Tractatus de re nummaria prisci aeui, quae collata ad aestimationem monetae praesentis. ... Auctore Ioanne a Chokier, ..

21쪽

pastor I. Mammo Hebrais. cap. 6. Monera

Tractatus nam: cum has notas Seruius ipse, siue etiam posteri, memoriae illius testimonio usurpasse potuerint: qua opinione nec dissentit Poeta:

---Sed cur Oualis in are ,

Altera signata est alteraforma breuis in bona posteritas, puppim signauit m

are.

Hostitu aduentum testificata Dei. Pecuniae respondet apud Hebraeos ac potius Syrios Manion ueteste Tertulliano, qui explicas locum illum Mathaei : Non potestis Deo seruire, se ammona, Mammonam capit pro

pecunia, siue nummo. duos inquit, Chrinus Dominus nominauit Deum, Uammonam, Creatorem, se Nummis. Vox tertia aeris signati,Moneta: dicta

quod signis in metallum impressis de pretio, Vel pondere is lius, siue etiam de auctore monemur. Nam &Iuno dicta est GMoneta a monendo, cuius templi cura Triumuiris monetalibus commissa docet Cicero: Cum terrae motus factus esset, inquit, ψ hue plena procuratio fieret, vocem istam

22쪽

De Re Nummaria. s La aiunt ab aede Iunonis suma ex parte auditam. Ideo Monetam Iunonem ap- pestata uisse a monedo.Facit Psinius: paneg. Haec ebore reddantur, hac marmore , haec in coloribus vivant, haec inare

monean ur.

Cassadorus: cmonetam facis de no lib. s. Ibis temporibus futura iacula commo- Var. conentem. Atque haec quidem metallo de form- signato data Romais nominaueapud β' quos vilis metalli mansit ad tempora v Hadriani Imper. cuius aeuo Ῥι meis constat, pueros colludentes s sig- talgi signatum in altum projecilla solitos, nari man Caput, vel Nquem inclamantes : fixum qui ludus etiam hodie amicus est σι αμum pueris. Atque exinde argentum u/dria. signari ptum, & interiectis aliquot lustris, aurum; de quibus postea dicam. Graecis quoque certa noming aeri

signato attributa, videlicet primo νομ μοι quasi legitimu dixeris:nam vi Philosophus scribit: νη- ὴ si a b.

23쪽

d nactatus ipit lege, siue a communi populi consensu qui lex quςdam est tacita, ut au'or est Iurisconsultus in lege . ff. de bonis damnat. Posteriori

utem aeuo Greci Numisma pro aureo acceperunt : nam Theophilusq; r*um Vertit numisma. Alterum quo designantur minutissimi nummi apti maioribus commutandis. Vnde eos qui eiusmo i comus tationem exercebat κεροτι7ας S. Ioar μ' nes appellat, ubi quoque VQcem --P Hνα 'surpatam inuenias, cum ait Seruatorem generis humani κοuo

ς - rum e uisse. Tertium sitv μ ctum ab usu, quod latius patet, ge-θη ἰ hiisque pςcunia: designat, unde Arist

id est omnia bona fortunae quae: Pyrcuniae Voco late sumpta iuriscon. sultis quoque intelliguntur, Ut prae, dixi, Verum,de nominibus num

24쪽

De Re Nummaria. 'esto: tametsi sint qui altius repetat, quam vel a Numa, vel a Seruio Regibus. Nam in Asia lydos priminnummum argenteum, aureumque 1 b isignasse Herodotus scribit. Sic aPud xeno Persas Darium ex auro monet RPri-phon. mum percussisse, alij memoris prodiderunt. Alii Phoenices primos Cudendae pecuniae auctores suisse ferunt, quos Plato natura factos Lb. 4. do scribit ad pecuniam coaceruadarer, Rep.& mercaturam exercendam. Alij apud Athcnienses I heseum nummum instituisse primum cui inerat sculptura bouis no sine ratione ad- . struunt. Alij alios de quibus Pollux lib. u. Astianus lib. I a. Var. Plin. lib. 33. cap. 3. Denique, Abrahami temporibus constat argenteos & R-cios fuisse, quos ne sicco, quod aiut pede, praetergrediar, facit frequens eoruni in sacris mentio.

25쪽

, Tractatus

put. . cap. 22.

Siclus Hebraeis

nummus.

lib. 3. .ntiq.

ra Sinue resa.

- . bi . , . . t CAP. II. .

aDesisti apud Hebraeos. Δ' id Aelus peius valor,qui ad nostrum redactus.' Ee Statere Graecorum: se obiter de laetenteo Hebraeorum. QIctus Hebr ia Sechel dictus a ra. Q is e Sachat, quae librare, seu ponderare significat, Vt memoriae prodidit eruditiss. Ioannes Bapt.Villa. pandi. Licet autem ex nominis etymologia videatur Siclus fuisse pudus , quo in sigqificato non raro

.en haud dubium est, quin procedente tempore is nummus factus fuerit, id quod unius Iosephi testimonio liquido probatur: Post haec, inquit, conuocato populo imperauit Moyses )vr rursum contribuerent miritim dimidium sulum. Siclus autem numi genus est apud Hebraeos quod valet quaruor drachmas atticas. Ira ille: eratq; in siciis, & femi siclis maxime argenteis, notatus ab una parte vasis .

26쪽

De Re Nummaria. st vasis, seu Vrnae forma, in qua apud Hebraeos erat manna reconditum ex scito Moy sis, quod in arca testamenti repositum erat, Vt habetur Exodi cap. 16. Ex altera Vero parte virga Aaron. In siciis Vero aereis, radix ab Vna parte balsami, ab alte ra palmae forma expressa est: quo Vero consilio res istς siciis impress fuerint, consule eundem Villa pan- d. Disp. di latius se in mysticis diffundetem, q. c. 26. in quibus ego pro opusculi breuita- & 27. te non versor; ad illius aestimationem me iam conuerto. Igitur ex .

Iosepho supra didicimus Sictu qua I ' δε

numus est, Valuisse quatuor drachmas atticas, quarum Vna denario Romano antiquo aestimatur, atque

ita Iulios Romanos siue Regales Hispanicos quatuor Siclus equabat. Qua Vero pondus, certum quoque& exploratum est Siclum latundem Sidiastipdderasse, hoc est quatuor integras m t

argenti drachmas, id est dimidiam di pq 'VncIam argenti puri, Unciam dico

quia Pharmacopolae in medias supputatione ututur, quam Latini dupono

27쪽

1s , Tractatus dupondium , Greci τετρα ραχώe re siue τατῆρα dixere. Hoc probatur Rragieeh Hieronymi assertione scias, inquisi , vers. id est Pater, habet quatuor draehmas

δο. atticas. Drachma autem octo latinam

unciam faciunt, ita ille. ex quo vides sicium semi-vnciae podus habuisse,. id est quatuor drachmis atticis a qualem fuisse, quarum Vna denario, ut dixi, Romano antiquo aestimabatur, siue Regali Hispanico iu- . sti ponderis. Hieronymi doctrinam variis confirmat argumentis '' ς '' Io. bapti Villapandi, quin re ipsis appendisse se dicit diuersos argentificios, quorum formam ibi exprimit, &singulos ex aequo semi-Vnciae Romanae antiquae respondere, ita ut ne minimu quidem frumenti granulum huic vel illi Lanci addi potuerit, quin in eam examen propenderet e additq; eandem Vnciam quae nunc Romae, ac per totam fere tia sto Hispania est in usu, fuisse antiquammam octo qua Hieronymi tempestate uteban- drachma fur ijdem Romani, eamq; unciam -- atticis drachmis ex aequo resi

pondisse,

28쪽

De Re Nummaria. Πpodisse, id est totidem denariis antiquis Romanis, silue Iulijs hodierni aeui, aut Regalibus Hispanicis iusti ponderis. Nec illud sit lentio inuoluedum, Sacri Codicis interpre- sicliates plerumque ubi sicli sit mentio, idem qui illum verti in staterem, Ut testatur Stater D. Hierony. ad illa Hieremiae ver- In Hiereba: se appendi argenti decem , is sep- mi RI. em siclos, quos, inquit, nos vertimus in stateres ,& r u rsu m: Porro siclus qui graece dicitur. τηρ vigili habet obolos. Navi siclo Hebrei, ita statereGraeci,&Persis utebatur, si erat numisina quatuor, Ut identidem dixi, dracha In E c.

marum atticarum. Iterum : Zoipa inis, inqui habet vicenos siclos, id est quatuor

uateres, siclus autem id est nater, ha- erat bet drachmas quatuor. Vnde tetra- drach- drachmus etiam dictus, id est num- marum; mus, aut pondus quatuor drachma unde terum, si cuti didrachmus duas drach trης 'c'

thaeir se eum venissent Capharna mi cap. 7.ηecesserunt qui didrachma accipiebant

ad Petrum, o dixerunt ei: Magister vester

29쪽

ra Tractatus

. miser non siluit didraehma: Poste subditur Dominum praecepisse Petro, vade ad mare se mitte hamum, se eum piscem qui primus assederit, tolli. Didraeh ct aperto ore eius inuenies Staterem,ὐma tribu tum sumens da eis pro me se re : Qui- --U, bus verbis, duo manifeste testata ha v -- hemus alterum didrachma asin- Δάλ- guli i con suς uisse, alterum Sta erat a. terem binis didrachmis aequalem chmaru. fuisse, Vtpote qui & pro Christo,&siclus pro Petro soluendus esset. Ex qui- stater bus omnibus emcio Siclu, Staterem, d adhi, Terradrachmum pro eodem accipi eisdem re re pondere,& numismate,&valore θροηd. iam dicto , Caeteru, quod Couar.&De vet. non ulli alij Rabbinorum aegrisomnum. nia sequuti, duplicem Siclum con-

Σώ- stituunt, Μ iorem videlicet, * Mia

hi j. noxςm, iuum Sacrum, seu Sanctua adam hunc Publicum seu Profanum, puram toto, ni fallor, caelo errant. Nam obsitulit etiam si sacris in litteris Sicli San. ctuari j metio fiat,atq; ita videantur distingui a Profano seu publico, ac Regio, de quo Genes. 23. Vers. 16 a. Res.

30쪽

men inferri specie, aut valore fulcia diuersos: siquidem quod in San- Leuthctuario asseruaretur Vnus Siclus Ad Verc. cuius pondus Profani seu Regij examinarentur, coniecerant contrariae sententiae a flores diuersum il-

tum Siclum fui ste a Profano ; cum σtamen uterque Graecoru Stateri, Romanares semunciae par aequalisque fuerit. Neq; fando inauditum est ' hmensuras & pondera templis san- , '. ctuat iisq; asseruari solita, vel si du- ρὰ taxat Iustiniani lepora repetamus, olim afquibus constat eundem Exactori- seruabus tributorum mandasse, ut iustis bantur. ponderibus ac mensuris dum tributa exigerent uteretur, ad normam videlicet ponderum, ac mensura Nouel. rum, quas eo fine in sanctissima v- 3 s. niuscuiusq; Ciui talis Ecclesia seruari mandauit, ne videlicet, Ut equi s. vers. dem reor, corruptioni obnoxiae eo io, sent. Quo magis hoc in sacris ob- rapono seruatum esse dicendum, quod Sa ς μ σCerdotis munus erat ex scito diuino MIUM

praeesse ponderibus, ac mensuris, e δ' '

iuxta