장음표시 사용
461쪽
R INV niunt Uitrὶ A. D. Chimetius autem, Valesii editione ignorata, in 'U' C XX eap. xxv. Paulini illustrati ex Divionensi editione Philiberti
Chavance A. D. i 66a. Tillemontius ob non visam G fietia editionem non semel erravit tomo XII. artic. cxxvi II. pag. 3 II. Nam & Ursatio
prologum inscriptum credidit, & hunc a puero, Rufini notario , distinxit. Opus fuse recensui lib. v. cap. Us I. I. III. Emendatior est editio Valesii , alicubi tamen ope Chimetianae emendanda . Rusinsu monatum verbis Cypriani martyris ad alium Donatum , alloquitur. Ei se pollicitum ait scriptorum omnium Origenis in Pentateuchum Latinam versionem . Donatus iste anne Siculus fuit Z Certe in Sisilia eum Rufino pariter morabatur A.D. 9. dum Rhegium Iulii, Regis Alarici exercitu flammas injiciente, conflagrabat . At Donatus fortasse eum Rufino ex Urbe in Siciliam & ipse confugerat. Nostrum Ioquentem audiamus : reddendae pollieitationi non tempestivum, ut illa ait, sed tempestuosam nobis tempus ae turbidum fuit. Leuis enim ibi stilo laetis est, ubἰ ιο rilia tela metuuntur, tibi in oculis es urbium atrorumque vastatis , ubi fugitur per marina discrimina : e, ne i a quidem absque meis
tu habentur exsilia Z In CONSPECTU etenim , ut UIDEBAS etiam IPSE, NOSTRO, Tarbarus, qui Rbetinum opidum miscebat ineendio , aisgusi mo a NOBIS steto , ubi Italiae solum Sieulo dirimitur , areebais tur . In his ergo posito quae esse adscribendum securitas potuit, ese praeipue ad interpretandum , ubi non ita proprios expedire sensus, ut alienos eaptare proponitur Mox addit, se noctes , ab hostium timore magis tutas, quasi adsolamen malorum , levandaque peregrinationis gratia , impendisse Latine reddendis Origenis Homitiis , sive etiam exeerpiniis, aut scholiis in Numeros . Origenis enim , ut Valesius ex Sedulio , Hieronymoque animadvertit, triplex opus suit in Sacram Sceipturam . I. Commentarii. II. Sebolia. III. Homiliae, sive naeὶatus . De hoe triplici opere in Prologo agit etiam I. Homelias . II. Excerpta. III. Explicationes appellans . Hae perurgente te, inquit, Romana , ut potuimus, voce , ex diversis in unum ordinem eollecta digessisus .
Te quoque se in quamplurimis JUVANTE PUaeli nostνι laborem,
dum , nimis cupidus, pueruli notarii tardum putas esse ministeriam. Quare Donatas & Ursaeius Rufino in describenda Origenis Latina versione, a manu fuerunt. Ursae aes frater Exsuperantii, in Lucania Epincopi, memoratur apud Uranium in Vita Santii Paulini Nolani cap. i II. . Denique ait , ex omnibus ab Origene in Mooseam scriptis , solas oratiuuetitas in Deuteronomiam sibi vertendas iuperesse. Has,
inquit, si Dominus severit, O sanitatem dederit oculis, reliquo eorpori evimur Deiare , quamvis amantissimas Mitis NOSTER Pinianus, cujus rellaiosum eaetum pro amore pudieitiae profugum COMITAMUR,
injungat alia . Sed orate eommuniter ut adsit Dominus, O temporitur paeem tribuat, gratiam laborantibus donet, stuctumque operis πο-sri in prosectum legentium promat i. Donatur ervo Sc PUbetur in sari-
462쪽
i Elissimo illo Romulidum choro etiam suerunt, tune oculorum i morbo vexante. At Rufinus, quae amico spoponderat . ad umbilicum V.C. XX-l perducere non pocuit . .
t 1iI. Paullo post enim morbo , quem dixerat, & senio praegrava tus, vivendi finem secit: & quidem Messanae in conspectu Rhegii γα-
Ii, ultima Italiae civitate, quo religiosum coetum sequutus, profugerat . Nec sane Elicius, quam in complexu tam pii sodalitii, vir summe pius animam efflare poterat. Norisius , qui libro I. cap. ii I. Historiae Pelagianae post Baronium , iuberii eversionem illigavit A.D. 4ro. Rufini exitum ad finem ejusdem anni, vel ad initium sequentis sistendum existimavit. Alaricus die xxv I r. Augusti, triduo ab Urbe expugnata , victrices copias in Latium S magnam Graeciam populabundus induxit . Rufinus ipse Donatum alloquens , Rheginum incendium , ut recens quidem, sed iam praeteritum ς morbum vero, quo' afflictabatur, ut praesentem memorat . Quare A. D. 4lo. post Rhegium exustum Rufinus diem clausit extremum. De mense & die apud antiquiores non liquet. Martyrologium tamen , de quo sub nomine Horarii Sanctorum Hagiologi Antuerpienses crebram mentionem iaciunt , Rouum exhibet die xiv. Iunii , ibidem tom. II. pag. 782. coI. a. Emortualem ejus locum & tempus Hieronymus magnificis ver- his expressit in prologo libri I. Commentariorum in Ezechielem , cui
interpretando in Bethleemi receptu ineunte A. D. 4i I. manus admovit, resumto stilo, quem praeterito A. D. 4ro. animo fractus oh nuncium , de capta Urbe a se perlatum , suspenderat . Vide Pagium rem accurate explicantem A. D. 4 Io. q. xvi I. ct xxvi i. Postis
modum Hieronymus Rufari morte in Palaestina , ubi notissimus erat, pervulgata , quin desuncti adversarii manibus obscure insultaret , se . continere non potuit . Sic enim Eustochium Virginem alloquitur :tu indesimenter Boe flagitas , ef magno vulneri c ob captam Urbem ) eieatrix paulatim Obdueitur , SCORPIUS que INTER E α- eeladum O Porporionem Trinaeria hamo PREMITUR, O HYDR A multorum evitum eontra nos aliquando sibilare CESSAUIT . In insula, quam veteres Trinacriam vocarunt , Rufinus pridem obierat , inter Sicanos , Encelado S Porphyrioni gigantibus superimpositos montes , quos canunt sabulae poetarum . Stridonensis Pater Scorpium plurium brachiorum , & 'dram multorum capitum per Rufinum dixit, ob ingentem eorum numerum , qui illi studebant. In Hieronymi codices, typis vulgatos, Forporius irrepsit pro Porphrione e quae est egregia emendatio purpurati viri Iacobi Peronii in Responso iterato ad Regem Anglorum sectione a. g. 9. De utroque gigante Apollodorus ini Bibliotheca libro I. Ad Porphdirionem , magnum gigantem , alludit Martialis lib. xiii. epigram. Lxxv. Hoc eo diligentius confirmavi, quod Henricus Valesius . vir de re Ecclesiastica praeclare meritus , in notis ad Historiam E .
463쪽
XI x. philosophum , ab Hieronymo' ' indicari commentus fuerit . Sed Porporium in Sicilia periisse non constat , quanquam apud Siculos magnum sibi in scribendo nomen paravit . Ad mortuos autem , sepultosque in Sicilia , S gigantes quidem , lacertorum vi & magnitudine bellum superius intentare conatos , alludit Hieronymus : quae de Porporio vere dici non ponsent . Adi Lucam Ηolstentum in Dissertatione de Vita Porphyrii
cap. II. ct ii I. Ulcus in Hieronymi verbis a Peronio detectum nemo criticorum animadvenierat . Sed & alius error Valesii expungendus , ubi Rufinum , eapta Urbe , in Siciliam se recepisse arbitratur , qui tamen ante Urbem obsessam illuc se recepera di, ut satis ostensum est.
IV. Hic fuit Tufini presbyteri exitus , viri in Ecclesia Latina Sacrae
Historiae parentis : quem orientales peraeque ac nostri ob doctrinam S religionem plurimi semper secerunt, ut per totam hanc historiam . patefaAum . Plerique omnes , literarum & pietatis laude in communione Catholica spectatissimi , hi praesertim , qui Episcopali fastigio
insignes in Ecclesia sulierunt , superstitem in sinu fovere & colere , ciusdemque partes tutari eo ipso tempore visi sunt , quo is a Hieronymo dissidens , Cum haereticis numerabatur, ab illo uno scilicet ;ab aliis non certe . Qui Sanctus Pater, licet maximus undequaque, apud illos tamen in hac controversia eiscere haudquaquam potuit, ut Rufinum , Omnibus probe notum , usque ad ultimum vitae finem percarum habentes, in Hieronymi partes transire voluerint, viri alias haereticorum acerrimi hostes , RUnoque , si ex illis suisset , nullo pacto adhaesuri. Immo & beatum, ac sanesum honoris caussa dictum Ostendimus . Praeter Hieronymum, illique studentes unum S alterum, nemo unquam ea aetate Rusuum in haereseos suspicionem traxit, nemo Episcoporum a sua communione disjunxit. Non certe Siricius , non Anastasius , neque Innocentius Pontifices , quibus in cathedra Petri successive sedentibus , intra Romani Primatus terminos , Romae, Aquileiae , R Messanae duodecim annos Rufinus vixit. Non Paulinus Nolanus , non Venerius Mediolanensis , non Gaudentius Bri-xiensis, non Petronius Bononiensis , non Chromatius Aquileiensis, non Laurentius fortasse Concordiensis , non Augustinus Hipponensis , non Iohannes Hierosolymitanus e qui sane omnes celeberrimi & absolutissimi antistites , Rinuo familiarissime usi sunt. Qua re sicut Hieronymi partes perpauci sequuti sunt , ubi , a Theophilo Alexandrino deceptus , Chosostomum , virum sanctissimum , pro haeretico sugillavit , ita perpaucis suadere potuit , Rufinum
haereseos nota inurendum . Norisius Cardinalis in Historia Pelagiana lib. I. cap. II. Origenistarum opera factum ait , ut sanct in simi viri mutuis dissensionibus conflictarentur. Hinc ex Hieronymia
na ad Theophilum epistola hac verba in Chrysostomum , e throno
464쪽
Constantinopolitano deiectum , ct mortuum adducit : Ioban em , RUFIN qui dudum Constantinopolitanam rexit Delesiam, Deo placere optavimus, edi causs.s perditionis ejus , in quas ferebatur , nequaquam credere voluimus. Sed iue, ut eetera flagitia ejus taceam , Origensasias suum reeipiens familiam , ex his plurimos ad facerdotium provehens , atque ob hocseetas beatae memoriae hominem Dei Dipbanis- , qui inter Episcopos elarum in orbe sidus effulsit, non parvo maerore contristant , meruit audire e cecidit, cecidit Naislon . His paria , & longe majora adversus Chrysostomum lem in libro Theophili Alexandrini, quem
Hieronymus Latinum fecit, testatur Facundus Hermianensis in Defensione trium Capitulorum lib. vi. cap. v. Recte Facundus in rem quoque nostram ibidem haec scribit, digna certe quae omnium animis infiguntur e nos autem tu tuo luro non qualis Dbannes , qui nihil horum merebatur ; nee qualis Neophilus, cujus virtus in multis probata , sed
potius qualis fit miserabilis humana vita, cognoscimus, de qua scriptum es , quia tentatio es super terram . Nam si talia taIibus acciderunt, quid nobis metuendum non fit, nostrique fimilibusὶ Sed nemo nescit qua acerbitate non solum Hieronymus , scd & Cyrillus Alexandrinus Epistola ad Atticum , in Chrysostomum saevierint. Hanc pro iis apologiam donat mephorus Calliseus in Historia Ecclesiastica lib. xiv.
cap. xxvm I. quam profert etiam Baronius A. D. Aia. q. xxi. homines
enim illi erant, manis passionibus obnoxii. Alia his similia vide
apud N risiam Dissertat. I i I. de Uno ex Trinitate carne passo pag. I 69. Fuit Hieronymus doctrina , paenitentia, ct sanctitate vere mari mus , summeque orthodoxus , qui vel leves & minimas suspicionum umbras in religionis negotio serre non posset. Itaque haud mirum, si zelo ductus , & absens, cas umbras interdum ex aliorum relatu , in viris etiam sanae Fidei auctas insectatus est. At in hujusmodi rebus non unius, licet fiammae auctoritatis viri, testimonium toti reliquae Ecclesiae conis sensui praeponendum . Haec ipsa magni nominis & doctrinae virum No- risium permoverunt, ut in libro I. cap. i v. Historiae Pelagianae haec de Rufino literis consignaret: ceteram Rufinus non fuit haereticus , licet
Hierondimus eundem haereticis aduumeret :.neque enim Sanctus Fauia linus tam religiosam eum eodem amicitiam coluisset, neque Pinianus
oe Melania illum una secum in Stelliam adduxissent: neque in suburbano Pineti monasterio degere potuisset, si palam haeresi infectas fuisset. His adde cetera , ad ejus pietatem asserendam a me congesta . No- risius , Rufinum errorum suspiciones , quibus apud Anastasium laboravit , coram Innocentio Pontifice ab se procul excussisse arbitratur, libello scilicet, quem idem vir purpuratus vulgavit. Sed hunc ad nostrum non pertinere, necessariis argumentis ostensum est. Rusivus vero suspiciones quascumque Apologia sua ad Avastasium, SQ Commentario in Symbolum satis superque ab se procul excussit: cui quidem Commentario Hieronymus nihil unquam opposuit. Ante Norisium Iohan
465쪽
RUFIN . nes Bollandus tom. I. Ianuarii die II. pag. m. col. 2. l. 6. agens -V.c XX de Sancto Macario, Rufini amico, pariter scripserat , presbyterum nostrum errores Origenis, quibus aeque ac Macarius fuerat imbutus, deinde ejuravisse , idque se, ubi de scriberet, suo loco dicturum . De Rufino ergo , ut Sancto alicubi, se scripturuin proposuerat Bollandus . At certe, & Macarius errores , quos nunquam imbiberant, eiurare non potuerunt.
Tyrannii Rufini opera, de quibus Lib. V.
. t . Scr*ta propria . Diuertatio de Adulteratione Iibrorum Origenis. Benedictionum κII. Patriarcharum explanatio. Apologia , seu Invectivarum libri II. adversus Hieronymum rApologia pro Fide sua ad Anastasium Pontificem. Historiae Ecclesiasticae libri iI., scilicet x. , ct xI. post historiam
Historia Fremitica, sive vitae Patrum. Explicatio Symboli. r. Versa e Graeca in Latinam Linguam . Basilii Magni Regula . Basilii Magni Homiliae viII. Liber I. Apologiae Pamphili pro Origene ; in quo sententiae adversus Mathematicos . origenis Libri Quatuor Eiusdem Homiliae xv i. in Genesim. -- XIII. in Exodum. XVI. in Leviricum. - XXVIII. in Numeros. -- XXVI. in Iosue . -- Ix. in Iudices . -- IX. in Psalmos. I. in Librum I. Regum - ΙV. in Cantica Canticorum
Romaho, distincti in epistolam D. Paulli ad
466쪽
Gregorii Naalangeni opuscula x. hoc est. Apologetici Liber unus . De Epiphaniis . De Luminibus .
De Fide Liber Unus De Nicaena Fide, Pentecoste , & Spiritu S. .
De Semetipso ex agro reveris . . De Dictis Hieremiae. ' . νDe Reconciliatione, & unitate Monachorum. De Grandinis vastatione . De Arianis . Sixti Pythagorici Sententiae. Evagrii C. Sententiae ad Monachos . Sententiae de Apathia . - Liber ad Virgines . . Clementis Romani Recognitiones .
Eusebii Historiae Ecclesiasticae libri I x. Anatolii Alexandrini Canon Paschalis.
Uersio Origenis Homiliarum in Lucam , non Rufini , cui adscribitur, sed Hieronymi . - Josephi operum, non Rufini, sed Ambrosii. ' Commentarii in xxxv. priores Davidis Psalmos.
Vita s. Eugeniae. Libellus de Fide brevior. Libellus de Fide susior.
Origenis Homiliae vII. in Matthaeum . I. in Iohannem . de Maria Magdalena. ---- de Epiphania Domini; in Latinum conversae . IV. De,
467쪽
Epistola ad Hieronymum , in qua huius prima Apologia consulatur . Epistolae ad Aniciam Falconiam Probam . Librorum aliquot e Latino in Graecum sermonem conversio
468쪽
470쪽
iRUDITORUM animos jampridem variae sententiae distinuerunt de anno emortuali Sancti Athanasii, hic a nobis necessario
examinandae, ut tempus , eidem anno co
nexum , quo Melania & Rufinus in AEgypto primum adparuerunt, firmius stabiliatur .
Etenim alii A. D. 3 I. alii A. D. 3 s. Sanin Elissimum Patriarcham decessisse conteni dunt, utrique mediae viae , quam tenui: Baronius, propemodum obliti , dum is. A. D. 3 a. strenuum Fidei Catholicae de fensorem ad praemia aeterna evocatum existimavit. Nobis, qui Baroniti suffragio hac in re libenter accedimus, quia inter omnes auctores prae cipuam laudem huius quaestionis penes illum exstare arbitramur , singulorum pondus perpendere opus est , ut viri magni calculos longe accuratissimos ceteris praestare ostendamus, quod seorsum ab Histocia Literaria Aquileiensi facere visiam est, ne illius cursus Iongio ei disquisitione
perturbaretur. Nequaquam tamen est animus, ut Scriptorum, quos merita in rem literariam clarissimos reddiderunt, laudum cumulo vel
minimum detrahatur, sicubi veritatis inquirendae caussa ab illorum iudicio discedimus, quandoquidem citra ullius iniuriam haud parvi profecto interest , obitum Athanasii suo anno restitui, in quo restituendo viri celeberrimi desudarunt, quum ille si quaedam veluti epocha generalis , unde maximae in antiquitate ecclesiastica res pendent; nec solum enim persequutio inde Alexandrina deducitur, sed gesta Hieronymi, Rufini, S Melaniae, Historia etiam Palladii, S Paulini Nolani epistolae non modicum illustrantur , ut in Historia nostra visum est, cujus potissi inumscriptio nos perpulit, ut in eundem annum e tenebris antiquitatis cruendum , gnaviter incumberemus . Primae ergo sententiae aueior est Soerates lib. 3ν. cap. xix. ubi Athanasium demortuum facit Gratiano II. ScProbo Coss. nempe A. D. I l. eique praeter Go defridum Hermannum in Vita lib.x I. cap.xvir. R Petrum Franciscum Chiissetium in Paulino illustrato parte II. cap. XI. adstipulantur Bollandiani auctores in toin 3. Maii pag. 248. iterumque in Historia Patriarcharum Alexandrino iarum, tomo v. Iunii praesxa, hoc sulti Baroniti axiomate, quod ex A. D. 69. β. xxxv I. in medium sistunt: tempora avnumerata per Consules libent oribus sunt aeeipienda auribus, quum ceteris illa frequestior ,
liberalior , verior esse noscatur ebronograpbia, quae a fastis deducta est Consularibus. Hac, ut puto , ratione victus chronologorum facile princeps Dionysius Petavius in lib.xi II. de Doctrina temporum A.D. 3 7I.