장음표시 사용
191쪽
mur, ut nullus mandatis eius inoboediens esse praesumat nec communi congregationi interesse postponat, niSi aut corporis infirmitas quempiam sortasse vetuerit aut cuiusdam eum cauSae iustae excusatio minime venire permiserit. His tamen qui prohibente aliqua necessitate nequeunt in Synodo convenire, loco Suo presbyterum aut diaconem dirigant, quatenuS quae a nostro Vicario, Deo auxiliante, fuerint definita ad eum qui absens est per ipsum quem miserit fida relatione perveniant, ut inconvulsa firmitate serventur et nullusio ea quae StatuimuS audeat occaSionis excusatione violare.
Hoc etiam vos pariter praevidimuS ammonendoS, ut nullus vestrum ad longinquiora loca sine praefati fratris et coepiscopi nostri Vergilii auctoritate temptet aliquo modo proficisci, Scientes, quia et praedeceSSOrum nOStrorum, qui vices Is SuaS eius praedeceSSoribuS conceSSerunt, sic procul dubio mandata definiunt. Hortamur praeterea, ut de officio Suo sit quiSque vestrum sollicitus, ut, qui promissam cupit mercedem paStionis accipere, commissum Sibi gregem Sollicitudine et oratione cu-ao stodiat, ne lupus insidians oves creditas invadendo dilaniet et sit in retributione poena pro munere. Optamus igitur, fratres carissimi, et totis omnipotentem Dominum precibus
exoramus, ut dilectionem veStram in amoriS Sui constantiam faciat magis magisque serveScere atque in pace ecclea; siae in una vos concedat manere concordia.
Nuntiatum vero nobis eSt, quod per Simoniacam hereSem, ad sacros quidam ordines adducantur, et hoc SupraScripto fratri et coepiscopo nostro Vergilio per omnia prohibendum mandavimus; quod ut fraternitas veStra cognoscat et Stu3o diose custodiat, ipsa coram vobis eSt epistola relegenda.
Data die XII mensis Augusti, indictione XIII.
192쪽
Gregorius I papa tanldeberto, regi Francorum, nuutiat se coruua eius voluntate Vergilio, episcopo Arelatensi, secundum antiquam consuritidinem et vices suas commisisse et pallium misisse. Addit de episcopis ex laicorum ordine non sumendis et de simonia. s n, g. IJ.
GREGORIUS CHILDEBERTO REGI FRANCORUMLaetos nos excellentiae vestrae vehementer fecit epistola, quod pia vos affectione de honore et reverentia sacerdotali iotestatur esSe Sollicitos. Hinc etenim cunctis ostenditis fid les Dei vos esse cultores, dum sacerdoteS ipsiuS grata ac debita veneratione diligitis et christiana devotione quicquid ad eorum augmentum pertinet agere festinatis. Unde et gratanter quae Scripsistis accepimus et quae Voluistis animo i S libenti concessimus; atque ideo fiatri nostro Vergilio Arei tensis civitatis episcopo Vices nostras iuxta antiquum morem et excellentiae vestrae desiderium Deo favente commisimus; cui etiam et pallii usum, sicut prisca habuit consuetudo, com
Sed quia aliqua ad nos perlata sunt, quae et Omnipotentem Dominum nimis offendunt et quam plurimum Sacerdotii honorem reverentiamque confundunt, quaesumuS, ut potestatiS veStrae annitente cenSura modis omnibus eme dentur, ne, dum laudandae devotioni vestrae res temerariae asac perVersae repugnant, aliorum, quod absit, culpa aut re
193쪽
Pervenit autem ad nos obeuntibus episcopis quosdam ex laicis tonsurari atque ad episcopatum praecipiti saltu conscendere. Et qui discipulus non fuit, inconsiderata ambitione magister essicitur; et quoniam quod possit docere non ue didicit, sacerdotium tantummodo gerit in nomine; nam laicus
in Sermone perSeVerat et opere. Quomodo ergo pro ali rum peccatis intercessurus est, qui Sua primitus non deflevit λ Talis enim pastor non munit gregem, sed decipit, quia, dum contradicente verecundia non potest aliis hoc quodio ipse non facit persuadere, quid est aliud, nisi ut plebs dominica praedonibus populanda permaneat et inde sumat interitum, unde salutiserae protectionis magnum debuit habere subsidium Θ Quod quam pravum quam Ve perVerSum
Sit, eX Sua quoque ordinatione excellentiae Vestrae celsitudo is perpendat. Certum namque eSi non VOS ante exercitui
ducem praeponere, nisi vobis labor eius fidesque constiterit, nisi eum ante actae vitae virtus et sollicitudo aptum esse monstraverit. Si vero non aliis nisi huiusmodi viris committitur gubernandus exercituS, qualis dux GSe debeat animarum,ao ex istius bene rei comparatione colligitur. Sed verecundum nobis est et dicere pudet, quia Sacerdotes sibi ducatum arripiunt, qui exordium religiosae militiae non viderunt. Simul autem et illud valde execrandum nobi S eSt nuntiatum, quod Sacri ordines per simoniacam heresem, id estas accepto praemio, conserantur. Et quia pestiferum nimis est et Sanctae ecclesiae universali contrarium in sacrum quempiam ordinem non meritis sed pretio collocari, hortamur, ut tam detestabile facinus de regno suo excellentia
vestra prohiberi praecipiat. Nam ipse se ad hoc ossicium 3o ostendit prorsus indignum, qui donum Dei pecunia mercari non metuit et commodiS praesumit appetere quod habere
194쪽
per gratiam non meretur. Haec igitur, praecellentissime fili, idcirco ammoneo, quia animam vestram Salvari desidero. Quae etiam dudum scriberem, si voluntatem meam Occupationes innumerae minime praepedissent; at postquam congruum se Scribendi tempus ingessit, quod facere me opor- stuit non omiSi. SalutanteS itaque excellentiam vestram paternae caritatis assectu petimus, ut cuncta quae suprascripto fiatri et coepiscopo nostro fieri servarique mandavimus favoris vestri praesidio compleantur, ne cuiuSquam ea elatione aut SV- io perbia convelli aliquo modo permittatis; sed sicut a praedecessore eius Sub gloriosae memoriae patris veStri regno SerVata Sunt, ita quoque auxilio vestro sollicita et modo deVOtione Serventur. Oportet ergo, ut hoc nobis vicarie rependatur et, Sicut nos VeStram implere non diStulimus is Voluntatem, ita et voS propter Deum et beatum Petrum apostolorum principem noStra faciatis in omnibus statuta SerVari, quatenus eXcellentiae vestrae laudabilis se et Deo placita circum quaque tendat opinio.
Data die XV mensis Augusti, indictione XIII. ao
Gregorius I papa SFarrium Augustodunensem , Etherium Lugdunensem , Virrilium mi elatensem , Desiderium cViennensem, episcopos
Galliarum, a paribus mouet de simonia tollenda, de episcopali honore laicis ad Sacrum munus non praeparatis negando, de prohibendo clericorum mu- aslierumque contubernio, de conciliis semel saltem in anno per parochias habesudis. Quibus de rebus Πuodo coii regata statui iubet, maesentibus Arario episcopo pincensib et oriaco abbate. De omnisus causis Θ agrium episcopum cum Unodo, CFriaco abbate revertente, referre sibi praecipit.
195쪽
GREGORIUS SYAGRIO; ETHERIO, VERGILIO ET DESIDERIO EPISCOPIS A PARIBUS GALLIARUMCaput nostrum, quod ChristuS est, ad hoc sua esse membra noS Voluit, ut per compagem caritatis et fidei, i unum nos in se corpus efficeret. Cui ita corde adhaerere nos convenit, ut, quia Sine ipso nihil possumus, per ipsum possimus esse quod dicimur. Ab arce capitis nostri res
nulla nos dividat, ne ab ea, si eiuS eSSe membrum resu-gimus, relinquamur et velut eiecti de vite palmites aresca-io mus. Ut ergo Redemptoris nostri esse habitaculum mereamur, in dilectione ipsius toto mentis studio maneamus. Ipse namque ait: u Qui diligit me, Sermonem meum se si vabit, et pater meuS diliget eum, et ad eum veniemus etsi manSionem apud eum faciemus s. Sed quoniam bono- is rum auctori haerere aliter non valemus, nisi cupiditatem a nobiS, quae omnium malorum radix est, abscidamus, perscripta praesentia, quae alterno ad invicem desideratae visitationis Sermone noS Sociant, fraternitatem tuam institutis apostolicis conVenimus, ut patrum regulis et praeceptis do-ao minicis innitentes de templo fidei avaritiam quae idolorum est servituS, excludamus, ut in domo Domini nihil noxium
nihilque adesse confuSum SinamVS.
Nuntio siquidem apud nos olim discurrente vulgatum est, quod in Galliarum partibus sacri ordines per Simonia-as cam hereSem conserantur. Et vehementi taedio maeroris afficimur, si in ecclesiasticis officiis quemquam habet locum pecunia et fit saeculare quod sacrum est. Quicumque ergo hoc pretii studet datione mercari, dum non officium, Sed
I. Syagrius, pallio donatus ep. IX, aeta) petente Brunichilda
regina, obiit ante noV. an. 6ΟΣ.
Cis. de eo VIII, 4; IX, 2I3, 2I8,aaa; de Aetherio V. ep. XI, 4o XIII, 8; de Vergilio v. not. 8, p. I 36; de Desiderio V. not. 9, p. 34.
Ι4. IOHANN., XIV, 2I. as. De Simonia gallica V. Cp.
196쪽
nomen attendit, Sacerdos non esse, Sed dici tantummodo
inaniter concupiscit. Quod si licet, quid per hoc aliud agitur, nisi ut nulla de actu probatio, nulla sollicitudo de m ribus, nulla sit de vita discussio, sed ille solummodo diagnus, qui dare pretium Suffecerit, aestimetur λ Ex qua re si recti libraminis examinatione pensetur, dum improbe ad inanem gloriam locum festinat utilitatis arripere, eo ipso magis, quod honorem quaerit, indignus est. Sicut autem is qui invitatus rennuit, quaesitus refugit, sacris en altaribus ammovendus, sic qui ultro ambit vel importunum se ingerit, est procul dubio repellendus. Nam qui sic nititur ad altiora conscendere, quid agit, nisi ut crescendo decre-Scat et aScendendo exterius interius in profunda descendat λItaque, frater cariSSime, in sacerdotibus ordinandis sinceritas Vigeat, Sit Simplex Sine venalitate conSenSUS, pura praes ratur electio, ut ad Summam sacerdotii non suffragio Ve ditorum provectuS, sed Dei credatur esse iudicio. Nam quia grave omnino sit facinus Dei donum velle pretio compa rare Vel Vendere, evangelica est testiS auctoritas. Templum autem Dominus et Redemptor noster ingreSSUS cathedras Vendentium columbas evertit. Quid aliud est columbas Vendere, nisi pretium de manus impositione percipere et Sanctum Spia ritum, quem omnipotenS Deus hominibus tribuit, venumdare λQuorum Sacerdotium ante Dei oculoS cadere cathedrarum Utique patenter everSione Signatum eSt. Et tamen exerit adhuc nequitiae pravitas Vires Suas. Nam cogit Vendere quOS decepit, ut emerent. Et dum non attenditur, quod divina Voce praecipitur: si Gratis accepiStiS, gratiS daten, agitur, ut creScat et geminata fiat in uno eodemque delicto condicio, ementis scilicet et vendentis. Et cum liqueat hanc heresem ante omnes radice pestifera Subrepsisse atque in ipsa sua origine apostolica eSSe detestatione damnatam, cur non
197쪽
caVetur, cur non perpenditur, quia benedictio illi in maledictione convertitur, qui ad hoc, ut fiat hereticus, proin Vetur λPlerumque igitur adversarius animarum, dum non poteStue in his quae ad faciem sunt prava subripere, callide specie quasi pietatis iniecta nititur supplantare suadetque forsitan debere ab habentibus accipi, ut sit, quod possit non habentibus erogari, dum modo vel sic venena mortifera elemosinae celata obumbratione transfundat. Nam nec venatorio seram aut avem auceps deciperet Vel piscem piScator cap
ret, si aut illi laqueum in aperto proponerent aut ille hamum
esca absconditum non haberet. Omnino ergo metuenda et cavenda est hoSUS astutia, ne, quoS aperta nequit temptatione subvertere, latente telo saevius valeat trucidare. Ne-
is que enim elemosina reputanda est, Si pauperibus dispensetur quod ex inlicitis rebus accipitur, quia qui hac intentione male accipit, ut quasi bene dispenset, gravatur potiuS, quam adiuvatur. Elemosina Redemptoris nostri oculis illa placet, quae non de inlicitis et iniquitate congeritur, Sedao quae de rebus concessis et bene adquisitis impenditur. Unde etiam illud certum est, quia, et Si monaSteria aut xenodochia vel quid aliud construatur, mercedi non pr ficit, quoniam, dum perversuS et emptor honoris in loco transmittitur et alios ad sui similitudinem sub commodias datione constituit, plura male ordinando destruit, quam ille potest aedificare, qui ab eo pecunias ordinationis accepit.
Ne ergo sub optentu elemosinae cum peccato aliquid StudeamuS accipere, aperte Sacra Scriptura nos prohibet dicens: si Hostiae impiorum abominabiles, quia offerentur ex Scelere v.
,o Quicquid enim in Dei sacrificio ex scelere offertur, omnip tentis Dei non placat iracundiam, sed irritat. Hinc rursum Scriptum est: u Honora Dominum de tuis iustis laboribus h.
198쪽
Qui ergo male tollit, ut quasi bene praebeat, constat sine dubio, quia Dominum non honorat. Hinc quoque per Salomonem dicitur: u Qui offert sacrificium de substantia pau- , peris, ac si victimet filium in conspectu patris s. Quantus autem dolor patris Sit, perpendamuS, Si in eius conSpectu , filius victimetur. Et hinc facile cognoscimus, quantus apud Deum dolor exasperatur, quando ei sacrificium ex rapina tribuitur. Nimis ergo declinandum est, dilectissime fratrum, Sub optentu elemoSinae peccata Simoniacae hereseos perpetrare. Nam aliud est propter peccata elemosinas fa- iocere, aliud propter elemoSinaS peccata committere.
Hoc quoque ad nos pervenisse non dissimili dignum detestatione complectimur, quod quidam desiderio honoris
inflati defunctis episcopis tonsorantur et fiunt repente eX laicis sacerdotes atque inverecunde religiosi propositi duca- istum arripiunt, qui nec esse adhuc milites didicerunt. Quid putamus, quid isti subiectis praestaturi sunt, qui, antequam discipulatus limen attingant, tenere locum magisterii non formidant Θ Qua de re necesse est, ut, etsi quamvis inculpati quisque sit meriti, ante tamen per distinctos ordines ao ecclesiasticis eXerceatur ossiciis. Videat quod imitetur, discat quod doceat, informetur quod teneat, ut poStea non debeat errare, qui eligitur Viam errantibus demonstrare. Diu ergo religiosa meditatione poliatur, ut placeat, et Sic
lucerna Super candelabrum poSita luceat, ut adVerSa Ven- astorum Vis inruens conceptam eruditionis flammam non
eXtinguat, Sed augeat. Nam cum Scriptum sit: u Ut prius si quis probetur, et Sic ministret', multo ampliuS ante probandus est, qui populi intercessor adSumitur, ne fiant causa ruinae populi sacerdotes mali. Nulla igitur contra hoc excu- sosatio, nulla potest esse defensio, quia cunctis liquido notum
est, quae Sit in huius rei diligentia sancta egregii sollici-
4. E cli., XXXIV, 24. sectis V. not. 3, p. I 39. IS. De laicis statim episcopi eL 28. I Tini., III, ΙΟ.
199쪽
tudo doctoris, qua neophilum ad ordines vetat sacros accedere. Sicut autem tunc neophilus dicebatur, qui initio in sanctae fidei erat conversatione plantatus, Sic modo neOphitus habendus est, qui repente in religionis habitu plans latus ad ambiendos honores sacros inrcpserit. Ordinate ergo ad ordines accedendum est; nam casum appetit, qui ad summa loci fastigia postpositis gradibus per abrupta quaerit ascensum. Et cum idem apostolus doceat inter alia sacri ordinis instituta discipulum manum non eSSe cuiro quam citius imponendam, quid hoc celerius quidve praecipitantius, quam ut eXoriatur a summitate principium et ante esse incipiat episcopus quam minister λ Quisquis igitur sacerdotium non ad elationis pompam, sed ad utilitatem adipisci desiderat, prius vires suas cum eo quo est SubituruSas onere metiatur, ut et inpar abstineat et ad id cum metu, etiam qui se sussicere existimat, accedat. Ab re autem non facimus, si ad argumentum rationabile usum rerum inrationabilium colligamus. Apta namque aedificationibus de silvis ligna succiduntur, nec tamen adhuc viridibus aedificiiao pondus imponitur, nisi eorum viriditatem multorum dicrum mora siccaverit et apta ad neceSSarium usum effecerit. Quae si observantia sorte neglegitur, citius Superimposita mole franguntur et gignit ruinam ad auxilium res provisa. Hinc enim et medici, qui curam gerunt de corpore, quae-as dam adiutoria recenti adhuc confectione formata indigenti non offerunt, sed maceranda temporibus derelinquunt. Nam si immature quis dederit, dubium non est, quia fit causa periculi res salutis. Discant itaque, discant in ossicio suo sacerdotes, quibus animarum credita eSt cura, Semare quod 3o diversarum artium homines docente ratione custodiunt et a praecipiti se ambitione, etsi non metu, Saltem pudore contineant. Sed ne sorsitan ab hoc pravae se consuetudini Squisquam velit obiectu defendere, fraternitatis tuae discretio rationis eos freno coerceat et labi in inlicitis non permittat,
200쪽
quia, quicquid ultione dignum est, non ad imitationis, sed potius ad exemplum debet correptionis adduci. Neque autem hoc quod similiter corrigendum est patimur neglegenter omittere. Nam quid prodeSt cuncta mu- nisse, si per unum locum pernicioSus hosti praebeatur ac- scessus Θ Cum his itaque qui in sacro sunt ordine conni- tuti habitare mulieres perhibentur. De quibus, ne antiquuS humani generis inimicus exultet, omnium definiendum con-SenSU eSt, ut praeter eaS quaS Sacri canoneS complectuntur alias secum mulieres habere non debeant. Quae interdi- roctio etsi forte aliquibus ad tempuS amara eSt, certum eSt, quia poStmodum ex ipsa animae utilitate dulcescit, si, unde inimicus Superare potuit, Stiperetur.
Nec hoc quoque in hac sollicitudinis parte relinquimus, quod de habendis per parrochias conciliis patrum proVL IS
dentia utilitatis causa sancitum est. Unde ne qua inter fratreS diSSensio, ne qua inter praepositos et subiectos Sint fomenta discordiae, in unum Sacerdotes convenire neceSSeest, ut et de incidentibus causis disceptatio et sit salubris de ecclesiastica observatione collatio, quatenuS, dum per ao hoc et praeterita corriguntur et regulam futura suscipiunt, omnipotens ubique Dominus fratrum concordia collaudetur. Cuius vobis adesse praesentiam, si haec observabitiS, Scitote, quia scriptum est Ubi fuerint congregati duo aut tres in si nomine meo, ibi sum in medio eorum s. Si ergo adesse a dignabitur, ubi duo vel tres fuerint, quanto magis non deerit, ubi plures convenerint sacerdotes Θ Et quidem, quia de habendo bis in anno concilio patrum Sit regulis Statutum, non latet. Sed ne forte aliqua impleri hoc necesSitas non permittat, semel tamen sine excusatione aliqua decernimus con- 3o gregari, ut expectatione concilii nihil pravum, nihil praesu-
IO. De mulieribus subintroductis I S. De conciliis provincialibus v. Cou . Nic., can. III in MANSI, V. not. S, p. IIO. CUIL Couc., II, col. 892. a S. MATTH., XVIII, 2o.