Virgilii Malvezzi marchionis tyrannvs, ejusque arcana in vita Tarqvinii svperbi repræsentata latinitate donavit Iohannes Krvvs I.F

131쪽

fluxuum , sed ipsarum rerum imputare oportet Actiones ab autoribus suis non in momento, ut, si mavis in instantii Laestantur.

gendi facultas prius est disponenda ex illa vero dispositione non

elucet velitas effectorum, cum incognita adhuc sit virtus causarum. Homines revera non intelligunt casus rerum humanarum dum enim rationem consulunt, vel docte disputant, rerum naturalium coelestium operationum curam abjiciunt. Digna nostra temeritate poena. Subinde intellectum de rationem consulimus ad rem aliquam assequendam , quo tamen intellectus non potest penetrare, imo nec audet aliquid intellectus, nisi prius a natura impulsus. Naturae autem motus inexspectati sunt;

accidunt, dum de illis nulla spes, millus sermo est. Ad id, de quo Eo diste-

132쪽

io VIR G. MALVE . disterimus, vix mentem applicamus. Et praeter exspectationem bonum illud est, de quo ante dii sertatio instituta non fuit. Hinc sepissiuiae fit, ut vetulae ex improviso bene consulant, ut in- sentes vel alii stolidi mortales divinent. Et hoc illi coelo, non rationi acceptum referunt. Tarquinius Delphos ad oraculi Ditum uruntem filios suos mittit. His comes additus L. Iumita Brutus, Tarquinia sorore regis natim. unc post fratrem interfectum non tantum vivum reliquerat, sed etiam propters utitiam quam ex nidi ria mulabat, liis suis comitem adjunxerat. Saepe scelerati homines labuntur, Deo non permittente, Ut extreme mali fiant alias enim hoc universum corrueret. Rarissime tamen contingit, ut mortales ne- Quam cum timore Dei infamiae metum

133쪽

metum deponant. Nullum pene vitium exstat, quo se non inquinarent , nisi desiderio cohonestandi scelera jam tum patrata detinerentur. Interim mali esse volunt, loni videri, dc tamen ad

meliora se non componunt, nedum evadunt meliores. Quantumcunque aliquis a rectae rationis tramite deflexerit, nunquam cupidinem gloriae deponit. Nemadmodum ille, qui totus per insaniam delirat, credit , malum esse bonum sit illi, qui alias actionum differentias ignorant,praeterquam magnitudinem earum c exiguitatem quaerunt aliquando sibi magnam infamiam, ut ejus beneficiona agnam famam consequi possint. Brutus bene sciens, sub Tyranno in qmilia re aeque magnam ac in contemtu positam esset cimtatem, esse celebre novi H ou minus perisui expositum, ε 3 quali

134쪽

quam infame, in jureo sapientia ni- hil bi praesidii collocavit, ad stulti uiam confugit, ct eo feliciori successu

soliditatem mulabat,quia ingenium qu ad melancholiam erat proclipe; hinc regi hi reliqui fecit, quod cou- cupisceret, hi in animo, quod ti

c meret.

Melancholici referunt ex parte insanos ubi otiantur, vere insaniunt,ac pene dixerim, brutorum

instar se habent; sed ubi occupati sunt, ipsos pro sapientissimis mortalium reputo, imo pro iis, qui bella cum ipsa sapientia gerunt Sol melancholia in Bruto dominabatur: δ quemadmodum unica nubes coelestium luminum principem Solem,ita atra bilis hic obscurabat omnes artes, d maxima consilia eludebat. Quivis alius non melancholicus, aut non dil-

tulisset tamdiu vindictam, aut

135쪽

TYRANNUS IOeam statim ex animo depositisset. Quemadmodum diuturnus unius cibi usus naturalem corporiScon- stitutionem mutat ita diuturna simulatio hominis animum aliter, quam a natura curimitus fuit, constituere potest. Vsus enim de consuetudo hoc praestare potest, ut quod naturale non est, inter naturalia numeretur.

Illa melancholia, quae non ex est vel spuma , sed flos sanguinis, heroes producit coniuncta cum stoliditate ad maxima quaevis homines admovet Foris nullius rei potest esse ignara , intus Se in sese omnem sapientiae vim reconditam habet. Magna pars sapientiae est, sub Tyranno stultitiam simulare. Nec minima illa ars est, quae artem po test occultare quippe arduum quam maxime est sapientem se

136쪽

stolidum posse exhibere nisi

hoc obstaret quod post unam modo actionen larva deponatur, nulla relicta occasione eam denuo induendi, illa agendi ratio valde tuta esset Brutus in hac re summus artifex rei notitiam cum eventa conjungebat; aperuit suo tempore, quando Tyrannus esset expellendus Larvam deponit ultima scena qua conspecta quivis ipsi applauditi spectatur enim hoc non nisi in fine fabulae. Tyranni minus tuti sunt ab iis hominibus, qui quaevis simulant, quam qui libere dc syncere proloquuntur illi in quavis injuria, qua

assiciuntur , innocentes pronunciantur hi post acceptam injuriam occasionem quaerunt illam vindicandi Principi non minus exitium intentant subdoli , quam audaces aeque adulatio ac liber

137쪽

tas Principem praecipitat. Nun quam satis laudandus ille it quod sentit de Tyranno, scripto relinquir i quippe timore libertatis ac odio adulationis adactus Forsan non minus bene scripsisset, si di cistet odisse se libertatem dc adulatio ne meti mere. accedatu Regis tu cum Bruto ad qOraculum. Persectis patris mandatis, sciscitantur, ad qliem eorum regnum est irenturum. Exspecu vocem red. ς ditam audiverunt nperium sium- qmum Roma habitarum esse, qui pri- 1nvi illorum osculum matri tulerit. Tarquinii rem summa ope taceri ,- ςbent, ct intersie uter prior, qlium Ro- ς viam rediisset, matri osculum daret, μsorti permittunt Brutiis, cui optime Vconflabat, oraculum nunquam plane ς

ex vero ed semper ambigue re pon- μdere, velut prolapsus cecidis et te; - ramosculo contigit.

138쪽

1os VIRO MALVETTITantium abest, ut diabolus sciat futura praedicit tantum quae sunt eventura. Enina vero postquam dixit, quaerit curatque , ut ita fiant. Duna enim hominem in superstitionem inducit, eum Deo committit, qui animadvertat in illam impietatem. Si quod Astrologorum divinationibus eventus aliquando respondeant diaboli illud opus est , non stellarum Eaenii temeritate Deum nostrum offendimus,ut permittat fieri, quae superstitiose voluimus divinare.

Cupidine sciendi res futuras agi tari, nihil aliud est, quam velle esse instar Dei quod primorum nostri

Omnium parentum desiderium secutum fuit peccatum primaevum. Futura qui praedicit, temerarius est ac ferox qui scire avet , anus.

Sunt, qui modum praescribunt qui bonorum participes reddi quea

mus,

139쪽

sed s e contingit, ut, dum quae rimus, perdanivis bonum, de dum fugimus, malum inveniamus. Tales solum credunt quod concupiscunt, iis invenerint quod desiderarunt, nihil amplius illius modi rerum credunt. Ita ducuntur praesente ambitione desinani spe futurae magnitudinis. Reditum inde Romam cum respon-ς fione, ubi patrem inveniunt adversus MIRutulos bellum parantem, Ardeam μillius gentis urbem obsidione munitio- snibusque pressam. Hoc agebat Tarquinius , uti post M a Jam exhaustus magnificentia pu- ςblicorum operum , Rutulorum opi- bus ditari, tum praeda animos popu- larium delinire. Nondum enim sibi ,

satisfactum pro servilibita uis mi in

villariis conquerebantur , nec tali

140쪽

,,cloacam, quam seipsos exhau isse.

Erarium, per magnificentiam exhaustum, per scelera instaurat. Felices de securas illas civitates

quidam dixere Philosophi, quae

essent egenae Nimirum hoc volebant, uti propter illam indigentiam procul ab omni invidia essent remotae quae nunquam facilius evitari potest, quam si sors nostra digna commiseratione videatur. Praestat tamen locupletem esse quam egere. Divitiae remitti possunt, non potest aeque paupertas. Nihil magis exitio urbi opulentae est, quam propria felicitas, cui nullus non invidet. Hae sunt illae ipsae res, quas prisci Philosophi tantopere contemnunt; hae in schola luctum , sed extra eam de in com-nauni de publica vita risum excitant Opc cupidinem quidem sui producunt, sed simul coliferiunt ad