Analecta critica in scriptores veteres graecos et latinos. Fasciculus primus, ... Edidit Io. Gottlob Schneider

101쪽

inter . Ille Callimaehi locus, quo fragmenta in riciis vissima poetae editione prodita pomini augeri, codicis graeci opem desiderat. Suadere tamen videtur vocis originatio, ut πάγος legamu1. Addam hie obiter reliqua Callimae hi loca, quae a Meletio laudantur. Igitur pag. 37. fragmentum hoe habet:

quod Bentleius ex Etymolog. M. v. θανατος ee, Suida v. ἐπαυλια protulit, et No. CXXXI. col- Ioeauit. In lectione Θυμοφθορὸι consentit cum Elymol. Magno Meletius; nam apud Suidam est Θυααλγέες. Deinde fragmentum No. CXXXII. quod ex Etymol. M. v. λογχώει posuit Benileis ius, habet Meletius p. 63. Omissis tamen voee κλευ- , quae inter οπις et ἀυγ- medium t cum tenet. Postea in derivanda vocis φάτν- origine sic ait p. 8o. Dei παρα- το παε ω το ἔσθίω, quod comedere diceres, ut Callimachus inquit, μηκι- π Τονταν , Papauer comedunt. Eundem loeum ex Orionis Thebani Etymolog.MSto retulit praestantillimus vir, Dav. Rufin- en, in Fr gin. p. sT ..ubi in voce φατνη sitni

C. ad Callimaehum p. 247. De gutturis appellatione ita tradit Meletius p. 8s. Haec autem pars et suitur, quod as illis φαρυγξ diacitur a φέρω, ex eo, quod inde δε iritus feratur, nomen cuiens, ut Lycophron et Catisimachus p tae teflantur. Distinctius Mee, ἰ tra

102쪽

Orphitorum auctoritate et vetuste sinterpretentur. Iam vero vide num hanc eandem notionem ad interpretandum versuins s. mecum transferre, an ουλα πλασματα υποπεπλους ibi cum Genero puppas siue imagunculas cereas peplis inuolutas ignique adustas intelligere malis, qualem in veneficio adhibet Sagana ap. Horat. Serm. I S. 3 o. ubi vide Intpp. Ultimo loco sub censuram vocabimus versum s o. ubi Cyetici manibus hostia nigra caesa dicuntur inferiae factae esse. Posuit carminis auctor: ἰδ' ιντορια πορσύνοντες παμμελαν ἐν βο ιις κατεκράαΘον; quae quidem versa totidem latinis reddidit Geseerus: et inferias nigras combusserunt. Verum cum εντε ἐνειν, εν-τομας vel εντομα ποιειν τινι, adiuncto vel omisso casu quarto, vel etiam secundo, ut apud Apollonium Rhodium I. 58T. εντομα μηλων, cubi tamen Elymologicum magnum

μῆλα

traduntur in Elymol. M. ubi est: φάρυγε, πα-

nuit ad h. l. Sylburgius hodie in Lycophrone legi : ασσιοκα μιτυλαε μυμ σε ταφω ' ubi olim fuit φέρω . cuius vocis usum Meletius auctoritate Callimachi eonfirmare voluit; sellaeus ipse non exstat. Denique loeum calliomaehi de simia in nouissima Fragmentorum collectione desidero, α δ αιῆι ωρησ Θηρίον ἀ λέγεται ' quem ex Galeni III. Prognostie. 2. re

103쪽

r6 De silia taminum μιηλα habet. quo genus hostiae declaretur. proprie dicatur de lacrificio, quod mortuis fieri solebat, ut est etiam apud ipsum auctorem nostrum versu 9 6. εντομ α Θυμαύ ερε- ζον, iterumque versu I368. οφρα κεν ἔντομω

εξω βασιλευσι ' non immerito dubitet aliis quis, qui graecae linguae ingenium probe noverit , an εντομα παμ μ ελανοι recte dici possint, quasi tu latine velis farrificium nigrum, vel, ut lepide Getaerus, inferias nigras ponere. Mihi quidem ea locutio cum a perpetuo veterum scriptorum graecorum usu. tum ab rpsis rationibus grammaticis prorsus abhorirere videtur; cuius modi naeuos plures in hoc seriptore deprehendisse mihi videor, ex quia bus agnoscere possumus ingenium hominis recentioris rude et pingue, qui graeci idio. matia usum valde exiguum, scribendi vero cogitationem vel exercitationem plane nullam ad hanc carminis operam attulit.

Atque ita tandem me ad eam disputationis huius partem delatum esse sentio, in qua se iactare posset oratio mea, si totum hoc de

puritate graecae dictionis argumentum usque ab Homericorum carminum imitatione repetere, atque Omnes grammaticae eruditionis copias paulo latius explicare vellem. Uerum omnis haec censura tantum in iis orationis

vitiis consistet, quae quidem ita aperta ad reprehendendum sunt, ut nihil tam copiosa ad

104쪽

Orphieorum auctoritati et vetusau. et

vocatione utar, et facile causam meam apud intelligentes harum rerum iudices victurus esse mihi videar. Λtque hic statim obuersatur animo meo mira dictionis barbaries, quam carminis auctor a contagione seculi sui, vel ex frequentiore linguae latinae usu traxisse vi, detur. Breuissime loca tantum nasigniora

perstringam. , Versu igitur 9TT. posuit λυ

σωπα σκυλακη pro cane rabida, deinde versu Ia78. τριο-y, quorum quidem veris

horum alterum 6σκυλάκ. cum ab analogia graecae linguae prorsus abhorreat, nunquam

usu scriptorum frequentatum fuit; alterumve χρυσηνί nouum plane ac deforme ex

quo sente promanauerit comminisci non pocum. Non minus alienae sunt a graecae dictionis puritate locutiones istae: mi μου πανν' aetiοισιν ἐν εἰλαπίνωσιν ομαρτεν παρεαντας versu so9. pro eo, quod latine dicitur, epulis eos prosequebatur. Similiter ex fonte latino fluxisse uidetur, quod habet versu 94I. ἐπι- ιβωσι δε εργον id est, opus aggrederentur. saepius etiam in ipsa versuum dimensione

metrica peccatum fuit, veluti versu 668. -- ροι αυλισ&iτες εφωπλισσάμεΘα δομπον ' ubi tertium verbum syllabam antepenultimam contra constantem poetarum usum habet productam; deinde versu 974. τρισσοκεφαλος syllabam penultimam contra naturam suam producit. Eodem pertinet versu 1I37. in prio

105쪽

υ De dubia eaminum re longa positum, quod a more, Home scoplane est alienum. Quis porro ferat in scriptore nostro illam balbuti em dicam an inscitiam, cum versu 6 T. ponit: ηὐλιος φερεν-τους' et versu II T. ιφελον με δια ρο-Θῶ- σαν ολεσΘα , ubi debebat este: ιφελον διαθρωσΘῶσα ολεAE . Quis insantiam hominisci turpem battologiam non irrideat. cum verinsu s4o. ευμ γλυκερῶ βεβολη αενος - οὐ κωμα περὶ βλεφαροιαι βαλ-ν tantum et tam inanem verborum strepitum ad sopiendum gubernatorem Argum excitatum este videat y Quis unquam Plutonem id est Iouem inserum , χαμιαθλον δα a poeta quopiam prae ter hunc Orphei simiolum versu 929. dictum fuisse accepit, aut omnino recte dici posse putauit δ Nam, ut vis nominis praescribit, χαμαίηλος iε appellatur, qui humum amat, humilis, et inde ad animum tramlata notione,

demissus, timidus, quemadmodum ορε λος

est qui montes amat, montanus. Quonam V rerum alicuius scriptorum exemplo comprobari aut defendi potest, quod versu s7. dixit

poeta noster: κω οἱ -ο πραπίδεσm δολου τὸ ι βον ηπεροπευε δ cum postremum hoc verbum cum quarto casu i unctum per se fallere, deria pere aliquem significet; deinde quod versu 879. μορφας pro membris ot versu a17. ταχυν pro prola posuit ' Non possum equidem inficiari alteram hanc vocem de genere Sparto

rum Disii od by Cooste

106쪽

Orphieorum auctoritate et vetustate. et rem positam versu 87a. 6πτάρτων ταχυν ε admodum mihi placere, quod illi

videlicet ex semine dentium draconis instar segetis progerminasse dicuntur, unde apud Apollonium III. 13 2. αγαταχυεσκον πιπε ες sed in hoc nostro loco hanc temeritatem nubio modo ferendam puto. Nec est, quod hane aliquis translationem auctoritate Homeri et

Λpollonii Rhodii defendi posse putet, quod hic quidem aliquo loco--ος,

suit; nam utriusque loci rationem longissime ab usu scriptoris nostri semotam esse cuique facile patebit. Sentio tam largam vitiorum segetem ex hac scriptoris barbarie tanquam ex agro sertilissimo censurae meae succrescere, ut vel longissima oratio iis omnibus excutiendis vix viis deatur sussicere. Quamobrem ea potissimum ex illa multitudine deligam loca, quae paulo longiorem disputationem desiderant, ut hominem fraudulentum pro sanctissimi viri monumento seculi semigraeci sordes atque ingenii sui Iutulenti retrimenta nobis obiecisse vincam. Quis enim verborum proprietatem non ignorans persuaderi sibi patietur a Gesie- ro graeca esse, quae leguntur versu sit. ἐν δεπορου κατηρεφεes χθαμαλησι i. e. hemiae, quas radi i stumius Protegunt, ut inter-

107쪽

m . De dubia earminum i . 'pretatur vir doctissimus, cum κατηρεφφς diem tur id solummodo, quod sperne tectiιm est

Huic tamen obiectioni Gel nerus ita occurr . bat, ut diceret κατημφες non tam esse tectum,

quam quod Dgat, inumbret; quam quidem

sententiam suam vehementer vereor Vt exemis

plis locorum Homericorum, quae laudat eam in rem ex Odyss. N. 349. E. 36T, atque auctoritate Scholiastae confirmare aut defendere possit. Utroque enim loco κατηρείφω σπεος et κυμα natiuam suam notionem facile tuebitur; nec magis adiuuat loci Orphici interpretationem, quod Eustathius priore loco σπεος

κατηρεφk a quibusdam exponi

meminit. Verum, ut concedam Gesnero,

recte dici κατηγοῖ ἐς etiam id, quod tegat, imtimbret, nihilo tamen magis his se dissicultatibus explicabit. Quod si enim iam noti nem i stam cum Gesnero ad locum Orphicum transferas, quod equidem qui saluis grammaticorum legibus fieri possit, non video, sensus inde existet plane inconcinnus atque absurdus, quem tamen ipse versione latina exprimere, quam quod propria vocabuli vis suggerebat, radicibus humilitas tectae, ponere maluit. Transeamus ad alium locum, ex quo clarissime, ut puto, elucescit, ab usu sermo nis latini hominem inscitum notiones rerum a proprietate vocabulorum graecorum longe disiunetas repetiisse , atque inter se inuicem

108쪽

Orphieorum auctoritati et intustate. 8teoci disse. Memorantur versu siet. immaues illi viri, et forma corporis Gigantibus non dissimiles, qui cum montem Arcton incol Teut, Argonautas in litus suum egressos cum armis aggrediuntur, αρηπατοι ανδρες οἱ ea νέμοντο δερί-ις δε ορεσσι, τεθηποτες εἴκελα Θηρσί ' quem locum Geseerus interpretatur: martii viri, qui habitarent arctois in montibus, supidi, ferarum insar, enerum Tilmssus 'inter Nou obscurum quidem est, quam n tionem in explicando verbo τεθηποτες sic tus sit vir eruditus; sed audacter assirmare

posse mihi videor nunquam illud usu script rum graecorum de homine supido frequentatum fuisse. Est enim τεθηπεναι proprie n

varum rerum miraevio stupere, ut in noto illo Homerico : τουτως λητε τεθηποτες

ηυτε νεβροι' nec intelligo, quo mentio serini stuporis in hominibus immanibus et bellicosia

pertineat. Igitur alio nos conuertamuS Oporistet; nec melius quicquam mihi succurrit, nisi ut τεθηππες eo sensu accipiamus, quo latine supendus dicitur, et deinceps postrema illa

verba εικελοι Θηρσι cum praecedente νεμοντο coniungamus. Atque hanc rationem adiuu re videtur cum versus 36s. ubi prostrata istorum hominum cadauera πελωζια σωματω Θηρων dicuntur, tum inprimis comparatio

loςi apud Apollonium Rhodium I. 943. qui in

eadem narratione γηγενέες ριεγρι Θαυρι- περιφέιονεσσιν ἰδεσΘα positum habet. .

109쪽

m dubia earminum Sunt praeterea quaedam in scriptore hoe nostro verborum formae et locutiones peculiares, quas breuiter etiam hic notabimus. In hoc genere plane singulare est, quod versu aTT. reperitur Mι-ῆας pro Mινυας positum, deinde versu 644. νυμφων λιμνακύλὼν pro λιμιν ων. Saepius in Argonauticis recumrit locutio μουνος α τ' ανθραπτουν eo sensu, quo lati ni solus ex mortalibuw, solus hominum diiscere solent. Sic est versu 92. I8I. 692. Contra vero significatiotiem propriam, hoc est, graecam habet versu 768. οιος ἀπ αλων ipse solus, sive comite. Nec erat, cur Eschenbachius hanc eandem notionem ad versum 92. transferendam existimaret; recte enim in illasasonis oratione dicitur Orpheus solus ex momtalibus vivus ad inferos penetrasse. obseruatum iam esse video a viris doctissimis Dari Ruhnkenio Epistol. Critica II. p. 69. et GeLnero in indice verborum Orphicorum peculiarem et prorsus inauditum antea pronominis οι, usum, in quo scriptor hic Adigonauticorum paene insanit. Sed nolim cum his duumviris temere pronunciare voculam Vtramque particulae expletivae loco esse habendam; qua quidem opinione admissa, comstendum erit etiam illud, quod tamen illi doctissimi viri negant, omnem vocabulorum vim atque usum ex graeca lingua fuisse ab hoc scriptore sublatum. Ne plura hic commemin

110쪽

Ormitorum auctoritate et vetusate. 83 rem exempla, vida modo illa: μολεῖν γαρ a

- οι pro cui positum versu s44. porro: εν δεσφιν πυματω μυχω θνοεος veri u 9o9. denique : α δη τελεεσΘoes εμελε σφραν ἀτασΘαλίνσι πολυφΘορου Aιηταο versu 863. quod ex reliquo poetae more debebat esse: α δη τ. e. ατασθαλ οσιν εο Λιηταο. Non aliter fere vetustissimis temporibus genus animalium locutum esse putarim, quorum consabulationes

vafer ille Phryx inaudiuerat; ita ut nemini posthac mirum videri debeat hunc nostriim Orpheum olim feras suauitate cantus sui delinitas tenuisse, et dirum illum draconem,

aurei velleris custodem, incantatione paucorum verborum in soporem profundissimum coniecisse. Ultimo loco Iectori proponam eXaminandos duo versus ex Hymnis orphicis destinatos, quibus etsi ad sententiam meam confirmanis dam nihil iam vior, fortasse tamen potest exinde duci aliqua suspicio de tempore, quo

carmina haec scripta sunt. Prior exstat Hymno XVIII. I6. σμαραγει δε κεραυνος eraΘερος εν γυαλοιαι. Equidem scriptorem alium non noui, qui de eavitate aetheris γυαλον usurparit, praeter auctorem carminis de Uenatione, quem