장음표시 사용
471쪽
atque alibi etiam, Soeratis narrationi adquievit . At vero lib.II. epist. t x. ad alium magni nominis Chronologum 2Egidi uin Bucherium , sui argu menti pondus inde augeri existimavit, quod Nicephorus testetur in Chronico , Τheophilum Athanasio successis rem datum anno xv. post ei undem obitum. Datus est autem Arcadio & Bautone Coss. A. D. 38 s. ex Socrate lib. v. cap.xu. & quidem post diem xxvI. Iulii, quo Timotheus decessit. Sed hinc potius sequeretur, Athanasii obitum contigisse A. D. 3 o. Itaque benigna explicatione juvandus est , ubi ait pag. i s. Petrum post Athanasium in exilio vixisse uno, Lucium annis v. Petrum secundo anno uno, Timotheum annis VIIa . quem excepit Theophilus . Aliud est Theophilum annos xν. ab Athanasii decessit Episcopum sedisse , aliud sedere coepisse postquam Athanasii quatuor Succe res annos xv. in eadem sede explevissent. Hinc enim sequitur, Theophi Ium anno demum xv r. iis iuccessorem datum . Critici, omni praeconio maiores , duce Baronio ,
cum Socrate signa conferunt; nec tamen omnes in eundem scopum arma
collineant; nam Baronius stat pro A. D. 3 2. Ceteri pro A. D. 3 3. haud segniter pugnant; atque hi sunt Ilenricus Norisius in Censura contra Iohannem Gamerium pag.4s. ubi sententiam Baronianam expungit ab se olim probatam in Historia Pelagiana lib. I. cap. II. Antonius Pagius A. D. 372. l.Ix. Sebastianus Nanius , Tillemontius in Commentariis hi
nardus de Montesalconis, insignis Benedimnae familiae monachus, in Vita , quam operibus Athanasianis praefixit; nuperque adhuc locupletius in epistola inscripta: an .era narratio Rufini de baptigatis pueris ab Albanasio puero , in qua summus & vir & amicus animadvertit, Socratem non raro confusum, res Omnino disparatas conjungere, atque adeo tunc esse praecipue accuratum , quando acta publica cum notis consillaribus recitat, non ita vero , ubi cum iisdem notis, proprio marte dinpositis, aliquod gestum enarrat. Quare effatum Baronii per Hagiologos Bollandianos adductum, de antiquis seriptoribus accipiendum , ut ipsemet doctissimus Cardinalis statim se accipere explicat, nimirum de aequalibus, non ita de illis , qui rem notis consularibus suopte ingenio distinguunt, cui tamen ipsi haudquaquam aequales, sed posteriores fuerunt. Alia id genus in Socrate deprehendit vir illustris de Montesalconis, cuiusmodi est , ubi scribit Historicus, Athanasium demortuum pos quadraginta sex annos in Episcopatu completos: qui numerus quidem certe Socrati opponitur; sed tamen nobis facilem viam sternit ad Athanasii
annum emortualem proxime detegendum . Etenim Sanctus Alexander Episcopus Alexandrinus ab Concilio Nicaeno redux A. D. 326. Athanasio sibi in successorem adlecto , diem obiit eodem anno, mensibus quinque nondum exactis ab receptione Meletianorum , quae contigit uno vel aliatero mense post absolutum Concilium . Id testatur ipsemet Athanasius in Apologia II. tomo I. Operum pag. I 8. editionis novae , S Theodoritus lib.I. cap.xxv. At vero annorum numerum hinc ad A. D. 3 I. deductum, quo
472쪽
quo Socrates ejus obitum signat, non quadragἰnta sex annos , sed solos quadraginta quinque conficere exploratum est . Neque hic annorum numerus compleri poterit, etiamsi illum cum sociis Bollandianis, praeter vetustatis censensum , inchoare velimus ab die xv III. Ianuarii, non vero ab exeunte Aprili anni tres enim menses & aliquot dies, qui inde reliqui exsurgerent, quadroginta quinque annos eousque amplificare non possunt, ut quadraginta sex integror constituere videantur . Enimvero Cyrillus in Sede Alexandrina , annis circiter quadraginta duntaxat post Athanasium, Episcopus, disertim testatur in epistola I. ad solitarios to. V. Operum parte II. pag. 3. eundem decrebrem suum Alexandrinae Ecclesiae praefitisse annis integris quadraginta fox: - ολως ἐτισιν ἔξ , quod de annis iampridem elapsis, non de elapsuris intelligendum esse, nemo , ut puto , negabit, quanquam secus visum fuerit Paschasio Quem ello, qui probationes ex numero annorum pontificatus, indire- fias iudicans, easdem cum Proteriana mortis Athanasii epocha, ct cum Hieronymi calculo stare posse pronunciavit in tomo II. Operum Sancti Leonis pag.9ω. Quot autem errores hic cubent, postmodum apparebit. Interim Socrati & Cyrillo, in eodem numero annorum determinando, consisnat etiam Rufinus , Athanasii olim suneri praesens , ubi ait lib. xi. cap.iII. illum quievisse quadragesimo edi sexto anno Sacerdotii sui . Idem habent Soetomenus lib. v r. cap.XIX. Auctor farraginis Alexandrinae in excerptis Eusebianis Scaligeri pag. 84. Theophanes, Anastasius Bibliothecarius, S Nicephorus in Chronicis quanquam alias ab errore non vacui : quibus Arabicos etiam scriptores jungit Eusebius Rena udotius in Historia Patriarcharum Alexandrinorum Jacobitarum pag. 96. Qua propter haec omnia conjunctim exposita , in Sancti Athanasii annorum Episcopalium numero expresse definiendo, nulla arte infirmari posse crediderim : ideoque Rufini & ceterorum annos haudquaquam cavos, sed undique plenos S integros Cyrilli auctoritas reddit: qui sui decessoris elogium dedita opera scribens, rem adeo vulgatam atque testatam ignorare non potuit; quique quadraginta sex annos integros non appellasset, qui tantum quadraginta quinque fuissent. Quare etiamsi tres menses a Bollandianis excogitatos admitteremus, adhuc probandum esset, tres illos eosdem menses diserto & luculento vocabulo non solum anni , sed
anni integri , sive pleni & absoliui ab Cyrillo denotari potuisse .
1 I. Multa alia huic loco possem attexere, sed quae docte Si copiose disseruit Cl. Montesal conius , invitos etiam fateri cogunt , Athanasii mortem in A. D. 3 i. ab laudatissimis viris frustra referri. Vereor tamen , ut eadam felicitate , qua illinc delicitur, conjici possit in A.D. 3 a. quemadmodum conjiciendam esse non dubitant praestantes viri Pagius , Τ ille montius, ct post eos Montent conius , qui postremus omnium uberrime hanc spartam ornavit, ita ut nihil sibi reliqui secerit in ea , quam memoravi epistola de Narratione RUni. Fundus , in quo tanti viri consistunt, est epistola Proterii Alexandrini ad Pontificem Leonem Magnum
473쪽
gnum A. D. 4s4. Conscripta , quam post Petavium latine vulgavit AEgidius Bucherius in Commentario de Doctrina temporum; ibi enim pag.84. haec leguntur : in Mitigesimo nono anno ab Imperio Dioeletiani , supersite beatae memoriae patre nostro Episcopo Mnastasio c lege thauasio brum xiv. Luna Paschalis xxvm. die mensis Phaminoi, ides nono Kalendarum inprilium die provenisset die dominico, in subsequentem translata est hebdomadem , ita ut quinZia die Pharmoti, hoe es pridie Kalendarum prilium relabraretur Pasoba dominicum . Hae notae Chronoialogicae in A. D. I p. quadrare noscuntur e quo Pascha in subsequentem Dominicam , sive diem xxx i. Martii translatum suisse tradit epistolar &superstite quidem Athanasio, qui postmodum inter mortaIes vivere deserit, si assertoribus ejusdem anni 373. auscultare velimus . Haec enim variis doctis persuaserunt, supremum diem Athanasii extra A. D. I g. non esse quaerendum . Nec profecto illorum sententia male procederet, dummodo S reliqui characteres, quemadmodum ab A. D. 3 I. abhorrent , ita ut cum vulgato Proterii calculo in annum 3 3. shonte sua &aequo pede concurrerent. Verum hic Rhodus hic saltus , ubi enim hane supputationem amplecti velimus, annos Athanasii non tantum quadraginta sex integros ex veterum scriptorum consensu illi attributos , numerabimus : sed quadra inta septem universa antiquitate reclamante, nume rari videbimus. Atque haec caussa est cur tutius S commodius existimem, ne latum quidem unguem deflectere a Baronii sententia, qui A. D. 3 a. q. xi a. Socratis collegio consulari posthabito, licet ab se olim excepto in notis ad Martyrologium , haec literis consignavita. Me Item anno , ii emqne Consulitur P sodeso edi orintheo Sanctus thanasius Discopus Alexandrinus post innumeros pro tuenda Fide Catholiea fuscettos labores, quum sedisset annos QUADRAGINTA SEX, sexto novas ΛDii siolutus
earnIs vinculis , accepturus immortalitatis coronam migravit in Caelum
me primo eorrigimus quod aliquando eum Socrate nos dixisse meminimar, 'sum anno superiori , nempe trecentesmo septus esimo primo , defunctum esse . Porro eum constet, anno sequenti a Nicaeno Concilio, nempe Domini trecentesimo viesimo sexto , fuisse ereatum episcopum Auxandrinum , ad hune usque annum oportuit pervenisse : Iicet apud Hieronymi Chroni- oon anno sequenti ponatur substitutio successoris . Ita Baronius t cuius tamen calculis Hieronymum etiam concinere, secus atque ipsi visum est, inferius monstrabo. Idem vir purpuratus postquam Rufini,tunc in AEgypto cum Melania versantis , & Cyrilli quoque Alexandrini testimonia de annis ab Athanasio in Episcopatu transactis , recitasset, Cyrillum hae omnia exploratissima habuisse merito censet, utpote ejusdem Delesiae episcopum : atque hinc mendacii Socratem arguit , qui quum totidem ejus fodis aisnos Athanasio tribuat, deeessisse tamen ait anno superiori, Gratiano Probo Consulibus: quanquam haud sane mentitum Socratem putor sed humani aliquid passum, ut viris etiam lammis non raro accidit, unum par consulum oscitanter pro alio, eidem proximo, sumsisse non dubito .
474쪽
Ad Proteria nani epistolam , quam, utpote suo tempore necdum editam. Baronius non vidit, postmodum revertemur . Sane praeter exactum Spraefinitiun annorum numerum , cetera omnia huic Ae D. 372. prorsus conveΚiunt, quae neque A. D. 371.ineque 3 3. aptari ullo modo possunt, ut statim visuri sumus .i Et primum ilhro peculiareth observationem me retur , quod non solum Pagius A. D. 3 2. I. xi tr. sed etiam Montesal coni pag. I. uno ore confirmant, Rufinum scilicet ac Melaniam , qui A.D. 3 i. ingruente iam hieme , ex Hieronymi epistola xxi r. alius xxv.
in Palaestinam profecturi, ex Urbe discesserant, Alexandriae visos A. D.3 ac quo Melania ab Sabdist Athanasio pelle ovina donata est, quam hyena in mercedem restituti catulo suo oculorum usus , Marco Abbati, Marcus postea Athanasio obtulerat. Id ex ore Melaniae se accepisse tradit Palladius in Paradiso Heraclidis cap.VI. pag.9s . editionis i I. Heriberti Rosiavverdi. Hac enim antiqua versione Historiae Lausiacae heic libenter atque
alibi utimur, quotiescumque recentior interpres Gentianus Her vetus ob Graeci eodicis corruptionem ab errore non vacat. Sane haudquaquam vacare deprehenditur capαX. de ovina pelle sermonem faciens . Adi Pa.
gium A. D. 3 a. xix. ubi locum ex coniectura feliciter emendavit, ad quem , multiplici limo turbatum , haesisse comperio non solum Rosν-y. dum in notis ad Palladium pag. 86. sa. Sed praeterea Chiilletium in Paulino illustrato parte II. pap.πι. & Τillemontium ad vitam Sancti Naiacarii tomo vi ii . pag. 8 II. Alium , sed similem eventum , Rufinus de Marueario narrat lib. xl. cap. Iv. Alium item de alio monacho Sulpicius in Dialogo I. cap. ix. locum Palladii, nuper adductum ad mentem Pagii exeodie ibus MSS. postea restituit Montefalconius pag.4o.r i I. Constat ergo Melaniam, ipsa metania apud Palladium, suum
necessarium narrante, pellem Ovinam accepisse ab Athanasio. Hanc tamen accepisse non potuit, nisi A. D. 3 a. quo AEgyptum intravit; nam, teste Palladio, cap.cxv I I. sex menses tantum in AEgypto morata est. Et quemadmodum Marcus moriturus pellem Athanasio reliquerat ; ita &Athanasium nonnisi moriturum eodem A. D. 3 a. Melaniae illam reliquisse pro certo haheo. Cur enim tam cito antequam moreretur preti fas exuvias a viro Sancto postremis tabulis sibi relictas, in matronae insignis quidem , sed peregrinae, & vix dum sibi Prtasse notae possessionem
transferre voluisset Aliud in hac disceptatione validum argumentum sit 'petit ex Rufino, in re quam vidit, fide dignissimo ς is enim in lib. xi. cap. II.& III. testatur, Alexandriae CONTINUO post Gethanasii Obiarum persecutionem in Catholicos excitatam ab Arianis, quibus Valens Augustus savebat, Tatiano Alexandriae prasi uter quod nonnisi A.D.3 a. contingere potuit; Etenim anno insequenti 3 3. non amplius Tatianus, sed Palladius, qui eidem in praefectura AEgypti successerat', Alexandriae
praesidebat, ex Socrate lib. i v. cap.xX. & ex Theodorito lib. IV. cap.ra I i. porro omnem hac in caussa dubitationem con Mellit, dum praenominat, sub quo CONTINUO post Albanasi obitumea perfeci
475쪽
tio exarsit: in qua & ipsemet Rin us exsilia & carceres subiit; unde ait: quae praefur UDI, loquor'. ct eorum gesta refero , quorum passionibus foeras esse promera; . Melaniam in hac eadem persecutione, CONTINUO post Athanasii obitum conflata , intra illos sex menses. quos in AEgypto transegit A. D. 3 a. fugatos S apprehensos fovendo , christiana virtute excelluisse, auctorem habeo Paulinum Nolanum , qui epist.xxix. alias T. q. xi . haec, non perfunctorie legenda , scribit ad Severum Sulpicium iri mastis tamen in illa c Melania ) et istutibus Dei, uuam saltem, de qua ejus omnia aestimentur opera , praedicabo . Tempore tuo Valentis, quando Delesiam T ei vitii faror Arianorum, Rege ipso impietatis satellite, persequebatur, hae erat prine a veI particepr eunctis pro fide instanti-Bus . Hae fugatos recipiebat, aut apprehensos comitabatur. Sed eum eos recepisset in Iatebram, qui propter insignem fidem majore edi haereticorum odio infestabantar, edi oecultantium detegebantur invidia, travi tuno
seditione diabolieis facibus infammata, quasi eontra legem publicam contumax protrahi, ae pati jussa est; qua tuos manebant, nisi prodere maluisset: Proetist turpavide eupida passionis , em injuria publieationis exsultans , quavvir non expectaser trabi, tracturos antevolans adjudicem: qui confusus veneratione praesentis, non exseeutar est infidesitatis iram, dum fidei miratur audaeiam . Haec Paulinus de Melania , in aestu Alexandrinae persecutionis intrepida : quae latius referre visum est, propterea quod multum ad hoe argumentum illustrandum conferre videantur . Ne vero alios quam AEgyptios ab strenua muliere adiutos intelligamus . haec
Nolanus antistes ibi statim subiungit et eadem tempestate per triduam quinque millia monactorum latentium panibus suis pavit. De Monachis Nitriae, tunc post cives Alexandrinos ab eadem procella compressis, agit Rufinus in loco a nobis superius indicato. Tatianus mense Maio A. D. 367. AEgypto praeerat , ex Gothosredo in Chronologia eodi eis Theodosiani pag. Ixx. Auctor Farraginis Alexandrinae testari videtur, Tatianum AEgypto praefuisse per quadriennium, scilicet integrum , non Computato primo anno, quo coepit; neque ultimo , haud in ro, quo praesecturam finii:, sertasse proptereaquod illi duo anni pleni non essent; sive primum decetari, ultimum successbri potius reliquerit. Sed idem
auctor vel sarcinator , utpote confusus & barbarus, magna Iuce non raro indiget, ut critici norunt. Ait tamen diserte, sub Tatiano Aagustalio Athanasium obiese, eique suffectum Petrum archipresbyterum . Eundem Tatianum A.D. 374. expraefecto AEgypti Comitem sacrarum largitionum habemus in Chronologia Gothosredi pag. xci ν. Sed iterum postea per triennium AEgypto praefuit A. D. 374. 3 s. 3 6. de quo auctor Farraginis Alexandrinae pag.84. ubi tamen Consules turbatos esse observat G tho redus . Quia vero in eadem Farragine , Modeso edi Arinthes Cosi; statim post I atianum, Publius Augustalius occurrit c quod laria suerit Palladii praenomen ; nisi cum Pagio A. D. 3 a. l. xi r. Palladium
pro o legere malimus hine discimus , hoc eodem A. D. 3 a. quo iidem Diqitigod by Corale
476쪽
iidem Consules processerunt, Tatianum egressium , & Palladium ingrensum Praefecturam AEgypti; itaui prius semestre spatium ratianus , quinatim post mortuum Athanasium mense Majo , in Catholicos praeserociter saeviit; posterius vero Palladius, qui persecutionem ab Tatiano
incoeptam, eadem aestate continuavit, res Alexandrinas pro Ualente Au.
gusto, supremi judices administraverint. Agebat eo tempore V lens Antiochiae, ubi legem iussit die xi ri. Maii ex Chronologia Gothosredi
pag.xci. Quare , teste Socrate lib. I v. cap.xxi. Ariani absque mora Imperatori , tune Antiochioe agenti , euraet erunt sieni andam Athanasii
mortem : Idem Historicus haec postea subjungit. PAUCIS DIEBUS ἐκ- seriectis , Eazojus Antioehemae Sedis simul haereseos Arianae praeses .
semporis Oeeasisse captota , decrevit ire nexandriam, uti adminiserationem eeelesiarum ibidem Lucio pariter Ariano traderet. IV. Haec fine mora paucis interjectis diebus ab morte Athanasii fieri omnia non potuissent in. D. 3 3. quia Ualens hieme tantum hujus anni mansit Antiochiae; aestatem vero, qua Athanasius obiisset,i non Antiochiae, sed procul in bello contra Saporem Persarum Regem traduxit , e quo victor Antiochiam ad stativa hiberna remeavit. Ita ex Ammiano S Zosimo Tillemontius to. v. Hist. Imperatorum pag. los. Quare Valens A. D. 3 2. aestatem agens Antiochiae nuncium accepit de morte Athanasii, imperavitque , ut auctor est Socrates, Magno Comiti largitionum, & Palladio , qui Tatiano in praefectura AEgypti tunc recens eodem anno successerat, ut impii Euroti propositum copiis militaribus adjuvarent. In hoc Theodoriti etiam testimonium concurrit, qui lib.Iv. p.xxi. tradit, post collocatum in throno pontificali Petrum, eonfestim provinciae praefectum Palladium , hominem cultu idololatrum, cum gentilium & Iudaeorum phalange Ecclesiam Catholicorum vallasse, ut in Petrum manus injiceret. i U. Fortassis haec tam suse persequendo nimius videar; sed tamen quando huc pervenit oratio , novum adhuc robur ex Sancto Hieronymo adiungam, de quo peropportune me monent qui ejus auctoritatem vel temere elevant, vel perperam citant. Hieronymus ergo in Chronico
Eusebiano ab se aucto , Petri Athanasio suffecti ordinationem statuit sub anno I.Olympiadis 288.cui respondere putant annum Dionysianum 3 3. atque hine sit, ut certantes pro anno emortuali 3 r. Hieronymi chronologicos canones insuper habeant: qui vero pugnant pro A. D. I I. illo-l cum se praesidio tueantur . Sic porro Hieronymi auctoritas variam for-l tunam subit. Sed viri docti ad alia properantes animadvertisse haudquaa quam videntur, sub illo eodem anno in Chronico Eusehiano nonnulla silia , Petri ordinationi coniuncta, memorari, quae tamen nullo pacto ial A. D. 3 3. coniici possunt. Haec ut exploratius patefiant , integruml Hieronymi laterculum, ut prostat in editione Scaligeri, hic iubet enu
477쪽
Saxones caesi Deu ne in regione Francorum .
Burgundionum octoginta fere millia , quod nunquam
Clearchus praefectus urbis Constantinopolis AGNOSQ-
TUR : a quo necessaria & diu expectata votis aqua
Alexandriae ORDINATUR episcopus Petrus , qui post
Valentis interitum , tam affabilis in recipiendis haereticis suit, ut nonnullis suspicionem acceptae pecuniae intulerit. r. Nunc locus postulat ut huiusce latereuli Hieronymiani singula sedimenta explicem , unde magnam lucem anno emortuali Sanα Athanasii affulgere nemo, ut auguror , in dubium vocabit. Saxones per Theod sum Comitem helia avalibus conium im sub Valentiniano Dip. A- μ369. eruimus ex Pacato in cap. u. Ilanegyrici ad Theodosium Mamm . eiusdem Comitis filium . Iterum postea occidione occisi fuerunt Ualenistiniano S Ualente Augustis IlI. Coss. nempe AI . ex Ammianolidi xxvny. cap. v hane injuriam popillaribus illatam quum Saxones A. D. 3 . tertium in GaIlias empturi per Germaniam magno agmine ingruerent, valentinianus Deusonem illorum clade nobilitavit et quoap er Hieronymum scribit Paullus Oros3us in lib. v II. cap. HIM. quo rum prior in regione Franeoro, alter in Francorum terris eosdem Minxones ab Valentiniano devictos literis prodidit. Deusinem porro vi dum entia Hereulis in nummis Postumi Augusti olim insigne , inue πω, go Dalsum, ex adversis Coloniae Agrippi me in re ione Francoram sto. tisse, d et Iohannes Isacius Pontanns m originibus Franckis lib- ILaap. II .& Thomas Rei sun epist. κηκν. ad Rupertum pag. 2 6. Hanc duplicem Saxonum cladem , ab aliis in unum conflatam . distinxit, mdrianua valesus in rebus Francicis lib. I. pag. 4'. propterea.uod alte amnes o navalis, altera pedestria extIterit. Illam Ammianus Valenti niano S Valente Augustis at . hanc Cassiodorus in Chroni eo iisdem A gustis Iv. Consulibus factam testantur . Sed cuia Hieronymus posteri rem locat initio anni I. Olympiadis 288. quod ab A. D. 372. separandum
478쪽
non esse mox apparebit, ideo illam sub finem eiusdem anni eontigisse erediderim , quam postea in longinquis regionibus initio anni sequentis vulgatam, Cassiodorus illi anno defixerit, nisi potius ex male perceptis Ilieronymi calculis illam Cassiodorus in eundem annum reiecit; quod libentius existimaverim. a. Valesius ut duas Saxonum clades, ita & duas Burgundionum ex.
peditiones iisdem annis illigatas distinguit; alteram quidem ab Ammia.
no , alteram ab Hieronymo , Orosio , ct Casiodoro lino eodemque numero octoginta miuium determinatam. Profecto haec verba Hieronymi:
Burgundionum octogintu fere miuio , quod NUNQUAΜ ANTE , ad
Rhenum descenderunt , argumento sunt, alias expeditiones contra Gal. Ios a Burgundionibus ante susceptas ς neque Hieronymum , testem aequa. lam , in re tam nova legitimo tempori consignanda, falli debuisse Deile reputaverim. Petavium in hanc eandem sententiam ivisse conspicio in lib. xiii. de Doctrina temporum , ubi Periodo Iuliana so8s. A. D. 3 a. Burgundionum ad Rhenum descensu consignat. 3. Clearchus Constantinopoli Praeve ccepit A. D. 3 a. ex Goth Dedo in Chronologia codicis Theodosiani pag. X c. quo in munere biennium insumsit ; deque exordio praelacturae Clearchi Hieronymum loqui,
. Ubi Hieronymus isti exordio coniungit ordinationem Petri ,
Athanasio suffecti , cujus obitum silet, satis aperte indicat eandem ordinationem ab se copulari cum A. D. 372. non autem cum anno insenuenti a 3. Eusebius pariter atque ejus Cora tinuator Hieronymus annum primum Olympiadis cum auspicantur ab Kalendis Octobribus , Olympiadas vulgares , ab solstitio aestivo, sive ab die x i x. Iunii inchoatas , antecedentibus , eidem anno Olympiadico ita deducto ceteras epochas iungunt . Hoc adnotarunt Petavius de doctrina temporum lib. ix. cap. I. S xιvI. & Pagius in Dissertatione de Periodo Graeco-Romana l. xxxXI ι I. I eic tamen legitur Septembris pro Octobris, manifesto errore typographi vel exscriptoris , propterea emendando ex j. xxix. praelationis , ubi idem Pagius initium anni Abrahamitici , eui initium quoque anni Olympiadici apud Eusebium copulatur , deducit ab Kalendis Octobribus , non vero Septembribus. Quum ergo quilibet annus Olympiadicus ex annis praecedentis autumno trah tur, eundem quoque annum Olympiadicum inde secum res trahere necesse est, quae illi tempori adhaerent et ita ut annus primus Olympiadis 288. in annos vulgares 372. S 373.- tendat. Quare non semper quae annis singulis Olympiadicis adsignantur , ad unum tantummodo Christi annum , sed ad alterutrum , vel ad utrumque pertinere dicenda sitnt. Huc totum
laterculum proxime expositum venire, quaeque ibidem clauduntur , citra A. D. 3 72. nequaquam egredi, certissimum est. Rursus aliunde adiastruitur annus Dyonisi anus 3 2. in praesentem quaestionem vocatus . In
laterculo a nobis exhibito, Petri Alexandrini ordinatio connetaturanis Lll a no
479쪽
ho Abraham ilico a 389. Deme hinc numeros millenarios & septemde citri, supererit annus Dionysianus 3 a. quo obitus Athanasii & Petri ordinatio evenerunt, Cyclo solis xWi i. Lunae xi l. literis Domini ea libus A. G. In die . xv. Quia vero anni Abrahami duobus Cyclis Lunaribus Cyclos Dionysianosauperant, de me illos , R habebis Cyclum Lunar xit. iam adnotatum . Haec ex methodo , quam Pagius ad annos Abraham ilicos cum Dionysianis in Chronico Eusebii copulandos tradidit in Dista sertatione de Periodo Graeco-Romana g. Lxxix. quae quidem methodus quanquam est facilis , nemini tamen antea observata . Postremo haec Omnia mirifice solidantur ex A D. 37 . cui annus primus Olympiadis in Hieronymiano Chronico adnectitur, nam epocha Incarnationis , qua utitur Eusebius S eius continuator Hieronymus , hiennio Dionysanam antevertit, ex Pagio proxime adducto β. Lxxv m. adeoque annus Christi 3 4. qui ibidem signatur, detracto biennio, exprimit annum vulgarem Dionysianum 3 a. Vereor ne tam spissa tricarum hujusmodi conglobatio fastidium pariat et sed illa quodammodo necessaria erat ad demonstrandum tot & tam luculentis chronologiae characteribus , ordinationem Petri in eundem annum esse defixam et atque hinc tantum abest , ut Hieronymus eorum sententiam adstruat, qui in A. D. 3 I. Athanasii
obitum reserunt, ut e contrario Baronianam ct nostram omnino tueatur,
dum Petri ordinationem eidem anno I a. coniungit, quo Athanasius in Coelum migravit. Desinant ergo Hieronymi calculos aspernari, qui eosdem suis di Winationibus ad .er sentes o findunt . Huc faciunt verba Montefalconii, ad Hiero mum , non pro illo quidem , sed pro nobis loquentem , adcommodata : Ille vero, utpote Albanasio aequalis oeu-Dtur , ut dicam , testis , hae in re fide dignus est, tum quia tanti antistitis , qui illo aevo pro reelsae lumine passim habebatur, annum obitus non videtur ignorare potuisse: tum quia fide Gnioribus , nempe ipsis eAthanasii fuceelsoribus accinit. Eadem in Quesnellum regeruntur, qui Hieronymi auctoritatem ab se male perceptam cum Proterro componi posse immerito censuit. Haec omnia ob oculos repraesentare viis sum est, ut plenius intelligatur , annum emortualem Athanasii ab A.D.
- 6. Nunc reliquum est , ut argumento occurramus, ex Athanasii epistolis Paschalibuq derivato: quae licet nondum recentioribus visae , &fortasse olim prorsus deperditae , quum tamen numero quadro inta septem in Arabum scriptis reeenseantur , inde clarissimus Montent conius consequi putat, Athanasum post A. D. 326. totidem Paschata suis epistolis praenunciasse , quot praeterlapsa numerantur ab A. D. 32 . quo primum Pascha Athanasius Eni opus celebravit,ad A. D. 373. ouo Virum
sanctissimum defunctum fuisse contendit . Sed enim vero . si iam dicta
hucusque , probe consistunt, neque numerus earundem epistolarum fati scit, necesse est, Athanasum adhuc fu nerstitem A. D. 3 2. epistolam Paschalem XLvi i. exarasse pro insequenti A. D. 373. ut non leve indiacium
480쪽
eium nobis suppeditat epistola Sancti Proterii, de qua postea . Ouod si
Athanasius A. D. expirasset, non XLv l I; sed XLVI II. paschales ept-
stolas edidisset, quarum ultima anni insequentis 3 4. Pascha de nunciare debuisset. Neque enim litem intendam de die & mense emortuali Sancti Alexandri pontificis Alexandrini & ejus siccessoris Athanasii, quum persuasum habeam illum denatum die xvi i. Aprilis A.D-hunc vero die i I. Maii A. D. 3 a. unde emuunt quadraginta sex anni integri Atha nasianae sessionis . In hos dies vetustissima Christianorum monumenta conspirant, & si qua ab his diversos adsignant, ad alias omnino caunsa S, quam mortis , reserendos esse non ambigo . r7. Multis consulto praeteritis , quae sicut contra A. D. 3 I. Optime pugnant, ita pro anno 3 3. nequaquam faciunt, silentio praetermitti nequaquam debet Proterii Alexandrini epistola ; quandoquidem in ea , velut in arce munitissima , viri dom consistunt . Illam Graece, ut Proterius scripsit, post saeculorum memoriam nemo hactenus vidit, latinamque Dionysii Exigui ψersionem ex mendoso codico post Petavium eduxit Bucherius , ut dictum est: Qui nec illam erroribus scatere dissimulavit , tum in ipso nomine Sancti Athanasii, tum in notis etiam numeralibus , & in aliis nonnullis, de quibus in ora lectores identidem monuit, eaque Bollandistae recensuerunt die II. Maii pag. 248. q. goi-Id tanto ante Proteritis praedixerat in sine epistolae se passurum per librariorum audaciam & interpretum latinorum inscitiam; qui Graeca non valenter dilitenter exprimere , laederent veritatem . Ergo his omnibus circumspectis , halidquaquam mirari subit, si isthaec latina translatio , utpote saltem ex apographo minus integro accenta , se in pluribus opido vitiosam prodit: ita ut ubi ait A. D. superstite Athanasio Pascha in subsequentem hebdomadam t=anslatum , absque alia explicatione, perpaucam fidem mereatur. Hoc sane iamdudum Criticis maiorum gentium suboluit, quos nequaquaquam movit huius epistolae auctoritas, ut in A. D. I r. obitum Athanasii conferrent. Nec auctor novaecditionis operum Sancti Leonis Magni , qui illam epistolam tomo I. pag. 646. ex codice Oxoniensi emendatiorem inseruit, ab omni macula immune ni reddere potuit . Hinc Bollandianos continuatores suspicio incessit, primitus in codice Graeco lectum suisse ἀ- .Hris , des Neso, in cuius postea locum facili errore ,αἰ, supersite , ab librario scriptum , vel ab interprete lectum .suerit. Petavius in notis ad eandem epistolam ex codice Iacobi Sirmondi ab se editam sub finem to mi II. de Doctrina temporum , Proterium alucinatum existimavit, quasi nempe Athanasium , qui ante decesserat , adhuc illo tempore vixisse erediderit. Tillemontius tomo viri. pag. 'ro. errorem inde oriri potuisse consentit, quod Proterius in tabulario Ecclesiae Alexandrinae Pascha pro A. D. 3 3. prii ni ab Athanasio digestum comperisset , ordinatumque , ' ut eo anno celebraretur die xxx i: non vero xx i v. Martii: quod,
inquit, ordinasse potuit.A.D. 3 i. imnio vero 3 a. ut statim Pate-