장음표시 사용
191쪽
LIBERI 11 13. 99 pepercerant, inventus est amicus, qui ei morismishrret. Ego tamen ad tabernaculum eius perrexi. Inveni duos a libortos et pauculos servos reliquos aiebant profugisse metu perterritos, quod dominus eorum ante tabem 6 culum interiactus esset Coactus sum in adsin illa lectica, qua ipse delatus eram, meisque lecticariis in urbem eum referre ibique pro ea copia, quas Athenis erat, funus ei satis amplum facisndum curavi. bAthonis ibus, locum sepulturas intra urbem ut d astrent, impetraro non potui, quod religione se impodiri dicerent, neque tamen id antea cuiquam concesserant. Quod proximum fuit, uti, in qu Vellemus gymnasio, eum sepeliremus, nobis permiserunt. Nos in nobili sim orbi torrarum gymnasio Acadomias locum des asininus ibique eum conbussimus posteaque curarimus, ut idomisthonionae in eodem loco monumentum ei marmoreum faciendum locarent. Ita, quae nostra om-cia fuerunt pro collegio et pro propinquitate, et rivost mortuo omnia o praestitimus. Vale. D. r. K. Iun. mainonis.
Quasronti mihi iam diu quid ad te potissimum scri 1
a berem, non modo certa res nulla, sed no genua quido litterarum usitatum veniebat in montom. Unam enim partem et consuetudinem earum pistolarum, quibus scindis rebus uti solebamus, tempus eripuerat, porticeratque fortuna, ne quid talo scribere possems aut omnino cogitare. Relinquebatur triste quoddamst inisorum et his temporibus Onsentaneum genus
littorarum. Id quoquo defici oba mo, in quo ob at s aut promissio auxilii alicuius aut consolatio doloris tui. Quod pollicerer, non erat; ipse enim pari
192쪽
sortuna adflictus aliorum opibus casus meos sustentabam, saepiusque mihi venisbat in mentem queri, quod ita Viverem, quam gaudere, quod Viserem. Quamquam enim nulla me ipsum privatim pepulit insignis iniuria, nec mihi quicquam tali tompore in mentem Venit op stare, quod non ultro mihi Caesar detulorit, tamen nihil ' sis conficior curis, ut ipsum, quod mineam
in Vita, peccare me existimem Caro enim cum
miliarissimis multis, quos aut mors eripuit nobis aut distraxit fuga, tum omibus amicis, quorum benΘVO-1οlontiam nobis conciliarat per mo quondam te socio defensa res publica, vorsorque in eorum naufragiis et bonorum diroptionibus nec audio solum, quod ipsum osset miserimi, o stiam id ipsum video, quo nihilost acerbius, eorum fortuna dissipari, quibus no olim i adiutoribus illud incondium xstinximus, et, in qua urbe modo gratia, auctoritate, gloria floruimus, in ea nunc his quidem omnibus caremus optinemus ipsius
Caesaris sumiam erga nos humanitatem, sed ea plus non potest quam Vis et mutatio omium remini atque o temporum. Itaque orbus iis rebus omnibus, quibus o natura me o volotas et consuetudo adsuefecerat,
cum ceteris, ut quidem videor, tum mihi ipse displiceo Natus nim ad agendum semper aliquid dignum Viro nunc non modo agendi ration- nullam haboo ab sedis cogitandi quido et, qui antea aut obscuris hominibus aut otiam sontibus opitulari poteram, nunc P. Nigidio, uni omnium doctissimo es sanctissimo et maxima quondam gratia et mihi certe amicissimo, ne benigne quidem pollicori possum. Ergo hoc oromum ο
est littorarum genus rotiquum est, ut consoler et ud- seram rationes, quibus to a molestiis conor abG m.
At a quido facultas es tui vo altorius consolandi in te summa sat si umquam in ullo fuit. Itaque eam Parim, quae ab exquisita quadam ration et doctrina ab proficiscitur, non attingam, tibi totam resinquam. Quid
sit forti si sapisnti homines dignum, quid graVitas,
193쪽
LIBERI 13. 101 quid altitudo animi, quid acta tua vita, quid studia, quid artes, quibus a pueritia floruisti, a s flagitoni, tu id is ego, quod intellegere et sentire, quia sum Romae, et quia curo adtondoque possum, id tibi ad-s firmo, is in istis molestiis, in quibus es hoc tempore, non diutius futurum, in iis autem, in quibus etiam
nos Sumus, fortasse Semper fore.
Vidsor mihi porspicors primum ipsius animum, qui plurimum potest, propensum ad saluto tuam. Noni scribo hoc tomere quo minus familiaris sum, hoc sum ad inusstigandum curiosior. Quo facilius, quibus est iratior, respondoro tristius possit, hoc os adhuc a dior ad to molostia liborandum familiares ero eius,
et ii quidem, qui illi iuviindissimi sunt, mirabiliter do
1 to et locuntur si sentiunt. Accedit sodem vulgi voluntas Vel potiua consensu omnium. Etiam illa, quae minimum nunc quidem potest, sed possit necessest, res publica, quascumque viri h obit, ab iis ipsis, quibus tonetur, de is propediem, mihi crede, --s petrabit. Rodsi igitur ad id, ut iam tibi otiam pollicear aliquid, quod primo miseram. Nam et conplectar eius familiarissimos, qui me admodum diligunt multumquo mecum sunt, et in ipsius consustudinem, quam adhuc in meus pudor mihi clausit, insinuabo et certe omnis Vias persequar, quibus putabo ad id, quod Volumus, pereeniri posse. In hoc toto genere plura faciam quam scribere audeo. Cetera, quas tibi a multis prompta ΘωΘ Θrto scio, a me sunt paratissuma Niud in roso familiari mo est, quod go meum malim esse quam tuum. Hac de re si de hoc genero toto hoc scribo parcius, quod te id, quod ipse confido, sperare malo,
te eas usurum tuis. Extremum illud est, ut te orem et obsecrem, animo ab ut maximo is nec ea solum memineris, quas ab aliis
magnis Viris accepisti, sed illa etiam, quas ipse lagonio studioque peperisti Quae si colliges, et sperabis om-
194쪽
nia optime et, quae accident, qualiacumque erunt, n-pients feres. Sod has tu melius vel optimo omnium ego, quae pertinere ad te intollogam studiosissimo omnia diligintissimequo curabo tuorumquo tristissimo
M. CICERO S. D. CN. LANCIO. Binas a te accepi litteras Corcyra datas; quarum 10 alteris mihi gratulabare, quod audisses me meam pristinam dignitatem optiners, altoris dicobas to velle, quae sissem, bene et feliciter evoniro. Ego autom, si dignitas os bone d re publica sentiro et bonis viris probare, quod sentias, optius dignitatem meam 15 sin autem in eo dignitas est, si, quod sentias, aut momoero possis aut deniquo libera oratione defendoro, no vestigium quidem ullum es reliquum nobis dignitatis, agiturque praeclaro, si nosmet ipso regem ossumus, ut ea, quae partim iam adsunt, partim inpon sodent, modorate feramus; quod os dimetis in ius modi
bello, cuius ritus ex altera parte caedem ostentet, ex altor sorvitutem. Quo in periculo non nihil me consolatur, cum recordor haec me tum Vidisse, cum a cundas etiam res nostras, non modo Mersas Θrtimo asscebam Videbamque, quanto periculo do iure publico discoptarotur armis quibus si ii vicissent, ad quos ego
pacis spe, non belli cupiditate adductus accesseram, tamin intollegebam, et iratorum hominum et cupidorum et insolentium quam crudelia esset futura Vic sotoria, sin autem victi essent, quantus interitus osset futurus civium partim amplissimorum, partim etiam optimorum, qui in haec praedicentem atque optimo
195쪽
LIBERI 13 15. 103 consulenton saluti suas malobandi nimium timidum quam satis prudentem existimari. Quod autem mihi do eo, quod egorim, gratularis, te ita velis certo scio; sed go tam misero tempores nihil novi consilii cepissom, nisi in reditu meo nihilo motiores rea domesticas quam rem publicam ossem dissem. Quibus enim pro meis immortalibus bonoficiis carissima mea salus et meae fortunas esse debΘ-bant, cum propter eorum scelus nihil mihi intra inuosis parietes tutum, nihil insidii vacuum riderem, noVarum in nocossitudinum fidesitato contra sterum perfidiam muniondum putavi. Sod do nostris rebus satis volstiam nimium multa. De tuis volim ut so sis animo, quo obes fas' id ο1 os ut o quid tibi praecipuo timendum putos. Si enim status erit aliquis civitatis, quicumque erit, te omnium periculorum Vide expertem fore; nam alteros tibi iam placatos esse intellego, alteros numquam iratos fuisas. is mea autem in is voluntate sic velima iudices, me, quibuscumque rebus opus esse intellegam,qunmquam rideam, qui sim hoc Ompore t quid possim, opera tamen et consilio, studio quidem certo rei, famae, saluti tuae praesto futurum. u velim, et quid agas et quid acturum te putes, facias me quamas diligintissimo certiorem Vale. XV.
Ser. Romae paulo post ep. XIV, 7 C. M. CICERO S. D. CN PLANCTO.
Accopi perbrevit tuas littor quibus id, quod 1
3 scire cupiebam, cognoscere non potui, cognori autem
id, quod mihi dubium non fuit; nam, quam sortiter ferrea communis miserias non intellexi, suam me amares, facile perspoxi Sed hoc scioram, illud si
196쪽
EPISTULARO LIBER I 15 2 scissem, ad id meas littera accommodavissem. Sed, tetimen etsi antea cripsi, quae exiAtimavi scribi oportore, tamen hoc e tompore brevitor commonendum putari, ne quo periculo te proprio existimare esse. In magno omnes, sed tamen in communi suma. Quare non debes aut propriam fortunam et praecipuam in stulare aut communem recusare. Quapropter e ani m simus inter nos, quo semper fuimus; quod do te sperare, de me praestare OSSum.
197쪽
Ser in Gallia m. Ian. a. 692 6629.
Q. METELLUS Q. F. CELER ROCOS. S. D. M. ULLIO cICERONI. Si vales, bonost Existimaram pro mutuo interono animo et pro sconciliata gratia nec Hentem mea e ludibrio laesum iri nec stellum fratrem ob dic- 10 tum capit ac fortiinis per te oppugnatum iri. Quem si parum pudor ipsius defindobat debobat si familias nostras dignitas Vel meum studium erga Vos remque publicam satis sublevare. Nunc ideo illum circum- Ventum, me desertum, a quibus minime conveniebat.1 Itaquo in luctu et squalore sum, qui provincias, qui 2 exercitui praesum, qui bellum gero. Quae quoniam
nec ratione nec maiorum nostrorum clementia administrastis, non erit mirandum, si vos pasestsbit. Is tam mobili in me meosque eas animo non sperabam. ΜΘs intersa no domesticus dolor nec cuiusquam iniuria ab re p. bducet.
Μ. TULLIUS M. F. CICERO Q. ETELLO Q. F. CELERIas PROCOS. S. D. Si tu exercitusque viastis, bonost Scribis ad solae existimasso pro mutuo inter nos animo et pro Θ-
198쪽
ΕΡISTULARUM conciliata gratia numquam to a s ludibrio lassum Quod cuius modi sit, sati intellegere non OM
sum, sed tamen suspicor ad te esse allatum me in a natu, cum disputarem permultos esse, qui rem p. R me conservatam dolerent. dixisse propinquos duos, quibus negare non potuisses, impetrasse, ut ea, quae
statuisses tibi in sonatu do mea laude esse dicenda, reficeres. Quod cum dicerem, illud adiunxi mihi locum ita disportitum officium fuisse in rei p. salute retinenda, ut ego urbem a domesticis insidiis et ab int 1ο in scelere, tu Italiam si ab armatis hostibus ot ab
occulta coniuratione defenderes, atque hanc nostram tanti os tam praeclari muneris societatem a tuis pro pinquis labefactatam, qui, vin tu a me rebus amplissimis atquo honorificentissimis matus esses, timuiasent 15no quae mihi pars aps te voluntatis mutuae tribuere-
tur. Hoc in sermone cum a me exponeretur, quaemo expectatio fuiΗΗet orationis tuae, quantoque in
errore Versatus essem, Visa est oratio non iniucunda, si mediocri quidam est risu consecutus non in te, o sed magis in errorem metun, et quod me abs te ompisse laudari aperte atquo ingenuo confitebar. Iam hoc non potest in te non honorifico esse dictum, me in clarissimis meis atque amplissimis rebus tamen albquod testimonitu tuae vocis habere Voluisse. 25s Quod autom ita scribis: pro mutuo inter nos animo', quid tu existimes esse in amicitia mutuum, inacio, equidem hoc arbitror, cum a Volotas accipituro rodd1tur. Ego si hoc dicam, me tua causa praete misisse provinciam, tibi ipsi levior videar osae mea Monim rationes ita tulerunt, atquo eius moi consilii mal rs in dies singulos fructum Voluptatemque capio; issu dico, me, ut primum in contions provinciam inposuerim, statim, quem ad modum eam tibi tradoro cogitare coepisso. Nihil dico do sortition vestra han ratum te suspicari volo, nihil in ea ro per collegammoum me insciente esse factum Recordare cetera,
199쪽
LIBER V 2. 107 quam cito senatum illo dis facta sortitione coegerim, quam multa de te Verba fecerim, inin tu ipso mihi dixisti orationem meam non solita in te honorificam, sed etiam in collogas tuos contumeliosam fuisso. Iam sillud sonatus consultum, quod eo die factum est, ea praescriptione est ut, dum id exstabit, issicium meum
in te obscurum esse non possit. ostea Ver quam prosectus es, Velim recordere, quae go de te in senatu
egerim, quae in contionibus dixerim, quas adris litto-
1 rus miserim. Quae cum omia collegeris, tu ipse Velim iudices, satisne videatur his omnibus rebus tuus
Quod seribis do reconciliata gravia nostra, non 1 intellego, cur reconciliatam esse dicas, quae numquam imminutast Quod scribis non oportuisse 'Μetelliin1, 6hatrem tuum; ob dictima a me oppugnari', primum hoc velim existimes, animum mihi istum tuum vehementer probari et fratemam plenam hiuaanitatis ac sopietatis voluntatem deinde, si qua go in re fratri tuo rei publicae causa restiterim, ut mihi ignoscas tam enim sim amicus rei p. quam qui maxime); si Vero meam salutem contra illius impetum in m crudelissim classenderim, satis absas nihil in istiam a locum do tui fratris iniuria conqueri. Quem ego cum conperissem omnem ui tribunatus conatum in meam pemiciem parare atque meditari, egi cum Claudia,
uxor tua, et 'in Vestra sorore vici' cuius erga me
studium pro Cn. ompei nec situdin multis in rebus M perspexeram, ut imi ab illa iniuria deterrorent. Atqui et ille, quod te audisse certo scio, pr. . Ian. qua iniuriansmo umquam in infimo magistratu improbissimus
civis adfectus est, ea me consulem adfecit, cum rem p. conseo sem, atque abeuntem magistratu contionisas habendas potestato privavit. Cuius iniuria mihi famin honori summo fuit; nam, cum illo mihi nihil, nisi ut
iurarem, permitteret, magna Voce iurari verissimum
200쪽
108 HSTULARUM pulcherriurumque ius iurandum, quod populus idem
magna meo me Vere iurasso iurarit. Hac accepta tam
insigni iniuria hamon illo ipso dis misi ad stolium
communis amicos, qui agerent cum eo, ut de illa monte sisteret. Quibus illo rospondit sibi non esse integrum; etenim paulo ante in contione dixerat ei, qui in alios animum advertisset indicta causa, dicendi ipsi potestatem fieri non oportere. Hominem grais et civem egregium qui, qua poena senatus consensu b norum omium eos adfecerat, qui urbem incendore et 10 magistratus ac sonatum trucidare, bellum maximum conflare voluissent, adem dignum iudicaret imi, qui curiam caedo, urbs incendiis, Italiam est liberassol. Itaque ego stello, fratri tuo, praesenti restiti. Nam in senatu K. Ianuariis sic cum eo de re p. disputari 16 ut intiret sibi cum viro forti et constanti me mmandum. A. d. tertium Non. Ian. mini agere OΘ-pisset, tertio quoque Verbo orationis suae me appellabat, mihi minabatur, nequo illi quicquam doliberatius fuit quam me, quammaque ratione posset, non iudicio sonoque disceptatione, sed vi atque inpressione vertere. Huius ogo sinoritati si virtute atque animo non reatitissem, quis esset, qui me in consulatu non casu potius existimaret quam consilio fortem fuisse2 Haec si inmotollita cogitare de me noscisti, obos 25oxistimare te maximis do rebus a fratre esse celatum;
sin autom aliquid importivit tibi sui consilii, lenis at o facilis xistimari debeo, qui nihil locum do his
ipsis rebus expostulom. Et, si intellogis non me dicto Μotolli, ut scribis, sed consilio ius animoque in me Oinimicissimo osse oonmotum, cognosce nunc humanitatem meam, si imaanitas appellandast in acerbissima ciuiuria remissio animi aes dissolutio. Nullast a me umquam sententia dicta in fratrem tuum qu tienscumque aliquid est actum, sedens iis adsensi, qui Mmihi linissimo sentire visi sunt addam illud otiam, quod iam ego curar non debui, sod amo fiori non