Responsio D. archiepiscopi Cameracensis declarationi D. archiepiscopi Parisiensis, D. episcopi Meldensis, & D. episcopi Carnotensis. In librum cui titulus est Explication des maximes des saints

11쪽

Iotato: ipsa etiam attemperamenta vel evidentissima rejiciuntur & contradictiones nuncupantur . qua ratione

sanctissimis quoque libris omne subsidium praecluditur. . Ex his certissimis factis judicare licet de iis quae fidem omnem superarent si absque conscriptis probationibus ea proferrem. Episcopi explicationes saniores & maXime naturales rejecere ut me ad retractationem adigerent. Deinde ubi eorum tribunal subire me nolle , atque ad summum Pontificem confugere animadverterunt , ipsius judicium praematura & in directa censura praevenire non dubitarunt, qua omnium in me odium iniquissimis Sc a libri mei te

tu alienissimis criminationibus concitare conantur. Atque haec sunt extrema ad quae dolentes non antea deven runt quam omnia conati ct experti ut frorernum animum flecterent.

D ECL A RATIO. Ac primum quidem eorumdem

12쪽

articulorum quos praedictus liber

commemorat , ea fuit ratio. Cum apud nos extaret mulier, quae edito

libello, cui titulus , Mor EN CouRT, D pdcc. & alijs ejusmodi t, spatiisque M. f. -ὸ Ss. Quietistarum factionis DuX esse Ca ha- videretur : Ea consultores tres dari sibi postulavit , quorum judicio sta-S ret. His illustrissimus Auctor quartus accessit. Itaque animus fuit eam & D. Π, ejus assecias quibusdam finibus coer- fou te-cere, occupare sitffugia atque ex te tissimis & notissimis fdei Symbolis ipse que oratione Dominica ac scripturarum & sanctae traditionis, Vir . rumque spiritualium dogmatibus, propositiones a Conciliis ac sede Apostolica , vel in se , vel in ipso son- ore damnatas indicare. Hic ergo nostrorum articulorum ac censurarum scopus, haec ratio est. An autem hos articulos, atque censuras praedictus liber extendat & explicet tantum, an vero intervertat , sequentia demon- - strabunt.

REsPONSU M. Ea ut gesta sunt subjiciam. Non. quartus accessi consultor illius do

13쪽

qua Praelati loquuntur illorum censulae particeps haud fui, sed triginta

quatuor articulorum , quos cum eis

composui, quosque in meo libro ita explicuisse mihi videor ut ab iis nullo in capite declinaverim.

DECLARATIO., Imprimis spes Theologica in eo

libro tollitur, eum extra statum gratiae , tum inter perfectos in ipso gratiae s fatu. Extra statum quidem gratiae, cum dicitur ante justificationem amore spei ita amari Deum , ut in eo amore, amor sui, nempe proprij commodi , seu propriae felicitatis , tanquam motivum praecipuum dominetur , ipsique motivo divinae gloriae praevaleat ; unde efficitur ut spes, motivo quippe creato seu commodo proprio nixa , non sit virtus Theologica , sed vitium. RESPONSUM. Cur spei actus cum habituali animae sperantis habitu confunditur φperspicuum est meos quinque amoresese quinque habitus , non quinque/y- actus tapias dixi quintum esse habi

14쪽

Quod de actu dicitam nunquam suit. t. Dixi . & μ . de quibus solis in m7 meo systemate loqui mihi necesse erat

contineri omnes virtutum omnium

distinctos actus. Quis uno actu Omnes illos distinctos actus contineri unquam aflarmavit φ dixi etiam de 3'. amore de quo hic agitur eo includi initium amoris Dei propter ipsum. Juxta irae amor Dei propter ipsimi Caritas est. Atque spei actu includi non potest Calitatis actus, ergo de habita loquor non de actu. Quinque amores mei sunt quinque habitus ut tres j jamores plerorumque Patrum qui ἡ Ψservos, mercenarios, .& suos distingunt D...ut sunt quatuor sancti Bernardi ut Ra. s. amores Richardi a sancto Victore, ancti Thomae, Bellarmini , pluriminiumque aliorum sunt habitus. Hoc s.c i. posito sundamento , objectio in suos L q.: .

Authoies recidit. Volunt ne nullum

esse ante justificationem statum in zquo peccator sperare post i licut , h. .. Deum sibi non piaeferat ' Si hoc ita ii. ρ. sit spem omnem rejiciunt a statu pec- 3 s '.

catorum qui peccatores manent, a

que Duum sibi ipsis non praeserunt,

15쪽

I eo ipso illi Praesules in errorem quem

mihi imputant incidunt. Divinae gloriae motivum procul dubio Caritatis motivum est. Arguunt me quod dixerim motivum illud in statu sperantis peccatoris non adhuc dominari , ergo secundum eos necesse est ut peccator sperare non possit quin limul in ipso illud Caritatis motivum dominetur. Atqui in peccatore

quandiu peccator remanet, non dominatur illud Caritatis motivum : Sc peccator ob id unum remanet peccator quod cupiditas seu amor sui inordinatus in ipso etiamnum praevaleat Caritatis motivo. Ergo secundum hos Episcopos peccator remanens peccator nullum unquam spei actum elicere potest. En evidentissima atque immediata principij in ipsorum declaratione e premi consequentia.

Ego autem qui arbitror in peccatore ante ipsius justificationem nondum dominari illud divinae gloriae motivum, arbitror etiam posse quempiam absque hoc motivo dominante Perare. Hic tres Epistopi agnoscunt

16쪽

proprium commodum esse sui amorem Sc propriae beatitudinis, amor sui, inquiunt, nempe proprij commodi seu propria felicitatis : Atqui status peccatoris status est in quo Caritatis motivum nondum dominatur , & in quo proprium commodum seu amor fui praevalet. Ergo quod a me dictum est , jure dictum est. Atque haec sunt quae ad amoris spei statum pertinent. Quantum adactum spei existimo spei actu non includi dominans Caritatis motivum quod Praelati introducere cuperent, tunc enim justificaret peccatorem. Non etiam eo includitur formalis sui ad Deum praeserentia,tunc enim viti sus foret. At anima eo actu citra ullam comparationem nihil aliud intuetur nisi Deum solum quatenus suum summum est atque unice optabile bonum.

DECLARATIO.

Quo etiam fit, ut ei, licet perpe- Io.ram, applicetur illud axioma sancti Augustini. Quod non provenit eXρ. 7. z. principio Caritatis, provenit ex cupiditate , atque ab amore illo qui sons

sit ac radix omnium vitiorum , eo

tam scilicut quae in nobis Dei ze-

17쪽

I6lantis aemulatio impugnet. RESPONSUM.

Hoc applico axioma statui amoris peccatoris qui sperat , non autem actui ipsitus spei. Ideo Deus aemulatur quod homo se magis quam Deum amet. Hoc loco ut toties Augustinus Caritatem sumpsi pro quolibet etiam naturali boni, ordinis, justitiae amore , qui ordo Deus ipse est implicite cognitus ; cupiditatem autem pro quolibet privato sui amore. Ille nostri amor , ordinis amori, subjici, vel non subjici potest. Cum sejicitur pro bono habendus est , cum non subjicitur, radix est omnium vitiorum. Constat quidem in peccatore qui se magis quam Deum.diligit , hunc sui

amorem omnium vitiorum quibus contaminatur esse radicem. At dixine hunc dominantem nostri amorem influere in supernaturalem peccatoriSactum φ dixi ne hunc amorem in om-.ni actu dominari' Author cujus systema exigit naturalem nostri amorem

qui impς Doto est , licet non sit peccatum , insimulari non potest nullum inter Charitatem Theologicam Vita

18쪽

tutem di vitiosam cupiditatem medium agnoscere. Sed qui ut D. Meldensis Episcopus suam de hoc natu- .rali nostri amore sententiam aperire renuunt, id quamvis scripto polliciti, in animum tibi inducere possunt, ut mihi videntur sibi explicato hac dare opus esse , si extra omnem suspicionem esse velint.

E CLARAT Io. Post justificationem vero in statu

perfecto sive amoris puri inducitur ea spes quae sit quidem in animo , animum L men non moveat ; in qua θὸ quippe amor sit purus, nullo motivo p. . utili timoris aut spei mixtus tan- 6. quam persecta Caritas spem perinde ac timorem seras mittat: ) ita itanima propiij commodi ratione aut

motivo non excitetur: incentivaque p. 33.

proi ij commodi scripturis, traditionibus & Ecclesiae precibus toties inculcata persectis mentibus subtrahantur.

RESPONSUM.

Motivum non jam est motivum, quum voluntatem non movet , id

constat. Sed ubinam dixi voluntin

19쪽

Iῖ:tem motivo, non excitari, & quamvis id etiam dixissem nihil contra me

inde colligi posset. Quippe sub formalis objecti nomine. , dixi quidquid de vi & efficacia motivi dici potest& vocem illam molirum servavi ad exprimendum amoris principium, quo interius movemur. Sed videamus . quae citentur loca. Pagina Ir. Dico anima proprij commodi motivst non jana excitatur pag. 26. Qui puro amore a que usta proprij commodi admixtione diligit, non jam proprij commodi motivo excit ruri pag.33. Tandiu relinquendae sunt an mae in amore puro qui proprij commodi motivum adhuc adjunctum habet quandiu eas gratia in eo sinit, permanere. In omnibus illis locis ab Episcopis citatis. non reperientur quax mihi imputant haec nimirum verba , nullo motivo utili

timoris aut spei mixtus. Ut quid'hanc' vocem utilis quae a me nulli bi rejicitur & cujus. sensum in totius libri mei contextu admitto, interposuere pro voce proprij commodi seu mero narii ' cui sensum maxime diversum a me tribui manifestum est. Equidem Patrum exemplo spem timori ad

20쪽

junxisse sateor , at eorum quoquc exemplo spem timori perpetuo ante posui. Praeterea neutrum a persectis exci u scim volui , adimere tantum a persectis intendi id quod in timore servile est , & quod in spe mercen. rium est, id est naturales Sc impers ctos actos qui duas illas supernatur Ies virtutes comitantur. Volui in munus persectis animabus mercenaria vi tutum motiva servari, id est eas solatiis levari de iis excitari rationibus quibus mixtus amor in ipsis severe

tur , juxta illud Chrysostomi , si quis

imbeciltior fit etiam in praemia spectet. Et juxta illud Ambrosii , a rem mentcs ti inritentur promissis , erigantur speratis Is ah.

mercedibus. Haec ut toties dixi, ad- e. mixtio non est in supernaturalibus actibus , sed tu statu animae eos etiacientis. Dixi gratiam haec sinere ni riva mercenaria seu admixta , hoc est illam naturalis amoris admixti

Re vera non dico 2 gratia produci

eum amorem in quo proprium commo-

dum consistit. Tantum dico gratiam P nere eum donec satis vehemens sit ut