris, dubitare non possimus, quin ea maxime conducant, quae sunt octissima. Quare tu, si simul placebit, statim admo ventos; sin idem placebit atque eodem, nec conti 20nuo poterit, omnia tibi ut nota sint, faciam. Quicquid statueris, o mihi amicum, sin id, quod opto, etiam amicissimum iudicabo. .
Sor. ad urbem paulo post prid. Non. Ian. a. O 6499 25
cICERO RUFO. Quoquo modo potuissem, te conVenissem, si Θο, quo constitueras, Vonire Voluisses Quare, etsi mei commodi
causa commoVere me noluisti, amo ita existimos -- lim, me antelaturum fuisse, si ad me misissos, Volun 30 talom tuam commodo ΘO.
Ad ea, quae scripsisti, commodius quidem possem de singulis ad te rebus scribore si . ullius, scriba meus, adosast quo mihi exploratum os in ratio-
225쪽
nibus dumtaxat referendis de ceteris robus adfirmaro non possum nihil sum scisso scientem, quod esset contra aut rem aut existimationem tuam dein, si r
tionum reserendarum ius vetus et mos antiquus ma- neret, me relaturum rationes, nisi tecum pro coniunctione nostras necessitudinis contulisso confeciΗ-semque, non fuisse. Quod igitur fecissem ad urbem, si consuetudo pristina maneret, id, quoniam log Iulia relinquere rationes in provincia necesse orat easdem- 10 quo totidem orbis referre ad aerarium, feci in pro Vincia, neque ita feci, ut te ad insum arbitrium addu- rom, sed tribui tibi tantum, quantum in tribuissonumquam me paenitebit. otum enim scribam meum,
quem tibi video nunc esse suspoctum, tibi tradidi. Tu 1 o m. indium, fratroin tuum, adiunxisti Rationes consectae me absente sunt tecum; ad quas ego nihil adhibui raster loctionsm. Ita accopi librum a meo Seo scriba, ut eundem acceperim a fratre tuo. Si honos is fuit, maiorem tibi habere non potui, si fides,so maiorem tibi habui quam paene ipsi mihi; si provi-dondum fuit, o quid intor, ac tibi si honestum et utile esset, referretur, non habui, cui potius id nsgotii darem, quam oui dedi. Illud quidem corte factum est, quod lo iubebat, ut apud duas civitates Laodicensem
25 o Apamensem, quae nobis maxime Videbantur, quoniam ita necesse erat, rationes confecta conlatas deponeromus. Itaque huic loco primum respondeo me, quamquam iustis de causis rationes deferre properari famon te expectaturum fuisse, nisi in provincia relictas a rationes pro Matis haberem, quam ob rem .
Do Volusio quod scribis, non est id rationum do 3cuerunt enim me periti hominos, in his cum omnium poritissimus tum mihi amicissimus, M. Camillus, ad Volusium traferri nomen a Valerio non potuisse, prae-35 do Valerianos honori. Noquo id erat HS XXX, ut scribis, o HS xini erat enim curata nobis pecunia Valori mancipis nomine; ex qua reliquum quod erat
226쪽
1M EPISTULARUM 4 in rationibus rettuli. Sod si insist liboralitatis huctu privas et diligontiae et, quod minimo tamen laboro, mediocris etiam prudentiae, liberalitatis, quod mavis
scribas mei beneficio quam so legatum meum mΘ- iactumque Q. Leptam maxima calamitato lavatos, cum
praesertim non deberent esse obligati, diligentias, quod existimas do tanto ossicio meo, tanto etiam periculo no scisso me quicquam nec cogitavisse, Seribam, quicquid voluisset, cum id mihi no festavisast quidem, rettulisse, prudentiae, ' cum rem a me non 10 insipienter excogitatam qui in putas. Nam o Volusi liborandi insum fuit consilium, et, ut multa tum M vis Valerianis modibus ipsiquo T. Mario depellor
tur, a me inita ratio est quam quidem omnes non solum probant, o etiam laudant, et, si verum scire 15vis, hoc uni scribas mo intellari non nimium 1 cere. Sod ego putavi esse viri boni, cum populus Suum serearot consulere fortunis tot vel amicorum volcivium.
Iam M ' Lucceio est ita notum, ut auctore Cn. οΡompeio ista omnia in fano poneretur. Id ego adgnovi mo iussu osso actum Qua pecunia ompsius est usus ut ea, quam tu deposueras, Sestius Sed haso ad is nihil intellogo pertinere, illud, non animassivertisas molaris ferram, ut adscriberem to in sano po socuniam iussu meo deposuisse, nisi ista omnia r vissimis modi certissimisquo monimentia testata, oui
data, quo senatus consulto, quibus tuis, quibus meis littoris . Sosii tradita osses Quas oum vi rem tot vestigiis inpressa, ut in iis reari non posset, non ad Mscripsi id, quod tua nihil reserebat; goriamo adscrip- sisas mallem, quoniam id se video desi raro. Sicut seribis tibi id osso effrendum, idem ipse sentio, que in o quicquam a meis rationibus discrepabunt tuas addes enim tu meo iussu, quod ego, qui non Maddidi, ne causa est cur Wom neo, si causa SAM,
227쪽
Nam do eatortiis nongentis milibu certe ita relatum est, ut tu ius frator tuus referri voluit Sol si quid si, quoniam de clogas parum graVisum est, quod go in rationibus resorandis otiam nunc corri gere possim, do e mihi, quoniam sonatus consulto non sum usus, quid per leges liceat, considerandumost. o certe in spectiniae exactae ita efferre ex meis rationibus relatis non oportuit, nisi quid in fallit suntonim alii peritiores Uud cave dubites, quin ego om- 10 nia faciam, quae intereas tua aut etiam velle is existimem, si ullo modo facere possim. Quod scribis de beneficiis, scito a me et tribunos militares et praefectos et contubemales dumtaxat insos lato esse. In quo quidem me ratio sesellit liborum 15 iam mihi tempus ad eos deferendos existimabam dari, postea tertior sum factus triginta diobus stirriniscesse esse, quibus rationes retulissom. Sane molesto
tuli non illa bonoficia tuas potiua ambitioni reservata Θsse quam meas, qui ambition nihil uterer is conso turionibus tamen stras tribunorum militarium contu- borealibus res est in integro genua enim horum be-noficiorum definitum lege non erat. Resiquum est de ostertiis centum milibus, de quibus memini mihi a s yrina littoras emo allatas, 2 non mei reati, sed tui; in quo peccatum vitabatur eam, si modo orat, fratris tui si ulli Sod, cum id corrigi non posset, quod iam depositis rationibus x provincia docessimus, credo mo quidem tibi pro animi mei voluntate proque ea spo facultatum, quam tum aesti obamus, quam humanissimo potuerim, rescripsisse; sed nsque tum me humanitate littorarum mearum obligatum puto nequo me tuam hodis pistolam tam cui Mevisse, ut si accipiunt, quibus epistolae per haecto ora molestae sunt Simul illud cogitaro debos,
35, OmΘm pecuniam, quae ad me salvis legibus pomonisset, Ephos apud publicanos deposuisse id fuisso HS XXV eam omnem pocuniam Ρompeium abstulisse.
228쪽
ΕΡISTULARUM Quod ego sive aequo animo sive iniquo fero, tu do HS C aoquo animo ferre obes et existimaro eo minus ad to vo do tuis cibariis si do mo liberalitato e Vonisse. Quodsi mihi exponsa lata HS C tulissos, tamen, quae tua est suavitas quique in me amor, nosses a m hoc tompore aestimationem accipere; tam numinratum si cuperem, non erat.
Sod haec iocatum m putato, ut ego te existimo. Ego tamen, cum ullius rure rodierit, mittam eum adto, si quid ad rom putabis pertinere. Hanc epistolam is cur conscindi velim, causa nulla est.
Scr. Romae in aut med. m. April. a. 708 469.
Μ. CICERO S. D. L. ΜΕSCINIO. Orata mihi tuas litteras fuerunt; ex quibus imis tolloxi, quod etiam sino litioris arbitrabar, te summa cupiditate adfectum ess videndi inst. Quod go ita lubenter accipio, ut tamen tibi non concedam; nam tecum esso, ita mihi commoda Omnia, quis Osto, contingant, ut omenter velim Etenim, cum esse id maior et virorum et civium bonorum et iucundorum hominum si amantium mei copia, tamen rat nemo, quicum essem libentius quam tecum, et pauci, quibus cum essem aeque libenter hoc vero tempore cum alii inhorierint, alii absint, alii mutati voluntate sint, unum ab modius fidius locum diem libontius posuerim quam hoc me tempus cum plerisque eorum, quibuscum vivo necessario. Noli enim existimare mini non solitudinem iucundiorem esse, qua hamon ipsa uti non licet, quam sermones eorum, qui Dequentant domum M meam, excepto uno aut summum altero Raquo utor eodem perfugio, quo tibi utendum consso, luterulis nostris, praetersa conscientia etiam consiliorum meorum. Ego enim is sum, quem ad modum tu facillime
229쪽
potes existimare, qui nihil umquam mea potius quam mctorum civium causa fecerim. Cui nisi invidisset is, quem tu numquam amasti me enim amabas, et ipse beatus osset et omnes boni. Ego sum, qui nullius vim plus valore volui quam honestum otium, idemque, cum illa ipsa arma, quae semper timueram, plus posse sensi quam illum consensum bonorum, quem ego idem effeceram, quavis tolerabili condicione pacem accipere malui quam viribus cum Valentior pugnare. 10 Sod si has st multa alia coram rovi ismpore licebit. Neque me tamen ulla ros alia Roma tonet nisi a expectatio rerum Ahicanarum videtur enim mihi res in propinquum adducta discrimen. luto autem mea 1 non nihil interesse, quamquam id ipsum, quid intersit, non sano intellego, vorum tamen, quicquid illinc nuntiatum sit, non longo abesse a consiliis amicorum. Estonim res iam in eum locum adducta, ut, quamquam multum intersit inter sorum causas, qui dimicant, tam mon inter victorias non multum interfuturum putem.
Sed plano animus, qui dubiis robus forsitan moris infirmior, Hosperatis confirmatus est multum; quem otiam tuae Moriores litterae confirmarunt, quibus in fessori, quam fortitor iniuriam sorres iuvitquo in tibia cum sumiam humanitatem tum otiam tuas littoras Profuisse Verum enim scribam: enorior mihi animo videbar sicut omnes fore; qui vita ingenua in beata civitate et in libera re p. viximus Sed, ut illa secunda moderato tulimus, sic hanc non solum Mersm, foras funditus vorsam fortunam fortiter ferre debemus, ut hoc saltem in maximis mali boni consequamur, ut mortem, quam etiam beati contemnere debebamus, proptore quod nullum sensum osset habitura, nunc sic adsochi non modo contemnere debeamus, sod etiam
Tu si me diligis, seuero isto oti tibiquo persuado
praeter culpam ac peccatum, qua semper caruisti t
230쪽
138 ΡISTULARUΜ LIBER V 21. carebis, homini accitare nihil posse, quod sit horribila aut portimescendum. Ego si idobitur recte fieri posse, ad to Voniam rori; si quid acciderit, ut mutandum consilium sit, to certiorem faciam statim. ita faecupidus mei vidines sis, ut istino to ne movom tam infirma viastudine, nisi ex me prius quaesieris per litteras, quid te velim facere vi velim, ut iacis, stigas viastudinique tuae si tranquillitati animi sorvias.