장음표시 사용
451쪽
RUFINUs . ta ad Rufinum misisse, aut quid essent, clarius explicare noluisse; quan- v. C XIX' doquidem Rufinum tauris ornabant floribus . Nunquid responsum quodpiam ad Theophili Alexandrini paschales epistolas suerunt,in quibus ori
genis errores expositi ὶ Ita censendum est.
- 6. Rufinus iterum Sirieti Drmatam epistolam ; sibi Roma Aquileiam proficiscenti traditam , ingerit, hanc non credens , ab Anastasio succensere infringi potuisse, nullos se, post Siricii decessum , errores sparsisse deprehensos, immo universis totius Italiae episeopis puram e apertam fuae fidei eonfessionem s seipientibus , ct expositionem eo robantibus . Hieronymus quidem non abnuit, quin Italia Rufini confinionem fidei comprobaverint. Tantum se id mirari ait: miror, quomodo probaverit Italia quod Roma eontemsit: episcopi fusteperint quod Sedes Apostoliea eondemnavit. Anastasius Rufini Apologiae pro Fide sua , nihil
reposuit. Hoc Hieronymus appellat. Anastasii vero epistolam ad Iohannem Hierosolymitanum , Rufino parum aeqiram , Rufinianae Apologiae eondemnationem appellat. . Rufinus addit, Apostolicam Sedem literas semel datas,
absque novo crimine haereseos , revocare non consuevisse. Demum Anastasianam epistolam vocat FALSAM , &. fraude subnixam.
Notandum est porro, eam certe ab Hieronymo pugnaciter non ob trudi pro vera . Hoc unum Hieronymus ait, c ct verum ait ab se non esse eoinflam.Rufinum de ejusdem epistolae veritate in patria sua suspicantem, Hieronymus Romam mittit; ad Romanae Ecclesiae ehartarium mittit . Hoc ipsum evincit, Roma palam non fuisse vulgatam ; alias cur epi- sola recentissima , deque tanta quaestione edita, quae omnibus nota , atque obvia esse debuisset, in arcanis summorum pontificum tabulariis , tanquam res abdita , ct vetus , quaerenda Rufini oenraulii, Hieronymique studiosi eiusmodi epistolam clam abdi, nec palam haberi, anne passi fuissent 3 Magnus doctor opponit, Anastasium in Rufinum, licet pridem Stricli literis communicatoriis munitum , scribere potuisse ἔ eum tamen vere scripsisse non dicit. Sed neque magnus doctor unquam proindit, unde ipse Anastasianae, quae jactabatur, epistolae exemplum habuerit; an ab ipsis Iohanne Hiero lymitano , an ab alio . Hoc certe palam prOdi ab eo debuisset, ut sinceram esse neganti , os facilius obstrueretur. Sane haud fit eredibile , Johannem, qui pro amico Rufino ad Anastasium seripserat, Anastasii responsum, sibi uni de amico scriptum , & neutri opido gratum , in vulgus ita spargere voluisse, ut eius exemplum non ex Urbe, non ex parte Iohannis , sed ab ipso Hieronymo ad Rufinis
ludibrii caussa mitteretur . Hieronymus antri Bethleemitici incola, in oratorum castris innutritus, neque de Italicis rebus ob regionum Ionis ginquitatem , ab Rasini aemulis sincere ac suffcienter instructus, eloqueniatiae arte caussam agit. Rufinus epistolam suam his verbis clauserat: opto,
te paeem diligere . Hinc ipse Rufinus beati Gromatii monitis obsecutus, quibus Hieronymus inviιum se obsequi non posse excusa Merat, ejusdem
452쪽
Hieronymi libro III. nihil reposuit : quodque hominem , pacis aman R INM . tem docuit, literas suas, ad Hieronymum pro se scriptas, nequaquam in vulgus sparsit. Nec sane Hieronymus dehinc perstrinxit, nominatim scilicet. Si enim interdum sub alienis nominibus, ct in aenigmate id secit, non secisse dicendus est, quod sub larva faciebat, fortasse nolens intelligi de quo loqueretur , seque hoc pacto offendiculum vitare studens. Ad Anastasianani epistolam quod attinet, tanto animorum dimidio ultro citroque flagrante, huiusmodi epistolas confingi potuisse, haudquaquam dissicile est , quum aliae quoque Hieronymo , quasi palinodiam canenti, suppositae, in Africam transvolaverint , ipso teste lib. 1 I. Apologiae pag. i9. Hanc tamen Anastasianam epistolam ab Hieronymo pro germana primo habitam , non dubitamus. Sed ex quo eam falsitatis insimulavit, Hieronymus pro illius sinceritate mordicus ceriatasse haudquaquam videtur . Librum ejus tertium pensiculate consideranti hoc facile patefiet. Post Petrus Halloixius in Origene d
fenso libro i .. Quaest. VIII. pag., S Honoratus Faber in Prodromo velitari Parte i I. cap.II. pag.84. Col. I. certe Anastasianam epistolam in dubium vocare non sunt veriti.
UΙ. Amarulenta haec inter tantos viros iurgia Sanctus Augustinus, utrique amicissimus, pro miti animo suo, probare non potuit. Hierony-.mus enim A. D. 4oa. Asterio subdiacono ex Iocis sanctis in Africam reversuro , tradidit epistolam suam inter Augustinianas xxvirr. olim xin. ad Augustinum serendam . Hieromymus in hac meminit responsi ab se
nuper dati ad Rufini literas , aitque de ejus scriptis , sibi nunciatum , in Afrieam pervenisse, quorum ipse consutationem ad Augustinum pridem transmiserit. Latius opus Apologiae , in duos libros distinctae , se commodiori tempore missurum promittit. Do verba Hieronymi r misit mih temeritate solita, maledicta sua c literas in ejusdem Hieronymi libros duos Apologiae Calpurnius cognomento Lanarius. Sic Rasinum appellat, ad eiusdem nominis proditorem alludens , qui, ex Plutarcho in Sertorio, Livium Salinatorem , sub cuius signis militabat, isde obtruncavit. Pergit Hieronymus , quae c maledicta, sive Rufini literae adversus libros duo
Hieronymianae Apologiae ad Afrieam quoque , studio ejus c Rufini ) dia diei per enisse. Ad quae breviter respondi Apologia II.seu libro HI. Ap Iogiae-Iibelli ejus vobis misi exemplaria.Latius opus suam Apologiam primam in libros duos distinctam quum opportunum fuerit, primo mi
furus tempore t in quo istud eavi , ne in quoquam existimationem laederem risianam , sed tantum ut delirantis imperitique mendacium ac leeor
Augustinus , perlectis Hieronymi literis , animo concidit. Etenim
in non vulgaribus magni senis erga se benevolentiae argumentis , novit,
illum nonnihil in se subiratum . Vir placidissimus , libri ejus in Rufinum
lectione perculsus , pene contremuit, illacrymatus, tam insignes amicos , S omnium praeconiis antea celebratos , in tantum irarum aestum
453쪽
RUFIN . ruisse . Hinc peropportuna occasione arrepta, rescripsit ad Hieronymum LM.V. XIX. epistolam xv. nunc LXXIII. Opus vere aureum , ct caritatis modestiaeque plenissimum . Verba , quae Hieronymi, Rufinique animorum motus reia piciunt, ad humanae levitatis doCumentum huc adseram ex capite III.
ejusdem epistolae , quam nuperi Augustinianae editionis auctores conjiciunt in A. D. 4o . scilicet post utriusque viri scriptionibus finem impositum , palam saltem , ct potissimum ex parte . Verba haec sunt: neseio quae scripta maledica super tuo nomine ad Africam pervenerint. Aeeepimus tamen quod dignatus es mittere , illis respondens maledictis .ino perlecto, fateor, multum dolui , inter tam caras familiaresque per- Duas, CUNCTIS pene ecclesiis NOTISSIMO amicitiae vinculo eopulatas, tantum malam exstitisse discordiae. Et tu quidem, quantum tibi modereris,
quantumque teneas aculeos indignationis tua, ne reddas maledictum pro maledicto, satis in tuis literis eminet. Verumtamen, si eas ipsas eum
legissem , contabui dolore , obrigui timore ς quid de me illa facerent, quae in te ille scripsit, si in manus meas forte venissent in mundo ab seandalis P Ecce fit, ecce prorsus impletur quod Veritas ait: quoniam abundabit iniquitas , refrigescet caritar multorum . Abi enim jam fila petiora tuto refundantur λ In cujus sinum tota se projiciat secura diustio Z divus denique amicus non formidetur, quasi futurus inimicus, si potuit inter Hieroumum ct Rufinum hoe , quod plangimus , exoriri ZO misera miseranda eonditio l O infida in votantatibus, amicorum Uentia praesentium, ubi nulla es praescientia futurorum Sed quid hoc alteri de altero gemendum putem, quando nec ipse quidem sibi homo es notus in posterum vis enim ut unque vix forte, nunc qualis fit . Qualis autem postea futurus fit, ignorato Ita Augusti nus .
. Curatores novae Augustinianae editionis in praefatione to.II.cap.LXVIII.
ancipites haerent, utram Apologi am Hierony mus Augustino transiniserit, primam ne, an secundam. Certe primam in duos libros distinctam non misit, quam latius opus appellat, seque postea missurum promittit . Ergo Peandam ab se missam innuit, in qua ad Rufinianam epistolam , iam deperditam, ex prete, ut loquitur, vel summatim tunc recens responderat . Hipponensis Praesul in epistola cIxvi. ad Hieronymum Cap.v. q. Is- ex eadem huius Apologia I i. pag. 464. testimonium profert de orlainae anima o Ex verbis antea recitatis colligimus , Augustinum , quamvis Hieronymianam e ologiam II. legisset S Rusiniana scripta ignoraret, in distordia , quae utrunque scindebat, necii adhaesisse . Id unum praestitit, ut tantas inimicitias ingemisteret, easdemque e medio tolli summopere optaret. Quem Hieronymus Calpurnium Lanariam dixerat , Augustinus ipse proprio & vero nomine Rufinum dicit. Tunc ergo A. P. 4o4. biennium ab Anastasii decessu, nulla damnatio in Rufies nunx audita ; alias Praesul Sanctissimus Hieronymo , viro undequaque catholico, adversus haereticum , S a prima Sede percussum , adhaesisset. Hedia enim consilia in religionis negocio pessima semper, & nunquam
454쪽
tuta Quum Augustinus neutri adhaeserit, aeque utrunque pro amico S vere catholico agnovit. Hoc idem agnitum ab Honorato Fabro Prodromo velitari Parte II. cap.II. l.XVI. Pag.8 a. col. 2.
I. Ra tis rube diseedit eum Melania iterum in Falaestinam trajecturus..Annas emortualis Publicolae senioris, Melaniae filii deeernitur . 1I. Roma ah Alarico Gothorum Rege obsessis , atque direpta . HI. Ru. . MI obitus, Deus mortis, . tempus a gnatur. IV. Rufini laudes reis censentur I. Uoto Christi anno post Apologias, aliasque Iucubratio l nes , ab se Aquilua consectas , suis valedixerit, in Palaestinam cum sole lania iterum trajecturus, nondum cuiquam bene compertum. Post demortuum Anastasium pontificem id contigisse pro certo habeo, immo S post Oromatii decessum , quem A. D. 4o . illigandum ostendi libro III. cap. III. q. Ix. Tunc sanctissimo patre orbatus, postquam decennii moram cum suis traxisset, Romam reversus est, jam semetennium sedente Anastasii successore unoeearitio pontifice . Anno insequenti U8. Alarico Rege Gothorum Urbi Romae incubante, ab utriusque Melaniae familiis statutum est suae saluti consulere, .atque in Siciliam n vigare, laride melania senior cum Hierosolymam cogitaverat . Cum seniore praecipui aderant praeter , Albina , Melaniae nurus cum filiis , Publieola iuniore, Melania item juniore, &Piniano coniuge , de quibus aliqua dixi libro v. cap. IV. ν III. Palladius horum amicus, S, dum Romae Chrysostomi caussam ageret, olim hospes . haec reserens cap.xcIx. indictum praeteriit Publieolam Seniorem. Dianiae Seuiorit filium , iunioris parentem , & Piniani socerum, Christianis virtutibus plusquam senatoria dignitate suspiciendum . Iure autem praeteriit, quippe quem prius extinctum noverat. Melania senior amplissimos fundos non solum in Campania & Sicilia, sed in Gallia etiam, Hispania , atque Africa possidebat et quae , Publieois utroque sublato , ad Melaniam juniorem, ut Publicolae senioris filiam, & imnioris sororem, devenerunt. Huic enim ea tribuit Palladius. Iamdudum inter praecipuos rei literariae summates nobilis quaestio Chronoχ-gica , unde aliae pendent, varie agitata est , quoto Christi anno Publia eola senior vivere desierit. Annalium parens hoc statuit A. D. 4 9. q. xxvii. Similiter Annalium Scholiastes Pagius *. Ix. Ab utroque immane discessit Petrus Franciscus Chiseetius in Pauli no illustrato Parte II. Cap.xxx lv. ad A. D. 4r id transferens . Alio itidem abiit Noritas in Adventoria pag.a . ubi non perfunctorie pro A. D. 399. certavit. Sed curatores novae editionis Sancti AugustinI, &post eos Tillemontius in locis infra indicandis , uni A. D. 8. sibi adhaerendum putarunt . . EX
455쪽
R mu . praestantium virorum dissidio non pauci Chronologici errores flu-M .V CV XX--, quos facile tolli crediderim , si 'Pablicola senioris mortem, certo quodam charactere designatam, in A. D. 4oo. coniecero . Exstat epistola xxvI. Olim inter Augustinianas citra. qua Publieois idem senior Hipponensem antistitem. consulit de nonnullis , teneriorem animum suum turbantibus, quae Africanis conductoribus rerum suarum in latifundiis Arzugitanae provinciae cum paganis intercedebant. Eandem episeolam jam dicti Curatores datam secerunt A. D. 398. Mirum est , viros egregios in Vita Augustini libro I v. cap. xv. 3. 4. incertum putasse quis ille Pablicola esset. I illemontium tomo A. pag. 823. & tomo LIII. pag. 323. suspicio incessit, pro guelania senioris nato, esse accipiendum . Quin is fuerit, loca indicata dubitare non sinunt. Melania mater,
ut isthaec sua latifundia in Africa inviseret, sacrisque Augustini colloquiis fruerctur , adhuc superstite Idio Publicola, illuc solvit. Sanctus Paulinus Nolanus epist.xcIν. alias ccxLIx. inter Augustinianas , gratiis Avis
gustino actis ti epistola c nunc deperdita ad se una cum libro quodam per illum transinissa , quam Romae ad diem festum Apostolorum Petri SPauli a Quinto Diacono, aliquamdiu antea ibidem morato , acceperant,
prosequitur laudes Melaniae sevioris & Pubiaeolae unita fiat , de cujus
ille recenti dormitione praecedentibus literis Augustinum docuerat, eum precatus, ut cognatam suam Melaniam in tanta iactura solaretur . Hinc palam fit, ' Euhiaeolam seniorem Ronnae, ubi inter Senatores numerabatur, non alibi, diem obiisse, postquam Melania mater in Afrucam traiecisset. Hoc amplius firmatur. Postquam Augustinus Melauia orde sortitudine animique constantia in filii amissione, ad Paulinum scri-hens , laudasset, idem Paulinus , qui haec in suo ad Augustinum iterato responso ex epistola ad se scripta recenset, semel atque iterum ait, de moribus & sanctitate Palliet M , se ad illum antea seripsit se . Ergo Pub-neola senior non in Africa , sed in Italia e vivis exciserat. Haec.a m frustra non dici constabit inserius , ubi agam de Publicola juniore. EX Paulini epistola , in qua Augustinianam , ad se scripta in , summatim reseri, huc aliqua adducam e docuisti me in spiritu veritatis salubre moderandi in oeeiduis mortalibus animi temperamentum , quo-itiam beatam matrem edi aviam Melaniam c matrem unici filii Publieola I. aliam Publicolae H. & Melaniae iI. flevisse earnalem obitam unici filii taei rno quidem Iasiu , non tames fleeo a Iacomis dolore , UIDISTI, eujus quidem modefas ct graves lacrwmar, scut PROPIOR-aequalior animaeeitis spiritus, altias INTELLEXISTI , O perfectae in orbio feminae,
salva virilis animi fortitudine , cor maternum de eordis fui funititudine mesius ex aquo satu eontemplatus es , ut eam primum pro naturus
456쪽
TORIAE dignitatis ambitio non juxtasanctam votorumsuorum avaritiam RUFINUs .eogitaret assumtum, ut de eonversionis gloria transisset ad gloriam resur--'νestionis, eommunem eum matre requiem eoronamque capturus, si bajusfecari vita , matris exemplo, saecum togae monasteriam SENATUI
praetasisset. Mox subdit, se ante de huius PubIDOM I. virtutibus ad illum scripsisse: verumtamen idem vir c Publicola ut ANTEA RETULISSE me puto functitati tuae , hIs operibus Iocupletatus ABSCESSIT , at maternae humilitatis nobilitatem si veste non gessoris, tamen mente praetulerit. Infra vero e sed eesse plura de memoria tam diuesimihi, quam devoti orso hominis, enarrare, quum in PRISTINIS literis non pavea super eo narrasse me reputem, O nibia possim de beata hujus filii matre , O sanctorum pari radice ramorum, Piniania, melius aut sanctius praedicare, quam sanctitas tua in eam PROFARI ODISPUTARE dignata es. Ex his discimus , Paulinum Fabiaeolae δε-
moris mortem , literis , Melaniae in Africa etiam sortasse reddendis, Augustino primum nunciasse ante diem xxIx. Iunii, in quem cadit senum Sanctorum Petri S Pauli. Ut annum certissimum habeamus, rem aliam, anno emortuali Publicolae senioris adnexam, exstricare debemus. Augustinus epistolam subsequentem xcv. alias ccL. rursus dedit Paulino , quam Possidius Calainensium episcopus ei detulit, dum Ecclesiae suae, a Paganis Calamensibus subversae, caussam acturus , in Italiam ad Comitatum, sive Aulam Caesaream , navigavit: ad istam laetitiam cinquit Augustinus qua VOBISCUM EST frater Possidius , quum ex ipso
AUDIERITIS quam tristis eum eaussa eompulerit, hoe me verissime disere eognoscetis . Speciatim de his agit tinctus Pater in Epist. xci. alias cci r. ad Nectarium , Calamensem , S paganum β. 8. eontra, inquit, RECENTISSIMAS LEGES, Kalendis Iuniis festo paganorum Derilega solemnitas agitata es, nemine probibente , tam insolenti ausu, ut, quod nee.Iuliani temporibus factum est, petulantissima turba saltantium in eo-cem prorsus vico ante fores transiret Delesiae . rem illieitissimam, atque indimissimam elericis probibere tentantibus, Ecclesia lapidata est.
Deinde post dies ferme octo, quum LEGES NOTISSIMAS episeous Possidius ordini Magistratuum repiacasset, ct dum ea, JUSSA sunt ab Honorio Augusto velut implere disponunt, iterum Deum
lapidata est. Cetera , auditu horrenda , a gentilibus perpetrata , Augustinus narrare pergit. Reeenti mae & notis .e leges, quas magnus Praesul semel & iterum memorat, ab Honorio Augusto in Paganos Africae, latae suerant A. D. 399. Manlio Theodoro U. C. Consule. Tunc enim , eodem Augustino teste in libro xvIII. de Civitate Dei cap. xviii. an civitate notissima σε eminentissima cirrhatine frieae, Gaudentius Iovius eomites Imperatoris Honorii xiv. Kal. e rilis falsorum Deorum templa everterunt ρο smulacra fregerunt. Haec gentilium templorum eversio, & simulacrorum fractio Augustis etiam legibus sulciri debuerunt. Ipsas leges , in quas Calamenses Pagani, suos ritus
457쪽
RVFINV . nuper proscriptos agitantes, peccaverant, Augustinus , non unam. V si XX sed plures innuens , recentissimas, dixit. Quaenam fuerint, accuratius investigemus. In codicst Theodosiano lib.xvi. tit. x. de Paeanis, saerimetis E templis , exstant leges XVII. & xvIII. ad Apollodorum Proconsulem Africae . Utraque Patavio data est die xx. Augusti A. D. 399. Neodoro U. C. Conf. Honorius in priori de altera mentionem facit , quam in paganorum sacrificia nuper ediderat: profanos , inquit, ritur IAM salubri LEGE submovimus . Haec in praesentia non exstat. In eadem Lege xviI o Honorius sestos conventus, ludosque gentilium permittit,
sed absque ullo saeri io , atque ulla supersitione damnabili. Huc etiam sex xvIII. revocanda est, in qua Honorius ita decerniti si quis saerifieis fuerit deprehensus , in eum legibus vindicetur . Calainenses in has leges peccarant, dum festo Paganorum facrilega solemnitas c. per eos vitata est , teste Augustino , qui hanc Paganorum solemnitatem Deril gam, illieitissimam , S indignissimam vocat, quia profanos gentilium
ritus S sacrificia, recentissimis Honorii legibus vetita , repraesentabant. Iam ergo habemus certum annum S mensem , quo Afrorum superstitiosas solemnitates Honorius sanctionibus exstirpandas curavit, quas Augustinus reeentissimas , S Afris suis notissimas merito dixit, quum ad Proconsulem Africae scriptae essent. Nunc Publieolae annus emortualis facile se ipse pandet. Contra has leges reeentissimas S. notissimas, utpote nuper vulgatas, Pagani Cala menses peccarunt. Ergo id factuiti post diem xx. Augusti anni 399. quo datae fuerunt. Hipponensis antistes ait, crimen perpetratum Mundis γuniis. Ergo perpetratum est subsequente A. D. o. quo Possidius Cala mensis episcopus ob idem scelus ad cimitatum navigavit , literasque Hipponensis ad Nolanum detulit post Melaniae senioris itum in Africam, & Publieolae excessum . Quare ut
in pauca rcm contraham , sic statuendum.. I. Leges Augustales contra Paganos prodierunt die xx. Augusti A. D. 399
a. Melania senior in Africam solvit , & Publieola filius obiit
g. Tumultus Calamae excitatur die prima Iunii A. D. 4oo. 4. Iter Possidii in Italiam ad Imperatorem, eodem anno, mense Au gusti susceptum Die xxvIII. Martii A. D. I. post menses ferme OCTO a Posidii navigatione in Italiam , Augustinus literas eius accepit, quum Nectarius ante illud tempus: Possidio Calamae adhuc degenti , Augustini literas
tradidisset. Hoc patet ex Augustiniana epistola ei v. alias ccLIV. ad Ne. Eharium , cuius verba haec sunt i legi literas benignitatis tuae , quibus
mihi LONGE PDSTEA respondisi , quam meas ad te perferendas dedi. Nam exo rescripseram, quum adhue NOBISCUM esset, neque nMPigasset, Sanctas frater Possidius. Hos autem , quas me; caussa tui diagnatus es reddere, accepi yr. KOL. Aprilis post menses ferme OCTO .
458쪽
am scripseram . Hi octo meat es ab die xxvii. Martii A. D. 4o I. retro- RUFINUS. cedendo , pertingunt ad mensem Augusti A. D. Io. quo mense Posidius M' Calamae degens, necdum in Italiam profectus , Augustini literas ab Nectario sibi traditas acceperat. Haec produnt, curatores Augustinianae editionis in vita Sancti Praesulis lib. v i. cap. V. post Tillemontium to. X. pag.6o8. &w.xIil. pag.46o. decessum Publicolae senioris, ex praeposteris supputationibus , rejecisse in A. D. o T. Serius enim, quam oportuisset, A. D. a. matris reditum ex Palaestina in Urbem sta tuerunte quem nos cum primoribus viris e schola Chronologorum , ab A. D. 39 . nullo pacto avelli posse monstravimus. Hinc, illi Melaniae adventu in locum non suum reiecto , ejus quoque itum in Africam ulterius in locum non suum, traxerunt. Semel enim errore Chronologico admisse , alios idemtidem nasci, & familiam ducere necesse fuit. Errorem auxerunt o Pubiaeolae in unum conflati , & uniea Honorii lex, edita A. D. 4C8. prae duabus aliis, immo tribar, accepta et quae A.D. 399. ab eodem Augusto, hanc in rem editae fuerant. Viri praeclari initio to- mi II. operum Sancti Augustini num.xc. xcr. xciν. & xcν. S in notula ad eandem Epistolam xci. alias ci I. cumque iis Tillemontius tom XIII. pag. 99 . Hipponensem Praesulem de alia lege loqui censuerunt, quam Sirmondus in Appendice ad codicem Theodosianum vulgavit num. XI I. quamque postea Gothostedus in eundum codicem transtulit lib. xvI. tit. x. L. xi κ. Atqui vir Sanctus semel atque iterum Leges reeenti mas ct notissimas vocans , non unam sed plures vocat, & quidem Manlio Neodoro V.C. Cons. promulgatas, ut dixi. Hae vero ipsae sunt, quas A.D. 399. datas memoravi, quaeque sane post novennium A. D. GR. una tantum,
eaque recentissima, ab Augustino dici non poterant. Alia lex, post no-vennium edita, quam , inconsultis libris de Civitate Dei, viri. praestantes ab Augustino indicari crediderunt, neque Proeonsuli Africae missa est , cui tamen mitti debuit, si ad Africam pertinebat , nec sancitasuit Theodoro V.C. Cons. De scholio etiam, apud Sirmondum eidem Legi subjecto , in quo , proposita Cirthagine pronunciatur , non obncure ambigit Gothostedus, cui vitiosum videtur . Ad haec ipsa Lex Romae dicitur data, quum tamen Honorius die xv I. Octobris, quo
Lex prodiit , Basso O Fbilippo GF. A. D. 8. non Roma , sed
Ravennae consisteret . Sed nondum satis disseestatum . Haec enim Lex multa iubet, vel in Asrica pridem iussa SQ executioni mandata,
vel paganorum Cala mensium crimini nequaquam aptanda . Ea sunt . I. De annonis templorum ad annonam militarem transferendis. a. De simulacris.
g. De aris evelIendis & destruendis. 4. De templis ad usum publicum vicidicandis . s. De conviviis & solemnitatibus, prohibendis . Iam vero ubi contrariae sententiae patronos huius Legis praesidio exarmavi, alias Leges supra indicatas rei nostrae accommodemus. Ab
459쪽
R INUS. ethnicis Cala mensibus in Legem xv II. alteri, nunc deperditae, inni-Lιν V. C XX -, quae nuper profanos ritus submoverat, maxime peccatum est.
Ab his enim profano sacrificiostfve stitione damnabili peccatum est , teste Augustino ad Nectarium , eorum gregalem , dum per eos festo paganorum Derilega solemnitas vitata es. Hoc festum , haec solemnitas
tantisper me sistunt. Floralis peropportune occurrunt, quae Sanctus Praesul utique innuit. Horam certe paullo ante memoraverat, CuiuS,
inquit, Iudi flentei tam effusiore O licentiore turpitudine eelebrantur , ut quivis intelligat, quale daemonium fit, quod placari aliter non potest, nisi illis non aves , non quadrupedes , non denique sanguis humanus , sed multo scelestius , pudor humanus, tanquam immolatur intereat . Nihil ergo teque foedum & sacrilegum , ac Floralia : qui ludi tanto devotius, quanto turpius celebrari solant, eodem teste libro i I. de Civitate Dei cap. xxvi i. His simillima habet Arnobius Aser in libro . it. adversus gentes . In veterum Fastis legimus quidem moralia initio Maii celebrari solita, sed quum edictis Caesareis jam essent sublata, Poeni gentiles de improviso Kalendis Iuniis ea tandem agitara statuerunt. Sed Fastos aliquando in huiusmodi etiam solemnibus variasse , . adnotatum memini a Simeone Bosio in epist. iΙ. libri xvi. Ciceronis ad Atticum . Uerba haec Augustini, solemnitas agitata, serme exstare in Lege , quam viri eruditi in rem suam trahere conantur , ubi gentiles quidquam δε- Iemnitatis agitare vetantur, leve admodum est , ut vel hinc de eadem Lege virum sanctum loquutum suadeant. Formula enim est, profanis gentilium ludis pompisque designandis obvia, passimque usurpata, idem sonans ae exhibita. Adi Gotholaedum in Glc. ario nomicov. a Dare . Haec iusius excussi , ut quaestionem de anno emortuali Publieoia senio-νis, ex tumultu Cala mensi non removendo , explicarem , utque Melaniam seniorem, filio iamdudum orbatam , cum Rufino eognatisque in Siciliam ante Urbis excidium migrasse, certis argumentis ostenderem . Ea, quae digessi, cum Palladio , teste idoneo, quippe oculato, undequaque consentiunt. Et iam cum Vitae melaniae junioris conditore apud Laurentium Surium in Vitis Sanctorum die xxx t. Decembris. Palladius enim auctor est cap. cxv I ii. I Iesaniam seniorem ex Pesaestina Romam
rediisse ubi primum de Melaniae neptis flatu audivisset: eam ct nupsisses velle faeculo renuneiare, videlicet A. D. 39 . qui fuit extremus Siricii Pontificis, ut alibi ostensum. Melaniam juniorem anno aetatis XI V. Piniano nuptam tradit cum Vitae scriptore Palladius cap. cxl x. eam te- . status aetatis suae anno xx. postquam annos vir. eum Piniano vixisset, duobus liberis S patre Publicola orbatam , Mundo renunciasse. Post singula haec criteria , suis quaeque rationibus , in unum coeuntibus , fiat ta , uno omnia intuitu, secundum ordinem chronologicum, spectanda
A. D. 39 . Hierosolymis Romam redit, nepte in lania aetatis suae anno xiv. Piniano nupta.
460쪽
399. Honorius Augustus in Poenos gentiles tres Leges , Apollodoro Proconsuli Africae inscriptas , vulgat. L .V. C. XF oo. Melania semore in Africam prosecta, Publicola , filius tinneus, Romae obit. Paulinus Nolanus de hoc Augustinum certiorem facit , cujus responsum jam pridem scriptum Romae , accipit a Quincto Diacono die xxi κ. Junii . Tumultus Paganorum Calam re excitatur . Possidius Cala mensis Episcopus post mensem Julii in Italiam
o Velania iunior aviaet suasu annum agens XX. Post annos vi I. cum Piniano transactos , Mundo cum conjuge vale dicit. 4o8. Melania utraque cum suis& T asino ex Urbe ob pudicitiam serWandam , in Siciliam trajiciunt . II. Eodem A. D. 4o8. quo nobilissimus piarum mulierum atque hominum coetus in Siciliam appulit, Roma ab Alarico Rege Gothorum obsessa est, multoque auro redemta. Mox scedifragus Barbarus insequenti A. D. M 9. rerum Dominam miserandum in modum diripuit atque vastavit. Dies atratus , AEgyptiis ct Cannensibus adnumerandus , mensis Augusti fuit xx i v. cum duobus subsequentibus . Melania senior , futurorum praescia tantam cladem vaticinata , suis raptim divenditis , proximorum saluti, atque honestati paullo ante celeri fuga consuluit. Haec secundum Pagianos calculos , quos hic probe exactos , ceterisque praeserendos comperio, continenter, nobilitarunt annos 4o8. & 4o9. Eximium chron ologum vide A. D. 4o8. β. II. & XVI, annoque 4 IO. ἔ.VII. S subsequentibus . Tillemontius , qui Pagianas Lucubrationes , quippe nondum editas , ignoravit, Urbis exitium defixit A. D. 4io. in II istoria Imperatorum tom. v. pag. 4 II. Palladius rem sic narrat in Historia Lausiaca cap. cxv I i I. postquam autem hi omnes c utraque Melania , AI
bina , Pinianus , & praeter Rufinum, Fublicola junior Roma abscessissent, qui eateehes instituti fuerant a beata melania, barbariea quaedam proeella c Gothorum quae etiam in prophetis jom olim posita
fuerat, in Romam irruit, O nee aeneas quidem statuas reliquit in foro . Tanta strage inflatus Alaricus, in Latium. Campaniam, Bruttios, Iabrosque , furibundus excurrens, luctu & funeribus omnia complevit. Rei testem habemus Οθmpiodorum , cujus Historiae luculentas lacinias nobis servavit Photius cod.Lxxx. Sed Rin us Olympiodori testimonium mirifice illustrat. Is enim cum inclyto Romanorum procerum comitatu Messanam elapsus , Rhegium Iulii, in cuspide Italiae Siculo freto imminens , Gothorum flammis ardere conspexit. Extremam vir pius tunc manum Latinae versioni origenis Homiliarum in Numeros imponebat. Viria
percelebres in his literis id tandem nos docuerunt, Henricus Ualesius, &Petrus Franciscus Chimetius , qui Rufini prologum , eidem versioni de more praepositum , diverso loco & tempore, ex diversis quisque codicibus, publica typorum luce donarunt, Ualesius quidem in notis ad caput xxxviii. libri v i. Eusebianae Historiae Parisiis excuse apud Anto. . Ii i nium