장음표시 사용
31쪽
generis cum genetivo partitivo tam Ollemnes esse, ut unusquisque fingere potuerit; quamobrem pictorem non poetam ullum respiceres debere Collegit etiam exempla septem, κάλλιειαι παίδων Theocr. 15.62), ευ βέλτισα ἀνδρῶν, o HGστοιτων ' .vνων etc. p. lat. Ἀ κάκισς' ἀνδρευν Soph. hiloct.
exemplis se reselli: In omnibus enim genetivus postpositus est, ut hanc solitam esse collocationem suspiceris. Nostro sol loco scit in vase antepositus est, atque ita ut Versus pars oriatur; quamobrem non prosam orationen ut milier Vult, sed versum in patera exstare tuo iure colligas Sed iam satis multa de re Cum ea quae adversarii obiecerunt nihil valeant, sententiam Κοeliter maximam habere probabilitatem Omnes mente non praeoccupata iudicantes concessuros
spero. Equidem, quod ad me, mihi persuasi pictorem initium
versus libri ' 1365 scripsisse. Quamquam non tam certa res est, ut omnes postulem idem persuasum habeant. Atque cum nobis haec temporis indicia maioris esse momenti videantur, quam quas adversarii causas asserunt et quasi dictata magistri recinunt, perstamus in sententia nostra, scit. librum ' non ab uno homine scriptum qui genuinum Theognidem imitatus sit vel parodia expresserit, immo eandem esse condicionem libri nostri eundemque statum atquc libri primi, itaque consectum esse ex compluribus florilegiis Quae sententia his etiam magis confirmari videtur Nonnulli versus non nisi fragmenta elegiarum nunc deperditarum esse videntur, v. 1247 8, 1357l8, alii Disticha iterata quomodo interpretari possimus, supra dictum p. 33 sqq.). Porro Versus complures eroticos libri primi similis notae atque nostros ex eisdem sontibus haustos conicias, versus dico 1091-94, 1095-1100 quos coniungendos censeo cum etchero, l01 2. Denique diversorum poetarum manus dignoscere licet Solonis
sunt 1253 4 Distichon autem sequens fuerunt qui ab homino
rix illo inepto profectum putarent; hunc versus Variasse Specimen negotii sui oblaturum ). Quo perversius nihil cogitari potest. Quid enim Compilatorem qui versiculos suos pro Theognideis vendat hic putas versibus Solonis appositis legentibus
documentum praebuisse quomodo aliorum versus expilaret atque exscriberet et quasi clamasse en habes furem' Immo, meo quidem iudicio variatio tam exigua est et tota sorma distichi alterius ita comparata, ut hoc ab eodem poeta compositum cogitare possim, ab ali scriptum non possim. Qua de causa facere non possum quin eis adsentiar qui utrumque
distichon Soloni adscribunt ). Ceterum ouat ipse Solonis verba sibi detexisse videtur v. 1335l6 p. 80). Mimnermi
autem ingenium spirant v. 1305-10. orro v. 1345-50 non dubito cum aliis, ut Berghio, eidem poetae attribuere quivv. 667-82 et 467-96 vel partem huius elegiae pepigit ).Vv. 1353-56 denique, unde haec quaeSti egreSSR St, Vere Theognideos habeo. Etiam in reliquis quin versus multi Theognidis lateant non dubito, verum accuratius significare non audeo. In quibu8dam autem nomen Cyrni deletum esse potest ), alia a Megarensi non ad Cyrnum Scripta esse putes, cum praeter Cyrniana etiam alia carmina videatur secisse sc supra p. 8). Nolo hoc loco praetermittere originem Theognideam conicere de v. 12 35 - 40 Schneide Winumq), de
Sed haec hactenus Demonstrasse nobis Videmur versibus Theognidis genuinis etiam adnumerari licere v. 1353-56. Itaque cum in eis quae deinceps tractatur Sumus, partes divorsa idei distinere nobis proposuerimus, VerSu cunctOS,
δὲ Hunc Euenum fuisse mihi persuasi speroque aliquando occasionem hoc demonstrandi me nacturum 8Se.
' Vide Berg p. 314 sq. ' Ρ. 38 sq. cum quo facit lachi. 403 not. 1.
32쪽
exclusis solis 1071-74 1081a-82b, 1109-14, 116ll2 16 v.)y), in quattuor partes distribuimus quas litteris ABCD signamus. Atque sub iit. A complectimur elegias pleniores quas sphragide, nomine Cyrni, usus poeta ipse suas esse significaverit. Sunt autem v. 9-26, 27-38 39-42 43-52, 53-60, 61-68, 9-72 79-82 87-92, 101-4, 119-28, 133-42, 173-78, 183-92, 213 - 18, 237-54 319-22, 323-28, 337-40, 355-60, 549-54. 805-10, 811 - 14, 833-36, 897-900 1l71 76 1197-1202, 1353-56; quorum Summa os 188 V. Sub B comprehendimus disticha singula monetegia quae vocavimus item nomine Polypaidis in Signita, ut quae non ab Omni Suspicione vacent. Sunt haec: 75l6, 77l8, 117 8, 129 30,
Litt. C ea significavimus quae restant ex libro a nimirum ubi segregavimus ea quae Tyrtae sunt 35-38, 1003-6, Mimnermi 793-96, 1017-22 Solonis 153 4, 227-32, 315-18, 585-90, 719-28 46 v.) Haec pars continet 06 V. Litt. D denique notentur versus qui in ἐλεγειων si leguntur exceptis v. 1253s sine dubio Solonis et 1353-56. Versus enim I 255l et 1305-10 melius habemus in ceterorum grege relinquere Summa est horum 153.
Hos enim formam variatam et spuriam aliorum esse docuimus.
Sequitur ut de vocali longa vel diphthongo in voce exeunte ante vocalem insequentem correpta dicendum sit et quaerendum in hac re prosodiaca num certa quasdam leges Theognis observaverit, unde ortasse hos illos versus adulterinos esse efficiatur. Atque ut quid Theognidem deceat quid non iudicari queat, facere non possumus quin etiam
uSum Oetarum aetate superiorum et inferiorum consideremus.
giacos antiquiores non nisi certis Versus sedibus corripere solere. Sed opus erit rem totam denuo et accuratius tractare et materiam universam lectoribus proponere. Priusquam autem de metro elegiaco agamus, pauca de
hexametro heroico praemittenda sunt, quo melius quid discriminis intercedat inter hexametrum elegiacum et picum cognosci possit. Qui de homerico usu adhuc quaesiverunt Harto et Grulichy maxime id egerunt ut quomodo vocaleS finales quae corripi viderentur pronuntiandae Ssent docerent. Ostenderunt viri docti diphthongos ι, ι, ει, υ, ε aliquanto Saepius ante verba a vocali incipientia collocata corripi quam Vocate cois r h. latus huius generis, ut significatione saepius uSurpata hic utar, quamquam re vera hiatus non est y nonnulli etiam hiatum debilem appellant 'os numerOS invenit rutich p. 4 exstant exempla vocalium correptarum m 4429; ι 2096 ει 506 aD 3; D 489 ευ 103 ω I72;y Kalbet Ρhilodemi Gadaronsis epigrammata index schol GryphisW.aest. 1885 p. IV-VI. - Diei in Hermae vol. 23 p. 28 sq. Idem Vir doctus in lectionibus de poetis lyricis habitis de re docere solet, cui Per multum debeo.' Harte Homerisehe Studien ΙΙ Berichte de mene Alad. Ol. 76 P. 328 sqq. et III vol. 78 p. 7 sqq.); . Grulic de quodam hiatus genere quaestiones in Homeri carminibus institutae diss inaug. Halis 876).' quae Grulich p. 20 sq. ponit, nihili sunt. CL Christ Metrith g 18 et 232 Recto Boeli de metris indari p. 102.
33쪽
sane magni momenti est. Videtur etiam causa quadam videlicet in natura Vocalium posita adductus Homerus esse ut diphthongos quam vocales longas corripere mallet. Hanc causam in quaestione sagaciter instituta Harte qua est doctrina et
sensu rerum metricarum Subtili edocere conatu est, cum Ontenderet diphthongorum ι. ι, ει. D, D OcRlem iteram in semivocalem transisse, scit verba tua exarat Sunt χατοι
f που-I ουσι in. Acceperunt viri docti sententiam quod videam critici omnes Grulicti, Christ, Meyer Ro88bach et Wesiphal '). Harte igitur inde profectus ut causam correptionis inVeniret,
e pervenit ut correptionem plane tolleret. Nam si pronunciatur ανδρα sιο-j-ε7ιε, non iam Oculi longa corripitur omnisque hiatus sublatus St. Eodem studio Grulich longius provectus vocales longas cs co et quae illa ratione removeri non poterant, cum Vocali brevi subsequente per synizesim coniungendas censuit p. 60 sqq. ,
ut μητρὶ , ευρείη pro ρηεὴν ἐν ευρεμ legeremus; porro inter consonantem et vocalem ino mutari vult δε is, qσπαζοντο, Τβνὴ is γορῆ etc., ubi pro hiatibus licitis novi hiatus Dodissimi
oriuntur. Quin etiam monstra versuum caesura legitima carentium non Veritus est creare:
Φ483 τοξοφὁροι περ ἐουσηὶ et μέ σε λέον γυναιξίν. Quae enim ad difficultatem tollendam p. 63 sq. profert, nullo modo probanda sunt. auca exempla verae correptionis Homero reliquit, nenipe ea quae molimina viri docti irriderent,ut ημένη εὐ θεσσι. Vides quo studium ab Hartelio susceptum duxerit. Mea quidem sententia dubium esse non potest,
quin exempla illa vocalium ouo η γ etc. r Veris correptionibus accipienda sint ubi sortasse Vi arsis, Vocali longae paulum temporis detractum sit vocali insequente. Haec igitur Homero non detorquenda sunt Τ).
Sed otiam domarieti sententia quamvis magnam peciem habeat, confiteor mihi aliquid dubitationis remanere. Verum cum dissicito sit viro tantae auctoritatis obloqui, praesertim
cum in rebus talibus non adeo versatus sim, modeste dubitationes obiectas velim. aoc autem sunt quibus ad sententiam illius accedero prohibeor. Si quis rem adeo novam introducere vult, gravissimis argumentis sententia sollemnis refellenda est demonstrandumque rem nece8Sari ita accipiendam esse, non aliter Verum argumenta illius non magni momenti sunt atque potius demonstravit vocales illo modo pronunciari potuisse quam pronunciatas esse. Velut quod in interiore parte vocabulorum non raro diphthongos ante alias vocales mutatas esse in vocalem brevem et semivocalem evicit, hae tamen exceptiones sunt plerumque diphthongi ante Vocales collocatae pronunciationem peculiarem retinent. Hac re igitur non demonstratur diphthongos finales illum quem Harte statuit sonum habuisse. Porro quod de prima thesi quinti pedis II p. 3763 et de secundis thesibus II p. 375 ΙΙΙ p. 46x' dicit, nihil valet. Immo in altera thesi persaepe id occurrit quo Hartelii
sententia mihi cadere videtur, interpunctio. In libris a-ε quos exempli causa perlustravi particula mi seclusa in primo pede hiatus dactylici, ut hoc verbo utar, 123 leguntur, quorum 4 interpunctionem graviorem habent, i. e. sere tertia pars, 7 interpunctionem non habent in quarto pede hiatus dacty-
34쪽
recitat sacore non polost qui pausam faciat post verba τερ μιαι et ναicis Οι qui igitur pronunciari potest τέρπομα-jαλ et ἐνα-sιο αυτα,3 Hoc etiam magis valet de caesura quae Vocatur μετατρέτον τροχαι- Ιn sex libris illis undenonagies in prima thesipodis torti vocalis aut diphthongus ita corripitur ut caesura trochaica xistat. Dubitabimus opinor vehementer caesuram quasi tollere diphthongo dissoluta et j vel T littera ad verbum sequens tracta, quomodo pausa non admittitur. Accodit quod locis viginti vis huius cassurae interpunctione gravi augetur, cum versibus undeseptuaginta intorpuncti desit. Ut i 10 sq. τψ 'αρ' ἐιιελλιν αυτ p κήδε' ἔσεσθαι, ἐμοὶ 'αρος αἰεν λωτον
nomo loget ἔσεσθα-juies. Quas cum ita sint, arieti sontontiam libore confiteor mihi non probari, immo me acquiescere praecepto illo vetere ab Harteli irriso I p. 10 q. e. vocalis ante Vocalem in hos dactyli corripitur. Quamquam hoc in diphthongis o et a multo magis poetae placuisse concedo quam in ceteris Videtur sane natura harum diphthongorum multum ad licentiam iliam declinavisse, ut diphthongus breviorem
mensuram haberet. Ceterum , diphthongorum D et v nunquam mihi persuadebo munere consonantium functum SSe, praesertim cum v non nimio frequentius corripiatur quam φ, ευ vel rarius quam Γ, i, M.
Vereor ne longus suerim de re. Verum hanc rem expediri necesse mihi videbatur, quippe cum pronunciandi ratio etiam ad poetas nostros elegiacos pertineat is thesibus autem singulorum pedum etsi Hartei dicit discrimina non conspici
II p. 374), quod ut intelligatur tabulam correptionum in libris
is να- exstantium subiunxit p. 375), tamen nobis non inutile visum est otiam hoc accuratius considerare. Itaque totum Homerum excussimus exemplaque omnia collecta pedibus thesibusque singulis disposuimus. Quorum summam in tabulam contulimus infra subiectam ubi numeri latini pedem, arabici thesim significant Melius autem habuimus, ut apud Nonnum fecerunt Lehrs quaest epicae p. 267 et LudWic apud oss-bachium et estphalium III p. 77, correptiones particulas καί a ceteris secernere et seorsum tractare Maec enim Vocula propter crebritatem - cum omnino a diphthongus 442 locis corripiatur, horum 411 particula occupat Grulita p. 37
legibus ceterarum vocum exempta sua Sequitur.
417 3416350347973119862015589446033851113 100155 112969832178 25023319 354297 42
nias Odyssea hymniM1461045794036674277236188 345364481333966521 0105798172 155 20
35쪽
Ac primum quidem apparet numerum thesium primarum minorem esse quam secundarum. Hoc non modo in summa versuum, sed etiam in singulis libris eadem ratione conspicitur, ut casu hoc sactum negandum sit . Ratio autem quae intercedit inter hiatus trochaicos et dactylicos, respicimus autem partem A tabulae solam, correptiones Voculae καί hic non curamus, haec est:
Deinde quamquam omnibus hexametri locis correptionem admitti videmus, tamen mirum quantum interest quo loco corripiatur, cum in hoc pede requens, in illo admodum rarus sit hiatus. Atque ea causa disputationem nostram statisticam quam appellare solent, non inutilem fore spero. erspicitur enim quasi sensus metricus poetae, videmus ubi versus pangenti tanquam sua sponte hiatus se obtulerit, quem locum anxie fugerit. Maxime ergo hiatus illos admissos elucet in thesi
altera pedis quarti ante caesuram bucolicam 30N , paulo rarius in utraque thesi pedis primi et thesi prima tortii. Atque in hac sede pedis tertii paene semper syllaba longa
ita corripitur, ut post eam caesura oriatur, Scit ea quae Ocatur μετο τρίτον τροχαῖον u Perraro OS caesuram
masculam Vox monosyllaba corripiendo brevis fit α ), cum non amplius viginti sex exempla huius correptionis inveniantur ex 49 nisi est vox af, quae suas leges sequitur et hunc locum paene maxime amat, qua de re infra. roximus est frequentia correptionum pes quintus, quem 502 hiatus trochaicos, 693 dactylicos habere videmus. Multo minus autem hiatui debili apparet aditum patuisse ad pedem alterum totum
pedis quarti thesi prima Hic quam non amatus fuerit, etiam magis inde apparet quod praeter sormulas duas quae sunt θεῶν etc. ΟΤ'Oλυμπονεχουσιν ' et Αρπυιαι ἀνηρείψαντο α 241, ζ371. υ 77 tribus locis solis conspicitur 12 67, 9 356, τ 196. Haec raritas cum eo explicanda Videatur quod pedem quartum caesura trochaica incidere poetae epici quam maxime veriti sunt di hinc quoque opinor sententiae illi Hartelianae quam impugnavimus aliquantum fidei detrahitur. Etenim si re vera diphthongi illo pronunciandi modo cum verbis insequentibus coaluissent nec pausa quaedam quamVis exigua XStitisset, non erat cur hac hexametri sede hiatum poetae tam anxie procul haberent. Particulam in quin iure a correptionibus ceteris egrega-Verimus, nemo dubitabit cum hanc voculam aliis legibus uti atque Verba cetera viderit. Nam paene vetita est eo loco ubi verba alia praecipue corripi solent, scit in pedis quarti thesi altera ter correptio ibi admissa est Γ 227 P 719,6 345 - causa autem est, quod si ibi corriperetur acile caeSura trochaica Oreretur quae quantum fieri potuit vitata est amat autem maxime pedis tertii thesim primam post caesuram masculam et alteram ), cum ceterorum Vocabulorum in hoc edo hiatus dactylici inveniantur tantum 228, hiatus trochaici post caesuram masculam 26. Non raro etiam in pede quinto particula correpta legitur Haec quidem de Voce καέ. Fortasse ex numeri tabulae nostrae iure quis coniecerit legitimas hiandi sedes olim suis8e pedem primum, quartum, primam thesim tertii pedis, ubi nunc caesura conspicitur, et hoc statu pristino non parum adiuvari Useneri in libellom. i.
y In altera thesi pedis tertii vox επεί correpta numero longe ceteris praestat, cum 98 locis hiatum passa sit.' θεοὶ τοὶ πιλυμπον χουσιν ξ 394, s 180 λων-IU ἐ. E 890 iv 68, M 27, 440, 331, τ 3 θεοῖς δ . . et 337, hymn. 498 - 12;
36쪽
Au risehischer Veraba ingenios explicatam do hexametro ex duobus hemistichiis paroemiacis conglutinato sententiam. Nam cum in corripienda diphthongo vel vocali, ut nos
rem actam credimus, quinque moris spatium quattuor morarum tribuendum esset, contentio vocis quaedam desiderabatur,
quae tacilius serri poterat spiritu adhuc recenti, scit initio utriusque hemistichii Atque in tertio quidem pede post thesim tunc omnino non vocalis breviore mensura pronunciabatur,
si re vera finis versiculi ibi erat Postero tempore autem cognitione pristini status exstincta fieri poterat, ut illa libertas etiam ad ceteros pedes reserretur. Sed totam hanc suspicionem non nimis validis star pedibus haud ingnoro. Verum satis iam multa de Homero. Quod attinet ad posteriores poetas epicos, de Hesiodi usu correptionis egit
nihil pertinet ad rem nobis propositam. Veniamus nunc ad elegiarum scriptores. De quibus quid statuendum sit quo meliu a legentibus cognoscatur, tabellam correptionum addere animum adduxi, in quam recepi omnes
elegiographos in Berghii ostis lyricis graecis oditos, addidi
praeterea, ut OSteriorum mores comparentur, epigrammatum scriptores Alexandrinae aetatis priores quosdam, scit. Omnes quos Hariun in volumine altero Elegiacorum graecorum collegit, praeterea Theocriti epigrammata ed. Fritetschs-Ηill. et Callimachi ed. Wilam. , in summa tres et quadraginta poetas Alexandrinos. Ut hoc non taceam hoc loco de nonnullorum poetarum Anthologiae Palatinas usu iam quaesitum est. Κaibelenim t. c. Callimachum tractavit Meleagrum, Antipatrum Si-
Etiam apud estodum diphthongi saepius corripiuntur quam
soh in editione sua ). Exclusi ex tabellis meis particulam καί id quod non vituperatum iri puto secundum ea quae supra XPOSuimus. Cuius particulae usus cognosci potest ex indice hoc:
Callinum Theocr. Chius Alexandrini
Callinus Theocr. Chius Alexandrini
Voculam maxime amaro thesim alteram pedis tertii et quinti hexametri, pedis primi et quarti pentametri videmus, praeterea thesim primam pedis tertii hexametri, in ceteris omnibus versus sedibus minus frequentem esse, aditum non PrReberi in hexametro ad alteram thesim pedis quarti simit atque apud Homerum), in pentametro ad primam thesim quarti pedis et totum quintum Causa vero cur a quam maxime in fine pentametri poetae fastidiverint, aperta est, si quas leges illi in verbis ad alterum hemistichium eligendis secuti sint respicimus. s. quae de structura pentametri exposuit Langon do disticho Graecor elegiaco p. 26 sqq.
Rubensota Crinagorae Mytilenas epigrammata Berotini 1888 p. 41 sqq. Sed cf. naachium ap. Susemihlium Gesehitate der griach. Litteratur in de Atiaeandri rarit II p. 265 not. 216.
37쪽
216 χ381401 1198411712210131219 12 20466846300101034114168221918834011249071771225331906401361118153 12 25 122120107820180068291 3211161111
38쪽
121212121111146 16 3132301132631224816 1172213174413 1212133215221905911
.848581 2211140312992821362 363391211124810 401133328606294840121425
4112I1131270 1420171082300208378 181
39쪽
- I In vocalibus quas in fine verborum correptionem ante vocalem admiserunt, principem locum tenent diphthongi αι et ι, item atque apud Homerum. En habes numeros elegiacorum inde a Callino usque ad Theocritum Chium a et Alexandrinorum quos elegimus b):
Hinc Hartelium valde erraro perspicuum est quippe qui hiatus post tempora homerica deinceps magis magisque diphthongis reservari dicat III p. 8). Etenim ratio quae intercedit inter a seci omisso o ει υ ευ in una parte posita et o φ in altera apud Homerum Iliad. et Odyss. sec. Grulichium est 5, 2 1, apud Hesiodum sec. gach. 3: Vid. not. nostr. 1 p. 52), apud elegiacos antiquiores , 7:1, apud Alexandrinos 2,8:1. Itaque copia vocalium longarum pro numero diphthongorum magis crescit quam minuitur. Quastio autem num singula vocalium genera certis versus pedibus quasi alligata essent a nobis instituta, ut Harte do Homero fecit III p. 7, inutilis evasit eventusque nullius. Hoc autem Vere Harte posuit l. c. p. 8, apud elegiacos numerum correptionum in universum deinceps diminui. Prosecto quo quisque poeta aetate inferior erat, eo magis hiatum evitare et restringere studuit ). Nam si comparamus numerum Versuum cunctorum cum hiatibus ubique omisso Mah, haec ratio exsistit:
Callinus-Tyrtaeus Asius Theognis 15693 v. 3345 correptiones A, 7:1
Idem contendit Goebel de corrept ait p. 51 ines III.
Quod tamen apud antiquissimos elegiacos copia magis crevisse videtur, mero casu tribuendum puto si plures eorum Versus haberemus, ratio sortasse alia esset. Ille quo delectum Alexandrinorum concludo, Callimachus magna severitate adhibita maximo veritus est versus continuitatem hiatu inte rumpere. Quod recte monuit iam albe l. c. p. V. Poeta enim delicatus in epigrammatum versibus ducentis Septuaginta non nisi quinquies ' corripuit, quater in altera thesi 5, 9 5, 11 13,1 63, 3), semel in prima 62,2, ubi Wilamowitzii
itaque salsa est. Immerito hanc Kalbe recepit, studio pravo commotus hiatus trochaici omnis a Cyrenaico abiudicandi. Hic est enim mirus error albelli Unde tandem sequitur illum hiatum a poeta alienum esse Si quater dactylicum habet,
Idem in hymno quinto ter corripuit, non semel ut albe dicit: in hexam. IV 2 bis 89, 9), inuent. IV 2 semel 303. - tiam hymnis reliquis operam navavi, de quibus cum quaererem mira res effici videbatur, scit Callimachum duplici modo hexametrum tractasse vidi. ono correptiones hexametrorum pedibus dispositas nimirum particula καί omissa):a hymn. 3, 4, 6 Ι 1: 17. Ι2:22. II1:0. II 2:0. III1:7. 2:0.ΙV1:0. IV 2:57. 1 4. 2:13.b hymn. 1, 2: 1 6. Ι2 1. IV 2 9. 5 ΙΙ:0. 12:0. IV 2:2. epigrammata I 1:0. 12:2. IV 2:2. In parte a hiatus more homerico admissus est nisi quod pes alter codireptione carere videtur scribunt enim hodis 4 160 et 6 8 Mπειτα per crasin vid. Schneid. ad IV 160, excurs. p. 289J, sed cf. Hom. α 294 s 163, Υ 338, hymn. II 558, 563 Ι 91; es opp. 29 etc. nec ita raro; nempe uv. 732 exhibent correptiones 120 I; contra in parte soli primus et quartus pes hiatum habent, atque hoc multo rarius, cum hexametri 4l bis et vicies hiatum admiserint - 19 I. Illud quod apertum est discrimen, num casu tribuendum sit an consilio poetae, qui alio tempore homericum usum secutus sit, alio legibus severis sua sponte sibi impositis hiatum magis evitare studuerit et duobus versus locis certis destinaverit, equidem disceptare non audeo, iudicent qui legent ut cuique videbitur. - s. etiam C. Prahi quaestiones metrica de Callimacho disa. Ηalens. 1879 p. 47.
40쪽
saceres si ducenties post alteram, semel post primam thesim hiarent epigrammata. Ab eadem opinone salsa quasi iam demonstrata prosectus etiam Meleagri quosdam loco non recto tractat albet et controversiam de Antipatris dirimere conatur λ . Sed ut hic paullum consistamu quo pervenimus, Sane observare licet apud elegiacos hiatus trochaicos multo superari dactylicis. Nam ratio inter numeros utriusque generis correptionum intercedens, quae nimirum hic quoque casu apud Singulos Variare videtur, est, ut etiam hic poetas quadripartito distineamus, 1:9,5 ), 1:4,3 1:4,4 1:2,3, cum pud Homerum vacillaret inter 1: 1, et 1 2. Age quaeramus nunc de hexametri sedibus singulis Aod primo quidem pede in cuius thesi utraque hiatus permittebatur, nihil est quod adnotemus. Contra ad thesim primam pedis alterius hiatu aditum non fuisse iure affirmabimus, cum illic neminem poetarum elegiacorum correptionem sibi indulsisse videamus usque ad Alexandrinorum tempora,
locosque duos ex illa Theognidis parto dubia fidei quam
littera C significavimus quibus solis legatur, certo aut corruptos esse aut spurio iure contendemus. Sunt autem'. 95 τοιουτος τοι ταῖρος κῆρ φίλος υτι μάχ' ωλος et 459: υδ αγκυρα εχ σιν Ἀπορρήζασα δὲ δεσμά. Quoniam in v. 45 lectio non depravata videtur esse, carmen 457-60 a poeta Megarensi abiudicare non dubito Carmen vero quod legitur uv. 93-96 cum stilum Theognidis prodere videatur, videndum possitne medela adhiberi Conicio autem vocem o a librario quodam additam esse lacunae supplendae
Pondet ex albello Susemihi Litteratumeaeh. I p. 366 not. 74; contra da veritate illius albelli sententiae dubitare videtur Stadimuellis Ber seu mehe chris 1892 p. 235.
maeo raritas trochaici hiatus quae apud vetustissimos esse ideretur, causa fuit, cur ab illis originem suae severitatis Callimachum traxisse aibe putaret.
causa, cum Olim exaratum uerit μεν, et V 97-100 copulandos esse cum praegressis λ), ut sibi respondeant τοιουτος μελέταῖρος et ἀλλ' εἴη τοιουτος - Uno Verbo moneam apud Solonem 7, 9 Berghium mala coniectura scripsisse elo pro eo quod Verum est ρων ).
Apud Alexandrinos haec exempla correptionis habemus: Anyto 1 3 Α. l. VII 646) ω πάτερ, ο - ετ hia, μέλας
Has poetrias cum in particula τοι magis homericum usum secutas verisimile sit, omni mutatione abstinendum puto.
Elegiaci igitur antiquioros hiatum illum trochaicum pedis secundi fugerunt; qua re discrepant a versu homerico. Sed iam diu observatum est condicionem hexametri elegiaci aliam esse atque homerici '), quod eo reserendum est quod elegiae primitus ad tibiarum sonum canebantur ). Tibiae autem
usus secum serebat maiorem severitatem. ostea autem elegiae
magis magisque in usum legentium scribi coeptae sunt; non mira igitur illa lexandrinorum licentia ad consuetudinem homericam rediens. Eo magis carmen syllogas Theognideae 457 - 60 astati inferiori adscribere licet. Ambigua autem res est de correptione vocalium in altora thesi secundi pedis. Hic enim illa etiam in Theognidis parte invenitur . 321: εἰ δε εος κ ψ ἀνδρι μον in πλουrον πάσσy.
saepius a nobis laudato . . de disticho Graecorum elegiaco'.