Studia Theognidea scripsit Johannes Lucas [microform]

11쪽

- arbitrio liberoque iudicio utuntur quam certis causis Quam equidem solam viam ad quaestionem de auctoribus disceptandam idoneam puto, est observatio rerum ut ita dicam exteriorum, elocutionis et artis metricae. Fuerunt iam qui de rebus quibusdam metricis cum apud ceteros elegiograptios tum

apud Theognidem quaesiverint, A. Langen in dissert. q. i. De isticho Graecorum elegiaco Vratisi. 1868h et C. Soebel in libello suo de correptione attica Argentorat 1876) Qui

tamen cum genuina et quae spuria esse possunt non satis

discrevissent in disputationibus ceterum egregie institutis, non id effecerunt quod effici poterat neque inde adeo Magnus fructus captus est ad quaestionem de partibus genuinis et alienis dirimendam. Nobis rigitum propositum est primum

quali fundamento assi omnem eiusmodi quaestionem pus sit docere, Scilicet numerum quam minimum versuum definiemus quos genuinos esse sere omnes viri docti consentiunt, qua ex parte prosectos in quaestione ipsa partes variae fidei seorsum tractare oporteat; deinde ipsi quoque specimen dissertationis metricae praebebimus, cum de vocali longa in fine vocis ante

Vocalem sequentem correpta gemus.

Caput .

Proficiscendum est nobis a versibus illis 19-26, de quibus saepenumero disputatum est a viris doctis in sententias diversas abeuntibus Qui versus statu paene integro nobis

olcher Theognidis reliquiae p. 121 Schneidemin Delectus post. eleg graec. p. 57; artun Grista negliari 20 et 258 Leutic Philol. XXIX p. 50 sqq. Siletle Theognidis reliquias p. 25 sqq.; ille Iahrb. f. lass. Phil. 188 p. 472 Flach Gesta der Wieta Lyria p. 400 ImmischXenophon liber Theognis und das Problem dea deis, in commentat. Ribb h. Lips. 1888 p. 94 sqq. Crustus Mus Rhen. 1888 p. 62 25.

- servat sunt nisi quod . 24 vitium datet Ut cetororum conamina praetermittam, quod Bergh proposuit μω τοῖσδ' reIciendum duco, cum quem Theognis secutus sit usum dodativis brevibus nondum adhuc quaesitum sit. Diei enim qui 'eges apud elegiacos antiquiores valentes observavit Τ), Theognidem nondum respexisse videtur Mihi quidem dim- cultas tolli posse videtur, mi una litterula mutata ααντας δὲ κατ ἀνθρώπους νομα ποις στοῖαν, ου- scribimus Vox enim ἀσω saepius usurpatur pro rem οἶδε, cives huius urbis ut . 191 367 de quo infra p. 17), Sol. 10, 1. atque quamquam contrarium quod fit inter πάντας ἀνθρώπους si σωσιν ὁμοῖσιν non ita commode dictum ost tamen apud Theognidem talia ferre licet Corrigamus etiam . 22, 4 - ος apud Theognidem locum non habere iure Usener ' affirmavit, quod equidem mihi non plane persuasi, cum Brunsio ἴδε δ' -- ἐρεῖ. Particula autem μέν v. 19, quae Hariungium et Immi- schium p. 95 offendit, mihi recto se habero videtur, si vocem δε ex . 23 ad illam reserimus quod Immisci sensit sed immerito reiecto, ita ut δέ v. 20 non adversative, sed opulativo usurpatum sit ' Sensus autem tum est: Ephragide illa quidem istas meas notabo et signabo, ne quis mihi, qui iam poeta clarus et nobilis sum, ullam furto sedueat suam urim2 Mandi d. Bert Mademia 188 p. 38 mas autem statuit es

β am Ende de Verses und in de Mitte de Pentamete hei de

nem Vocat Non recte, quamquam scito, Crustus interpungitis 23 eum

' Aliter Crustus p. 624 adn. 2.

12쪽

autem per totum mundum celebratus sum, classiιs i. e. meis non placeo. Neque hoc mirmn Polypaide etc. Iam illud ex his quae posuimus apparebit, v 2 et 24 genuinos esse, non ab interpolatore quodam insertos Sententia enim ab eo unde prosecta est, leniter declinat et ad aliam rem transit, ut paulo aliter atque coepta erat finiatur. Hoc poeta ipse sacere poterat, interpolator meo quidem iudicio non secisset. Immo rem iam dictam aliis verbis ornasset et variasset y). Quin etiam si v 24 deesset, desiderarem aliquid, ethnicum poetae. Etenim prorsus mos Graecorum est per talem Occasionem etiam Originem indicare. Ut omittam titulos artificum in anathematis exstantes, notissima sunt huius moris apud scriptores exempla Hecataei, Herodoti, Thucydidis. Addo istichon Eratosthenis qui Theognidem imitari videtur epist ad Ptol. 17 smili.):

Neque repugnant nobis, opinor Hesiodus theog. 22 et Hipparchus, ubi Solum nomen positum est, cum res ibi aliter comparata sit. De Phocylide autem, ortasse etiam de Demodoco, licet conicere eos nomen in prooemio plenum dedisse, deinde in ceteris versibus non nisi formulam illam brevem καὶ τοδε co Hδεos s. Λημοδοκου adhibuisse'). Denique ne hoc quidem praetereundum est, quod etiam auctor libri illius do Theognide quem Stobaeus flor. 88, 14 excerpsit, Sive enophon St sive alius quem non novimus, verba του Μεγαρεcυς in textu repperit').' Interpolationem statuerunt elcher et Sit gler, quibus v. 25 et 26 necessario de sdio tollendi erant propter eam quam de Polypaide sententiam habent. Sitgler praeterea v. 23l proscripsit. Cui adstipulatur Immischis. 5.' Immisc qui exempla illa p. 96 collegit, male eis utitur. Recte Crustus p. 624 adn. l. Si qui Xenophontem libellum illum negat confecisse, cetera incerta et vana sunt. Nam neque Antisthenem neque Aristotelem auctorem esse demonstrari potest mihi quidem Immisc librum Xenophontis esse

I Sed ciam mimis multa verba Ieci, rudi carmen inde in v. 19-26 integrum neque interpolatione depravatum demonstrarem. Videamus nunc quid sphragis illa significet. it praeteream Camerarii et Leutschii interpretationes'), plerique viri docti elcherum secuti, mi Schneide Win, Hilier, lach, Crustus, nomen poetae signum illud intelligunt, quo elegiis initi impresso carmina a plagiariis defendere auctor voluerit. Quae sententia mihi minime probabilis videtur. Etenim poeta dicturus haec carmina Theognis scripsit si verba haec fecisset: signum erbis imprimam, quo viso unusquisque Melamabit Themgnidis suntl permire, ne dicam inepte et lingua balbutionii

locutu 8Set, cum rem Simplicem non aperte diceret, sed verbis artificiose circumscriberet et velaret. ac quam ineptum, quasi hoc dicere: ae eo quod hic nomen Theognidis posui, unu8quisque haec carmina Theognidis esse cognoscet. Sed licet alii hanc elocutionem elegantem iudicent, tamen verba alia causa hanc interpretationem non admittunt, cum prorsus inutilis esset talis sphragis loeta enim Megarensis non carmen epicum perpetuum scripsit, ubi nomen capiti praefixum satis totum opus defendisset, sed magnum elegiarum minori ambitus numerum ) Quas elegia cum singulatim recitatas vel potius cum tibiis cantatas esse in conviviis verisimile, sit quod poeta ipse ore sperat v. 23, 43) unam quamque eodem signo notari necesse erat, me auctor earum Oblivione obrueretur Exspectamus igitur poetam simit quiddum sacere atque Phocylidem qui ipse quoque gnomarum Scriptor singula carmina verbis καὶ τοδε Φc9κυυδεω Orsus est. Iam quidnam signum illud fuerit, non diutius dubium erit. Etenim cum sexies et septuagies nomen Cyrni legatur, mo-

posse probavit . . p. 85-90 quae autem sequuntur. reicienda sunt, praesertim absurda eius sententia de prooemio libri metrice composito. Prorsus prave vir doctus verba illam s. o Mεγαρέως ex Xenophonte removere studet. Cui iure adversatur Crustus p. 624. ' De iis s. Sitglerum p. 27.' artun qui carmen perpetuum fuisse putat p. b), sine dubio

errat.

13쪽

vies Polypaidis, Theognidem mihi persuasi hoc nomine

praefixin elegiam ut suam significare voluisse. Hoc ita esse etiam magis inde elucere puto, quod non raro in uno carmine duo poeta nomina posuit, velut nomina Cyrni et Polypaidis coniuncta praeter v 19-26 etiam 53-60. 183-92, nomen Cyrni bis 69-72, 173-78, 323-28. Concedo poetam consilium rauum non aperte enuntiare, sed nos quasi divinare velle Reni autem leviter perstringit ut iam notam, ut ad id perveniat quod maxime ei cordi est, ad animum civium ingratum vituperandum. Obscuritatem autem illam si quis in Sententia mea reprehendat crimen obscuritatis cadit etiam in eos qui sententiam contrariam sequuntur ibi enim poeta

dicit: 'Nomen Theognidis signum esto' Immo hoc 'Signum quoddam adhibebo quo carmina Theognidis propria apparebit . Iniuria igitur artu ux et Sitgler, qui illam quam explicavi

Sententiam protulerunt, obscuritatis tollendae causa versum

1 depravaverunt, ille audaci coniectura ονομα pro is μοί), hic intolerabili interpretatione verbi υρνε, racii. O KLρνε δ).

Cyrnum autem, ut res notissimas quas tamen praeterire hic non licet, breviter percurramus, esse nomen proprium eoque appellari puerum quendam mobilem Negarensem dere Omnes viri docti consentiunt ). Eundem esse Cyrnum atque Polypaidem v l83-92 vel maximo docent, cum coniunctio v v. 25 et 7 minus arcta sit ) luerum autem esse Cyrnum

y Quod iuro reiecit Immisch p. 95 adn. 1.' Welcher κυρνος appellativum esse voluit quo adulescentes nobiles Megarensium significentur p. XXXIII . Quem a Schneidewin p. 55 refutatum solus Sitgle secutus es p. 29. smille p. 473. Etiam hanc sententiam non probabilem Wolcher p. -CII unus Sitale accepit proll. p. 28 argumentis permiris usus merito adversatur Bille l. o. p. 73 . Eandem rem accuratius tractavit in quaestionem. i. Studia tum legister Theognis Progr. v. auberbiacto'hei 1885ὶ P. I sqq. non maiore eventu. Videmitterum Fort8chr. d. klasa. Alteri. 1888 p. 139. - Polypaidem patronymicum Cyrni esse primus dilucide SchneideWin demonstravit p. 50 . Quocum paene omne hodie viri docti faciunt, ut em Literaturgesta. II p. 320 adn. 85 Sitti seseli der ista Lit. I p. 262, alii.

poeta ipse indicat ov. 27'. mequo hoc dubitaro licet meo quidem iudicio, quin Cyrnus ερυάμενος fuerit Theognidis' ut eum inscriptio codicis h et Suidas appellant. Quod quidsm ex versibus 253l4, 37Il2 655l sequitur, si genuini sunt, quod equidem non dubito qua de re infra) Neque est cur maculam huius amoris omni Opera Theognidi abluere laboremus, cum etiam alios poetas Graecos veteres libero et sine verecundia παιδα sua celebrare libidinemque profiteri videamus Nomin Alcaeum, Mimnermum et Anacreontem, Solonem, Ibycum Atque Megaris quidem, id quod ad Theognidem magni reseri, quo laene in honore inmor puerorum fuerit, docet Theocriti Αἴτης v. 27 sqq. ') Quamquam hanc consuetudinem quae inter Theognidem et Cyrnum interoesserit, ne putaveris adeo turpem aut obscaenam fuisse. Est potius ερως ille oυρανιος latonis, cupiditas virtutis animis

adolescentium generosorum inserendae, cuius amoris exemplar

praeclarissimum in Convivio Socrates depingitur Idoneus est etiam quo ratio illa quae intercedat inter ἐραστην et ερώμενον notionis optimae illustretur, locus Theocriti 13 8'. Ceterum a. illustrandum quomodo Theognis fuero amato praecepta dederit quodque suerit inter eos commercium, praeter omnes apti sunt versus inde a 104 usque ad 1058, quos inter

se coniungendos 88 perSuasum habeo.

Sed iam satis multa de re videamus quid ex eis quae disputavimus sequatur Nihil aliud nisi hoc, carmina ea quae

' Si iam Schneide in p. 47. ' CL Cic. Tusc. IV 33, i. Adde quod oratio in carminibus

componendis ubi saepe de pueris pulchris sermo fit, Alcaeum et Anacreontem exemplo fuisse certum est vide etiam fragmenta illorum poetarum, ut Anacr. 2-4, 24 45, 66 Solonis 24-26. s. in universum Herwerdenum animadversione ad Theogn. p. 16.' Hoc recto monet Christ Grieta Littera turgesta. p. 114 o. adn. 7, qui de tota quaestion vere iudicat.' Quem comparant Leuisc in Philol. XXX p. 22 et Berg p. 320RG. 86, qui tamen amorem puerilem Theognidis non recte imaginem poeticam a Theognide fictam interpretantur.

14쪽

mentumque firmum nobis praebere, in quo pedem figere possimus. Neque vero inde efficitur, quod Sitgle salso affirmavit. cetera Omnia carmina quae aut nomen Cyrni non habeant aut aliud nomen prae se erant, necessario spuria esse ). Immo ex V 23 Theognidem evidentissime apparet iam tum poetam clarum fuisse, i. e. iam poemata in publicum edidisse ' Quibus ex carminibus cum nonnulla a poetis mali furto subducta essent, hanc novam quam composuit sylloge Cyrno dicatam certo sigillo notavit. Neque paucae sunt elegiae quas quamquam nomine Cyrnicareant tamen a poeta Megarensi prosectas esse equidem credam. Ut v. 773-82, do quibus hodio vix quisquam dubitat, deinde v. 1049-58 quos iam commemoravi, porro P 100

nec minus v. 197-208 quos cum Versibus 753-56 sane a V. 743-52 secernendis in unam elegiam coniungendos esse

parari posse nemo negabit cs etiam Verba ταυτα μαθων 37 o 753 φ). Quamquam optimum ess duco nos finibus angustioribus ideoque certioribus contineri et eis contentos esse Versibus quos poeta nomine amati apposito suos significaverit. Hoc recto monuerunt etiam Berg. p. 3l4 et Beloch ahrb. f. lam Phil. 1888 p. 730). Tamen res non tam simpliciter se habet, nam praeterquam quod nonnulli critici quibusdam locis nomen mi in suspicionem Vocant ), elegiae non paucae etiam aliis difficultatibus laborant. Itaque haud

' Optimo iuro plerique viri docti Theognidem ποθοκας εἰς Κυρνον aetate provectum, fortasse iam senem scripsisso existimant SchneideWin

p. 47, Leutac Phil. XXIX p. 513, Bergh p. 320.

Appellationes q. s. φίλε et φω μαιρε paeno credo ad Cyrnum pertinere. Sed obstare videtur quod v. 753 non φίλε Κυρνε dictum est ut metrum patiebatur ut 181 et 539). Quod coniectura restituero non audeo. Ad versum autems conseras . 1138 ex carmine sane purio.

Immista l. o. p. 94 adn. 2.

alienum erit a re omnes quae quidem ad nomen Cyrni peribneant, in quibus aliquid ostendat vel de quibus nonnulla disputanda sint, paucis XRminare. Incipiamus autem a v. 237 - 54 saepissimo arto critica vexatis . extus sormam maxime eam probo quam Hillor in

Anthologia lyrica post h. Berghium quartum edita 1890)reiectis Berghi coniecturis minime necessariis restituit ). Totam autem elegiam spuriam duxerunt Bernhardy Griech. Literaturgeseh. II 1 ' p. 533), cuius argumenta magnam partem

perversa Berg refellit Mus Rhen 18454 421-24), Langon do disticho Graecorum elegiaco p. 32 '), an de Men studia Τheognide p. 23), an erWerden animadversiones philologicae ad Theognidem p. 12-14; s. p. V); item Sitgler p. 34 simille p. 73 et 47 adn. 38), quorum uterque Ocommotus est quod amorem puerilem in Theognidem non cadere existimavit. Quod mihi prorsus salsum videtur, nam non licet suo arbitrio quamlibet poetae imaginem sibi fingere et quae contradicere videantur ut subditicia eicere, immo ex carminibus traditis qualis sit poeta discendum est. s. quae e osuimus Supra . . Neque nimis Valde poetam sama per totum orbem propagata gloriari concedo, quoniam illa

in Et scriptura librorum ευκοσμιος intelligi potest et quod Bergh

correxit εν κώμιοι molestum est post Οἱν5 et εἰλαπίννοῦσι. φατο melius ad εο ανδρες resertur, quamquam κωμοι ερατο non insolens dictio esset

cf. 778 Bacchyl. D. 13, 12). Porro si quid in sententia quae exprimitur Verbis v Iππων νωτοισιν ostendit, id scriptura Berghi non tollitur. Fortasse recte equos alatos intelligi Crustus Mus Rhen. 1888 p. 627 arbitratur. V. 251 cum Berghi γάρ locum non habeat merito illor Lachmanni coniecturam q. e. πασι δ'οσοισι recepit. πιφραν si plane illicitum videtur propter Theognidis usum mutae cum liquid de quo conferas Goebellum de correptione attica p. 11. Ego praeoptaverim Opρ' ἰomisso αν, ut 84, 1354, Tyri. 10, 28, Mimn 12, 10 et saepe apud Homerum . Quomodo autem corrupta lectio αν orta sit, probabiliter explicat Usener Iahrb. f. klass. Phil. 1878 p. 7 adn. 2. V. 253 denique αυταρ

ψω Oυν λίγη παρα σε νυν cum Obet lego, cum αλλά non apte cum ολίγης coniungi posse videatur. - Ad imagines a poeta usurpatas Om

para Pind. Nem 5, 2 Isth. 1, 56: Euenum Ascalonitam A PIX 62 6.' Sed os qua intra dixi p. 18 adn. 1.

15쪽

- 10 scriptorum confidentia et aestimatio sui ab hominibus nostrorum temporum aliena apud antiquos non insolita est Qua in re satis est de Ennio apud Cic. Tusc. I 15.. 34 4t oratio ear II 20 III 303), IV 3 admonere. Nec minus perverse agunt qui carmen in duas vel tres dilacerant partos mor- mann Hartung, euisch Philol. XXIX p. 80 sq. alteram

elegiam V 246 concludunt, alteram cuius initium amissum sit Inde a v. 247 incipere volunt Versus autom extr0mo 253μLeuisci in sede sua relinquit, Hariun post 246 adnectit, Hermann ut tertium fragmentum secludit At prorsus salso post v 246 illi incidunt, cum mirus esset casus, si carmina a lena Ita in unum coaluissoni, ut verba alterius aptissime alterum exciperent. Neque sententiam bis repetitam concedo, cum Berg o. 237-43 ad gloriam Cyrni vivi, versu sequentes ad mortui pertinere docuerit. Ἀρ loquacitas quidem et verborum copia aliquid miri habet utpote quas saepius apud poetam nostrum occurrat'. Exompli causa v. 43 4 verbos compositos affero, ubi is v. 4 et 50 Sitale adeo non iure proscribit, si in iis potius proprium poetae quiddam agnoscendum sit. emps non raro enuntiato secundario incipi 'idemus, primario pergi, secundarium alterum priori similiter conformatum adiungi. Ut v. 93-96 quos genuinos

iudico. Eodem pertinet quod posta v. 3 iterat quod 31 et 2 dixerat. Versus denique 253 4 non malo ad verba antecedentia adnexi mihi quidem videntur. Itenim post ad pertinaciam et animum ingratum pueri optime cillustranda quonam modo melius progredi poterat, quam explicato quam bene de eo meritus esset pergere verbis acerbis illis q. s. critin ουδ αγγ etc. Quae cum ita sint, totam elegiam

' Ηο quoque carinen ad exemplum Graecum redire ex Critias D. Vargumentum simile exhibente conicere licet.' Crustus . c. p. 627 Ea is dies bene ei Theoonis is hei alteri

tas, Ita tamen variatas ut alterutram spuriam ess necesse

pristinam formam a Theognid ipso datam reservaverint vix dubium ess polost. Quid cum versus 1109 10 istunam antithesim verborum κακοί et ἀγαθοί 0ntineant, nonne versus 53-60 multo praestant utpote eandem rem amplioribus verbis et peculiari quadam dictiones describonio. Quid, quod

V. II commemorati matrimoniorum vehem senior offendit a poeta proprias elegiae 183-92 reservata Quid, quod 60 sententiam rectam exhibere, non V. 11 14 primo Obtutu videmus Appellationis vero Polypaidis v. 57 minus ratio hab0nda est, quoniam eos qui Polypaidem a Myrno discernant hoc argumentum in contrariam partem vertere consentaneum est Sitgle p. 353. Quomodo autem formam carminis spuriam explicabimus 3Ita opinor ut quendam ex memoria vorsus schedis mandasse, ubi memoria non suppeditaret lacunas suis verbis explevisse putemus, postea hanc novam elegiam ut vero Theognideam in syllogam aliquam receptam esso. Similem fortunam versus Tyrtae apud Theog. 35-38 passos manifestum est. Equidem, ut hanc rem paucis verbis hic tangam, omnino aliter errores illos et vitia quibus syllogo libris tradita abundat orta esse mihi persuasi atque viris doctis plerisque visumost. Volui illi eum qui florilegium nostrum composuerit, carmina etiam Tyrtaei, Mimnermi, Solonis adhibuisso putant quae sciret horum poetarum osse, Meindo anthologiam Ox . c me Theognidi relinquunt Schneidewin p. 4D, Beroh Christ

Litteratumrach. p. 115), Crustus. melcher, qui solos v. 253 4 exclusit p. LXXXII), carmen finem totius sylloga secisso putat.

16쪽

parte potiore denominasse ). Mihi vero illa carmina, cum errore memoriae salso pro Theognideis haberentur et verus auctor in oblivionem venisset, in syllogas Theognidis pervenisse videntur, id quod pro argumento plerumque gnomico et didactico acile accidere poterat'. Verum ut ad id unde digressa est quaestio revertamur: versus 3-60 nobis genuini esse videbantur, sorma vero post xv. I 08' variata spuria. Eodem modo controversiam Misceptaverunt M. Schaese in dissertatione sua Magna laude

digna De iteratis apud ali 00gnidem distichi. Halis

l89 I p. 8-1I, quamquam ratione paulo alia concludens, et Cauer Philol. 189 p. 33 sqq. ). Iidem cum etiam de versibus 9-42 et 1081 - 1082 Schaeser p. 6-8 Cauer p. 533)εὶ, 213 - 18 et 1071-74 Schaosor p. 17 sq. Cauem p. 35 sq.)Theogni deam carminum sormam priore loco fidelius servatamquam posteriore praeclare vicerint, non opus est plura dor' Verba facere. Itaque versus 1071-74 1081a-1082b, I 109-14 sine ulla dubitatione ex Theognideis secludemus et

removebimus.

Porro sunt quas in duas partes dirimendas censeam elegiae. Vv. 83-86 cum millero confidenter a versibus ante-

Literatumrach. P. 315 sqq. Similem quandam sententiam Schoemann schediasma de Thoo-gmde opp. I p. 24 profert his verbis: Nimirum omnem hanc collectionem non an quadam et severa ratione critica confectam esse manifestum est, sed nstitutam ab aliquo uetreum poetarum studioso, qui quidquid ubique Theognideum ferri videret, nulla certo ordine, sed ut quidque oe- Irrisset in hartas coniiceret, non anaei de gingulorum auctoritate sollicitus Deinde tamen in sententiam au o aliam abit.' Cf. ille p. 46I, qui tamen argumentationem suam depravat ea quam Verborum ἀγαθοί et κακοι statuit notione. Vide etiam van derMeyum p. 8 adn. I. ' Prior carminis forma cur eligenda sit, etiam argumento esso mihi

Vadetur VOX q. e. περιον V. 1 Ii, quae ut cum verbo στάσιος coniungi

poterat vi Mimn. 9, ), ita hic displicet, cum proximo versu sensu

paulo alio redeat.

Neque maiore iure unam elegiam legi mihi orsuasivV. 145-48, quos post Brunckium denuo Bergi conglutinavit. Etenim versus primi praeceptum quod saepe occurrit apud Theognidem continent, scit paupertatem cum probitate multo praestare quam divitias iniuste partas. Contra v. 147' sententiam generalem do iustitia exhibent, atque quamquam Versu

qui est ἐν δε δικαιοσυνη συλληβδην παae ρετη -ν concedo apte pergi potuisse, iam versus 148 longius a ro tota recedit Itaque propter solum verbum Ἀδίκως duo disticha perperam coniuncta esse mihi videntur, inter qua similitudo non nisi ortuita intercedat. Quod Bem ad sententiam suam confirmandam ad scholiastas quosdam Aristotelis provocat, quippe qui versus coniunctos legerint, ego hoc testes non curo Nam cum syllogam hanc quae nobis in manibus est, iam ante aetatem Alexandrinam tactam verisimile sit' non

mirum quod scholiastae eundem quem Os Ordinem versuum

reppererunt iocum denique Isocrateum mergh perperam attulit, utpote qui nihil ad rem pertineat. Verum utut dotota quaestione iudicabitur, aes magis elucebit loco inferiore ubi donuo de v. 147 8 agemus p. I9 Sq.).Su iuro denique v. 45l Bergh a 43μ seclusit, quenisecuti sunt Hariun et milier. Neque desunt quos inter se coniungendos ducam Versus nonnullis viris doctis dissentiens. Atque certior est res deversibus 55-60 quos artun et ille in unum concinnaverunt Berg qui olim idem fecerat, postea sententiam

y Vocabulo Oiὐχ dissecando particulam necessariam κε recuperari posse primi perspexerunt an de Me p. 48 et Clem Iahrb. 'Iass. Phil. 1883 p. 10. Berg Poetae lyr Graec. II p. 23 sqq. ille l. o. p. 70, cuIus tamen argumentationem, quantum pertinet ad librum ἐλεγείων β,

non probo.

17쪽

illam immerito reiecit. Quo loco si cum Brunckio ἐπιφαινων restituimus, omnia bene se labent. In verbis enim q. s. μηδὲ λιην ripaινε nullo negotio animo suppletur κακόν exv. 357 quod facilius fit cum subsequatur κακὼν δέ τε etc. Contra in versibus 87-92 novissimus editormille vehementer a vero aberraVit, cum versius 89-92 dirimeret adisticho antecedenti. Quos ex versus unum sacere carmen evincit cum sententiarum contextus tum repetitio Versuum

87-90 post v. 1082 in codicibus is aliis ). Veni nunc ad elegiam quae pertinet a v. 323 usque ad 328. Quam in fine depravatam esse inter omnes sere criticos convenit neque adhuc medela desiderio legentium apte satis-saciens inventa est ). Velut periculum Berghi qui δ'ουν proposuit minime placet, cum vocoυν supervacanea non nisi adversum resarciendum posita sit et dictio parum elegans fiat.

Explicationem elcher qui lectionem traditam defendere

conatur, quamvis arguta sit' tamen cum ad consilium poetae non quadrare Videatur improbo. Sitgleri autem interpretationem quae est dei nolunt ea ferre i. e. in se admittere, Onfiteor me non intelligere. Neque ita ut fortasse quis Suspicetur locum qualis traditus est explicare licet dei non solent οὐκ ἐθελουσι talia ferre, eo sensu ut cladem serre, calumniam, repulsam dicitur ut etiam Siletler intellexisse videtur). Sic enim latine loquuntur, graecum exemplum mihi quidem non notum est. Qua in re cum Usenero consentire mihi videor qui . 742 φέρεται pro φερει desideret quod cum Versu non

patiatur, quod eundem habet sensum aestituit. εχει ε).

Hoc non satis respexisse videtur Schaeser qui p. 12 Hillero immerito astipulatur.' Novissima coniectura est illeri in praef. anthologiae p. X):πασιν, υρνα θεοὶ ν υκ ἐθελovo' ἀφελεῖν. Ρ. 106 Cum vi missa est sententia adversativa deos quidem, ait, non ferre hominum peccata, sed punire nos autem ferre debere, quum vindices eorum non simus constituti. - Hanc explicationem accipitinerwerde P. 22.

Iahrb. f. klass. Phil. 1878 p. 66.

- 15 Atque quia versum simplici modo scit uno vel bo corrigendo despero emendari posse distichon post v. 328 intercidisssarbitror, quo disticho amisso cum ratio hiaret, ab aliquo in V. 328 exeunte φερειν positum Sse, ut plena efficeretur sententia Α). Sententia autem quam protulit poeta, duplici modo propagari poterat in eis quae amissa puto, aut delicta solide non committere solent, aut dei nolunt peccata hominum

omnia punire.

Jam transeamus ad uv. 897-900, qui in libris manu scriptis perquam corrupti leguntur multaque virorum doctorum tentamina passi sunt. De quibus quid nos iudicemus breviter

scribimus. De indo id agendum ut nomen Jovis vel generalis significatio deorum, nam de numine divino vitiis hominum indulgente agi luce clarius est restituatur. At ceteri quae propo Suerunt sacere non possum quin reiciam. Etenim iam inde quod tam vehementer variant lectiones propositae, rem apparet hac via cum probabilitate ad finem perduci non posse. Accedit quod quomodo illi corruptionem quas hodie exstat ex lectione sua existiment natam, intelligere non possum. quidem si codicis A scripturam ex qua sine dubio proficiscendum est respicio, aliter iudico. Legitur enim ibi: Κυρν' εἰ πὰντ ανδρεσσι καταμ oi χαλεπαίνειν, ubi sacili negotio restituas χαλεπαινεν Conicias igitur nomen ovis in Versibus antecedentibus casu quodam abscissis positum fuisse. Quod magis confirmatur eo quod v. 897-900 nullo modo plenam integramque elegiam sacere possunt. Deest enim id quo universa sententia spectet, praeceptum Cyrno dandum, ad quod explicandum haec adduntur Iupiter enim si homin bus omntibus irasceretur etc. Jam elucebit id quod desideremus contineri v. 323-28 hosque cum versibus nostris connecten-

Finem versus interpolatione resartum putat Usener praeter V 742 etiam de v. 71 et 29.

18쪽

dos et coniungendos esse Sententiam autem hanc esse Ne ami- eum reicias ilibus de causis, nam i amicorum vitia omnia aegre ferremus, omnino non invenirentur amici in genere humano. Nominibus enim ilia insita sunt o semper hominum propria manebunt. Di autem ipsi nolunt punι delicta hominum omnia. Etenim si Cyrne Iupiter rei talibus propter omnia delicta ira-8ceretur omnia arιtem novit, consilia et facta quotusquisque hominum salvus esset a poena dirina' Quod si recte conieci, non amplius unum distichon intercidisse videtur inter . 328 et 897, cuius verba extrema exempli gratia ita consorm et cum insequentibus coniungo: και γαρ ναξ Moνέδης,

Jam apparet, Opinor, qua de causa sententiam meam de elogiis 323-28 et 897-900 protulerim. Nam quoniam utramque elegiam, cum nomine Cyrni notata sit, in numerum genuinarum reserre licebat, fortasse supervacaneum legenti visum est copiose de nexu utriusque disputare. At cum v. 897 depravatus sit, potest eum quis ita restituere Velle, ut nomen Cyrni eiciat. Hoc fieri posse Berg respexit cum scriberet Quodsi statuis υρνε temere eae erat proaeim priore repetitum, ita erit ei sus resingendus πιυς ε παντ' νδρε- --λητοὶ χαλέπαινεν etc. Nunc autem explicato qualis pristinus elegiarum suisse videatur status, neminem iam per nomen Cyrni v. 89 in dubium vocaturum SSe. Vv. 341-50 si cum 337-40 arcte coniungimus, ut unum carmen oriatur, praeclara opinor elegia efficitur poeta

Megarensi digna Sententiam prolatam, ut proprium Sthuius poetae, amplioribus verbis iterat atque, ut mihi quidem videtur, hac coniunctions vis indignationis et libidinis qua iniurias inimicorum ulcisci vult, vehementer crescit et augetur. Ne quem offendat quod cum Jupiter . 337 tertia persona suerit 341 altera appellatur ita leniter deflectere non magis a poeta alienum est, quam quod v. 349 50 scriptor oblitus

esse videtur se V. 341 Jovem allocutum.

traditus eo confirmatur quod hoc modo sensus aptissimus

efficitur. Itaque Berghium iniuria Brunckio, qui idem vo

De v. 659-66 deniquo an de Meyio assentior qui illis versus 159 60 antecessisse non inscite coniecit Stud. Theog. p. 46) in idem . 661 non sine probabilitate καὶ

πρῆξαι μέλλοντι restituit. Sed quamquam equidem certus sum de coniungendis

et 59-66. quo connexu ad versus Cyrnianos multi novi adduntur, tamen non confido omnibus hoc me persuasisse lectoribus. Quibus ne iram moveam, cum Supra quam minimo numero Versuum eorumque certissimorum me contentum

fore promiserim, satis habeo postulare ut v 355-60 et 87 42 singula carmina sacere et haec in Cyrnianis numeranda

concedatur.

Jam de eis versibus dicendum est per totam syllogam passim sparsis, qui spatio unius distichi sententiam continentita, ut prim obtutu speciem sententiae persectae et absolutRepraebeant. Quae λεγεia, quoniam saepius de iis sermo fiet, liceat pro brevitate mihi nomine ad hanc rem ficto mone legia

appellare. Fuerunt autem qui haec re vera carmina persecta ducerent Theognidemque putarent monetegia talia composuisse, ut Leutsch et Hiller' Contra suerunt qui rustula et dragmenta carminum maiorum haberent velut tergk'.

Versus 367 quin ea sorma eligenda sit quam O loco inseriore habent, post Usenerum Iahrb. f. kl Phil. 1878 p. 9 nemo iam dubitabit. Recte etiam de re Suhaeser . I sq. nisi quod de particula δέ falso iudicat et Crustus hilol. 189 p. 36 not.' Adstipulatur illi vaninerKerden animadvers. ad heogn. P. 5. Leuiso in Philol. XXX p. 12 sq. et 19 sq. Bille l. o. p. 478. - Mus Rhen. III p. 213.

19쪽

Equidem ut non dicam de eis quae speciem fragmentorum aperte prae se serunt, ea quae sententiam plenam continere videntur, maximam partem suspecta habeo. Nam quotiens carmina genuina Theognidis maioris ambitus lego, monetegia cum illis comparata vehemsinter discrepant, ut non videantur ab eodem poeta prosecta esse posse. Quomodo autem rem iudicarem explicaremque elegia quae v. 173-78 legitur, ter monstravit. Cuius elegiae versus 175 et 176 hac forma testes

Veteres exhibent: χρη νέην φευγοντα καὶ ἐς βαθυκ τε πον νοέπτειν in πετρε υν Κυρνε, κατ' a tity λων.

Vix dubium esse potest quin lecti codicibus Theogni deis tradit i ν δε χρη etc. ad poetam ipsum redeat, altera sorma

ita orta sit, ut distichi quod summam sententiae contineret ex elegia evulsi, ut per se stare posset et plenam sententiam praeberet initium mutatum sit. Rem autem ita mihi explico. Constat inter omnes poetae Megarensis elegias ut plenas sapientiae et optima vitae praecepta continentes apud Athenienses in summo honore fuisse easdem praesertim in ludis ad pueros instituendos adhibitas. Ad usum autem commodiorem necesse est complures sylloga breviore ex opere poetae leno esse excerpendo consectas, ex iuibus florilegium nostrum conflatum hodie viri docti credunt. Atilue cum unum Xcerptum alterum trahat non dissimile veri est syllogiis paulatim ad summam brevitatem redactas, scit ex singulis elegiis singula quibus praecipue vis totius carminis contineretur disticha extracta esse, quo facilius praecepta tenerentur et disci possent, extractaque in syllogam collecta. Hoc eo

facilius fieri poterat quod Theognis plerumque in fine penta- metri sententiam gravius incidit vel omnino concludit δ).

Do interpunctione post distichon es Langonum de disticho le-Hac p. 15 sq. 3 sq. et Rennerum eber a Formelwesen im rieeh. nos etc. Lips. 1872 p. 11. Sed non multum discriminis intercedere video inter poetas diversorum temporum Prorsus perperam angen

I9 Versuum sequentium 179 8 confiteor sensum me non percipere. Quomodo enim paupertatem quisquam fugere potest per mare terrasque errans D cura hoc dici poterat quae apud Horatium carm. 2, 16, 21 sq. 3, 1, 7 sq. Sat. 2, 7, 115 hominem per mare et terras sequitur, non de paupertate. Intelligo autem quid notio maris et terrae v. 17 sibi velit, cum versus 175 et 176 adspicio. Jam facere non possum quin v. 179l80 suspectos habeam et putem liquem sententiam elegia totius uno disticho includere studentem non distichon genuinum desumpsisse, sed ex suo distichon novum composuisse eiusdem argumenti in nomineque Cyrni ornasse, ut specio Theognidei retineret '). Haec sententia mea eo mihi confirmatur quod v. 117l eodem modo ex v. 119-28 consecti esse videntur, scit propriis, non Theognidis verbis ab eo conformati, qui nomas heognideas ad formam quam breviSSimam, i. e. monelegia, redactas colligere vellet Observanda est etiam forma distichi de quo agitur 117 8, quae est pessima et cui viri docti adhuc rustra mederi studuerint ). Non aliter denique fortasse res se habet de monetegio 335l et elegia 401-406, quamobrem post v 40 distichon vel disticha cum nomine Cyrni intercidisse conicio. tiam

hoc distichon, cuius pars ultera ieiuna et vilis est, male et sine arte compositum est ut duo illa cetera. Contra fundamento carminis heognide carent v. 147 8 cf. supra p. 13). Primu enim versus proverbium apud

Graecos tritum continet quod etiam apud hocylidem legebatur. alter mihili est meque misi ad distichon explendum

vv. 237-54 ab Theognide abiudicat, quia bis sententia ad hexametrum sequentem transeat. Vide v. 64, 184, 1198, 22. Adhibuit autem ille non suo tempore formulam homericam, LRenne Formelisesen p. 29 n. s.' Contra v. 181l malim putare ex alia Theognidis elegia similis

atque 173-78 argumenti propriis poetae verbis extractos esse.

' Etiam Hartunc p. 261 distichon spurium iudicat Sitale arti

ficiose v. 179 80 in carmen antecedens, o. 17 8 in carmen insequens inserere conatus est, hoc non sine sagacitate, illud male. 2.

20쪽

videtur fictus esse Fuerunt enim qui quam plurima praecepta sapientiae et gnomas, quo maiorem auctoritatem haberent, ad Theognidem referre studerent, id quod disticho complendo et nomine Cyrni addendo acile effici poterat. Ita

rem actam eas Usener ' mihi persuasit. Sed iam subsistendum est. Si recte rem intelligo, quattuor sunt genera monetegiorum. Primum est distichorum eorum, quae non consilio excerpta, sed casu et iniquitate temporum ab carminibus totis abrepta sunt et sola de elegiis remanserimi, quamobrem genuina iudicanda sunt. Hoc valet imprimis in ea quorum condicio non ea integra sed frustula esse evincat ut 99l300:oυδεις δη φλος εἶναι, πην καρὼν νδρὶ γένηται,ουδ' iis eis γαστρος Κυρνε, ιιιῆς γεγοντὶ ).Vv. 539 40 ex carmine maiore esse nemo non Videt. vv. 19l20, 37Il2, 5bi consilio extracta esse nequeunt, cum res contineant ad personam Theognidis solam pertinentes, non

sensum generalem habeant propter quem excerpere cuiuS-

quam interesse poterat. Porro ea disticha, in quibus vocum quae sunt κακος, γαθος ἐσθλος, δεδος vis ut ita dicam politica

aperte conspicitur, apparet non in usum communem civium

vel discipulorum posse ab Atheniensi quodam ad syllogam compingendam desumpta esse. Qui enim ille versus, quibus omnes virtutes in nobilibus solis positas dicatur, civibus popularibus ut plenos summae sapientiae commendare poterat ,3

' Quamquam critici coniecturis sententiam et orationem integram restituere conati sunt. De sormis doricis quas Bergh iniuria introducere studuit, recto iudicavit lemm Jahrb. f. I s. Phil. 1883 p. 9 sq. Ceterum de V. l. P. 3 sqq. quidem iudice luce clarius est apud Theognidem genuinum voces αγαθός et ἐomo de nobilibus, κακος et Miao de plebeiis fere ubique usurpari. Factiones his verbis significantur, ut apud auctorem libellido civitato Atheniensium fieri videmus, quia ligarchis notio nobilium et honorum in unum confluere videbatur. Non ita tamen res se habet, ut Theognis neminem de plebeiis bonis moribus esse posse crediderit. Fia

carmine genuino Theognidis ereptos esse Versuum denique 77l origo hoogni de testimonio latonis confirmatur, nisi quis iam aetate philosophi collectiones illas monetegiorum extitisse putat, in quas etiam disticha libere conformata pervenerint.

Alterum genus, cuius exemplum supra vidimus 175l6, est distichorum quae ex elegiis exsecta sunt a quodam non nisi leviter mutata si opus erat, ut per se Stare possent. v. 541 2 et 1103l ex una eademque elegia mihi tracti esse videntur plura superbiae exempla exhibente. Tertium genus ita ortum putabamus, ut quidam uno disticho propriis verbis ficto argumentum totius elegiae expri-

mero studeret 179 80. 17l8. 335l63). Hoc maxime ad ea

pertinere arbitror quae propter sormam neglegentiorem Offensionem praebent Ut v. 333l hiatus post ἄνδρα offendit. Quamquam critici coniecturis emendare conati sunt; at ἀνέρα quod Hermann proposuit nunquam apud Theognidem legitur. Fortasse idem cadit in v. 235l qui innumerabilia hominum

doctorum conamina passi sunt. Ubi si coniectura sanandi recta via esset, maxime HerWerdenum secutus ita scriberem: ουδὲ ἐπιπρέπει suis ατ quae ἀνδρασι σε, μέτοισιν, ἀλλ' os πάγχυ πολει, Κυρνε, λω ιιένη. Biatus versu altero tolerabilis esset 33.

ma politica verborum cum ex multis aliis elegiis elucet, tumet re

apparet ex v. 34, 3-60 183-92. Recto do hac o iudicant eliser praef. p. XXI sqq. qui egregiam disputationem scripsit, Schneidemin p. 55. Sitgle p. 31, 32 qui tamen nimis severo et anguste , ergk6m Men. Utin p. 323 c. adn. l, Immisc p. 75 Cauer Parteie und Politiseris Megara, Athen Stuis. 1890 4 8. Adversantur argumentIs magnam uariem perversis usi Schoeman schediasma de Theognide, opp. IV .' ,

klas Alteri. 1888 p. 38. ravissima interpretatio carminum quae maximi ad rem momenti sunt ab Hillero prolata valde abhorret a more viri docti ceteroquin cauti et sagacis. 'mer.erde animadvers. ad Theognidem p. 12.