장음표시 사용
441쪽
RUFINUs . quod ad libri aetatem attinet, Garnerius non modo ante Nestorii & Eu-L V C-XVIII tychetis tempora . sed etiam ex Sirmondi sententia , ante Pelagii damnationem scriptum existimat, propterea quod ibi nulla contentionum de Christi gratia mentio inseratur . Baunius Garnerii hac de re editam Dinsertationem secundis curis auctam & praelo paratam exstare testatur . Curatores postremae editionis operum Sancti Augustini in addendis ad tomum viti. quae exstant post Indices in sine tomi xi. de auctore hujus libelli, qui Rasino perperam datur, quaedam monuerunt, notari dignissima. Quare eorum summam huc transseram. Augustinus lib. xxxv III. de Trinitate haec habet: acute sane QUIDA VI respondit hiere eo , versatissime interroganti, utrum teus Filium volent aut nolens genuerit,
tit si diceret nolens absurdissima Dei miseria sequeretur, si autem volens,
eontinuo , quod intendebat, velut invicta rutione eoncluderet, non naturae esse Filium, sed voluntatis. At ille vigilantissime vicissim quaesto itab eo , utram Deus volens an nolens fit 'Deus . His Augustini verbis a p. Prime conveniunt, quae Sirmondianus Rufini libellus de Fide habet ea Pite LIII. pag.I I s. quum igitur nos interrogaverint, utram Deus pro- ereaverit Filiam necne , cse acceperint a nobis responsum e procreavit;
satim adjieiunt interrogationem hujusmodi, quam Graei dilemmatam Φοeant; invitus au sponte ὶ Hoe autem Detunt, ut, si dixerimus , iuvitus , mox adjiciaut: quod si invitur procreavit Filiam, qαomodo nones impiam de Deo hoe dicere, quod generationis necessitati objungatur Sin autem, Sponte, dixerimus , illi rursus adjiciant quod sibi libitumes: ergo si sponte procreavit, quus voluntate procreatus , inter ipsum
O cmnia tetera, qua Dei pariter voluntate ereata sunt, nulla penitus haberi discretio poterit. Et infra: ct ποι eontra interrogabimus eos simili modo Interrogationis eorum, utrum sponte Deus bonus sit an invitus Nihil sane aptius & luculentius ad evincendum , in loco ex Augustino a me superius prolato hunc libellum Sirmondianum indicari. Quis sit ejus auctor, non statim dicendum . In calce vetustissimi codicis Corbejensis,
uncialibus literis scripto, haec subijciuntur : explieit Tufini presbrereri proΦineiae Palaestinae Mer de Fide , translatus de Graeo in Latinum fer-
monem. Amen. Rufino presbytero adscribit Io. Diaconus . Sirmondus tamen latetur , inscriptionem vel ex hoc mentiri; quod Origenem , vetat impium nefarium, passim libri auctor exagitet. Praeterea , cui translatus de Graeo in Latinum sermonem videatur liber, in quo legas cap.LIII. interrogationem hujusmodi, quam Graeei dilemmatam voeant Rursus cap. iv. Agmentum suum , quod Graei sophisma Φoeant 3 Ac demum cap. xx. de Sabelliani se unum ae solum Deum Filium simul Fanem per unam partem orationis pronuneiare solent, quasi Graee dieatur Filiopatrem . FIaec Latinum potius scriptorem sonant, sua sensa por Graecos explicare nitentem. Et quidem in codice M S. Cor iensilineis transversis prorsus iugulatur memorata inscriptio, cujus Iocum obtinet alia haec nota, a secunda, sed prope aequali manu, adposita i huc
442쪽
af ue Masphemiae Pelagii haeretiei eontra fidem citholicam , quas Db RVTIMIs .
nomine Catholiet falso titulo indidit. Praeterea in fronte totius operis exstat haec admonitio, literis Merovingicis ac pene fugientibus exarata rhie liber, qui altitulatur Rufini, non te sedueat, o pie Iector , quia Pe Iulianus est, blasphemiis Pelagianorum planus . Simulans enim eoutra Arianos disputationem, venena suae hareseos inseruit. Unde hortor caritatem tuam , ut hune blasphemum de vestro codice abscindatis: O pro eo librum Santri Augustini de vera religione describite , ut quantitatem reparetis, hoc est , ut de voluminis magnitudine nihil decedat .
Ad haec in ora ipsius libri adnotatur di bie liber non Rufui, sed Felagii
haeretici , in quo eontra fidem Catholieam mastae eontinestur flaisbemiae. V erum adversus tam antiquam totiesque repetitam viri docti obser Wationem obiicit Sirmondas, Pelagio librum non convenire, qui Adam , si mandatum Dei servasset, non moriturum fuisse approbet, adeoque primarium evertat Pelagii decretum , quo ille Adamum, sive peccasset sive non peccasset, mortem obiturum fuisse contendebat. Gennadius tamen praedictis notis non parum suffragatur in Catalogo, ubi ait cap. XLII. Pelvius antequam proderetur haereticus , scripsit libros tres de Fide Trinitatis . Gennadio pondus addit Jo. Diaconus , qui non unum librum de
Fide , iam vulgatum , sed & seeundum, qui non exstat, Rufini nomine citat . Sed S responsum, ex Gennadio, ad id , quod Sirmondus objicit, in promtu est. Nihil enim mirum , si haeresiarches ex Fide Catholi ea , in qua natus altusque suerat, aliquid scripserit priusquam haeresim suam excogitaret. Ad Augustinum quia attinet, ab ejus ingenio prorsus alienum non erat, id non sine laude commemorare , quod haereticus bene senserat. Illius etiam nomen, si Pelagius ipse non prius latere voluisset, sorsitan Augustinus non tacuisset. Ex dictis sequitur, salsum titulum, qui libellum de Rufino adscribat, & notas, quae illum Pelagio vindicent, non temerarias , nec improbandam sententiam, qua in Augustini libro de Trinitate cap. xv. is ipse laudari existimetur . Hinc pariter discimus, quantum antiquis cordi silerit, ne haereticum opus incaute legeretur, immo, ut abscinderetur ac prorsus supprimeretur, licet eo commode S ad rem Ecclesiae, usus sit Augustinus , quomodo &ali: Patres argumentis Arii Sabellium , ac Sabellii Arium impugnaverunt. IV. Itaque Rufinus M uildensis a iuniorum nonnullis perperam conflatur cum Rufino presbytero Palaestino , sive quocumque alio, ad quem libellus jam recensitus pertinere videatur . Perperam etiam cum
Rasino , Coelestii haeretici magistro, sive alius a Falaestiuo sit, sive nequaquam diversus. Θrus enim is dicitur a Mario Mercatore , Latino homine , in Commonitorio. Atqui Drum non dixisset, quem e uile-jensem esse totus occidens, immo & oriens agnoscebat: & praecipue Augustinus Ru i perinde ac Marii necessarius . Cui enim occidentalium ignotus erat Titinus Aquildensis, tot scriptis, tot amicitiis, & vel una inter eum & Hieronymum contentione, ab ipso Augustino improbata,
443쪽
RVFyNus . celeberrimus Nemo ignorabat, Rufinum nostrum Aquileiensem c non L V C XVIIJ Pulbestinum aut Drum ab Hieronymo tanto ante laudatum in Chronico & in epistolis: a Paulino Nolano pariter in epistolis . Fuerit Mercator natione Campanus , quod putat Garuerius , suerit Afer, ut alii conjiciunt, ipse unus ignorare non potuit quem nemo ignorabat. Erat enim Rufinus Aquileiensis passim in ore famae non solum in CrNauia, ubi Nola, sed in Africa , ubi Austastinus, qui ex ejusdein Rufini editis libris Historiae Ecclesiasticae , & Sixti Pythagorici, testimonia in operibus suis protulerat, quemadmodum eodem saeculo, quo floruit Marius, alii quoque Africani, Vitior Vitensis , S Vigilius T sensis in suis protulerunt. Ad haec Jo. Cassianus, Rasino & Mario aequalis, in Syria primum, deinde Romae, S mox in Galliis notissimus, Rufini Expositionem Symbosi suis in libris laudaverat, in qua idem Rufinus Aquilejae
se tinctum prodiderat. Qui ergo a Mario, vel a quovis Latinorum, a- aut dici potuit Sed nempe hoc aiunt, quia multo S annos in Syria vixit. At Hieronymus etiam vixit, obiitque , nec propterea Syrum aut Palaesinum eum aliquis appellavit. Palladius,homo Syrus, S ipse Mario aequalis , Aquilejensem, non Syrum dixit: dixit quoque Gennadius , Mario suppar . Haec omnia in unum coeuntia , mihi persuadent, & cuiquam, ni fallor, persuadebunt, Rufinum Syrum aut Palaestinum diei non debuisse nec potuisse qui quiI0ensis erat. Immo hinc aperte deduci puto , Rufinum , Dram aut Pa linam ideo dictum, ne cum confunderetur . Nollem ab Iosepho Aguirrio Cardinali in Theologia Sancti Anselmi tomo III. Tract. vI. cap. Lxv III. Dinput .cxl. Sect. Iv. ἔ.3o. & Disput. Ir. Sect. VI. I. 6 a. Rufinum illum Syrum, cum Aquilejensi Commixtiam. Id enim secit vir optimus , omni antiquitate reclamante , Sc omnino frivolis argumentis inductus . Aguirrium magna pietatis & doctrinae laude in Senatu S. R.E. venerandum sunpex e qui si viveret, quo erat animi candore, me ab se dissentire ala criter pateretur . Siquidem aliunde constat, religiosissimum Cardinalem priores sententias sitas non bene subnixas , ingenuo pudore exuere nunquam veritum. Neque enim , ut ait Quinctilianus de Institutione oratoria libro x. cap. I. rd satim legenti persuasumsit, omnia, qua magni auctores dixerunt, utique esse perfecta. Nam Iabuntur aliquari ct onerieedunt. Haec in antecessum de Rufino Θro , ab CAquilejensi diversis, oceasione libelli de syde , a Sirmon do vulgati, nostroque ab aliquibus attributi . we Syro enim rursus post inquileiensis obitum, cujus acta pergo enarrare; quandoquidem ejusdem opera omnia vera & spuria , exstantia deperdita , hactenus recensui .
444쪽
I. Theophin Auxandrini epistola ad Anastasium Papam eirea Pasibariaeelebrationem turbar excitae in Ecclesia. II. Rufinar ab innastasim minime damnatust i I. me praeter alia ostendit ejusdem eum prae-eUuis Baliae Episcopis communieatio . IV. Gus lautum libroram Periarehon verso non probata. U. Rufini responsa ad Hierondimam - eirea Anastasii Papae epi tuam ad yo: Hierosoldimitanum . VI. Simia tar inter Hierondimum, Rufinam ab e gumno improbata .
I. T T T Rufini libros una serie atque ordine comprehenderem, ceteri ra ejusdem acta paullum seponere oportuit . Nunc tandem omianium Rufini operum recensionem absolvi; quare illuc redeo, unde diverti . Fervente dissidio inter Hieronymum S Rufinum ob Latine versos Origenis libros Periarchon , Theophilus Alexandrinus pro A. D. Mi. scripserat paschalem Epistolam , quae in vulgatis Hieronymi ope- eum editionibusJeest Ma est, ut alibi dixi. Haec , quae plurium Origenis errorum Catalogum ex capta occasione diei paschalis praenunciandε, in epistolam intruirum , complectebatur , a Hieronymo Latine reddita , Romamque de more transmissa, ut Paschatis ejusdem anni mi. certam diem denunciaret, Mnastasium pontificem mire turbavit. Latini enim, observante Norisio , Graeci hominis errores nondum perspectos habuerant . Eodem Norisio auctore , innastasius ubi primum accepit Theophiali epistolam , nihil ultra morandum ratus , Origenem latasententia coniademnavit, quod ipsum eodem anno Mi. in suis Ecclesiis secisse ait Venerium Se oromatium, duos Mediolani Se Aquileiae Italicos metropolitas. Hoc tamen gratis dicitur a viro doctissimo . Neque enim disciplina Ecclesiae Romanae serebat , ut Summus Pontisex unis literis Theophili de obiter & callide agentibus excitatus , illico Origenem condemnaret, inconsultis occidentalibus, aut saltem concilio, vel presbyterio Romano: quod prosecto statim fieri non poterat. Vir purpuratus promulgationem literarum Neophili , quae praeter diei paschalis denunciationem , errorum Origenis Catalogum complecterentur, condemvationem Origenis , quando unum Pascha earundem literarum promulgatione denunciatum est. Non enim Ecclesia Romana condemnationes ab aliis Episcopis factas denunciabat; sed ipsa suas, tanquam omnium Ecclesiarum mater & princeps , aliis denunciandas , semper edere eonsuevit . Episcopo Alexandrino cura incumbebat, diem investigandi, quo pascha quotannis celebrandum . De hoc tanto ante certam ceddebat Apostolicam Sedem , ut hujus seripti ad longinquiores Gelesias indicium generaliter pereurreret, inquit Leo magnus in Epist. xcIV.
alias xxiv. ad Marcianum Augustum . Etenim Ponti sex, praemature ac
445쪽
RUFmus Oeeidentalium partIum Saeerdotibus denunciabat, ut ait idem Leo Maiala V. XILgnus epist. cxi i. ad Marcianum Augustum . Hi Sacerdotes , erant omnes Romani Patriarchatus metropolitae, per Galliam Cisalpinam , Uenetiam ct Istriam , Illyricum, Britannias, Gallias, Hispanias Asricam constituti, nimirum per totam Europam usque ad Thraciam. Siquidem has omnes provincias Ecclesiasticas , Romano Patriarcha incomprehensas , palam est , ct dudum ostendit Norisius in Responsis ad Gerras germanas Francisci Macedi pag. 4r. Ea paschalis denunciatio promulgabatur ex praescripto Canonis l. Concilii I. Arelatensis in editio ne La ei to. I. pag. i a . Vide Franciscum Bernardinum Ferrarium de Ritu sacrarum concionum lib. I. cap. xxv. Apud Alexandrinos in praee-
denti festo Diphania , diaconorum praeconio id fieri consuevit r quod
praecipue constat ex Cassiani collatione x. cap. I. pag. 364. edit. Ciaconii. At vero paschales literas ab Antistite Alexandrino ad Romanum, a quo reliquae occidentales accepturae essent Ecclesiae,in Epiphania vulgaturae , anno superiori praemitti solitas, recte adnotavit Baronius A. D. 399. l. xii. a Norisio in Historia Pelagiana lib. I. cap. i I. & Pagio A.D. I. I. VIII. immerito consulatus . Haec suse alibi persequor , de anno emortuali S. Athanasii disceptans. Hieronymus initio libri i i I. Amo-giae pag. quem librum scripsit ineunte A. D. Ua. ait , se DUAS Theophili paschales epistolas per hoe ferme biennium Latinas secisse ,
praeterea nullas . Ergo Hieronymus earum primam pro A. D. si . latinam secit initio A. D. M. Romam mittendam , & per totum Occidentem
ab ejus Patriarcha Pontifice Romano subinde vulgandam . Vulgata est autem Romae primum ab Anastasis, qui, ut Primas & Exarchus totius Italiae , vulgandas mox pariter misit ad duos sui istius Exarchatus primarum sedium metropolitas , qui tunc Dii in totius Italiae continenti habebantur, Gallia cisalpini nimirum, Venetiae ct hiria, Venerius , Semromatius, ad quos in conventibus suarum Ecclesiarum easdem Humisset literas , uti eas vocat Cassianus , vulgare, & reliquis Episcopis comprovincialibus sibi subiectis denunciare pertinuit. Haec eo tendunt , ut omnibus pateat, Anastasiam Romanum Pontificem , Venerium NIediolanensem, & oromatium Aquileiensem antistites , ubi Theophili Alexandrini literas paschales pro A.D. Ur. in suis Ecclesiis vulgarunt, in id unum intendisse, ut certum diem Paschae ejusdem anni suis populis praenunciarent, licet obiter in iisdem literis nonnulli Origenis errores , antea Latinis ignoti, recenserentur, quorum damnatio Paschalis diei Praenuncitationem nequaquam speetabat . Theophilus dedita opera pas. alibus Ilieris Origenianos errores , ab se studiose collectos , addid eat, ne Pascha praenunciari posset, quin pariter iidem errores praelegerentur . Rem his verbis expressit Hieronymus Apol. I. lib.II. pag. 17.
nfit tam Orientis, quam Oeeidentis Catholicoriam SYNODUS, qui pari
sententia, quia pari 'iritA, illum c Origenem haereticum DENUNCIANT
446쪽
CIANT pvunt, ,e. Eeclesar conventum in die sesto Epiphaniae congre- RUFINUs. gatum , ut suturi paschalis sesti ac sententiae Alexandrinae in Origenem L .v. cIN denunciationem audiret , Ssnodam appellat. Hoc idem dicit Theophiis apud Iustinianum Aug. in Epistola ad Mennam , sive traflatu adversus
origenis errores tom. v. Conciliorum Labbei pag. 6s8. B. Ita enim ait, in Sermone quodam ad Monachos , Origenismi nota insimulatos i ona. thematirantes Origenem , ceterosque barericor exemplo noso, ese Anamin S. R. E. Episcopi, qui ex veteribus certominibus elarus, sobrii mi populi duae ereatur esse quem' mersa beatorum Oeeidentis Episeo. porum SYNODUS , quae aecepit ae probavit AIexandrisorum Deissae sententiam in impium latam , cto. Haec scripsit Theophilus ex Anastasii pontificis literis, quibus respondit, se eius paschalem Epistolam pro A. D.
4o I. qua errores Origenis etiam continebantur, per δuos Italiae metro. politas Veneriam se Chromatium ceterosque totius occidentis primarum sedium Episcopos vulgandas curasse. Ex deinde rei notitiam habuit Hieronymus. Vox Synodus sesellit doctissimum virum Noriserum , S Garnerium quoque in notis ad Liberatum pag. aa . ratos vere in Synodis Italitas, Romae, Mediolani, Aquilua , damnatum Origenem, quum tamen Synodi illae seu provincialium conventus non ad damnandum oriis genem convenerint, sed ad audiendas a metropolitis Theophili episto. Ias , futuri paschatis diem certam quotannis de more praenunciantes .
Audi Hieronymum in literis ad Theophilume Vincentias presbter aut hiduam, quam hane epistolam darem, de Urbe venit, o supplieiter te solutat, erebroquesermone eoneelebrat, Romam ct Italiam tuis EPIS. TOLIS non Srnodis uberatam; nimirum ab origenismo, quia neo. phili paschales epistolae in Epiphania a singulis metropolitis & episcopis Italiae in eomprovincialium & populorum frequentia perlectae , Catalo. gos etiam errorum Origenis ab eodem Theophilo cusos complectebantur. II. Rufinus, Aquileiae degens, quum in Epiphania anni Mi. hae Neophili pasehales literae a diacono in Ecclesia de more praelegerentur, audita recensione errorum Origenis , exhorruit, seque illos ante ignorasse pronunclavit. Hoc ab amicis Aquileiensibus Hieronymo seriptum est. Rem ipse narrat his verbis Apol. lib. I. pag. 363. lectis
NUPER papae Theophili EPISTOLIS, in quibus origeuir exponit erro res, dieitar c Rufinus obturasse aures has , ct auctorem tanti mali elara eum omnibus voee damnasse , O dixisse usque ad illud tempus se ignora se quod tam nefaria seri et . Haec Hieronymi verba nos do,
cent, Origenis condemnationem, ut vocat, quam oromatiar, praeis
sente Rufino, Aquileiae publicavit, non aliud fuisse, quam pasebalem Theophili Epistolam . De Anastasio & Venerio idem omnino dicendum est. Hieronymus promulgationem paschalis epistolae , in qua praeter
paschatis praenunciationem, etiam Origenis errores explicabantur, vo cat eondemnationem Origenis . Norisius in Historia Pelagiana Iib. I. p. II. verborum Hlaronymi sensum minus recte assecutus, .ait, .s ra
447쪽
RUFINUs . tamen ordienis damnatione, Rufinum minime nominatam . Hoc veris. .V. GXIX. simum est . Cur enim Rasinus in Theophili pasebalibur literis, ubique terrarum legendis, nominari debuit λ Tanta inest magnis nominibus auctoritas, ut secum aliquando celeberrimos viros in errorem abducere possint i Quum Baronius ex loco Hieronymi, non bene percepto , Origenem ab Anastasis pontifice, & mox , eo indicente , a Venerio Mediolanensi, & a Oromatio Aquileiensi palam damnatum tradidisset A. D. 4oo. β. LxI I . postmodum alii viri, literarum laude clari, in Baronii vestigia incurrentes, idipsum tradiderunt. Hi sunt post Noristum Johannes Garnerius, ct Pagius . Ille ad Marium Mercatorem , inque Dissertatione ad Liberatum Diaconum cap.v. l.I. pag. 227. Vero A. D. 4or. g. IX. Immo hic postremus eadem Origenis damnatione comprehensum, quod Norisius iure negaverat, asseverare non dubitavit;
quippe quem invitus decepit Garnerius, qui epistolam Anastasii ad Io:
Hierosolymitanum , ex codice Bellovacensi denuo ab se editam interpo- Iavit ferme integro capite vi tr. quod origenis & T sui damnationem involveret. Et tamen Garnerius , ne quenquam falleret, ipsani interis potationem , ab se factam , & charactere diverso expressam , ingenue fatetur in notis pag. ii a. col. I. Epistolam ab interpolationibus vacuam, Baronius , praeter alios ediderat A. D. 4oa. 3. xxvi. in qua nullam ori- genis, nullam Rasini damnationem Offendimus t nulla Venerit , nulla Oromatii in Synodis suorum comprovincialium , Origenem Rufinumque damnantium, fit mentio. Unum de Rufino ait ibi Anastasius, solius mi esse de eo iudieare . Ergo ipse nullum de illo iudicium tulit , eundemque minime condemnavit. Addit, se de Origene quidquam antea nesciisse. Mentem suam de Rufini translatione librorum Periarchon Iohanni deinde aperit, illam stilicret puris mentibus c Pammachii , oceani S Marcellae quandam nebulam excitasse, quasi Rufinus interpres Fidem Catholicam ea laedere voluisset. Suum tamen de libro judicium , ex una interpretis intentione pendere declarat. Si enim errores damnat, se hoc approbare ait. Si erroribus adsentitur, hoc se non admittere , sed iure & merito condemnare. Hoc Dei providentiae gratum fore confidit. Eadem se ad Sanctum Venerium Mediolanensem scripsisse testatur, qui scilicet pro Rufino ad Anastasium scripserat, hortatus , ne supersua laboraret formidine, neque vano timore sollicitaretur ob R-ni translationem . Se curaturum , ut populi sibi crediti ab Rufini versione caveant, ne devotas mentes immissa sui eaIlaine Iabefactare eonetur . Arcadii & Honorii Augustorum literas ad se delatas, quibus catholici Origenis lectione interdicerentur. Ita deinde concludit: hactenusseu-tentia meae forma praeesserit. Atqui nulla certe in Rufinum, sententiae damnationisD-σρrsevit in eadem epistola , neque in ullo alio veteri monumento . Querelae in Rufinum amicum & suae Ecclesiae presbyterum, sparsae , 7ohannem adegerant , ut suspiciones suas in illarum auctores
apud Asastasium elliinderet. Pontifex hac de re ad Iohannem respon
448쪽
dens, rogat suspiciones deponat, memineritque, Dei esse cordaminum introspicere, de Rufino hoc addens: propria mente origenis di- 'V
Lia in Latinum translusit, edi probavit: nee dissimilis ab eo est, qui alienis .itiis praestat sensum. IIIud tamen scire c te eupio, ita haberi a. nostris partibur alienum, ut quid agat, ubi sit, nescire eupiamur . Ipse deuique viderit ubi possit abfisi. Haec summa literarum Aisastasii ad
Iohannem , quas Baronius A. D. 4 2. q. xxvi. & xxx. huic anno defixit, nondum scilicet evoluto die xxv III. Aprilis , quo Pontifex vivere desiit. At citius datas infra ostendemus . Anastasius tamen eas nec Romae,
neque in Italia , vulgavit, quippe qui prit alim scriptas ad unum Iohan nem dedit, si vere scripsit. Dubitatum enim a Rufino, & a viris doctis superioris aevi. Sed, per me, scriptae fuerint. Eas enim pro vere scrip tis admitto. Inde tamen elici puto , Auas si privatam & niniliarem epistolam, ad antistitem Hierosolymitanum datam , pro decreto dico , in Origenem & Rufinum palam edito , nequaquam habendas. Etenim judiciaria Ecclesiae Romanae decreta, Roma prius, quam alibi, vulgari consueverunt. Rusinus in Venetia morabatur, adeoque intra terminos Primatus & Exarchatus Romani pontificis , ad quem sologiam suam miserat, ideoque publicam damnationis poenam promeritus, summi pontificis peremtorio iudicio , ex Romanae Ecclesiae ct aevi disciplina palam Romae edito, damnari debuisset. Hoc factum est nunquam . Miror quam maxime , duos longe doctissimos S religiosissimos Cardinales , Baronium , ct ex eo Iacobum Peronium in Responsis iterato ad Regem Britanniae cap. xXXI I I. Pagium etiam A. D. I. q. xv I. I illemoniatium tom. xl l . arti c. c. pag. 242. Sc Natalem Alexandrum saeculo iv. cap. v I. arti c. XXXII. Peremtoriam anathematis sententiam Romae ab
Anastasio pontifice in Rufinum latam arbitratos ς nec tamen eos animadvertisse , ex hac sua credulitate , Apostolicae Sedi permagnam iniuriam irrogari. Si enim in Asinus anathematis sententia confixus unquam suisset , uni Apostolicae Sedi, non alii, eam tollere licuisset, quum in canone Apostolorum xxv. alias XoI II. & in v. Nicaeni Concilii caveatur, ne seiunctus ab Ecclesiae communione per sententiam damnationis , ab
alio quocumque suscipi possit, nisi prius ab ipso , qui seiunxerit, susceptus fuerit. Hoc pariter statuit Concilii I. Antiocheni canon v i. Adi La eum tom. i I. pag. 46. & s63. III. Iam vero quid absurdius, ct Romanae Sedi, omnique disciplinae Ecclesiasticae injuriosius excogitari potest, quam Rufinum dicere a prima
Sede anathematis vinculo innodatum , neque absolutum, a praecipuis tamen Italiae Episcopis in communionem suam benevole exceptumὶ Exceperunt enim Mediolanensis, Chromatius Aquileiensis, Laurentius Concordiensis , Petronius Bononiensis, & Gaudentius Brixianus , Galliae Cisalpinae & Venetiae Episcopi magna sanctitate venerandi. Immo Chromatius Bethleemiticum senem monuit, ut finem Deeret fimuLratum, ipso teste libro III. Apol. pag. 43 7. Anne oromatius pro homi
449쪽
RUFINUS . ne .damnato id monuisset Anne ipse, aliique, Anastalii Summi ponti-Liη V ML fieis S totius Italiae Primatis, judiciaria sententia despectui habita , υμ-
Anam, in Catholicam communionem contra Petri cathedram suscipere ausi suissent 7 Hi enim omnes Rasinum', sibi apprime earum , suaeque communionis participem , nemine reclamante , usque ad vitae finem habuerunt, ut interim de utraque Melania, aliisque Romanis , de Pauli. no Nolano, Λugustino Hipponensi, & Iohanne Hierosolymitano, spe-λilissimis pariter viris, & praesulibus in Ecelesia celeberrimis, taceam, quos amicitiam semper coluisse, ex literarum monumentis a me adduct is, &adhue fortasse adducendis , fit manifestum . Anne vero tanisti antistites, hominis in Romanae Ecclesiae senatu a fidelium communione rescissi, amicitiam coluissent in tantis viris hoc dicere non sustinet animus . Hoc ipsum diei , nefas putavit Honoratus Faber in Prodromo
velitari Parte i I. cap. II. pag. 84. col. I. Immo quum Rufinus cohorruerit, auditis Origenianis erroribus, suaeque Fidei confessionem ediderit . certum videri ait, ab Anastasio nequaquam damnatum, sed suae conseientiae , & divino judicio relictum . Unum etiam addere iuverit. Si Anastasius a communione fidelium segregare voluisset, non ad Ioi Hierosolymitanum , non ad Mediolanensem , sed, ut universalis Ecclesiae Episeopus , ct etiam totius Italiae Exarehus & Primas, ad CDomatiam Aquileiensem, in cuius Ecclesiae presbyterio tunenus aderat, judiciariam condemnationis sententiam , in eum Romae vulgatam, misisset. Chromat;ο enim venetiae & istriae Primati nihil erat
eum Mediolanensi , nihil eum Hierosolymitano . Hoc Anastasius perspicue patesreerat, ubi Theophili Alexandrini paschalem epistolam pro
A. D. 4or. a Hieronymo Latine conversam, non ad unum Venerium
Galliae cisalpinae Primatem , sed ad Chromattam pariter, Venetiae &Istriae metropolitam , transmisit, ceteris Episeopis suae Ecelesiae contributis aut suffraganeis , vulgandam. Haec disciplina a Summo Ponti fiee servata fuisset in anathemate adversus Rufinam vulgando . Rufinus enim
in Chromatii parce eia , si Aquileiae , vel in ejus provincia , si Coneordia
aderat, morabatur. Moratum vero Aquilejae, fervente hae controverissia , satis ostensum est . IV. Ex his iure concludi potest, Immo & debet, Aquileiensem ab Anastasio Ponti fiee non fuisse damnatum , sed solam eius Iatinam verinsionem librorum origenis periarchon non probatam, vel, s mavis, reiectam , idque non edicto aliquo vel decreto Synodim, sed privata epistola ad Ioi Hierosolymitanum, cuius epistolae nullam Rufinus in Italia a Romanis si is notitiam habuit unquam, neque ab illo ipso, ad quem scripta suerat, quanquam sibi amicissimo; sed ab uno Hieronymo , qui primus illam ei exprobravit & misit. Sic enim habet in Apologiae lib. i I. pag. gos. eerte si ideo interpretaris , ut eum c Origenem ) haereticum arguas, uuii de Graeeo mutes, ct hoe ipsum praefatione testare r quod prudentissime Papa Anastasius in epistola, quam eontra te scribit ad episco
450쪽
nymum monentem, audiar. episcopμm c Anastasium eondemώantem . Ex his doeemur , ut Anastasii epistola, ad Johannem scripta , Rufino innotesceret, Roma, non Bethleemo ad illum mitti debuisse , Si quidem ab adversario e qui, si Romae vulgatam scivisset , hoc idem in Apologia se mel atque iterum inculcasset, hoc Rufino jure exprobrasset, ipsiam Anastasianae epistolae exemplum h Palaestina ad Rusuum mittendi, nulla ne cessitate compulsus. Misit, quia in Italia ignorari sciebat. Hieronymu Apologiam hanc adornavit A. D. 4o I. Ait enim libro I. saante biennium adversus laudes a Rumo in prologo versionis librorum Periarchon sibi datas, scripsisse . Scripsit autem A. D. 399. ut a me alibi animadversum . Ergo Hieronymus' A. D. 4oi. priorem suam Apologiam in libros II. distinctam adornavit. Pagius contra Baronium, Hue. tium, &Norisium aliis rationibus hoc idem urget A. D. I. l. X., M. nerius , in literis Anastasii memoratus, olim Ambrosii Diamnusi Mediolanensi Cathedra Simpliciano successerat A.D. 4oo. V. Jam videamus quid Rufinus in literis contra duos Hieronymianae Apologiae libros de epistola Anastasiana , per Hieronymum ad se transmissam , responderit. Rusini literas , ad unum Hieronymum scriptas , olim periisse iam monui . Sed earundem summa colligitur ex Hieronymiano responso, quod est liber Ii I. alias Apologia i I. Eius loca decerpam ex eodem lib. Ii I. Hieronymi Pag. 4ss. 43 7. 4s9- 462. 46S,
editionis novae.. r. Rufinus ait, de Papa eAnastasio , nulli veram videri, ut tantae Urbis Mereris innocenti Rufino J injuriam Deere potuerit vel a senti.
a. Epistolam Sancti Papae Mnastasii esse eo eram . 3. Ab eo cIohanne Hierosolymitanoa eui missa esset, debuisse ad
4. Sirieii , praeessoris ejus c Anastasii 3 se habere tesimonium , seu
literas sormatas , quibus, tanquam certae sitae fidei tessera , munitus Roma in patriam discesserat. De istiusmodi literis formatis consulendus Philippus Priorius . Eas quum Rufinus palam obtinuerit post Romae sparsam librorum Periarchon Latinam versionem , iam sibi privatas literas , sub nomine Anastasii confictas , officere non posse. Sumere sibi totiua
Orbis test monium. is. Hieronymus Anastasii literas, ab se ad Rufinum ex oriente trans. mistas, praeteriti anni epistolam vocat, atque alia reeentia ad Orientem SCRIPTA commemorat, in quibus Fam Anastasius tantis eum c Rufinum ornet floribus. Quaenam haec seripta fuerint, ignoramus. Annesuerunt ejusdem commatis ac epistola , de qua loquimur 7 Certe mirum est, a nullo ex antiquis laudari, nςque Hieronymum haec quoque scrip