장음표시 사용
71쪽
44 Animaduersomes atavi e directo non iaceant. Idem Commenti Rin Libr. de Articulis, ubi comminuto, inquit, osse nihil integrum relinquitur partibus inter
se recedentibus, ita ut nullo pacto cohaereant, huiusmodi fracturae speciem recmtiores m
dici καυληδον a fracti caulis similitudine arpellant, imitati ea in voce Hippocratem, qui Libro de Articulis de maxilla loquens scripsit
Cf. omnino Gorraeus et Messius in Oeconomia Hippocratis h. v. Versu s 3. Λldina habet κωνοι, quod primus emendauit Brodaeus. a quo item Rittera. husius διατρησειεν versu 334. RCceperat. Ad Librum Tertium.
. rsu 37. Rutgersii recepimus; sed vide ali cum Reuersim in Musio Critico Stoschii Fascicul. IL p. 394.) vulgatam Ircti
nem e λη malis interpretari is didum leonis remem. Bene comparat ille Martialis locum VIII. LV. 9. spargit honorem, de leonis iuba. Versu 81. lectionein D τοιδε, quam Cod. Sytb. et Regius praeserunt, excogitauerat etiam dinus; idem versu 9s. Aldinum κροκοεν , quod habet etiam Co8. Regius, corrigi iussit. Versu Ias. πρυλέες τροσι νεοσσοί Male h. l. interpretatur Tumons : tenmi pipiunt pulli. Recte Brodaeus densi et e ferti, quo sensu vocem πρυλεες in Homero veteres Grammaticos
72쪽
Oppiam libros IV. de Venatione. 4s
eos aceepisse docet Hesychius h. v. Uulg tum τρο σι mutauimus in τρίς-ι, quod illud fere seniper de turture, hoc vero de reluquis etiam auibus dicitur. Ipsi tamen veteres auctores in v tu horum verborum sibi non sa- tis constitisse videntur. Ecce enim Hesychius. qui τροec interpretatur τρυγών, quod a Vin ἰων deriuarum est, τρογος vero est a τρδειν.
Hinc latine de hirundine trissare, tesitare
dicitur. Cf. Bondam V. L. p. a47. ubi in GloLsario Mio est: hirundo minurit: cum alter glossographus generatim id vocabulum omni.bus auibus proprium dicat; Auer, inquit, minuriunt via vemicant vel vernant. Est vero verbum minurire ductum ex graeco μινυρίων. quod Bondam monere omisit. Simili rationea voce quam edit attagen ductum est ατlαγα-
Hesychius explicat καλιζειν. Sic entin illet τοιγατον, πιχλ- ων. Inuerss litteris est legendum de Πανίον vel ατ γαζων. Dicutur vero κιχλίζειν de risu impudico immodico, meretricio, ut etiam τριγλίζειν. Sic enim Hesychius: τριγλιων κατω μω πιν
Versu iri. lectio Aldina πανΘ' απαλυνεν, quam etiam interpretando secuti erant Turis nebus et Rittershusius, a Bodino iam correcta fuerat, qui laudauit Homericum οτε περυεπαλυνο αρκας, quod mutatus est T -
73쪽
xit, quod a Turnebo fuit receptum. Ad lo.
eum de onagro, qui sequitur, obiter ann tabo Suidae obseruationem: Καυδω νητος πλασίον Κρητης' ενειε μεγ-ι οναγροι γ in v.
Est haec insula Gaudos Melae II. 7. quam Plinius IV. II. cum Chrysa contra Hierapyinam sitam ait. Nihil apud Interpretes Melae, Suidae et Plinii de ea traditum reperi; nec ipse Cellarius praeter locum Melae et Plinii quidquam habet. Eandem insulam intelligebat Callimachus ap. Strabonem I. p. 44. et VII. P. a99. in Fragmentis P. 429. ubi Ιαυδες a' pellatur. Uersu ao4. quod a nobis editum est: ειμι reponi pro vulgato ian etiam voluit re relius V. C. in Epistola Critic. ad Meuialium p. 47. Quod vero v. ao7. leetionem librorum
omnium: νεον γε μεν ηβησειεν autore Brodaeo mutauimus, equidem nunc facham nollem. Exstat enim plane similis locus L. II. 58I. α Θεά τ εν λειμακτι νεον γε μεν ηβησειαν. Sed in hoc poeta explicando semper in tenebris micamus. propter miram linguae barbariem. Versum Iaa. Conta Ritterati. in Curis secundis ap. Hummelium ita interpretatur: Remmvemdam interrogationem, et κατ' αρσιν -
Θε νιν ista esse legenda monvit me H. RVius. Totum vero hunc locum expressum esse ex
74쪽
piam libros IV. de Venatione. 4Tillis Euripideis in Phoenissis: σχασον B δεινον
Θυ- . Denique versu saa. Aldinum ααάσασ- Θα idem primus emendauit; eius locum in Codice Regio ασπασασθαι occupasse vu
Ad Librum Quartum. Versum 33. et 3s. ut hodie leguntur, restiatuit Brodaeus, cum in editione Aldina mire perturbati exstarent. Ita versu M. post ξυνοιδὲ Bodinus inseruit τε quod vulgo deerat, itemque versu 49. βιαζομDοιο χαλινg correxit. Uersu i . Brodaeus vulgatum 1-τοισι mutabat in αριθμητοῖσι' quod non capior deinde versu IoT. μελαΘρα aut κέλσρα re
poni volebat. Prius approbauit Bodinus, et recepit Turnebus. Versu Io8. ἐδωδῆς primus reisipsit Bodium, et versu H8. πυφλαμπεα et
75쪽
pessimo tamen exemplo cum versu LIq. tum 44. επηιa sv cum altero Dryaυειν permutauit,
in quo eum secuti sunt reliqui editores. Ue su isI. proposuit ingeniosam coniecturam
Brodaeus: nam verba πλευρῆσι περι-ομα, lateribus rotunda, ut Turnebus interpretatur,
de scuto viminibus subtexto, ubi latus vllum vix intelligi potest, mutat vir doctissimus in νευρωτι περίhορια, neruis circumligata, quibus vimina 1ubtexta adstringantur. His demum coria bubula superinducta esse videmtur. Idem versu I64. προσθ' ηελιοιο contra folim, soli contrarium esse monet, et versu 163. Maryandynos intelligit in scriptura Aldina iανδεα; contra Bodinus MαυρανΘεα legit, atque Indos interpretatur. Versu I67- satis bene coniecisse videtur doctissimus -- esius in Epist. Critic. ad Meusel. p. 29. qui ui ολων in his verbis: ἐκπροορων ἐκαλυJε ι - λων δεμας πιγιαλοῖο, mutat in μελαν χμας, et conserre iubet Apollon. Rhodium II. 349. Statii Siluas IV. 4. 62. Uersu a s. Brodaeus malebat υάδες legere pro αναδες, asserens locum Schol. Arati, ex quo nihil conficitur. Idem tamen recte verissu a I. άγερμοσυνην Vel ριγυρ uοσψν' emendavit, quorum ppsterius .a nabis fuit receptum. Eiusdem viri docti est lectio πεμ ναμενοι Ve su 236. quam Turnebus in editione sua secutus est. Versu a r. Bodinus legebat: ει δ' - ποτε et versu a64. ἡτε παροιειν,
76쪽
Oppiam libros IV. de Venatione. 49 uod mihi nullum hoc loco sensum habere
videtur. Sed praeclare idem versum 267. ita
ab ingenio graecae linguae plane abhorretiversu a74. Brodaeus δώομήνον ante Amal-ἐum coniecerat, quod nullo modo probati potest. Versu aTT. Θαροις - παειν primus excogitauit Bodinus, qui item verse 282. re iste μαλεως συνεβαλεν reponi iussit, et verrisu 3oo. lectionem πάσας δ' μαλαον - ποηενο , quam nos e scriptura codicis Regii coniectura colligebamus, sollerter occupauit. versu gor. malebat λατονα. Quae memor itura Turnebo ad versum 3op. lectio: ΠενΘέῖμεν ταυρειον ελέξατο φοίνιον οριμα, ab ingenio et coniectura Bodini, non ex libro scripto prosecta est. Versu 337. quid si αυτο- λυγοισι κυνεσσι nondum intelligo. Brodaeus breuiter ad h. l. platet αυτ υκοισι. Quid autem hoc verbi est y Rittersitusius in Curis secundis interpretatur seorsim religatis, quod . quidem ex verbo graeco intelligi non potest. Quid si αυτολυτοισιν tentaverim. quod cum siuveto des limires en Disse optime interpreterii y Est enim apud Hesychium vox αυτο--ις, quam explicat δεσμοι , ἐφ ω αγκυληἐοηπlα amentum inseri tuo κω εχ αμμαυγγονεν. Versu 304. ω υλοεροῖς scribi vole
77쪽
so Animado. ad Oppiani libr. IV. de Venat.bat etiam Brodaeus, a quo lectionem hanc acceptam omisso autoris nomine laiidauit Ri, tershusus. Versu 436.-restituit primus Bodinus, qui etiam versu 432. Aldinum xui re μεν in μιν recte mutauit. Desinam in loco Tryphi odori vers. ai4. quem hic obiter emendatiorem dabor ως δ οποτε παλλε m
ωπο α άρθοισι δεδυκως δ&lυα πατHπινων ελα- Θεν Θηρονἀονος ἀνηρ. ubi in editione Bandini περώαΓον v. a. legitur, deinde δώκεν δικlυα, παπὶ νουν αγρρον Θηρ. αν. Nos vestigia Cod. Medic. secuti posteriora verba emendauimus, quae praeclare faciunt ad locum Oppiani vers394. seq. illustrandum.
78쪽
ruin auiuiritate et vetustate. Quanta sit opinionum praeceptarum vis ad
hominum etiam acutissimorum iudicia flectenda et regenda, quantumque in iis valeat vetustatis commendatio, manifestum est exemplo carminum Orphicorum, quo quiadem historia ingenii humani totiusque antia quitatis memoria nullum iacile insignius habere mihi videtur. Contigit enim in Orpheo. quod plerisque contra solet, ut quo longius a cogitatione mentis humanae recederet mem Tia temporum eorum, quibus instar solis illuxerat primus ille sapientiae humanae diuinaeque magister. eo plura litterarum monumenta in dies proferrentur, quae ab eo reli dia esse dicebantur, ut tandem dubitari coeptum stian omnino Orpheus poeta umquam fuerit. Multos iam antiqua Graeciae tempora habu ire viros doctos, ') qui vel ingenii tentandi causa personam Orphei aliquamdiu suscipe.
D a Tent, Horum indisem habes apud Suidam sub voee
cyos, Clementem Alexandrinum Stromat. I. p. 333. Ciceronem de N. D. I. 38.
79쪽
ra dubia carminum Tent, quo hominum animos in suauissimam illam heroicorum temporum recordationem adducerent, vel, ut philosophorum credulitatem illuderent, sanctissimi nominis celebritatem atque auctoritatem usurparent. Plura etiam deinde recentior aetas tulisse videtur eiusmodi ingenia, quae pristinum fraudis exemplum in fictis Orphei scriptis propositum
temeritate sua renouarent. Cum enim haud
multis a Christo nato seculis studia philosophiae et theologiae mysticae a noua Platoniis eorum familia suscitata incalescerent, magna ingeniorum contentio exorta est inter huius scholae principes, Iudaeos et Christianos, qui quidem omnes simul velut inito certamine sententiarum suarum primordia ad Orphea reserre, eiusque auctoritatem in partes suas trahere conabantur. Dum igitur hinc de no-
, va Platonis schola philosophi, illine Christi ni ac Iudaei eausae suae praesidia cupidissime
conquirebant, interim homines callidi . cum non dubitarent, quin comis ille senex Thracius nomen suum ipsis ad translationem fraudis commodaturus esset, quo facilius errorem obiicerent rixatoriim libidini, multa carmina ad exemplum Orphicorum . quae tum circuminferebantur . emcta, et ad vetustatis similitudinem adumbrata in vulgus disseminabant.
Ex hac quidem ossicina tum prodi i ite mihi videtur personatus iste Orpheus, cuius hodie. que habemus opuscula quaedam, Argonautica
80쪽
Orphieorum auctoritate et vetusau. s3 et Hymnos. Nescio tamen qui deinde factumst, ut homo obscurus, qui nullum ex tota antiquitate cognitorem locupletem dare poterat, tamen intra pelliculam suam non contiis
neretur, sed antiqui illius Orphei auditaritatem sibi assumeret, et nouo aliquo blanditia. rum genere paulatim in gratiam Io. M. GeLneri, viri clarissimi, sdreperet. Quid multa Itandem nugator iste, cum ei controuersia de
natu mota esset a viris doctissimis, qui diu habitarant in historia philosophiae, atque
omnem vetustissimorum temporum memoriam animo complexi erant, eo Gesnerum
permovit, ut causae desperatissunae defensionem sibi imponi pateretur. Hic igitur antequam ipsam rem aggrederetur, primum hoc in oratione sua posuit, fuisse omnino aliquem Orphea, magnum sapientiae laude virum, qui homines a fera agrestique vita ad cultum humanum ciuilemque traduxerit, atque animos
nimia libertate ferocientes religione deorum adstrinxerit. Deinde assumst id, quod ei facile concedimus, vetustissimis Graecorum philosophis iam innotuisse carmina quaedam, quae Orphei esse dicerentur; quae quamquam ab Euripide, Platone, et Aristotele laudantur, nihilo tamen minus dubitari potest, an omnino quidquam litteris consignatum reliquerit Orpheus. Atque haec quid ein omnia prae- muniri putabam reliquae Gesneri disputationi, quo facilius intelligeremus, quomodo Vet