Studia Theognidea scripsit Johannes Lucas [microform]

41쪽

linquenda an tollenda concedendumque hiatum illic poetis licuisse. Ac de Critia quidem et Alexandrinis non dubito quin licuerit, contra de Theognide, cum Omnes poetae Superiores illud evitaverint, correptione removere malim. Atque miro casu accidit quod . 32 verbis θεος et κακε, transpositis formam carminis lucramur multo aptiorem ut mihi quidem videtur: ρν Ἀγαθος ιεν ἀνὴρ γνυ9sιU εχει sιπιδον ἱει,

Monelegium 235 6, quod iam aliis de causis nobis suspectum videbatur cf. supra p. 21 , emendationem non patitur. Itaque hoc adulterinis adscribo nec minus cetera carmina versus quos nominavi 26 I, 287, 597 continentia, scit. 261-66,

Theognidei quod non repugnat sententiae nostrae de inceritate libri, qui quidem librisin versus poetarum diVersorum continere arbitremur, ut supra expositum p. 4 sq.). Veniamus nunc ad pedem tertium. Cuius thesis prima correptionem non passa est ante Theognidem. Nam quod apud Tyrtaeum 10 1 scriptum videmus εἰ 'ουτως ἀνδρος τοι ἀλωμένου υδεsar Ἀρη lectio corrupta est, cum o in enuntiato conditionali locum non habeat vide virorum doctorum pericula a Berctio notata. Mihi maxime id placet quod amicus quidam hierschii proposuit: εἰ ὁ ἄγεθ' υτο ς ἀνδρος ἀλωμπου υδεμί' ρη.

usum homericum agnoscimus, Scit pOSt vocalem finalem correptam caesura trochaica cadit. Praeterea sola vox καί hoc loco corripitur, caesura Semiquinaria antecedente. Unus Versus invenitur ubi post caesuram masculam alia VOX corripitur,

Hedyli 8, 3Mart. apud Athon. VIII 345 A, ubi omnes Musurum secuti altero mi addito legunt:

δε μονον ζ ζων ν α λενωτιον et τι τοιουτον. Hic cum alterum et necessarium sit, dubito utrum hoc unicum exemplum poetae relinquam, praesertim cum etiam

42쪽

apud Homerum, quamvis raro, talis correpti inveniatur cf. supra p. 50x ), an potius elisionem statuam vi νωτιον ). Iam illud quidem perspicuum sit, antiquissimos elegiarum scriptores magno opere discrepare et ab Homero et ab elegiographis posterioribus. Neque enim mero casu accidisse vid stur quod apud Callinum, Archilochum, Tyrtaeum, Asium, Mimnermum, ut hos eligamus, nunquam in Resura pedis tertii trochaica correptio invenitur. Etenim cum ex versibus centenis in Iliado illic hiatum habeant terni, in Odyssea totidem, in hymnis bini, exspectandum erat apud elegiacos illos, ex quorum elegiis versus 30 extant, octo vel ο-Vem exempla correptioni occurrere. Occurrit autem nullum. Videtur hoc quoque ad tibia usum redire quae cum ab alio caneretur, non a poeta, illius modulationi parendum erat, ut in caesura spatium intermittendi non in arbitrio recitantis fuisse videatur intervallo ictuum pari servando contra rhapSο-do carminis epici qui ipse citharam tractabat, ad arbitrium et ut sensus verborumque vis poscebant, modo spiritu celerato modo remisso recitare licebat. Sumpserit sortasse quis hoc sibi iuris, cum caesurae trOchaicas istius modi ubi vocalis corripitur, in Theognidis parte non inveniantur, ut omnes quae in B et C leguntur, a Megarensi abiudicari iubeat. Equidem quam in partem res disceptanda sit vehementer ambigo. Nam hiatus trochaicus etiam in iis elegiis exstat, quae quamvis sphragide Cyrni carentes tamen ingenium Theognidis spirare videntur,

341-50 ε 367-70 cs. p. 16 et 17). a Theognidi adimere nolim. Si continget ut 6 341 et 369 probabiliter

emendemus, ceteros Versus hac de causa suspecto quique

sanari nequeant, sine ulla dubitatione e Theognido eicere ib

Vox I in thesi prima pedis tertii ante vocalem correpta legitur sex Iocis K 451 Φ 113, 48, 3 252, hymn. II 519, VI 29. 'atem apud Callim hymn. 6 86 OθηM legere malim.

63 cebit ). Sin aliter, nihil de horum omnium origine statui potest potiusque putandum iam Theognidem hiatum istum sibi indulsisse '. Ac iam confiteor me non semel dubitasse necessarione ex elegia ad Cyrnum scripta 237-54 concludendum sit elogias Theognidis ad tibiarum sonum cantatas esse, ut plerique viri docti putaverunt Prosecto verba

eo spectant quod poeta elegiis nomine Cyrni notandis nomen pueri per totam terram et in omnia tempora notum clarumque fecit. Item verba ύλλα σε πεsHi ει γλa Moυσά 0 δωρα os cyaν υν pertinent ad elegias Theognidis. Quid autem serba significent ινης ὁ καὶ εἰλαπίνησι παρεσση

quaeri potest mirum hoc ea ipsa re quod gnomas in conviviis recitabunt et elegias meas adulescentes cum tibiis canent,

y V. 113 carminis est sine dubio recentis, id quod demonstraverunt Usener ahrb. f. klass. Phil. 1878 p. 69 et Goebel de corr. attica p. 10. Aliud argumentum addere possum. Poeta v. 923 sibi permisit κατὰ χον re r correpto α ante mutam cum liquida. Est autem lex, quam nemo adhuc videtur animadvertisse, cum ab omero 2 414 et O IT cave putes hanc legem violari tum ab antiquis elegiacis et Theognido genuino diligenter servata qua ultima syllaba cuiusvis praepositionis eorripi vetatur ante vocem rectam a muta c. l. incipientem. In quam peccasse video

Dionysium demum Chalcun 3, 5 et ratem 3, 2 et 4 4). Vocalem praepositionis productam habent Archil. 4, 3 9 6 Tyri. 10, 1 10, 21 Mimn. 2, 3 14, 6; Sol. p. Arist. civ. Ath. c. 5; nacr. 94, 1; heog. 55 Α , IIM B), 7, 493, 33 787 959, 981 1041 C); Simon C. 7, 3 Im l . 143,3 167, 1 et 2. Itaque illum unicum locum ex sylloga heogni dea qui legi non obtemperat, optimo iure poetae iuniori tribuemus.' De v. 159 L . 17. Christ Metrih g 25 in extrema nota Littera turge8 h. p. 15, Bergh Literaturg. I p. 321 c. not. 89 alii.

43쪽

amicus fuerim, te honore tanto dignaverim, dedicatione carminum quibus omnibus innotesces volitabis tu per ora hominum ), homines te praedicabunt, laudibus maximis efferent. adulescentes carminibus celebrabunt ut puerum maXima amicitia dignatum ' . Nonne etiam hic sensus versibus nostris inesse potest Similis est locus Theocriti cui elegia nostra videtur nota suisse, id 12, 10-2l cuius carininis verba in

y CL Ennianum illud Cic. Tusc. I 15 34,

-- Theognidem melodias ad carmina sua adhibuisse negat Τ), sed vido Christium Litteraturgesch. 4. 15 not. 3. Quartum pedem hiatum trochaicum non admisisse iure affirmabimus, quoniam ex hexametris fere 2350 non nisi unus habere videtur, Leonidas Tarentinus 63,5 A. P. VII

Sed otiam hic evanescit si lectionem Planudeam praeserimus quae Sto ιυθευ/ι' επι πασι ). Omnium requentissimas correptiones habet item atque apud Homerum thesis altera pedis quarti Nam cum omnium qua numeravi correptionum summa sit 19, harum 250 in illa sede versus positae sunt, i. e. sere tertia pars. Huius

frequentiae causa fuit sine dubio studium hexametri post caesuras principales tertii pedis caesura illa quae vocatur bucolica incidendi ). Vocalium autem vel maxime diligebatur illo loco diphthongus αι, quae duodecenties illic correptaeSt, i. e. X Ocalibus correptis quinis binae sunt αι'. Etiam hoc observare licet, ad hiatum quarti pedis actylicum praecipue adhiberi solitas verborum sormas in ιeXeuntes, ut ποθησομαι, εργὰ εχαι, γίνεται, ἀναίνετa etesq). Nec minus Saepe nominum patronymicorum ultima ante diaeresim bucolicam corripitur, maxime in vocativo. En habes exempla: -υ1ra i a Theogn. 25 57, 9, 129, 143, 1197 contra in quinto pede I, 191, 54l); isti opidi Theogn. 469 667,

' Illum hiatum illicitum esse nondum sciebat Meinelie delectus poetarum Anthol Graecae p. 127 sq. . R CL Usener ahrb. f. Phil. 1878 p. 68. M Ne quid desideretur, numeros omnium vocalium in thesi altera pedis quarti hiantium propono: 98 ι, 38 ι, 33 oti 28 37, 15 υ, 10 υ, 5, 3 , M.' Ηο iam vidit Renne Formelwe8en P. 60.

44쪽

Leon. Tar. 91, 5 . Quintus denique pes in utraque thes hiatum concessum habet; nam quod apud antiquissimos primae thesi nullum, alterius unum exemplum exstat, merum casum esse apparet, si rationem habemus cum Mimnermi, Solonis, sequentium tum homericae consuetudinis. Non praetermittam dicere hunc pedem etiam magis quam quartum Verborum formas in a amavisse. Interpunctione, ut hoc quoque non neglegamus, correptio vocalis longae vel diphthongi adiuvatur raro in thesi alter apedis primi et quinti, persaepe in eadem thesi pedis quarti ante caesuram bucolicam. Versuum enim 250 qui ibi hiatum dactylicum admiserunt, interpunctione graviore inciduntur 132. i. e. plus dimidia parte. Quod cum non minus apud antiquos fiat quam apud recentiores Callin. - Theogn. A 34:65), eo magis in sententia nostra perseverabimus, non illo modo ut Harte et Grulich voluerunt vocalem quae corripi videatur cum vocali insequente pronunciatione arctissime coniungi d0bere. Restat ut de pentametro dicendum sit. In quo legitimas vocalis corripiendae sedes solos primum et quartum pedem esse nemo non videbit omnesque versus ubi haec lex violetur aut vitiatos aut spurios ducendos. Sunt autem versus in quibus peccatum est hi:

Theog. 226 C τψ δε δολοπλοκίαι μαλλον imGo αδον. Atque de Simmia quidem omnis suspicio sublata est si,

id quod sine dubio aciendum, lectionem apud Diogenem Laert. III 30 servatam praeoptamu q. e. ἰένθύδε δὴ κεῆται io 'Ἀριστοάλεης. Theognide alienos puto consectosque ab hominibus artis legumque metricarum imperitis v. 270 et 32, qua re ex Theognideis eiciuntur disticha 267-70 et 31l2. Xenophanis versum coniectura sanari posse opinor. Conici καὶ et άδε φάσθ' εὐα scriptum fuisse vel talia Soebel voluit m etod εἰπέμεναι, quod tamen a litteris traditis longius recedit Theognidis denique v. 226 vix dubium quin non recte scriptus Sit, cum amm non apte cum δολοπλοααι Oniungatur Nideo ergkium coniecisse σοὶ ὁ δολοπλωέαι μαλλον, ἄπιστε, ἀδον. Quod mihi minime placet, quia δ ιεν et fi δε optime sibi respondent. Ac ne id quidem quod Stobaeus exhibet comprobo, quippe quod nimis coniecturam sapiat: et sera δολοπλοκίαι ιβλλον τ' εἰσὶ φίλαι. Omnino lectiones codicum Theognideorum sere meliores esse quam Athenaei, Stobaei, ceterorum testium recentiorum, qui saepe suo arbitrio mutaverint, cum multis consentio ). Vide ne nostro loco poeta olim scripserit: τεθυε δολοπλοκίαι udλλον απιστά θ' adoν. Correptum igitur est a veris poetis artisque suae non ignR-ris non nisi in primo et quarto pede pentametri, i. e. initio utriusque versus coli. In hoc si indicium originis agnoscimus pentametri, qui item atque hexameter e duobus versiculis concretus videtur esse, haud errabimus. Vide quae de hexametro nobis verisimilia supra p. 51 sq. XPOSuimus. Etiam in pentametro correptioni vocalis ante vocalem ο-

os . Crueger de locorum Theognideorum apud veteres scriptores exstantium ad textum poetae emendandum pretio diss inaug. Regi

45쪽

- I sita auxiliatur in torpunctio. Interpungendi autem locus est non e quartus, sed, ut Dieis animadvertit in Hermae vol. 23 p. 28I, primus es. In quarti enim pedis thesi prima et altera ex exemplis 144 octo tantum interpunctionem graviorem admiserunt ), cum interpunctione in primo pede sive prima sive altera thesi incisum sit tricies sexies, non interpunctum sit undequinquagies Addo tabulam pedis primi, e qua num poetis diversorum temporum aliis aliud placuerit discatur.

Elegiaci Theognide superiores

Alexandrini

16203649 Vides igitur elegiarum scriptores antiquos pentametrum initio incidere maluisse quam non interpungere ). Nimis e- Vere autem Diel apud antiquos illo loco incisionem flagitat, quasi vitiosi sint versus illa carentes immo exstant certa exempla contrarii generis uis illa interpungendi causa

IVI: Euen. 1, 4. IV 2 Mimn 14, 2, Anacr. 101, 2, Theog. 270, 1280 Simon C. 113, 2, Theaetetus 5 2, Leonidas Tar. 64, 18. Interpunctio invenitur his locis Cassin. 1, 2 1, 4 1, 15 Archil. 3, 2 6, 4; Tyri. 10 12 11 10 Mimn. 12 6 Solon 13, 12 et 4, 22 ubi

Dielsium quamquam a causa non recta prosectum verum invenisse puto τρυχεται, ἐν συνοδοις Is ἀδικουσι φίλοι Anacr. 110, 2 non inter

punctum est his locis Call. 1 9 Tyri. 11, 30 ubi ab Dielsi dissentientes Ηilierum comprobamus cs. Jahregber. 1888 p. 1313 Sol. 10, 2 Anacr. 104, 2. Apud Theom. interpunctum est 188 Α), 196, 200, 394 400, I

fuerit, ut hoc modo hiatus iste tanquam illicitus excusaretur vel obscuraretur ut Dieis putat, dubium mihi videtur Fortasse nihil aliud nisi mos et consuetudo Sententiarum On-Struendarum in causa fuerunt, cum saepe fiat ut sententia inllexametro incohata initio pentametri absolvatur. Sed haec quidem hactenus. Etsi ortasse nou. Singula omnia eis qui legerunt probaverimuS, tamen rectam quandamno viam inii8Se speramus, qua profectos etiam de aliis poetis non inutilia neque parva effecturos existimamus. Vidimus igitur primum, eos qui distichis carmina condiderint, correptionem Oculis longae ante verbum a vocali incipiens non mero arbitrio ubique admisisse sed certis legibus astrictos suisse; deinde numerum quendam definivimus versuum in sylloga Theognidea exstantium qui a Theognidis consuetudine corripiendi abhorreant quique ea de causa a Megarens poeta prosecti esse non possint. Sunt autem, ut in unum colligamus, v. 235 6, 261-66, 267-70, 287 8 457-60, 5978, 903-30 93I 2, I 243 4 in summa 52 V.

46쪽

I. Veli Paterc. II 5, 3 verba in libro tradita rotineo

sic interpungens non deterritus proposito, Perse 'erantia citi cis quem moriturum miserui militem rict rem recepit.

II. Ibid. II 17, 1 verba q. s. intestris unifersis non temptanda sunt, cum pro eo quod dicere poterat pulmintegri intes, is auctor dixerit mim integris miremis

III. Iniuria tessi in Miman. u. tessi Phil. Unfers. II p. 80 et ad Hor carm. I 14 Alcae D. 18 ullo-goriam esse negat immeritoque Heraclitum ineptiao insimulat. IV. Theogn. 483 scribo et g ριν δεσν μ; ρον, is et cum cod. O νήφαλος. V. Theogn. 80 scriptura tradita χρὴ sto, ubi ιεν Si profecto, retinenda est Hom. A 216 o I 309. VI. Versu Theognidis corrupto 124 sensus hic subesse

videtur Postquam ad praesepe alius satiatus es, ad nostra redis stabula. Propono igitur exempli causa: Istia, G sit αλλογεν Υππος Ira κριλῶν κορέσθης es. v. 1269 .

VII. Theocr. c. XX v. 7 et 8 interpolati sunt. VIII. Falso utineri in Roscher Leae. d. Myth. p. 1670 sqq. imagine Typhoet antiquissimam gigantum formam

interpretntur.

VITA

Natus sum Ludovicus Iohanne Lucas Contigiae a. d. IV. Id. Aug. anno DCCCLXV patre Carolo, matre uisae gente Schoetgau. Fidei addictus sum evangelicae Litterarum elementis imbutus Berotini quo pater mi , raverat inlud privato, paullo post schola medii ordinis Chariotien- burgens traditus, inde a a. 1878 gymnasium illius urbis frequentavi quod adhuc sub auspiciis Schuligi v. i. floret. In quo vere anni . . LXXXVI cum maturitatis testimonio instructus essem, academiae Berotinensis civibus adscriptus sum

ibique philologicis historicis, philosophicis studiis operam dedi. DOcuerunt me per tredecim semestria viri doctissimi: Bellei mann Bressiau, Curtius, Dieis, Diltheyi bbingliaus, Ernian, Hirsch sold. uebner, ehule, irchhoss, Oeliter, Lagarus, Onam sen, Paulsen, de Richthosen, Robert, Schesser-Boichorst, Scheror', chroeder, de tein ' Vahlen Zeller. 1 xorcitationibus benigne mihi aditum praebuerunt archaeologicis Curtius, FurtWaengler, ehule, Robert, historicis Fabricius et Hirschfeld epigraphicis irchh0ss, philologicisDiel et Huebner, germanicis Meyer Seminarii philologici quod moderantur irchlio et aliten, per tria semestria

sodalis ordinarius sui. Quibus omnibus viris optime de me meritis, maxime autem

silio factoque non modo in studiis, me adiuverunt, gratias quam maxima ago Semperque habebo.