Studia Theognidea scripsit Johannes Lucas [microform]

21쪽

Quarto denique generi ea monetegia attribuimus, quaecum ne argumentum quidem cum Theognide commune habeant, prorsus libere composita et nomine Cyrni addito haud in Theognide illata sunt. Haec igitur spuria sunt iudicanda velut 147l8. Mihi quidem magna suspicio movetur quotienScum elegiis Theognidis genuinis comparo haec praecepta ieiuna ad unamque ut ita dicam crepidae sormam consormata:

131l2: υδεν ἐν ἀνθρcυποισι πατρος καὶ μητρος μεινον ωελεθ', τοι δανὶ Κυρνε, ιμμηλε δίλη. 895l6 ΓνωMης 'oυδὲν αμεινον ἀνηρ χε αυτος εν υτ p. Ουδ' ἀγνωφιοσυνης Κυρν dυνηροτερον. 1223 4 Ουδεν Κυρν ργῆς θωυτερον ν το εχοντα πημαένει θυμψ δειλὰ χαρίζοιιδεη. 1225l6 Oudo Κυρν Ἀγαθῆς γλυκερεύτερόν εστι γυναικος. 3 ιάρτυς εγco, suo γένου ἀληθοσυνης. Cf. o. 117 8 quorum supra originem edocuimus: Κιμηλου 'ἀνdeo γν υνα χαλεπιυτερον Ουδεν, Κυρν υδ'ευλαμης εὐτι γαρι πλεονει. Sed monetegia quae restant non audeo cum fiducia aliqua intor genera illa discribere cum res ambigua et anceps sit. Ne de illis quidem quae protuli exemplis adeo certus sum, num suo quodque generi tribuerim. Quamobrem praestare mihi videtur omnia monetegia in unum congregare et per Setractare ab elegiis Theognidis plenioribus seclusa. Ex horum distichorum grege ea quam supra secimus carminum compositione disticha abierunt 87l et 359 60, accesserunt divisione elegiarum v. 43l4. Haec sere habebam de distichis monetegiis quae vocavi, nisi quod v. 1161l qui sunt

αἰδους, ν ἀγαθοῖς ἀνδρασι, υρν πεται ita congruere ut utrumque distichon ab eodem poeta profectum esse non possit, iam a multis observatum est. elcher, ut erat parodiarum captator, loco posteriore parodiam agnovit, ego cum Berghio sonoro chaosero versus 1161l ex pri oribus fictos puto. Lectionis autem discrepantiam cum Berghi et Schaesero hoc modo natam existimo: Versus casu deperditos cum quidam in libris corruptos reperiret, sive syllogarum concinnator fuit sive librarius, de suo supplevit atque pessime, ut gnoma inepta ab ingenioque Theognidis alienissima exstiterit.

Caput II.

Restat unum carmen Cyrni nomine insignitum, quod priusquam heoguidi vindicare liceat disputatione opus est longiore, quam quidem capiti proprio reservavimus. xstat enim in ἐλεγείων β inde a v. 1353 usque ad 1356. Hunc autem librum, quem notum est in solo Mutinensi servatum esse et a Behhero domum in lucem prolatum, primus elae Theognidi abiudicavit, post eum multi alii viri docti, erigberg, Hariung, Rintelen, Nietzsche Renner, an de Mey, an Her-Werden, Η. Schnoidemin Sitgler, iller, ouat, lach, Corsenn Schaeser ) me singulis hi in varias discedunt senten- Bhest in d adis. 1161 Usener . c. p. 70 sq. Quamquam quod

Usener coniectura effecit, Oυδενα θησαυρὼν πραπίσιν καταθήση ἀμείνω

22쪽

totum librum, at maximam partem ab homine quodam prosectam esse putant, qui ex sylloga heognidis ea quas hodie exstat verbis formulis dicendi, versibus totis vel dimidiatis passim ereptis et excerptis elegias illas amatorias compegerit, si vo ludendi causa sive ut carmina Theognidis ex quibus hauserit in ridiculum verteret. Hoc parodiam vocant Schneide-Win autem collectionem concinnatam existimat ex elegiis Mimnermi, Solonis, Theognidis sinceris, carminibus quibusdam parodicis, versibus ab ipso syllogae consectore exiliter et

ieiune lactis. Contra Nietgsche libellum Mimnermi esse arbitratur; quem librum hominem Theognidis sapientiae laudi

invidentem saeculo quinto . h. ad syllogam adnexuisse ut poetae maculam amoris puerilis aspergeret. Hariun appeti- dicem totam paucis versibus exceptis ueno tribuit. tiam

de tempore consecti libri dissentiunt critici. erigber aetati Alexandrinae vindicat, Couat aevo Bygantino Hille et Corsen ante Alexandrinorum tempora Ortum credunt.

Sunt contra qui de paro diis non cogitent quique eundem statum atque libri primi accipiant, scit etiam librum ' ab epitomatore ex syllogis Theognidis et aliorum poetarum antiquorum contractum, nonnulla certe Theognidis propria esso

fortasse Eueni, cetera maximam partem a poeta Megarensi

Theognide Megarensi poeta diss inaug. , Monasterii 1863, p. 38 sqq.; Nietetscho in Mus Rhen. XXII p. 176 sq. 180 sq, 18 sq. Renne in Curtii tudio tur riech. . latein Grammati I I p. 139; an or Me studia Theognide p. 28 39; an Her erde animadversiones philol. ad Theognidem p. 14-17 add. p. 55 B. SchneideWin de syllogis Theognideis diss Argentinensis 1878 p. 36-4l Sitale prou. p. 35 Hiller Iahrb. f. l. hi rami p. 450, 7 sq. idem Iahresbre f. lasa. Alter 1888 p. 14 sq. et 156 sqq. Couat e secon liore 'elmies attribu a Theognis annales de a faculte dea latire de Bordeavae V p. 257-290. Bordeau 1883 , contra eum ille Iahresber. 1883 p. 258 sq. Flachyrieta Lyri p. 403 Corsen quaestione Theognideae, Programm . Geestemunde, Lipsiae 18M Schaeler de iteratis p. Theog distichia p. 4 sq. et 32 sqq.

exponere libet neque nimis breviter, ut adversariorum argumenta satis resellamus, neque nimis copiose, cum re Paene propriam dissertationem quam nos vocare solemus desideret. Una causa atque ea qua maxime adducti sunt critici, ut

parodiam agnoscerent', est quod in libro altero verba, sormulas, versus invenerint etiam in libro primo eadem vel simili sorma exstantia. Quo in studio locorum similium colligendorum saepe modum concessum ita longe egressi sunt, ut nugari videantur. Velut quod in v. 1247l condendis versus

325 27 exemplo fuisse Corsen dicit p. 7 et 37), iure mireris. Quid aliud commune nisi una vox μαρH0λη Et hanc plagiator ille proserre non potorat nisi ex loco illo sumptam Ridiculum hoc. Porro versus 11 - 14 an de Me putat a poeta illo in

parodiam mutatos esse versibus 1327-30 p. 34). Congruunt prosecto vocativo in initio exstante et verbis σοι - ἐμοί Sed haec similitudo sortuita est et tam levidensis, ut nemo omnino animadvertat nisi qui industria talia quaerit. Refutatur perversa viri docti opinio etiam eo quod v. 1327 8 per se stare et v. 13 29 sq. novum carmen incipere manifestum est 3.

Idem criticus p. 31 hominem spurcum cum v. 1231 - 34 pangeret, illum ignem quo arderet sibi persuasit ' ex Theognidis indignabundi' v. 1103l et 541l petivisse q. s. 'πρις καὶ Μάγνητας ἀπωλεσε καὶ Κολοφωνα

p. 283. ' Quamquam etiam artis et Silaler v. 1327-34 iniuria in unum coniungunt. - Ceterum an Herwerden, qui ipse quoque librum spurium ducit, an de Menum salso de parodia et illorum versuum origine exov. 11-14 petita iudicare dicit p. 55 . Negat etiam Corsenn p. 40 vv. 11-14 exemplum esse idem nimirum . 1327 sq. ad v. Ita e 1023l redire arbitratur.

23쪽

et ει Mam 9, ιη τήνδε πολιν, Πολυπαῖδη, βρις ηπερ ενταυρους si ιοφύγους λεη7. In his morari operae pretium non est ). Ut iam exemplum adhibeamus, quod maiorem habet speciem, Versus 1267 70

va de Mey p. 29 et Corsenn p. 10 sq. et 37 parodiam

altera versu prim comparationem habeat 1267 quae insequentibus quam vera esset demonstrandum erat, altera gnomam quae item illustrari debebat, lacilo fieri poterat ut verbis υτ γα explicatio daretur. Atque quod ad vocabula ipsa, quod poeta carminis amatorii verba cuς 'αυτ υς initio versus ponit, hoc non habere debet ex V. 1159. Immo sitatum illud est apud poetas epicos quorum locis et formulis etiam poetae elegiaci utuntur ). Sed quod ante Verba q. s. ως 3'avrco etiam Orma verbi me Ῥι utroque loco legitur, mero casu tribuendum est, unde nihil concludendum, praesertim cum verbum utroque loco de rebus diversis usurpetur. Itaque concedere non possum carmen χει quin agitur esse

an de Moy sententiam iure reicit Corsen p. 39. Exempla vide apud Rennerum: Dber a Formelwesen im grkehisine uos undo sese Reminiseente in de littere griechiacten regis, Lips. 1872, p. 58 n. s.

Haec in fine elogiae posita dicunt dubium non esse quin expressa sint ex his carminum genuinorum versibus ultimis: V. 25 Ουδεν θαυμαστον, Ιολυπαιδη Ῥυδε γὰρ ὁ Ζευς κτλ.et 191: υτι μη υμα ε γενο, Πολυrra13η, ἀστά ν κτλ.Quid Τ Qui fieri potest ut utrumque locum scriptor appendicis imitatus sit Non nisi alterutrum, opinor, scit. V. 191. Etenim si v. 191 ita exscripsit, ut speciem habet, non potest simul v. 25 respexisse. Praeterea versus 2 non adeo similis est. Si tamen in sententia sua adversarii perseverant, Scit locum simillimum esse, eo magis eos de ceteris errare equitur. Quid nim Si s vera bis Theognis carmen simili modo conclusit, itaque proprium quendam dicendi usum secutus est, quo tandem iure qui negat etiam tertium locum eiusdem poetae esse, immo necessario alii cuidam esse adscribendum 3

Sed alterum locunt scit. v. 191 poeta libri ' mihi imitatus esse videtur, quamquam si quis ita vult etiam Theognis imitator alterius esse potest. Verum si imitationem accipio, non magis vituperanda est illa, quam quod poeta Megarensis' san de Mon p. 34 sq. mille p. 477, ouat p. 28l: Corsennp. 20, 37, 3.

24쪽

- 28 locos Hesiodeos expressit et Solonem imitatus est, Solon Tyditaeum ) Sed utut res se habet, minime parodia est. Ut hic paullum subsistamus, quo diutius et accuratius rem delibero, eo magis adversarios errare mihi persuadeo argumentisque uti quibus nihil demonstretur. Hoc praecipue valet de formulis picis et elegiacis Satis notum est elegiographos in carminibus componendis passim epicos sequi eisque quae in poesi epica per tot saecula usurpatae paene obduruerunt formulis uti, praecipue in hexametro Egregie utem de sermone epico exemplisque eius apud elegiographos exstantibus egit Renne libro supra commemorato p. 26 adn. 2); praeterea aem bene tractavit uellenber in dissert. q. i.

vare licet, neque quemquam qui poesi elegiacae peram dederit hoc effugisse opinor, apud poetas elegiacos item atque apud epico paulatim certum rusum dicendi elocutionem, electionem verborum et collocationem, praesertim in pentametro ut natura derebat orta esse quae alter altero

susceperit. Hac de re multa utilia attulit idem uellenberg, praecipue p. 49 sqq. Quae cum ita sint, si in appendice permagnus invenitur numerus locorum et sormularum quae etsi etiam in collectione nostra maiore monstrari possunt, tamen creberrime etiam leguntur apud Homerum et epicos, Mimnermum, Solonem. alios elegiarum scriptores, dubium non est quin his locis demonstrari non possit auctorem appendicis librum primum Theognidis qualis nunc eXstat, ante Oculos habuisse debere. atque hoc maxime Corsenno vitio tribuendum, qui cum in prima parte dissertationis suae p. 4-24 praeter ea quae Rennero et Κuellenbergio debet ipse quoque multa alia similia vel congruentia magna industria collegerit, quamquam χXcusat non omni quam congesserit plagiatori exemplo fuisse sese credere, tamen locis collectis ad illam rem

utatur. -

V. 329 VOX q. e. αυκων in Versu exeunte reperitur Corsennp. 14. 15, Ι). At ipse Corsenn ad Rennerum relegat p. 66n. 4), qui poetas epicos forma διωκων, διωκειν etc. Rene semper in fine versus posuisse monstret. Apparet igitur hoc exemplum ad quaestionem nostram nihil valere, immo poetam versuum 1299 ot 1355 nihil secisse nisi quod exspectandum fuerit, ergo non . 329 imitatum esse. Quamobrem vitiose

mihi vir doctus egisse videtur, quod talia ad versus nostros adscripsit. Etenim quaestio difficilis iudicat his magis obscuratur atque confunditur quam explicatur. Neque secus est de verbis intra χιδ), μέθειν' ἀπατμη)aliis, quae saepe hanc Versu Sedem Occupent.

Idem valet χω substantivis quibusdam, ex quibus mi colligis poetam illum ex farragine libri primi hausisse pravissime iudices it quamquam concedendum est praeter V. 1256 et 324 vocom ευφροσυνη etiam in libro a legi v. 776st 1068 in fine pentametri ), tamen imitatio non est. Occurrit enim eadem vox apud Sol. 26, 2 et Anacreontem 4 4 eadem versus sede omnino, et hac re omnis illa suspicio tollitur, verba in Ἀνη exeuntia saepissime a poetis elegiacis ibi poni

videmus. Ut etiam nostros thesauro aperiamus ut adversarii,

, 1259 19 421 685 Orsen p. 9.' ουδε με πεiσεις v. 363 et 839. Corsen p. 22. Vide Rennerum p. 36 n. 49. R 1285 143 1037 1219. Menne p. 67 n. 71 Corsen hoc exemplum Omisit . M Corsen p. 9, qui quidem hic non aperte de imitatione loquitur.

25쪽

Fortasse eum tui haec legit, offendit haec abundantia mea, ubi pauca exempla Satis esSe utes. Neque vero hoc sine causa facio. Iam enim quasi ex angusto sinu Theognideo nobis videmur in mare altum irovecti esse et litora non iam conspicere. Intelligimus illud de quo agimus proprium esse omnium legiographorum quo magis illorum sententia redarguitur qui poetam nostrum furti insimulant. Adhibeamus iam nonnullas verborum compositiones Versus 1323-26 Couat parodiam habet versuum 1119-22 ). In utroque carmine Oetam videmus votum sacere, deo invocare, verbis ατρ' i βης vel , βης suiso uti. At tu non praeoccupata mente ad rem iudicandam aggreditur, concedet similitudinem vix esse nisi verborum, argumenta tam dissimilia esse utras imitatione cogitari non possit. Atque Verba l. S. ιετραηβης, quae ansam suspicioni dederunt, usitati8Sima sunt, quase quivis poeta in suum usum vocare potuerit. s. Hom. Λ 225αυτα ἐπε ρ ηβης ερικυδεος κετο ἰατρον λ 317 217, τ 32ηδεὶς μετρον κοντο, ἱκάνεις, iaci νει hymn. in Cer. 166 et 221;Ηes. p. 32 et 438 D. 100, 2 gach. Κaibet epigram m. graec. 193 3 εἰς μετρα γῆ β ης υς νη γ ύ ιην; urili. Jon 354 σοὶ ταυι ὁ η υ, ἐπερ ην ειχεν ετρα In elegia Cyrno dicata v. 135 legitur πάντέων τουτ' ἀνιηρματον ' . Haec verba vel similia occurrunt v l0 π.)τ. a. 12 et 258 τ. ., 812 πάνet υν, Κυρν ἀνιηουτατον, 896

Vido uellenbergium p. 52 sq. Couat p. 264 a verso326 e pluriel αετρ' βης τελέσαι est ne mauuais imitation et vers III de Theognis δὶς μετρον HVM. At

pluralis ipse te revincit, imitationem non esse Poetae enim antiquiores habent μετρον hic Euripides, auctor epigrammatis p. albet viet ρα. Quae res quae poetam nostrum recentior aetati vindicare videtur, tamen nobis non obstat qui librum ex carminibus diversorum elegiographorum compositum Putemus.

Kυρν, δυνηςυτερον Addo haec idonea quae comparentur: Tyri. 10 4 πάντων ε μ' 'ηροτατον Callim epigr. 14 4Wilam. χρημ' ἀνιηροτερον Cleobulina 2 2 τουτο δικαιο- ν; Sol. 12, 2 πάντc0ν εστ διακαιοτώτη, Callim. 32, 4 τουτ' νερα--οτατον, omnia in altero colo pentametri ). Quid si tribus exemplis quae nomine Cyrni ornata Theognidi ipsi tribuenda sunt I 24, 8 I 2 8963, nonne apparet ei qui ter verba illa iteraverit, etiam quartum adhibere licuisse Quo iuro igitur v. 1356 non ab eodem poeta proficisci posse affirmas et per parodiam dictum esse Quia inquis, quamquam per se licebat repetere, non de re seria et gravi repetuntur, sed de re levi. Sed hic tuus error est, carmina morem puerilem continentia res leviores et ludicras appellare. Si quis oculis ut ita dicam hominum recentiorum rem cernit, omnino de tota quaestione ne audeat iudicare. Quid quod sormulam illam non solum in collectione nostra corrupta Theognide exstare VidemuS, sed etiam apud alios poetas elegiacos Eo magis opinor hominibus ieiuna mente iudicantibus certum erit poetam OStrum illa non ex libro a desumpsisSe. Maioris iam momenti videtur esse quod etiam toti versus repetuntur. Compara v. 1237l8

et 1095 6

Vido uellenbergium p. 5 sq. Vid. an de Meyium p. 32 Corsennum P. 5 et 37, Schaeserum P. 4.

26쪽

- 32 Omnes ii tres versus in elegiis ad Cyrnu in scriptis leguntur. Iam hic haeret aqua. Nam materiam difficilem tetigimus plenamque periculi, repetitiones, de quibus confidenter et certo iudicare non licet δ). tque si hoc heognidi in libro

primo permissum ' υ- quod equidem non dubito, qui potest quis affirmare eum qui in libro ' versum του θ' ερδειν . . . iteraverit Theognidem esse non posse Itaque sententiae

illorum accedere nequeo.

Ρersuasum igitur habent illi lutum deum iure et vi propria

omnium pulcherrimum et amoenissimum appellari potuisse, non puerum amatum, ita ut . 1365 imitationem esse necesse sit Equidem contrarium crediderim, scit hoc de ριυμεν ρapte dici, de luto non nisi translate et auctorem VerSus 1117 locum poetae alius spectare. Itaque aut . 1117 parOdia est versus inserioris 1 365 aut scriptor uterque Oetam tertium antiquiorem imitatus est. Neque aliter res se habet de v. 1353 et 30Ι ). Praeclarum enim sensum praebere versus loco inseriore quis neget Scit simul dulcem et amarum esse amorem, illecebrarum plenum et duritiae, dum voti compos fiat. Contra

gerunt de his Schaeis in libello suo de iteratis p. Theog. distichis et Cauer iii hilol. 1891 p. 529 sqq. Sohaese versus illos quidem 128 540, 554 in formularum numero habendos merito putat . .' Rintelen p. 39; vati de Me p. 35 Corsen p. 22 et 37 Schaeserp. 4 sq. f. Rennerum p. 21 n. 39. Elcher 60 Rintelen p. 39; an de Me p. 35 Couat p. 278 sq. Corsen p. 21, 29, 37 43 Sohaeser p. 33.

- 33 vv. 301l praeceptum dant sapientiae tam divinae, ut ego me non perspicere fatear. Namque ut verba de servis et operis aliquo modo intelligi possunt, ita non de vicinis quos poeta

acerbe et comiter tractari iubet. Hoc et quod Ocem . .aρπαλεος primitus in locum inseriorem, non Superiorem scriptam apparet, me movent ut v 301l parodiam esse versuum libri ' non vicissim, pro certo affirmem ). Ut breviter quae adhuc statuimus colligamuS, quoscumque locos similes contemplati sumus, opinio illa de imitatione et parodia vana deprensa est. Dices de singulis locis sortasse concedam, sed Summam respicere oportet, atque librum totum locis scatere qui legenti librum primum in mentem revocent non negabis. At nihil inde sequitur. Similitudo enim quam habet appendix cum libro , non maior est quam quae in libro primo ipso inter permultos locos intercedit. Quod autem omnino similitudo libro is cum priore intercedens cernitur, casu lactum est et iniquitate temporum, qua permagnus numerus versuum Theognideorum nobis servatus est, non item Callini, Archilochi, Tyrtaei, Mimnermi, Solonis. Quos poetas si integros in manibus haberemus aut saltem maiorem partem versuum, non dubito quin numerus locorum similium et congruentium quasi in immensum augeretur et omnis illa salsa opinio tolleretur. Altera causa qua adversarii sententiam suam confirmari arbitrantur, est quod disticha tota libri primi, si quae in ελεγεέ υν β repetuntur ), ita collocata esse videantur ut in SenSum eroticum accipienda sint, cum eis primitus nihil erotici insit unde magis elucere appendicem opus SS Unius viri qui syllogam nostram primam in manibus habuerit. Ut Hiller' poetam putat cum v. 1101l post v I 275 78 ite-δ Haec etiam Bariungi sententia est ad . 3013. ' Disticha in libro , iterata collocta habes apud AneideWinum l. c. p. 37. Cf. Orsen p. 35-37, Schaefero. 33 sqq. Cauer Phil. 189Ip. 42 sqq.

27쪽

virχεσδαι προλε- is, a μετέρην φιλένὶ . At hoc poema tam ineptum et miserum est, quale auctor appendicis nunquam commisit. Doleo igitur me Hillero assentiri non posse. Immo cum Bergilio distichon arbitror Dagmentum esSe elegiae nunc amissae idemque antiquitus in librosi locum habuisse, unde in librum a tranStatum. Item omni probabilitate caret versus 1107l ab auctore musae puerilis versibus 3 11 - 18 ut finem adnexos esse. Namque carmen antecedens v. 1318 ita absolutum esse manifestum, ut distichon 107l nullo modo cum eis coniungi possit. Neque de v. 949 50 ante v. 1279-82 repetitis q. S. μ ιν υπὲξ ελάφοιο λέων, ἀλγα πεποιθευς πωσὶ καταιμάρ pacissματος in επιον, quos ille plagiatori initium carminis insequentis fecisse arbitratur, res ita se habet quamquam illud primo obtutu speciem quandam habet. Poeta enim amatorius si illud secisset, sine dubio distichon non per se solum collocasset, Sed cum versibus insequentibus in unum carmen conglutinasset. Neque Ver Prorsus apte coniungi potest, quod etiam Hillersensisse videtur, cum in Anthologia lyr editione quarta a se curata versus 1278 c d cum 27 sqq. connectere ausus

non it.

Vv. 15ll denique documento sunt quam perVerSa argumentandi ratione parodiarum captatores tantur. Redeunt enim in libro altero ante v. 123 sqq. ita tamen ut arctissimo vinculo cum illis coniungi et elegiam unam integramque sacere

. I, nemo neget. Duplici modo autem mea quidem sententia haec res explicari potest. Accusatores illi nimirum furem insimulant versus ex libro primo sumptos in suum usum Vertisse cum parodiam suam scriberet δ). Nos contra in libro altero pristinam carminis integri formam adhuc SerVatam nobis persuasimus distichon syllogae maioris fragmentum nostri poemati esse. Sic fere Burgh ad v. 1239 sacit autem cum nobis et unus ex adversariis, intelen p. 413, qui distichon πολλάκι eto πὰρ εμο κτλ. in libro a temere omissum concludit ). Quem sodalem ille reicere conatur cum illum naturam atquo indolem libri alterius non recte perspicere dicit. At hoc demonstrandum erat, librum ex parodiis constare quodsi hanc sententiam sequentes illud argumentum asserunt, si porro

docetur argumentum esse anceps quod etiam in contrariam partem Verti possit quam perversum est tum verba talia

sacer qualia Hiller Nonne hoc est in circulo se versarea Uno verbo moneam . 1262 eiusdem libri similem esse vel eundem atque I 239b. Quod licere iam supra p. 31 sq. ad . 1238 opinor vidimus'. Quibus expositis nihil nos impedit quominus contra repetitionibus ad nostram de origine

appendicis sententiam stabiliendam utamur. utamus enim ab eodem qui collectionem maiorem concinnaverit, et librum et librum 4 ex eisdem syllogis antiquioribus excerpendo

28쪽

Veniamus ad tertiam causam ab istis prolatam Vestimoniis veterum scriptorum elucere dicunt alienos esse a poeta Megarensi cum ceteros versus amatorios, tum maxime eos

qui libro altero contineantur ) Longam enim seriem testium inde ab auctore libri περὶ Θεόγνιδος et Isocrate usque ad uidam ' producunt, apud quos ubi Theognidis commemoratio fiat, praesertim ut viri sapientis et optimi vitae praeceptoris, ita comparatam esse, ut illa sane non dicturi suerint, si disticha obscoena novissent. Maxime hoc demonstrari testimoniis Athenaei et Stobae qui, facultato data versus eroticos afferendi, nostros non citent. Haec cum eadem via Sit argumentandi qua utuntur qui syllogam maiorem circa Stobaei tempora Vel postea ortam credunt, illi pro me verba iaciant

qui collectionem aetati Alexandrinis superiori vindicant. Vide quae exposuerunt mille Iahrb. f. PhiL p. 468 sq. et Bergh

p. 315 not. 71 Nos pauca addamus. Scriptoribus recentibus re vera non nisi librum primum praesto fuisse existimamus et rem ita actam esse animo nobis informamus sylloga ab homine ignoto consecta librorum duorum cum identidem descripta esset, quendam de causa perspicua librum ' omisisse inde duo exempla describendo propagata esse, unum λεγεέων a Solum exhibens, alterum librosis et '. moc, ut natura materiae serebat, magis

magisque evanuisse et mero casu nobis unum exemplum Servatum, cod. Mutinensem ) Contra priores ut Isocratem alios, qui Theognidem integrum habebant aut anthologias carminum

Bergh Literaturgesch. ΙΙ p. 14. Sunt hi: elae p. LXX sqq. Nietzsche p. 180 sqq. H. Schneidemin p. 40 Sitgle p. 20-22 Couat p. 270 sqq. Flach p. 403 Corsennp. 3 et 44. Suidam λὲγείων β videri novisse SchneideWin comprobat p. I assentitur lac not. 2, qui tamen mira loquitur non novisse credit

De casu cf. Hilierum l. o. p. 471.

eius diversas, ex quibus postea nostrae syllogae contractae sunt, animadvertisse puto Theognidem ab amore puerorum non alienum esse neque tamen rem commemoratione dignam

duxisso aut inde laudi poetae quicquam detractum. Apud Atticos enim tum vitium illud sollemne erat neque in infamia habebatur, quod demonstrant vasa fictilia et scripta latonis cum alia tum Phaedrus sit Convivium ). tu de his iudicabitur, nos hoc iuris nobis sumimus ex Theognide ipso colligendi qualis uerit; revocamus igitur ad ea quae Supra X-plicavimus . . Reliquum est, ut sermonem poetae nostri vel poetarum paucis verbis tangamus. Fuerunt enim qui sibi sormas et verba posteriorum temporum propria in appendice detexisse

viderentur. HerKerdenum dico p. 14 et 15), cuius crimina non magni momenti sunt quaeque Corsenn p. I sq. iure reiecit, et ouatium in notis versioni additis), quem item argumentis satis gravibus Hiller' reppulisse mihi visus est. Contra Hiller ' et Corsenn sermonem simplicem et dilucidum,

elocutionem elegantia non carentem, imitationes sermonis epici late patentes indicia satis magna esse docent, quibus appendicem ante Alexandrinorum tempora conditam vineatur. Conser etiam qua Corsen de arte poetae Versuum componendorum et legibus metricis diligenter servatis observationes congessit p. 32-35. Unam autem ex rebus metricis quam ille omisit, iobreviter tractare liceat, usum positionis debilis. Hac re enim poetae antiqui ab inferioribus maxime discrepare solent. In vocali autem natura brevi ante mutam cum liquida corripienda quid poetae diversorum temporum sibi permiserint, optime disci potest ex Goebelli dissertationem. i. de Or-

Eiusmodi loci legenti passim se offerunt, ut in Menone 6 A. Qui enim fieri posset ut iuvenis hunc iocum aequo animo ferret nisi talia vulgaria fuissent et quasi in a ire versantia ' Iahresber. f. klass. Alteri. 1883 p. 259. Iahrbueh. f. hi s. Phil. 188 p. 471.

29쪽

duodetricies vocalem anto mutam cum liquid longam retinuit ). Semel in media voco vocalem corripuit: Ἀφροδίτης 1293. Quod quidem excusatur primum eo, quod est nomen proprium nomina autem, cum aliter saepe a metro abhorrerent maiore licentia ruuntur. Deinde consonantium Ompositiones quarum altera est e, maxime iuro corripiendi utuntur. Hae fuerunt causae cur Homerus nomen illud non aliter nisi mensura adhibuerit. Ab hoc posteri praesertim epithei χρυ addito sumpserunt tanquam formulam, cum eodem Versus loco scit in fine hexametri , eademque mensura adhibeant, ut Mimn 1, 1 Anacr. 94, 3, Simon C. 37, 3 et 151 3 Plato 1 4M). Praeter hoc autem nomen nunquam poeta noster in voce simplici syllabam brevem admisit, neque in augmento, reduplicatione Verbi, a privativo, voce compOSita.

Bis deinde vocalem vocis finalem corripuit 129 et 1377), ubi item liquida est. Etiam hoc cum Homero ' et poetis elegiacis si non antiquissimis, Callinus, Archilochus. yrtaeus hac correptione so abstinuerunt at tamen satia anti- Siletleri quaestiones Iahrb. f. hlass. Phil. 188 p. 16-518 Stu- die tum Elemher Theognis, Programm . Tauberbis hosfheim 1885,

P. 3-7 mea quidem sententia laude minus dignae sunt. Ille enim Har- teli observationem quandam secutus, quibus in pedibus correpti admissa esset permagni interesse falso putavit. Qua ratione eum materiam disposuerit, rem magis confudit quam illustravit. - Nos quidem exempla mutae c. l. apud elegiarum scriptores exstantia omnia in nostrum usum denuo collegimus, unde supra hausimus.' 1231, 1232, 1250 1277 129I, 1299, 1302, 1304, 1307, 1308, 1320, 1323, 1326, 332, 136l. 1362, 1382, 1383, 1385, 1386. - 1257, 313, 1341, 1386. - 1237, 1286, 1340, 360. Homerus nomen Veneris ibi bis et quadragies habet. Cf. Renne Formelwesen p. 46 n. 11. ' De homerico usu mutae c. l. egerunt: ehker homerische Bluiter I p. 34-37 Spiigne de versu Graecorum heroico Lips. 18 16 p. 88-105;L Roch homer Unterfuehungen Lips. 1869 p. 1-42: arte homeristae Studien I' Berotini 1873 p. 80-89 Usener altyriech. Terrabatip. 21-27: Roasbach u. estphal Theorie de musisehen Minate derHellenen III 1 p. 103 sqq.

vem admisit ut recentiores, ante et , κν, ν δ in media Oce,

se sitis in in verbi ). Sequitur poetam nihil habere propter

quod aevo inferiori tribuere eum cogamur. Etsi inde temporibus posterioribus scribere eum non potuisse non vicissimosficitur, tamen maiorem habet Speciem poetam antiquum esse, eum numerus correptionum perexiguus sit pro copia vocalium productarum x 28). Quod pertinet ad totam materiae sane lubricae tractanda rationem, iure orsenninertZborgio Alexandrinis poematia attribuenti obloquitur, cum elegiarum multarum argumentum eroticum primo obtutu cognOSci non posse moneat, immo scriptorem plerumque verbi modestis usum amorem specie amicitiae velare, qua re disticha nostra permultum discrepare ab epigrammatis anthologiae Palatinae plenis obscoenitatis et lasciviae ). Haec et cetera quae commemoravi a Corsenno Hilleroque allata cum mihi recte se habere videantur, sacere non possunt quin horum sententiae accedam quantum quidem pertinet ad terminum ante quem. Verum his argumentis nos non acquiescimus, immo nos quoque Rrgumentum novum, quod non minimi momenti sit, afferre posse nobis videmur. Continetur autem v 1347l8. Notum enim est eam sabulae formam qua Ganymedes aquila ad caelum sublatus esse narratur admodum recentem esso ). Poetae veterrimi aut nihil accuratius do raptu pueri

Ut Simonides Ceu 99, 3 141 5 Aeschyl. r. 2 Critia 2, 11;2, 20 Parrhasius 1 4 3, 2 Aristoteles r. 2 Crates 7, 4 Leonidas Tarentinus laudo ad editionem Hariungianam 3, 4 9, 1 48, 1. ' Corsen p. 30, 31 CL Berg p. 15. - De Ganymede confer relierum griech Mythol L p. 392, ver-beckium riech. unstmythologie I p. 15 sqq. Drexterum in Roscherilexico I p. 159 sqq.

30쪽

Iovem ipsi in puerum in Olympum subduxisse narrant .hymn. in Vener. v. 20 sq.). Cum huc tabulae sorma congruunt O- numenta antiquiora. Exstant enim vasa fictilia tredecim y quae puerum S tendunt trochum et gallum quae avis pertinet ad amorem puerilem l tenentem Iovemque cum Sceptro uerum insequentem. Complina autum vasa id quod observatione dignum est figuras rubras exhibentia ordinis ut dicimus severioris sunt itaque neculo quinto ineunti vel sexto exeunti attribuenda ), unum, guttus figuris nigris annal. ab A). antiquius est, fortasse non multo. Unum adhuc vascuhim cognitum est quod puerum cum aquila exhibot annui tab. O 1, inde Engelmann n. 91', quod tamen minime nobis ObStat, cum non ante Saeculum quartum actum esse possit. Primum monumentum aquilam exhibens cuius tempus definiri potest. signum Leocharis est, qui statuarius medio saeculo quarto

floruit et usque ad ultimos Alexandri Magni annos vixisse videtur δ). Insequentibus temporibus non nisi hanc alteram formam sabulae invenimus etiam in litteris. Apparet igitur primum carmen nostrum quippe quod puerum a Iove ipso raptum inducat, temporibus superioribus vindicandum, deindeva de Meyium M et ouatium haud ita in archaeologia esse

Versatos, cum eo offendantur quod scriptor elegiae nostrae auctorem amoris puerilis Iovem ipsum inducat; nam edocent

nos vasa illam sententiam iam antiquis temporibus divulgatam fuisse. Atque oua quidem se ipsum refellit, cum de origine Alexandrina cogitans epigrammata anthologiae Palatinas quattuor comparari iubet. Haec cum aquilam habeant XII

his egerunt verb. p. 516 19, oerte annali deli instit 1876

p. 49-62.

clarius os carmen quod legitur v. 1345-50 antiquius esse aetate Alexandrina, sortasse ante Saeculum quartum Scriptum. Lico sortasse fines temporum angustius circumscribere. Ullaicus, o litor' enim observasse sibi visus est in patera figuris rubris ordinis severi, quae anagrae eruta est, VerSum collectionis nostrae 1365 scriptum SSe q. e. Diatdcυν καλλιστε καὶ 1ιεροεστατε graντων Conspicitur in patera vir in

lecto convivali accubans leporem mulcens intercedit autem aliquid lepori cum amore puerili et haec canens: παιδον aλLστε. Quae verba cum initium distichi nostri opinetur vir doctus et cylicem initio saeculi quinti tribuat quamquam me quidem iudice usque ad Saeculum e tum exiens redire poterat), versus 1365l affirmat a Theognide posse conditos esse Mihi quidem disputatio eius dilucide instituta prorsus persuasit Critici autem qui contrariae partis sunt quid mirum quod vehementer repugnant et obluctantur Atque Corsen ille quidem artifici ante oculos Ver-Satum Sse conicit carmen alius poetae antiquioris, ortasse Mimnermi, e quo eodem uterque locus Theognideus effluxerit ). Sed fidem viro docto denego cum consilium illius per8pectum habeam. Et cur, si rem simpliciter explicare possumus, nos ipsi impediamus obstaculis artificiose obstructis Contra Hillor primum dubitat cantetne vir convivans

an loquatur. Certe cantat, nam quoniam loquentes o non ita multum aperimus, nemo quod sciam pictor Vasorum fictilium, quo erant Graeci talibus in rebus iudicio, adeo inlacetus

in Excepto uno, XII 230, quod nihil ad rem Couat p. 281.' Mitteti des athen distituta IX 1884 p. 1 sqq. tab. I inde Bau-meister enhmille des klass. Alteri. III p. 1984).' Vid. p. 22. Hoc enim videtur dicere velle verba eius non Plane

perspicua sunt.

M Iahresber. f. lass. Alteri. 1888 p. 157 sq. - imagine p. Κleinium Euphronios p. 98 errat.