장음표시 사용
451쪽
etussi,eculeantur ex modo dedi circa sua oblecta Lergo illa oppositici quire peritur anapiis actibus etiam debet poni in habitι-bus, Quo iro, sicut actusamite Miniis oppositos,ira, habitus,
et: sieut per actum scientiae redditur intellectus certus, clargat tingens obiectum, Leon uincitur de veritate illius , ita per habitur eddim bitualiter certus , inclinatus ad videndum clare,
se conuincendum de veritate, cum proportione idem dicendum est de habitu opinionis , ae pniande uterque ilabitus aia
feriant effectus oppositos , -- κονatibiles res siusdem subiecti. . . mos 'Ο E67. Tertia concium Aonseientiae ex natura rei compacietur cu habitu opinionis, Wactus opinionis cum habitu scientiae , Per accidens tamen unus expellit alium Hac conclusio Oo martem,probatur Nam a s non opponitur formaliter, ram mediata habitui,na inimediata, Or- malis in directa oppositio est a-inus cum actu. ωh bitus cumna Bitii, ut docuit in Tuo is a. a. i. a .artic. Ia habitus enim dicit actum primum, seu inclinationem ad sui im actum,& ita debet opponi alteri actui primo, stu intima tioni , alterum actum, actus amrem dicit actualem tendentiam; sed ea , qui non opponuntur imis
mediatε, formauur, diffvcom patiuntur ona atri iste dem sublino Verminus scisitnem,uin rei compatitur cum ii hitu opinionis,& econtra. Et ita defacto coligit in D. P ulo in quo mansit fides habitualis,doactualis
dura in nostro casu,cu utriusq; sit eadem ratio Secunda pars coclusionis probatur. Nam actus gene--habituni,& actus perimus o iterat habitum perrectumst quo
expellitur habitus imperfectus, v. g. actus scientiae generat habitum
scientiae, qui propter suam perfectionem ex penit habitum opinio. nisi ergo per accidens unus actus
opponitur habitui, istumq; expellie opponienim, expellere peracei dens, proiitas est opponi, seu expellere ratim ne alterius, seu per altorum a se productimi, meum vnus a. i
habitum, qui opponitur alter, utimque expellit ideo dicitor actus -- poni, seu expeti re per accides , idest , per aliud. -
- Vamuis in proelio. . t tum agam commaniter minores de composibilita rescientiae, ut οὐ o,ata tis earum
452쪽
earum naturris; tamen placuit aliqua dicere, attenta Delio ita absoluta , ut lagis explicetur quidditas scientiae, α opinioni Et quidem loquendo de ipsis actibus est communis sententia
Thon istarum asserens non possi compati, etiam inspectarotentia Dei absistinat. Et probatin'. Nam in tantum actus sunt incomposibiles, in quantum asserunt secum effectus omnino incomposibiles, sed isti effectus sunt huiusmodi etiam opotentia Dei absoluta ergo eadem inspecta actus ipsi qcompatiuntur. Mi prob. Nam illi effectus inter se opponuntur priuatiuὸ, di contradictoridcertitiae priuatiue opponitur
carentiae cevitudinis,in quo con sistit tormido , Item euidens, de obscurum opponuntur Penes videre,& non videre, tandent c, vino dcii monuinci opponuntur c tradictori , sed esse eius tributus a scientia est certitudo euidentia, & couictio intellectus,
effectu procedens ab opinione est earentia certitudinis, obscuritas, mon conuictio, ita ut liceffectus inseparabiles sint ab ipsis actibus;erem tales emictus sunt incomposibitis etiam inordine ad potentiam avituti, cum priuatiue opposita, contradiis oriation possint esse simul, eammio emtra absoluta inspecta. 869. Maior dimculeas videtur
rist de habitibus , qui sesam vita.
roppon contrui contraria simul ponere in ebdem subiecto nulla sit implicatio. Nihilominus eodem modo discurrendue eipsis missistibus Ee probatur
ratione adducta ex Magist Ara.
Iutione docuit quod sola oppositio contraria non aim e incompossibilitatem sutim de potentia absolutae, additquod si inue
niatur priuatiua oppositio simul Tu contraria, infertur necessario incomposibilitas etiam inor
dine ad potentiam Dei absoluti xponit exempliis in actibus
dei,scientiae,& opinionis. Et loquens de habitibus sic ait nu. Is.
nua de causa puto halinus ipso scientie,miei, re opimoi dos dem veritate non posse compatu Et ratio est mia sicut suntliabituales quaedam inclinationes ad assensus oppositos priuatiue, taetiam ipsam priuationem inuinauunt. Exquasse format ratio Pro nostra conclusione. Namo inpositio reperta in ipsis actibus praehabetur in habitibus, sed in adibus non est sola oppositio eo traria, priuativa. contradi
ctoria ratione esse ii, quos cau'sant in subiector ergo interhabi tus illis correspondentes non est
sola contraria oppositio, sed etiapriuatilia,& contradictoria,' Idcirco erunt incomposibiles etiain ordine ad potentiam absoluta. Ex qua doctrina constat quom do quantum ad composibilitatεseeadem ratio actuum Q habi
tuum, quamvis Mag. rauio 12. Ert. .dub.3. immemor doctrinae a se traditae in loco allegato ex M
taphysica intendae tradere dista tintiani inter habitus,&actus docens oppositionem priuatiu1 solum exerecti in actibus. non
inhab tibus,& propterea doceat oppositam sententiamnem, a
453쪽
8 . ontra x eonclusioni arguitur.I.quibusdatestimoniis D. Thona.& primum est illiid celebre ex . Pq. El. 3.
ad x.ubim ait popinio ex syli'-gismo dialectico causata est via
ad scientiam,qua per demonstrationem acquiritu qua tamen acquisita potest remanere cognItio, quare per syllogismum dialecticum,quasi consequens scien tiam demonstrativam,quae est per causam, quia ille, qui cognoscit causam, ex hoc etiam magis potest cognoscere signa probabilia, ex quibus procedit dialecticus syllogismus P. In quibus verbis marnifeste asserit D. Thom. cum late. tia de eodem obiecto compati opinionem. 87r. Respondet I. Magist. Ioa. sancto notando cum Caietano D Thom ex industria mutasse verba , dum primo loco nominat opinionem illam , quae causatur ex syllogismo dialectico, dein is de quando loquitur de permanetia tu ius cum scientia vocat illa cognitionem per medium proba bile. Nam opinio non est idemqueognitio per medium probabile quomodocunque acceptum , sed ut exercite est ratio, motivum assentiendi cum formidine alterius partis,4 hoc modo non manet cum scientia. Sed praecise ut
dicit cognitionem medii probabilis, quantum ad vim probabilitatis circa talem veritatem, quod
fit per actum reflexum,& consecquutum ad scientiam, prout sic non est opinio . Itaque mens D. Thomet est qd ille qui habet scientiam potest per actum reflexum iudicare medium probabile hin re connexionem probabilem cum tali veritate qa 'iudicium dire- fertur circa ipsam probabilitate.& tale lud sciam consequitur scietiam , non autem potest uti in exercitio tali medio, ut ex vi illius in exercitio assentiatur tali, ritati, in quo consistit formalitas
opinionis. 872. Haec autem solutio. explicatio impugnatur. Nam ad nistentum illius articuli necessum est verificari qd simul cum scientia compatiatur altera cognitio, quae in exercitio utatur medio probabili ad attingendam verti tem. Et ratio est, quia D Thomas ad verificandum quod in Christo sint duae scientiae altera Beata, altera infusa de eisdem rebus, taut ista aliam sequatur is ab illa confirmetur,adducit illud exemis plum de cognitione per medium probabile,quae remanet cum stleistia,quasi consequens ipsam scientiam, sed in Christo domino simul fuerunt scientia eat , scientia infusa ita ut utraque In exercitio uteretur suo proprio medio, cui innitebatur ad cogo scenda eadem obiecta ; ergo, ut exemplum esset ad intentum, debet intelligit. Thomas, ita quod simul eum scientia maneat aliqua cognitio utens in exercitio illo medio probabili AE cum istae duae cognitiones ita se habeant,ut una sit dispositio ad alteram , veD.Thom docui optim dintelliingetur quomodo antecedat, ct te.
454쪽
tia insuci in christis resinitu in
873. Secundo dicunt alij quod D. rhom solum intendit docere quod ducitientestientia, inanee cogniti per syllogisnuidialecticum, non sub formalitates opinionis,ut με supponebatur ad scientiam ut dispositio idoliam, ii muri inodi non compatitur e , scientia , mari tamen subiaqtione cognitionis per mediu probabile ita ut illa prima cognitio opin liva, μη asuecessit vidisposui amittatur, subsequatu alia per is elicitaseim scie-tia , quae cognitio dicitur proba bilis, mon pertingens ad perse-fectionem scientiat. Ita explicant
testimonium,ut videre est in Col- Iegio discat ubi supra relato,&in aliis Tltomistis,cui explicationi libenter adhaereo,ut cohormio. ri mentiae intento in Thouis in illo articulo. 87 . Secundum testimonium
D. Tliomae desumitur ex I. 2.q.67.
Me in conpore ubi expresse docet, cognitio per medium pro- habile, per medium demonstrativum differunt secundum per se ctum &imperfectu ex parte me
dii, deindi subdi Similiter etiam impossibile estini cognitio perfecta , impersina ex parte
medit,conueniant in uno medio; sed nihil prohibet quin conueniant in imo obiecto, in uno subiecto a potest. n.unus homo cognoscere eadem c5clusionem per medium probabile, domostratiuum G Ecce quomodo de eadeconclusione potest intellectus habere cognitionem permedi pro . babile,quae e cognitio opinatiua,
a Salioni sicut. ad praecedens testimonium, D. Thom loqui de cognitione illa reflexa , qua eo.
eisinoscitur probabilitas inedii
non autem de alia qua in edi ercitio utatur tali medio. At D Tho. docet in eodena subiecto, Sc respectu eiusdem obiecti polla inueni ri illas duas cognitiones,non aliata nisi quia solum disserunt penes perseetum,&imperfectum ea parieti ediai non ex parte subie cti, vel obietii, conter loquitur de ipsis cognitionibus, prout ii exercitio vilitur illis diuersis me .diss .Quapropter aliter dicendu est ,&est valde notandumq D. Tlio aliter loquitur de cognitio
m per mediunt probabile in de opinione, na' de illa docuites, cere imperfectione ex parte me dii 4 de ista asseruit dicere im-zrfinionena ex parte subiecti ac rudi ndum est quod cognitio per medium probabile poteuco
pati,in defacto compatitur cum scientia, non autem opinio. Sed
inquires in quo differat opinio a cognitione per medium probabia
nionen secum afferre imper e ctionem ex parte subiecti repugnantem cum scientia cognitio
auteni' medium probabile sonium dicit impersectionem ex in
te medii, nec communicatur biecto, eo quod est incapax illius,
cqm alias perfecte attingat illus obiectum per aliud medium d monstrativum Asia testimoni solent adduci quae ex dictis facilem solutionem habent , si attendatur, quod non est ide , in mo- doloquendi D. Thomae, opinio.
455쪽
ν1s Arguitura. eontra I .con. Nam falsum est dicere quod actus scientiae,& opiniosus asserant in
subiecto ergo lanianientum in clusionis est nullum .Probatur an . recedens Nam effectus scientiet est et dere intellectum certum ,
u opinionis est reddere intelle. cium incertum , obscurὰ attin. Mntem idem obiectum ex vi alteri media,nient , opst ii stareobabilisa sed praedicti effectus
Isiderantur,in proueniunt ex diuersis causis Pergo non sunt in.
composibiles in eodem subiecto; valet immasm tuis, quia in composibilitas oritur ex oppositione, oppositio non inuenitvrinis sit respectu eiusde subiecti subeasem formalitat*em si tales Aversi sinus prouenuini eo di, versis mediis, seu causis, non diacumo positionem raciosequet, ter nec incomposibilitatem.Conis
Ermatur hoc. am oppossitio illa quae est in tactum mentiae, cor inionis, vel est priuatiua,&eω tradictoria,vel tantum contraria;
Hoc secundum non susticita namatius contrarii circa idem obiectum mssunt rei triri in eade potentia. v. g. in voluntate possunteist motus gaudii, &tristitia cir. caidem obiectum , cita conti
git in Christo in respectu fugias sionis Maro non Misit opposi
tio contraria , ut simul no possinteo illi duo actus. Primum aute,nem inuod fit oppositio priva-em,aut contradHoria non γ' indici. Nam inusissi sunt so
mae positivae,& inferunt in interuimu effectus sitiuos Certituis
tia is obseuritas sinit effectae positivi ex quibus alii consequianuum ergo talis oppositio non est primitu Mine contradictorii, cunaec verseturi ervist,ac non essiu
non inter extrema politiva. 876. Ad hoc argumentu inres. pondeo negando alis . Ad cuius
probationem respond ex dictis probando cone ει quod si effectus inter se afferunt oppositionem,&incomposibilitatem, a.
rum interest quod proueniant ex diuersis causis inamoenotae omtiine Mas. Ioa. S. Titoma, semis per huiusmodi effectus oppositi miti composibiles prouentu ut ex diuersis caum , tamen non
miser compatiumst in eodem ιubiecto in imitur atten 'endum
ad naturam ipsorum effectuum, quod si ex se dicunt oppositionempectu subiecti,non comPatientii sinis .m-quam quod Vedicebamus , etiam ipsa media quae actus ipsi respiciunt dicunt inter se oppositionem in ordine ad moliendum simul eundem intellectum , ut eidem veritatia statiatur . ac proinde oppositio actuum ex os sitione mediora descendit. 877. Ad confirmationem di. i. quo druic dato oppositionem illam actuum esse purEcon. trariam, optim4 infertur illos noposse compati saltim ex natura rei attenta lege ordinaria, iuxta quam contraria ab eodem Q. bie Mutuo se expellunt, quid . quid sit in ordine ad potentiam absolutam. Nec obstat exemplum de actibiis voluntatis,nam si sunt contrarisnullatorus com patiun turrespectu eiusdem obiecti, at ita gaudium, Qtristitia in Chra
456쪽
bant . Nam Cliristus respiciens
suam paIsionem , ut bonum commune,gaudebat;& illam considerans, ut malum naturae , tristabatur, ac proinde licet gaudium,in tristitia tendant in idem obiectumaterial quod est mors tamen
obiectum formale gaudi est bonitas,in formale obicetum tristitis est malitia . In nostro autem casu supponimus elle eandem ve. ritatem obiectivam , quae debet attingi per utrumque actum scie-tiae, opinionis in ideo simulat. tingi non valet. Secundo respondeo praedictos actus inferre ex parte subiecti effictus contradictorie in priuatiue oppositos seu, ut melius, et clarius dicam, tales actus exigere necetiario ex parte subiecti contradictoriam et prauatiuam oppositionem , et ideo docuit D. Tliomas I 2 q. 67. ar. 3.quod scientia, et opinio dita ferunt secundum perfectum , et Imper Rictum . Et est sensus quod scientia constituit subiectum perfectum, last, persccte attingens obiectum. Opinio autem, cum sit imperfecta cognitio, exigit subiectum esse imperfectum, et carens prsdicta perfectione, et ita requi. runt effectus contradictori , tyriuatiue oppositos in subiecto, nempe esse perfectum, et non esse
persectum, idest, clare, et non clare, certo, Et non certo attingere
obieetum, cumque praedicti effectus in eodem subiecto respinctu
eiusdem veritatis sint est contradictoria oppositio et priuatiua a ideoq; non compatiuntur. Itaque
actus ipsi sunt forma positiuae compatitur autem ipsos exigere in subiecto priuatiuam oppositionem, et propter hanc non coin
tiuntur, nou solum ex natura rei, sed etiam de potentia Dei a soluta. uando vero imperfectio, vel persectio actuum attenditur solum ex parte medit, ut dicebamus descietia, et cognitione per medium probabile, tunc oppotatio non est respectu sit biecti , sed medii et Ita non procedunt petidem medium,quia respectu illius est oppositio, possunt a me reperiri in eodem subiecto per diuersa media, quia oppositio non est re pectu subiecti . Itaque concludo incompossibilitatem actu attea direspectu illius , ad quod comparantur ut perfectum, et imperfectum, et ex illo oritur opivsitio, quapropter si comparantur, ut perfectum,et imperfectum reia
pectu eiusdem obiecti vel medii.
non compatiuntur in ordiue ad idem obiectum, vel medium , et eodem pacto si se habent, vise fectum, et imperfectum respectu subiecti, non compatiutur in eodem subiecto, et haec est expressumens D. Thomae loco allegato ex I a. in quo fundatur totus discursus huius conferentiae.
guttur. Nam actus scienti et fiadei ita opponuntur, imo magis, quam actus scientiae, et opinionis; sed actus scientie, et fideic,
patiuntur in phylosopho fidelicirca hancinitatem. Deus est,=quam demonstrative cognoscit et simul credit per fidem ergo possunt compati actus scientiae e opinionis circa idem obiectum. Maior septunitur, et minor Pr batur . et quidem Playlosophum attingere demostrative illam veritatem, ut certum supponimus; quod autem simul credat illam per fidem diuinam , probatur. r.
457쪽
Deum quia est, inquirentibus se remunerator sit. Ubi existentia Dei astruitur , ut veritas ab omnibus fidelibus necetario credenda, a qua obligatione Phylo. sophi excusari non debent. 37s. Si autem dicas quod D. Traulus debet intelligi de existentia Dei , ut est author , finis supernaturalis , quam, diuina
omnes tenentur credere, non au
tem cie existentia Dei , ut est author,4 finis naturalis,quam non est nece rium omnibus credere. - eontra obiicit pater Suarra disp. 3.de fide sectos primo ex ipsis verbis Pauli Nam Deum esse
non fignificat eis supernaturaliis ter, aut habere alia supernatura.
ita attribuo, sed significat simpli interlabstantiam Dei existere, Mita intelligunt praedicta verba co. muniter Patres, Chrisost Theodoretus inclianasius, alii Grae.
et . Et sanEquod oporteae vii.
quid supernaturale credere expli. cuit paulus in verbis sequentibus addens c linquerentibus sere. munerator ii nanx lueeremune ratio supernaturalisest, de illa loquitur in 'aulus in illo capite eum dicit Patres antiquos per fidem aspexisse in remunerati neni,& ita intelligunto. Α- mus, dei Thomas ergo praedi
cta explicatio admittenda nivies .
Seeundo obiicit P. uritata, disp. 3o. de fideiecta.sub Lect. a. S., odi explicatione sequi intentum argumenti. Nam iuxta illam phylosophus fidelisper demonstrationem cognoscit existentiam Deis sidam se,idest.
existentiam istim sine dependestia ab alio; ui mr fictui co
ve est author,& finis supernaturatis.&credit ill/m eis a se, sitie dependentia ab alio I ergo demon stratio, fides circa idem obiectum versantur. Patet consequentia. Nam eadem est existentia Dei authoris,in finis naturalis,ac ipsius aut ris,& finis supernatura lis licet per fidem cognoscaturcum connotatione adesse a supernaturales,&ii demonstrationem clim con notatione ad enfectus naturales tamen haec diue
δε connotatio non tollit quominus eaden sit existentia eo dum se, quae attingitur in utroque casu; ergo ex tali explicatione se. quieti intentum argumenti.
88r Probatur. M illa minoe principalis argumenti . Nam si Pitylosophus fidelis sincrederet fide diuina talem veritatem essu peioris conditionis quam fidelis rustieusci sed ioc dicendunt non est, cum honestista, de laudabile
studium scientiarum, quo medio fidelis aisequitur scientiam illius veritatis non versat in detrimenis
rum illius; ergo dicendum est ipsum attingere praedi in verit tem per fidem diiunam . probatur maior; tum quia non habet moristum fidei, sicut habet rusticus a a fidei circa talem veritatem . Tum quia non ita certo attingeret illam veritatem sicut rusticus nam iste illani attingit per actum fidei diuinae, ille autem peractum seimine naturalis, certitudo aues illa hancexcedit, ut siuppono, et
go esset peioris conditionis. sufficit recurrere ad certitudinem habitualem prouenientem ex habitii fidei, qui manet in Phylosopho , licet non eliciae inum Non,inquam,sumcit. Nam ii
458쪽
hahituali certitudine admilia, adlluc Philosoplius exceditur in certitudine actuali proueniente exactu fidei elicito a rustico, quem non valet elicere lillosophus ac proinde ex hac parte relinquitur peioris conditionis tam incertitudine, quam in aerito. Si autem dicas actum illum scientificum ex vi demonstrationis elicitum participare certitudinem supernaturalem fidei ex eo quod est elicitus a phylosopho habente fidem. In contra est . Nam in tali philosopho inuenitur habitus fidei ita impeditus ut non possit prorum iκ re in actum circa talent veritatem, ut modo suppono, ergo non potest communicare
stliquam certitudincm actu illi scientifico si quidem prςdicta comunicatio debet fieri mediante ali luo adiu secundo qui in praesenti non assignabitur in fide, sed solus habitus , ipse nullatenus operans perseuerat , ergo talis participatio certitudinis absque
881 Ad hoc argumentum quod tangi dificultatem Theo .
logica, breuiter respondeo, concessa maiori, negando minorem.
Ad primam probationem optima est explicatio testimonii D. p illi , quam docuit D. Thoinas
explicans praedictum caput I r. ad Maebreos ecl. a. '. Iq.de veritateart.9 ubi proposuit octauum argumentum silc s Deum esse unum Ponitur inter credibilia, sed hoe se monstrative probatur a phylosophis ergo de eode potesse fides, ct scientia Ecce argumentum .in
cuius solutione insistimus . Cui res indet fiet Tho. Dicendum od Deum esse unu prouidem stratu,non dicitur articul*τ fidei,
sed praesumsitu ad articulos.&c.
sed unitas diuinae essentiae talis qualis ponitur a fidelibnscia omnipotentia. omni uirouidelia,Naliis huismodi,quae probarino
possunt, articulum costituit. Jacince solutione nostram. Ad. I. huius
impugnationem dico quod qua-uis verba illa videantur absoluto significare existentiam Dei, tameexplicari debent iuxta subiectam materiam , se sunt intelligendi Patres, quando loquuntur de fide circa Dei existentiam. Et non sollini explicuit D. Paulus aliquid supernaturale de Deo credenduna dicens quod sit remunerator, sed etiam dicens ipsum esse, idcir
ulis verbis distinxit duo prima principia fidei in quibus continentur implieit,omas mysteria
supernaturalia fidei. d. a. impurmatione respondeo esse duas vera tales valde diuersas quod Deus , ut author,is finis naturalis existat,&quod i rivi finis Wauilior sui renaturalis existat, qua uis idem Deus fit finis naturalis , di supernaturalis,tame distinguu-tur ratione ratiocinata cum fundamento in re viae duae rationes ex parte ipsius Dei di similiter en parrea,tius existentiae, di hoc suta
fietrivi sint diuersae veritates, ac
proinde possit una attingi demostratiuE,Et altera per fidem duae
s autem connotatio infert prindictam disinctionem ., confe- enter insere distitissam verit 883. Ada probationem resin ponde negando maiorem Ee ad. I. probationem et de Phylosophum consequi merisum fis dei, etiam si non eliciat actura deicirca illam ver tim, π,b Corale
459쪽
quod habeat animi Draeparatio, . nec ad illam eredendam, si ros,
aliqui dicunt Phylosophum aliis quo modo xcedere rusticum ex eo quod simul cum liabituali cer, titudine fidei, habet certitudine timidentiam illius veritatis, li-αet excedatura rustico quantum ad illam actualem certitudinem
fidei, in quo nullum reputant in conueniens necem hoc sequitur
sudium vergere in detrimentum, cum ex illo consequantur praedi- .mmeuidentiam, quam non habet rusticus. Quae solutio prob est Nihilominus est muleo
solutione ibidem data, Quam om ei me defendit M. I . Sancio Thonis.q. 16 logicae artic. .ad.2.
ad cuius intelligetiam nota quod vides influit certitudinem ii illa adum scientificum uo per actu aliquem crededi, sed mediis aliis actibus, qui non sunt actus elicitim, illa,sed sunt essectus illius Na fidelis habet duo iudicia, qua di-xutur effectus fidei, alterqm, uni icat omnem eritatem perti
mentem ad fidem , certissimam esse, 'uximἡ excedereincertω sudine omnem aliam veritatem
naturalem alterum iudicium est, quo iudic illac veritatem, Deus, contineri sub veritatibus pertiuientibus ad fidem Ggitin fide- .h hiui Flamedito iudicia firnuus ad irra illium uati, quim si illasso haberet,in ideo quandocia ei achium demiavim mirum, talis partiei pat certisudismni . iam repulantatam in illis Mummus iudicias, o eum certitudo illa
pertineat ad fidem . consequens est ut haheat tertitudinem fidei
ravi modus incipi di cutit hnem explicatur ex dectrina Diui Thomae r. p. q. r ω artiti ubi Me modum quo angeli instri
res perficiuntur in sui cognitionea superioribus, hoc enim non aliisur fient ii mediante propositione repraesentatione obiecit iuumsenati,4 sic contingit innostroc si Contra istum modum expli- eandi hane certitudinem aliqua obi jciuntur praecipue a Patre a-rez,qul,quia non sunt huius ioci, omitto a cuia ex dictis facilen solutionem habent. Constat ergo ad impugnationem supra posita, per quem actum fides influat certitudinem re . Quarto principaliteraris
guttur contra con a Nam inter ipsos habitus scientiae, opinionis noeshoppositi aliqua,ratione cuius sint in compossibiles in eodem subiecto, maximὰ in ordiane ad potentiam Dei absolutatii
ergo in c. probatur antecedens.
Nam oppositio, que poterat elis, est ratione euidentiae vi obscuritatis,certitudinis, 3 formidinis; red haec oppositio non exercetur in habitibus sed in actibus, nam quadii habitos silantie non exit anabum non acie certitudinem Seuidentiam dem obiecto , de quadia opinio non it in actum. Non causat obscuritatem, & forinmidinem ergo in ipsis liabitibus nulla exercetur oppositio , quae
rM in ordine ad potentiam Dei absolutam Nec valet si dicas sui
ficere quod ipsi habitus oresne tu per se ad actua , inter quos
exercetur talis oppositio, ut etiam inter se opponantur. Non unqua, valet. Nam si inter ipsos habitus non exercetur ἔδε Primitio, no
460쪽
Mi inrerest,mθd inter actus exemceatur incompossibilitas enim est inter illa extrema , interque exercetur oppositio. Et sane non videtur inconueniens quod idem intestinus sit orinae inciriatiis adactum scientificum,in proxi-m e inclinatus ad actum opinatiuum , siquidem actus primus ad duos actus secundos oppositos eiiciendos , vel recipiem in non simu . sed pro diuersis temporibus .multoties inuenitur;ergo Oppositio ipsa actuum infert latum in compossibilitatem ii sorum,dcnon habituum , qui se habent per modum inclinationis , acius 88s. Confirmatur hoc. Nam ita de facto contingit in raptu D. Pauli, in quo dum elata vidit di.
uinam essentiam non amisit ha-b itum fidei, ut expresse docet D. Thomas 2. . . Is art. 3. adiditante habuκ lnmen gloriae habituale . quod es mincipium ii. tius risionis cur ergo simul
erat D. Paulus inclinatus ad actu obscurun elicienduin perfidem,
ad actum clarum , quem actu eliciebat per lumen gloriae ergo innostro eas potiori iure potest
intellectus habere illas duas in is clinationes , seu duos actus primos ,qui minus opponuntur, qui iumen gloriae,& habitin fidei . Si autem dicas actum illum visionis elarae fuisse elicitum sine habitu,
eo quod non habuit statum peris manentiae, filiise auten elicitum
medianteauxilio, idest,qualitate transeunte supplente vicemhabrutus . In contra est. Nam D. Thomas dista I s.ar ad .3 expresid. ait. Quod diuina essentia videri non potest nisi per i mei gloriae
ter potest participari in m odos modum forme immanentis & sic Beatosfacit Sactos in Patria; alio modo per modum cuiusdam formae transeuntis, de hoeano immen illud fuit in Paulo J tamen absolutὰ docet lumen gloriae habituale fuisse illi in raptu com nicatum , licet non per odum forma permanditiis . noscit. tis; qui diuersus modus communicationis non tollit ipsam substantiam luminis ergo falsum est dicere ibi no fuisse iunio gloriae,
om habitus. 886. dioe argumentum quo conuincitur Mag. Arauio, ut
affirmet habitus scientiae &fidei posse compati de potentia absoluta , respondeo ex ipsius doctrina , quam alibi tradidit quodetifiinter issos habitus scietiae, o Pinionis exercetur propria oppositioin suo ordine simili, oppo
tioni . quae exercetur inter ipsos actus. Nam habitus scientis constituit subiectum periectum habG tualiter, e habitus opinionis re-
miris obiectum carere tali per ve ipsum possit consti-rirere imperfectum habitualiter quapropter disserunt ex parte subiecti penes perfectum, impe aut liliabitualiter, sicut, ει ipsi actus penes perlactum, imper fectum, aliter ex parte subi cti Wsicut propter hanc rationem actus sunt incomposibiles
ut dicebanius , ita etiam habitus sunt ineompoὴbiles, eadem potentia absoluta inspecta . Et ad ultimum ibi additum respondeo