De verborum mutuatorum et peregrinorum apud Ciceronem usu et compensatione, [microform]..

1쪽

AS partis the Foundations os,estern Civiligation Preservation Ρroject

Funded by the

Reproductions may noti made ithout permission from

Columbia Universit Library

3쪽

DE VERBORUM MUTUATORUM ET PEREGRINORUM APUD

PLACE:

4쪽

COLUMBI UNIVEISIT LIBRARIES PRESERVATION DEPARI MENT

BIBLIO GRAPHIC MICROFORM ARCET

Origina Materia a Filme Existin Bibliographic Record

5쪽

Contimo ter

l. 4

2.22.0

6쪽

P. Bonno inclerbauer, O S. B.,

7쪽

pars altera.

Quoniali de verboruni in uiuato runt et peregrinorum apud Cicerone ui usu distilitavimus, uberrinius restat locus de ea ratione, qua ui secutus est Cicero in verbis lienis eoiuliensundis vel interpretandis illinc autem irae ei liue si ultum e en iluaestione in-VeStiganda tuto redundaturum, ut i suam bene meruerit de lingua Latina, mulio harius, illam e lini te iri Ore, ni liarent.

Ac irimum illi idem, quia ilis Ciuero do ea re constituerit rationes, breviter Xl ontimus in lirimis mirum Sse Videtur, quam niuitis locis, qu0d 03 a nomina fabrile tur, se X tuset unde et nova verba disiicillime tunc esse ii oliata Pollis itur et prope nimia diligent in eum studuisse sermonis sinueritati. r. 62, 211 , , neque enim esSeci ossunt rebus ignotis nota noni ina, Sed eum Verba aut suavitatis aut in olline ausa transferre soleantius, in omnibus hocst artibus, ut cum id alitiessandum sit, is lod iropter rerum ignorationem lisarum nullum habuerit ante iii uten, necessitas cogat aut noVum sacere verbum aut a simili mutuari. d 1, 17, 44

inauditum verbum , sutilitasse tentavit, neu ddit sedabitis en ini, ut in rebus inusitatis, luod Graeei lis suetunt, a quibus haec tamdiu truetantur, utamur verbis interdum inauditis. paulo post T 2T: faeiemus enim traetando usitatius h0e verbii ui)et tritius. in. 3, 15, 1 Catonem hae saei diuentem: illud,

quod Zeno io , Isidi υν 0mina Vit, cum uteretur in lingua opiosa

8쪽

faetis tamen nominibus ac novis, quod nobis in hae inopi lingua

is n. 3, 2, 5 , , Qui idSi in ea lingua, quam plerique uberiorem putant, concessum est, ut oetissimi homines de rebus non per 'ns alis inusitatis verbis uterentur: quanto id nobis magis est concedendum, qui ea nunc primum audemus attingere 3 Ac post 1, 7, 2b:

haut OV Sunt rerum OVarum facienda nomina aut X aliis transferenda .... tu Vero, in illam, Varro, bene etiam meriturus mihi videris de tuis ivibus, Si 0 non modo copia rerum ad Xeris, Sed etiam Verborum. Audebimus ergo novi Verbi uti . . . Si nece S Seerit quantum ea re omnibus Se praestitisse confideret, non Semel ieero est professus es. Λe post 1, i, 2 l. modo allatum,

ubi etsi de Varrone id diei fingit, tamen erilisum certe Significat et de r. 1, 34, Bb Quibus Gine eis ortitionibus te elis hoc

adsequebar, ut, cum ea, quae legeram Ginece, Latine redderem, non solum optimis verbis uterer et tamen Νitatis, Sed etiam e X primerem is laedam verba imitando, quae OVa OStri essent, dummodo essent idonen. ,ed Cicero pinni quam exercitationibus plurimis bene paratus

ad phil0sophiam Graecam Latinis litteris illustrandam aedessit,

tamen, ut erat Orator, multo minus accuratam et e Xquisitum lilii losophiae subtilitatem, quam orationi elegantiam est Secutus. Itaque duas leges hae in re et ipse praescripsit et diligenter observavit,

quarum prior est, ut re plane intellegatur quare Saepe unum verbum lilii rilius Lutinis est interpretatus, ita ut verbum Graecum eXphia uiret tius quam ian Sseri et sin. 3, 4, 14 se unum istud, quod honestum ali pelias, rectum, laudabile, decorum, erit enim notius, quale sit, hiribus notatum oeabulis idem de elini antibus. ibit. 1 A: si Zenoni lieuit, eum rem aliquam invenisset inusitatam, inauditum quoi lue ei rei nomen imponere, cur non licent Catoni γNec tamen exprimi verbum e verbo necesse erit, ut interpretes

indiserti solent, eum sit verbum, quod deui declaret, magis usitatum equidem soleo etiam, quod uno Graeci, Si aliter non possum, idem pluribus verbis eXponere. bd. 6, 2 , , re intellecta in verborum usu uelles esse debemus Top. 8, 35: Si intellegitur, quid significetur, minus laborandum est de nomine.

eis Opt gen 14 nec conVerti ut interpres, Sed ut orator, en -

tentiis iisdem et earum Ormis tamquam figuris, verbis ad nostram

consuetudinem alitis, in quibus non Verbum pro Verbo neceSSe habui reddere, sed genus omne Verborum Vimque SerVaVi. Norma alier: en St, ut Verborum SuaVitatem Studiose quaerat quare a Verba, quae a dicendi consuetudine magis aliena esse videbantur, aut Omnino releuit aut eum ad rem accuratius significandam prorSu nec SSaria erant, multis Verbi eXcusavit Top. 7 30: 10rmae Sunt, qua Graeci ii Ea Vocant: 0Stri ... peetes alipellant

non pessime id qui deni, sed inutiliter ad mutandos asus in dicendo. Nolim enim, ne si Latine is uidem dici iussit, Specierum et Spe ciebus dicere . . . at formis et formarum Velim. Cum autem utroque verbo idem significetur, comm0ditatem in dicendo non arbitror neglegendam. ibid. 8, 35 sequam Graeeitii si γλor ceu Deant, id est Verbum e Verbo veriloquium nos autem laeti in v eam i nim sciet i S a paci es iii uni S genus hoc notationem appellamus ibid 27, 2: tertia, quam vi Smolestum hoc nomen sit, iuridie talis vocetur. tu. 4, 26, 72: Graece reor Is era, Latine autem producta, Sed praeposita aut praecipua malo, tu tolerabilius et mollius. Voeabulum hilualitas nimis quidem durum ei videbatur, sed cum aliud, quod

Signis Paret Graecorum totori ra, liroi Su deeSSet, interdum Sur-liavit longa addita excusatione. s. c. post 1. 7, 27 ista inmus enim traetando usitatius hoc et tritius dii militer in b, b, 17, postquam ituribus verbis Latinis interlire intus Si bat cui livi' addit: se si haec Verba aut minus lilacent aut minus intelleguntur, afa λr il ei appellemus licet. Plerumque ea ipsa Verba, quae cum anXietate quadam fabri eatus est, cum alitissima SSent nil res breViter et accurate declarandas, a tost rioribus philosophis Sunt recepta Saepe etiam, iraesertim ubi Grae una vi bura ipsum non addit, verbum inu Sitatum irimum Xeusat, uni addit: ut ita

dicam, vel similia. Ita lin. 2, 4, 1l: .ut ita diuum indolentia zzz νaλγη Isa) ' Excusationis gratia eiu odi fortitulus addi ipse didit te de r. 3, 41, 165 Atque etiam, hi creare, e paullo durior translatio esse videatur, m0llienda est irae90Sit0Saepe Verbo: ut Si olim M. Catone mortuo, sepul)illum Senatum

9쪽

quis relicturii liceret, nullo durius Sin, ut ita lica in puluilii iii , aliis uanto litius ilis universis rutionibus praemissis, ad disti utatione ui ilis inde verbor lini lieregrinoruni interlir tritione transennius. In linui ero tui te non libroruni serieni, Sed erunt Ordinen sequemur,iluo clarius, tu id tuo tu in genere iii aestiterit Cicero, Ogni Sentur ita auten, ut tenipol uni Serie non neglegatur, ut, quomodo Cicero in interpretandis Graecis proseuerit, io8Sit colligi.

I. Ii i orien rarai Pr n. Inter Omnes constati omnia Os, quae erat eorum natura at 'le indoles, plurimum valuisse aeundiu Ae cum distendi saeuitas ad reipublieae administrationem omnesque aetiones civiles utilissima esse videretur, hane maxime disellilinam dignam esse arbitrabantur, quam usu et Xercitatione perciperent adoles dentes, qui ad rempublieam essent aedessuri. Nilitio minus diutissime Romani satis habebant divium animos capere natiVa quadam atque incondita dicendi gravitate et ab huius artis in ac ratione prorsus erant alieni. Itaque mirum non est rhetori eam ipsalu tota ni deberi Graecis, et consentaneum St Verbo , rhetoriS nunquam Ciceronem signis eure oratorem, sed mugistrum eloquentiae, Velut de r. 1, 18, 84: qui rhetore nominarentur et tui praeeepta distendi tradere ut. 0r. 3, 12 5, 17. J, 31. 13, 42 plurimisque aliis ouis. Interdum huic verbo contemptionis quaedam nota ad spei Sa est, cum nimiSartificiosa quorundam praecepta perstringit. Eodem modo adi. rhetoricHS nun tuam utitur pro . oratoriuS Seml er enim dicit: saeuitas, vis ratoria vel dicendi sed more rhetorico de r. 1, 29, 133. Quamquam vero voeabulum rhetorica modo rhetorica, rum, modo rhetori ea, ne Cieero ipse licere usurparias firmat, quod iam diu tritum esset et si tutum, tamen haud ita multis locis eo nomine utitur, litibus omnibus, ut ilis ait de iuV. 1, b, 6, artificiosa eloquentia significatur. Atque etiani libros, quibus rhetoricae praeeepta traduntur, quae Graece dicunt Ur Τέχναι, Cieero interpretatus est V0 c. artes es inu. 2, 2 4 3 8 de r. 1,

' De Or. 1, 18, 83 ..ho qu08 0 0ratores Vocaremus. Iiihil esse dicebat Mnesarchus nisi qu0sdam operario lingua celeri et exercitata.

10쪽

20 4 in seri litor artis: εχ rorea hoc , Britt. 12, si arte ni et rite celita coli SerilisisSe .lii de ab Aristotele pervulgata erat triuii dicetidi generunt disti lictio: smius iuui tuli, ro/υς dira ara κον Rus cliborti ivum γένυς σν Miso λευε CZ0ν , ycure dum inustrutit tim γενος it δεικι κυν Vel tar πνρι κυν et ἐγκ o Mici ut κυν . Hanc divisionen Cicero assu napsit ab auctore rhetor ad Herenn. 1, 2, 2), eamque, etsi non hine aeuitiata esse Videbatur tamen pleruntque retinuit Sed non Seni per eis deni Verbis, tuae liosteriores Scriptores ut propria Solent Sur lin re, eorum generum nomina interpretatur in v. 1, 6, en Vocat illa, tuae Supra attulimus, inveniuntur. In posterioribus

libris varia nomina usurpat Top. 24, 1 tria sunt genera iudieii, deliberationis, clud/uionis. r. nrt. 20 TU: uitum laudationis est appellatum, deliberationis alterum, tertium iudiciorum 21, 70 primum genus interpretatur laudandi vituperandii pio princi lita. 24, 85:s secundum genus constat e suasione et dissuli Sione Πειραι Dori , a GHρο ινὶ ἰ 28, 98 hiiulationis et suusionis locos. Cui divisi0ui similis est alia partitio or pari 2 , 93 causarum illi aliae, quae ipSae coniiciunt Πρακι trabas , aliae, quae Vim aliqdam ad Onsetendum asserunt itaque illae superiores conscientes Oeentur. Quomodo cum Hermagora a simpli et Aristotelis divisione recesserit, e l. in V. 1 9, 12 coli igitur, ubi quattuor parte generali constitutioni . toto thc, de pia uberius dicendum erit infra) deliberativam, demonstrativam, iuridicialem, neg0tialem suli ponit. De or 2, 0 43 haec genera magis X plicat, suam interli retatur: ea mihi videntur aut in lite orandu aut in missilio dundo esse liosita Nam illud tertium fluod Aristoteles, qui linee maxime illustravit, ad iiiii Xit, etiamsi pus est, tam ei illinus est necessarium. Quidnam 8 tin laudationes id enim video poni genus tertium. rut 83, 287ἐraromo γένος interpretatur: hoe forense concertatorium iudiciale

non tra etaVit genus.

Hoc loco semel moueatur Ciceronem in libris de inventi , ne auctorem lietoricae ad Herennium sedulum saepe multo liberius neque ulla e Xcusatione neque interpretatione Graeca addita uti eiusmodi verbis, ad Graecorum oeabula artis lictori eae propria transferenda, quam in libris posterioribus. E contrario in his plerumque arietatem interpretationum quaerit ac SuaVitatem, ita

ut multa verba, a Cicerone in illis libris usurpata ac postea reiecta, in posteriorum rhetorum Sum abierint. Similiter ebullientiae partes in v. 1. rhetorum On Suetudinem Secutus appellat: inventionem ει ρMi P , disti08itionem ιαξιν , elocutionem crρασιν Vel λεον , memoriam My Mi r , pronuntiationem PItoκρ r . de r. 1 42, 18 has liartes ita Significat: ,eXcogitare, ornare, diSponere, memini S Se agere. Quoniam neu de rhetorica universa disseruimus, de singulis

deindelis locis uberius est disputandum. 2. iri veritior P. Materia ipsa, unde oratio depromitur, Graece dicitur D , hanc Cicero in v. 1, 6, S l. sup allato appellat materium ibid.

dicendi quibus particulis additis v silvae linc vi ira editum On-duni satis suisse Situtum signis eat). f. de r. 2, 15, b illa infinita silva bd. 3, 24, 3 rerum est silva inglia. bd. 30 118.

Materia autem dividitur in quaestioncm et causum in V. 1, 6, 8. Quam distinctionem ab Hermagora assumptam mite rhetores posteriore retinuerunt, Sed tam pinose atque argute ab loquentiae magistris is loeus est perti aetatus, ut Cieero ipse haud raro Graecorum rhetorum doctrinam perverse tutellexerit mi illi ilue in eius libris odi aut alteri inter se discrepent aut nullo prorsus modo recte possint explieari.' N0 Vero, cum non Versemur in arte eius rhetori ea iudicanda, his disii 'ultatibus dirimendis facile pos-Sumii Supersedere in V. 1, 6 8 neque e XeuSatione adiuncta neque Grae eis voeabulis additis simplieiter diuit is Hermagoras oratoris in ateriam in unusam et in quaestionem dividit interpretatur γίσιν ut D:ιόγεσιν). in posterioribus libris eam rem accuratius atque clarius studuit illustrare variis usus interpretationibus Toli. 21, 79:,, quae Stionum duo Sunt genera, alterum infinitum, alterum desinitum definitum est, quod ioci εσιν sarrie es, Oscausam infinitum, quod θεσιν illi apitellant, n0s propositum OSSumu nominare. Atiliaret igitur hoc . propositum, quod bd. 24 90 usurpat ine