장음표시 사용
91쪽
64 . De dubia earminum renda domibus, s verum est, ubi fata sit, ni il
cere mala medicamenta. Amnletum νοωU, narrantque ea ebrietatem reprefrutari. Sed
omissa tota ista disputatione, paullo longiore, quam ferunt scripti huius angustiae, transe mus ad alium locum, qui, ut possit intelligi,
emendationis opem desiderat. Memorantur versu 9ao. in herbarum medicatarum aut venenatarum numero αλκεα, mi πάνακες, κάπασον, ηδ ακονιτον ' ex quibus eam, quae
tertio loco posita est, qui notam sibi esse diceret, aut ab aliquo rei herbariae scriptore nominari meminerit, adhuc neminem reperire potui. Uerum hic collatio codi eis Vos. siam a Gesnero allata nos in verae lectionis vestigium perducet. Is enim κάλπασον praesert ;i ex quo κάρπασον essiciendum esse non dubito. Huius vero plantae succus olim in venenis suisse traditur primum a Dioscoride. si tamen is est audior libri de Alexi pharmacis, qui cap. s. o τον καρπασου appellat. Plinius vero L. XXXII. c. s. fuccum Carpathi, et smiliter L. XXVIII. ao. et L. XXXII. 9. OPOcaryathou habet. Consentit tamen cum Dioscorido Galenus, qui libro primo Medicamentorum secundum loca c. 3. οποκάρπασον ex Archig ne nominat; atque idem libro primo de Λωtidotis, ubi Theriacam Archigenis interpretatur, myrrham saepissime cum succo carpasi
vel ipsorum medicorum consilio permisceri, vel fraude pharmacopolarum propter magnam
92쪽
Orphicorum anctoritate et vetustate. 6sopoearpasi similitudinem adulterari memorati Fuit plane idem librariorum error tu hoc p seriore Galeni loco, ubi Basileensis editio
αποκαλπασον pluries expressum habet. At.
que ex hoc Galeni fonte paullulum inflexo
nomine derivata est ναρπησίαι Pauli A egi ne tae P. 43. cum qua nominis saltem usurpatione conuenire videtur Meρπησιον, quae dicitur alibi a Galeno, festuca tenuis, surculis cinisnamomi similis, odore τῶ φῶ, sed valenti
re et magis aromatico ἔ sed eam reapse et natura sua multum differre clari silanus medici nae veteris interpres, Gorraeus, nescio quam
recte affirmat. Inter species ad vectigal peratinentes resertur etiam carpasum L. XVI. g. r. de Publ. et Vectig. Quodsi vero carpasi meis moria vetustior scriptis Dioscoridis et Plinii non exstat, nec ulla eius mentio sacta est a grauissimis historiae herbariae auctoribus. Theophrasto et Nicandro, quorum hic post
rior omnia plantarum Venena, quae tum nota
erant, diligentissime persecutus est carmine luculento, vereor, ut aliquo satis commodo argumento defendi possit, notitiam huius veneni usque ad remotissimam Orphei aetatem, aut saltem Onomacriti aliquanto propinquiora tempora pertigisse. Antequam Hecatae lucum: relinquamus, in transitu lubet adhuc inspicere plantam, quae versu 914. cum CP pero et aristereone posta Θρυον appellatur. olet eo nomine plerumque intelligi herba
93쪽
66 De Eabia taminum palustris, Oide Reishe ad Theocrit. XIII. 4o.
quae cum in hac plantarum veneni ficarum societate locum non habeat, rectius interpretabimur Θρυαν herbam Apollinarem, graecestrychnon manicon, quod a quibusdam rei herbariae scriptoribus ita nomiuatum esse re
Progredior ad narrationem de amoribus Iasonis et Medeae, quam exorditur auctor aversu 864. ως παμρνιοις αυτου φίλτροις εδα- ριαισθη eraνπαμος M Jυα - εν γάρ οἱ ἡ-- ρον ωρσεν ἐρωτοτροφος Κυθερεια, ἐκ a d ' αρών υ ro σπλάσαγας δασπλῆτις Eριννυς. Non reprehendo iam in hac oratione vitium, quod quamuis leue, tamen in scriptorem diligentem non caditi Scilicet in commemorando amore, quem conspecto primum Iasone Medea conceperat animo, statim ini icitur mentio nuptiarum, seu concubitus mauis, atque ita
res temporis interuallo si non longo , tamen aliquo disiunctae vocis ανίγαμος importuna consortione iunguntur; verum illud quaero, quaenam partes Erinnyos esse possint in eo amore, qui nullam praecedentis alicuius sc teris vel leuissimam suspicionem adiunctain habeat 7 Proferri mihi velim vetusti alicuius scriptoris testimonium, quo Furiarum omcium unquam in concitandis amoris motibus
atque instigando libidinis furore versatum esse
comprobari possit. Quodsi forte qui vetust
94쪽
orphisostim auctoritate et vetustata. 674em carminum Orphicorum cupide magia quam prudenter asserere conantur, hanc qua sionem ad posterioris aetatis iudicium reiic re velint, atque omnem defensionem ad eramplum Ualerii Flacci, atque auctoritatem Statii traducere, videant, ne tandem ipsi in vada deserantur, ex quibus emergere atque eluetari non possint antea, quam certis rerum argumentis demonstrauerint, ea in re doctrianain Valerii Flacci et Statii cam rationibus vetustissimae Graecorum theologiae plane com sentire. Denique multa in ipsa oratione, verborum usu, forma et flexione deprehendisse mihi videor recentioris aetatis vestigia, quibus catamina sua personatus ille Orpheus impressit. Quae quidem singula prius quam indagata
persequamur diligenter a communione suspicionis huius seiungenda ducimus omnia ea loca, quibus corruptelae macula ignorantia Iibrariorum concepta ita adhaesit, ut nouissimi editoris aciem falleret, in quo tamen viro
saepius etiam desideraulinus diligentiam atque E a illam '
a Apud Valerium FIaeeum Argonalatic. Iv. I3. legitur: I, Furias Vener que moue, dabis impia poenas virgo, nec Aeaetae gemitus patiemur inultos. Loeus Statii exstat Thinhaid. V. 66. ubi Lactantius Furias Veneri eo iungi ait, quoniam veneris voluptas nihil sit
95쪽
68 -- Da dubia carminam illam ingenii sagacitatem, qua vel maxime non solum hoc studiorum genus, sed omnia
eruditio spectari et commendari vigetur. Primum igitur versu ua. ubi conuentus heroum ad Pagasas narratur: ενΘα δ' αm ων Mιν ηγερήλγο η τνω δη ψαμαθου καδαλρρον κινα τ Αναυρου et vulgarem lectionem ita emendandam esse censebat Geseerus, ut leg set: απινόν επὶ ψαμαθου ομαδον, in a usto armae tumulo: ut interpretatur ipse Geseerus,
Qui quidem hic laudando conatu prorsus i feliciter, ne quid grauius in eum dicam, ex-eidit. Leuissima mutatione sensum patefaciemus, qui postulat legi: τεινον δερμαλὲθ i. e. amam litusque Anauri multitudine sua arctabant. Deinde versu 273. est de naue Argo: ιι εχτ αρτια θῆκαν αρποτα πορ
nerum audis, sententiam commodam pra sat. Ego vero, quaenam ea sit, nec ex imterpretatione latina perspicio, neque coniectura possum assequi ; hoc vero facile intelligo, vulgare ἐμαρωα, quod a Stephano prodibium temere reiecit nouissimus editor, si mutetur in , et omissa in ultimo versa distin stione cum vocibus χον τ- όθονας Cogitatione coniungatur, tanquam postliminio esse recipiendum. Similis est locus Apollonii Rhodii Argon. I. 333. παντα γoce ευ κατω
96쪽
Orphieorum auctoritiae et vetustate. D
τΘσειεν ἰοντι. Porro versu 296. ubi editum est: ως δή οι κλέος εσΘλον eπαζεν' legi iubent leges grammaticae: ως dη οι κλεος ἐσθλον ποιον. Grauius vitium inhaesit versibus 39a- quos ita restituendos esse puto, ut legamus: m προπροκεκ λιμιλος μεν - ουδαοιο χαριευ- νης - επη-ειτο Στέ ρη. Λt versu sIo. ubi est, αλ' οτε γ ωκεανοιο θον β ἴδετο Τιταν, postulat usus Homericus ut m scrubatur. Dubito etiam an ab ipso poeta prosectum sit, quod versu sys. et I O9s. legitur, κηρινΘα pro μηρινθον, quae quidem posterior forma sola communi scriptorum omnium usu frequentata fuit. Mihi quidem utroque loco Homericum repositum multo magis placeret, quemadmodum etiam versu 38 τοἱ-ητ αλιαβεα, vsm purpuream. ex vulgari scriptura γαπητοι λιανθεα elicere, quam Bataui doctissimi δανειοι molesta argutatione diuexare malim. Denique versu 6 9. pro vulgato ἐά ν ωοι legendum est υπν οι, ubi Apollonius in eadem narratione I. I36O. ηους τελ-
λομενης habet, quod haud scio an versu 48a. ubi legitur α- η , similiter reponendum
Primo statim loco poni debebant memor biles illi versus, 6os. seqq.) quibus Myniarum ascensus in montem Dindymum narratur, ubi Rheae simulacrum ex vite siluestri affabre factum a se dedicasse dicitur Λrgus rE οσγο
97쪽
T De dubia tarminum ἔσχε τα φλοιου ἐλατης ἀμφίπλεκες ερνος αμπελου αυαλεης οξρι άπέκερσε σιδηρω, 9σσεδ επιτοι μενως βρετας ἱερον ἰδμοσυνη ra' qua quidem verba ita Ges erus interpretatus est equi implexam corticosae abietis sirpem, quam amplexa fuerat vitis arida, acuto praecidit fer--, sculpitque ex eo scienter imaginem faream. Verum meminisse debebat vir doctissimus, quod ab Apollonio Rhodio I. iii 7. traditum Mne dubio legerat, fuisse hoc simulacrum ex vite siluestri factum, quam carminis orphici
auctor abietis annosae truncum amplexatam
fuisse perhibet. Sed in verborum graecorum structura leue vitium haeret, quod Gesnerum
in errorem induxit; voces enim istae: τανυ-φλο. ελατης a secundo casu in tertium transis locandae sunt, ut recte cum extremis verbis
iungi possint, quae proinde vitis aridae stirpem abietis trunco implicitam significant. Hoc igitur Rheae simulacrum Argonautae apud Apollonium in colle sagis inumbrato dedicatum ara lapidibus exstructa et foliis
quernis coronata cinxisse dicuntur; at o pheus hic noster multo operosius eos exstruere lapidibus domum Rheae, λαεσι ευτυ-κlοις δωμιησατο οἶκον ἀνασσν atque intus ara
lapidea posita sacra tauris sacere iubet. ω μιταυροθυνους λοιβας ηδ υροι καλα ι εξαν.
Sunt quaedam in hac narratione, quae cum
a simplicitate vetustissimae religionis, tum aritibus sacrorum in cultu Rheae antiquitus usitatis
98쪽
Orphieorum auctoritara et vetustate. Πtatis plane abhorrere mihi videntur. Primum illud quaero, quinam domus illius, quam in tanta sociorum trepidatione solus Argus lapidum exquisitorum mole exstruxisse dicitur, usus fuerit ad sacra Rheae peragenda, quibus ara posita ante deae simulacrum pro more seculi istius sumeere poterat φ Deinde mentionem taurorum in sacrificio factam, ubi Apollonius ursos adhibet, a ceremoniis tauroin holii traductam scriptoris aetatem recentistia Inam arguere, eo confidentius assirmare posse mihi videor, quod ipsum adeo Gesnerum tandem in eam suspicionem venise video, ita, ut in interpretatione latina ponere ausus sthbamina taurobosio addita, adiecta hac annotatione: Λn ταυροθυτους λοιβας suspicabimurceremonias hie indicari eas, quae mustir pol δε- eulis demum prolatae, et Tauroholii vomina
superstitiose illa Antoninorum sectilo celebrata μιγ Quod cum suspiror, imitationem P teme-qua adfectationemque Chrisianarum semiantiarum non excludo. Hinc igitur in Hymno XIII. I. Rheae currus ταυμοφορος assignatur. Quoniam vero caput hoc antiquae religionis. quod est de cultu et sacrificiis deorum, oratione nostra attigimus, age reliqua etiam deinceps loca persequamur, quae naturali quadam cognatione cum eo Coniuncta videntur. Igitur in toto illo apparatu sacrificii, quod aversu 3o8. describitur, nihil est, quod a communi veteris Graeciae more recedat, ut sibi. i : E 4 Pe
99쪽
ν . De dubia earminum persuasisse videtur Geseerus, qui mirabilia quaedam hinc mysteria nobis erinxit, quaci partem theologiae Orphicae constituisse putabat, nisi quod cum hic, tum altero prorsus gemino loco versu 9ss. ordine praepostero, non inustata scriptori nostro negligentia primum strues lignorum in litore facta memoratur, cui victimae partes quaedam impositae,
atque omento inuolutae adeserentur; tum demum versu 3II. taurus caeditur, quem etiam
Apollonius in sacrificio isto adhibet. omissa
tamen mentione foederis, quo fidem Argonautarum iungendam carminis Orphici scruptor existimauerat. Hic vero Ge erus nobis obiicit versum aio. ubi legitur: ἐν αρ υτυρο ει πεπλω παρκατεΘη καο Θεοῖς δ Πνη πιτωδωροι' ex quo mira interpretatione partem
mysteriorum Orphicorum eruit. Sed ad omnem i stam viri doctissimi orationem iacilis et breuis est defensio: nam verba illa μι νηχυτοι δωροι, nisi partes hostiae in strue lignorum flammis adolendas significant, nullam plane sensum habent. At enim ipse caris minis auctor nobis persuadet, ut ita hunc lo-
eum accipiamus, qui satim initio versu 39 φθιμεν--δῶρα similiter posuit,
quod Gela erus mortuorum larga donaria interpretatus est, cum altero loco deorum munera
dedisset, in quo plane acquiesco. Sic enim eam vocem usurpatam reperio a Valerio Fla eo cum L. III. 3Ia. ubi est: data debita eae'ui
100쪽
Orphitorum auctoritate et vetu te. munera, quae nosm myisset Cyzicus igni: tum
L. II. 33O. protinus ingentem procerum fib n lmine tavrum deiicit, insuetis et iam pia munera. templis reddit. Superest, ut notionem vocabuli πεπλω ad interpretationem nostram, et ritum sacrificiorum accommodemus. Notissimum est partes maxime pulposis pinguesque, ut sunt semora, de viistima caesa diis eXeriatas, atque omento obuolutas igni fuisse adoletas. Apud Homerum quidem in sacrificiorum apparatu describendo fere ubique vocem κν σσην de Omento post tam reperimus,
ubi recentiorum plerique, in quibus est etiam Apollonius Rhodius, I. 4 4. vocabulum A aec adhibuerunt; sed eadem plane significatione fuisse etiam usurpatam vocem πεπλος
testimonio scriptoris eruditissimi confirmare possum. Is est Meletius, qui quidem in ea rarissimi libri de Natura hominis parte, quae
corporis humani partes nominumque proprietatem explicat, adeoque paene tota ex grammatica diligentia censetur, auctoritatem S
eratis, qui de Hominis natura librum scripserat, sequi se profitetur. Hic igitur p. 9o. ita tradit: Enim vero diaphragmatis, hoc essepti