장음표시 사용
191쪽
arte in sinu ae uomen FRANCORUM eomposite. Eosdem & Suevos di sophiarur Vir doctus , frae quoniam si inter idos pr-alebam. V. Verum hane conspirationem Germanorum novo populo originem dedisse nec Capitolinus , nec alius veterum memoriae prodidit. Similiter Co stantino M. imperante conspirarunt in unam belli societatem Bructeri, ci
mari, Gerusii, Vangiones, Alamanni, Tufantes. An putabimus novam
Remp. inde natam esse Nihil minus. Nam hae conspiratione sua nihil aliud
profecerunt, quam ut una & compendiosa victoria simul omnes vincerentur. Idem siis Antonino accidit, qui bellum Marcomannicum ipsis Germanorum auxiliis extinxit, teste Capitolino cap. 11. Emit er Germanorum auxilia eontra Germanos. Nondum enim Germani intellexerant, dum singuli pugnarent, universos vi L Denique omnes populi a Capitolino memorati, & inprimis
MARCOMANNI & γAin, post auditum nomen ALAMANNORUM,
Harent adhuc in historia, ut genres separatae, nullumque vestigium transiriisses in nomen & Remp. Alamannorum relinquunt. Interim ALAMANNOS non unius generis homines fuisse, sed ex variis Germaniae nominibus re nati nibus coaluisse si Galli non excludantur facile admittimus, quamvis aliud apud eos significante vocabulo. Nam si de nomine AI ANNICO ex lii sua Alamannica sententia ferenda est, Allemon est unusquisque, non varius aut diversus. KERONI certe in Glossicio Alam ast signiticat omnis, non vinarisus. Eidem varius & diversus dicitur missili , non ast. VL Sed missis aliorum opinionibus nostram nunc exponamus. MAR BODUUS Rex nam ab ovo incipiendum est novum regnum procul a Romanis conditurus, MARCOMANNIS suis persuasit, ut pulsis Boiis sedes e tum in tam Hercynio occuparent. Quorsum Boii migraverint, & unde, aut quando in regionem, quam hodie incolunt, pervenerint, incertum. Illud vero certissimum, Marcomannos relicto solo patrio Boiohemum occupasse, α
novum ibi r um, ipsis Romanis formidandum, condidi illa. Id enim script res rei gestae vel penitus, vel prope coaevi, Strabo & Vesteius, & post illos
Tacitus, memoriae prodiderunt. De primis sedibus Marcomannorum nulla est discordia. Convenit enim inter omnes, illos, antequam in interiora Germa niae isederent, totum illum terrae tractum, qui. est inter Danubium, Rhenum, Moenumque, incoluisse. Isque tractus a Marcomannis, natione Suevica, amtiquitus nomen SUEVIAE obtinuit. Nam fontes Imri sunt prope Sumor, id est, prope inrcomannos, juxta Strabonem in Geograph. Lib. q. pag. 1 7. In iisdem finibus patriam & initia ALAMNNORUM quaerenda esse, omnes consentiunt, & pluribus probant Cluverius German. Ant. Lib. 3. cap. 3. & q.
Eucherius Besse Rom. Lib. i. cap. II. Cellatius Geograpti. Ant. Lib. I. cap. Nec repugnat Clarissi Hertius, de populo Alaman. sic scribens : Primis temporibus intre Danubium, Menum γ Moenum habitavit, idque a plerisque veterum
Historieorum interpreti notatum. Quo ipso manifestum est, ALAMANNOS fuisse Marcomannorum veterum in solo derelicto succe res. Restat ergo, ut videamus, quinam fuerint novi isti veteris Marcomanniae coloni, undenam
Oriundi, & qua de musa sie dici 4. Marcomannis a Danubio & Rheno digressis quod juxta Cluverium
m. ante Christum natum anno conlisit regionem vacuam diuque incultam,
dum & Romani omittunt, de Germani non audent vindicare, GALLI qui, dam, sed pauperes & miseri, occupare coeperunt. Solum ipsim post Mare mannorum excessiim erat dubia pode onis, de lainc novelli coloni cogebantur modo Romanis, modo Germania decimas solvere, prout hi, vel illi praeva
192쪽
luerant. Hoc ALAMANNIT. initium clare deisibit Tacitus de mori Germ.
p. 29. Non Moera verim inter Germaniis popMos, quan vim trans RHENUM
DANUBIUMQUE in regione puta Marcomannorum I consederint, eos, qui Dec miser agros exerrent. Levi tus quis e GALLORUM, D' invia -- duae, DUELE POSSESSIONIS solum occupoere.
L Hactenus ALAMANNI non erant Germani, sed Galli & Gem
norum finitimi. Nomen certe Gallicum est, non Germanicum, quicquid diacant alii, qui ut plurimum veteres linguas ignorant, sine quibus tamcn nihil recte in historia discitur. Nam is Dialecto Gallica est alius. Testis sit vetus scioliastes ad Sat. 8. Juvenalis: Allobrogis Galli sint. Ideo autem dicti Ad quoniam BROGAE Galli agrum distine, ALLA autem aliud. Dicti igitur, quia ex alio loco fuerant translati. Quem locum frustra oppugnat B chartus, quod αλλος Graece sit alius, non Gallice. Nam hac ratione poterat etiam argumentari, quod α ικ Graece sit alius, non Latine. Consentiunt autem scholiastis hodie Cambri, veteris linguae Gallicae una cum Armoricis custodes, quibus ast alius, arata alterare, is Dd advena alleud aliena gena. Eadem Dialecto, teste Boisomio in Vocabulario Antiquo - Britannico, AID mannus & quivis peregrinus vocatur E MYN, ab is alius , alienus. At mannis & Francis is omnis est, sed adoptione alius. Hinc aliunde Alamannis dicitur an vano, apud Xeronem in Glossi extraneus, elelendi, apud Lipsin Glossi Nobis oxiatam hodieque vocatur Clenbt quasi terra extera, a Gaulico est, is, alius, alienus, & gandi regio. Galli itaque praedita, cum Cepissent agros Marcomannorum desertos occupare, & vomere exercere, sciscitantibus hinc Germanis, inde Romanis, cujates essent, responderunt lingua
sita, id est, Gallica, se non esse Romanos, nec Germanos , sed Estmn, id est, alienigenas & peregrinos. Quae res nomini ALAMANNICO originem decidi
Confirmat hane Etymolosam, quod ALAMANNI apud Dionem in E
Cerptis appellantur Αλαμβανisi, & contracte 'Αλβανιι, id est, exteri, per mini, quem smificatum discimus ex chariis antiquis apud meavium in GloKsario, ubi omnes promiscue peregrini & adventitii vocantur ALBANL Idem Cognoscitur ex veteri sermone Franco-Gallico, in quo peregrinus dicitur AuAbain, & Jus Regis in bona peregrini delancti Droit c ausatae. Dubium autem
non est, Auanos aeque ac Au ins factos csse ex Alaoannis , litera M. in B. Conversa, ut ex ς-via stibiam, ex marmore, maiare. Postera aetas truncando iteram L. ex Ausiain, originem vocis mire obfuscavit. Eosdem vero homines esse, Agganor, Alam annos & Alamannos, vidit ante omnes Vir in Antia
quitatibus illustrandis acutissimus H. Valesius in noti ad Excerpta Dionis, lupost illum, quamvis nulli secundus, Erech. Spata ius in laudatissimo opere de usu & prasi Numismatum. X. Haec Gallorum convena multitudo, cum Taciti aevo nondum valde populosa esset, non multo post in justum populum excrevit accessis Germanorum, qui se primitiis illis in eodem terrae sinu quod, utpote res nullius, occupanti cederet consociarum. Sicque novitas nominis AL ANNICI ad universiam plebem coalescentem pervenit, ita ut non solum Galli, sed etiam Germani, quamvis major pars populi, a Romanis dicerentur AL MANNI, id est, renuena, & peregrinL Enim vero Germanos in ista per grinorum concursione numerum haud contemnendum composuisse, & hinc nomen ALAMANNORUM consecutos esse, autor est Agathias Lib. L qui suum vicissim autorem habet: ALAMANNI autem, inquit, 'A A sis Q adrato, Holumen L. B 1 Hro
193쪽
V Dasio, Mer pras dis, qui res GERMANICAS diligenter perseries
CONVENAEsunt, mixti homines, quod γ eorum nomine prinfertur. Co
venae autem sunt omnes peregrini, qui ex diveriis gentibus in unam sive gemtem sive eivitatem conveniunt, non bellandi, sed habitandi, & agros colendi causa. Ubi cavendum, ne quod Cluverio accidit scriptor Italicus ab Agathia laudatus cum Asinio Strabonis & Suetonii confundatur, qui cum vetustior sit Alamannis, de illis scribere non potuit. Veram csdrati aetatem determis viis Vinius in Historicis Graecis, quem vide. XL Exanc demonstratione patet, ALAMANNOS esse Remp. fortuito natam, quae ex variis Galliae Germaniaeque convenis in solo dubiae possessi nis evaluit, non quod collectitia quaedam manus a Germanis eo missa sit, ne Romanis incursionibus per Decumates agros in posterum pateret aditus quod simulatum magis quam verum est sed quod ex omnibus magnae Germaniae oris globi quidam juvenum audacissimorum confluxum Gallorum auxerint.
XIL Itaque gens ALAMANNICA , si tenera initia spectes, Originem
resciet ad Gallas, si magnitudinem & incrementa, ad Germanos. Estque omnino convena quaedam multitudo, ex acerrima Gallorum & Germanorum juventute congregata, prorsus ac plebs Romana, quae ex divinis Italiae com nis initio coaluit. Unde marum non est, ALAMANNOS, cum fiterint mixti
homines, & Resp. quaedam GALLO - GERMANICA, jam haberi pro Gallis, iam ab illis distingui.
GL Prius docet Tacitus, posterius Agathias. Utriusque vero testimo nium, sicut per se fide dignum, ita incredibile robur & pondus accipit a natura & constitutione LINGUAE. veteris ALAMANNIC. , quae certe GCD minio est, sed ita, ut, si vel ex uno KERONIS Monaesii Glossario Ahmamnici istimetur, a contagio linguae Gallicae haud omnino libera sit, & praeterea ex omnibus Germaniae dialeta manifesta componatur. XIV. Faciamus periculum per Omla, incipiendo a vocabulis GAI LICIS
llorum alia stat pure Gallica, ut curat, cuculla, & fortasse etiam ebnuat, natura, alia ex Callicis & Cermanicis composita, in algasia nan aliunde, ni tistiore mites, mondob tantum : de quibus in notis ad glosis Keronis diximus, quantum satis est. EGOTHICIS alia sunt Pontho-gothica, alia Sum-w- ea. Ad priorem classem reserenda sunt, tuis festivitas, ans gratia, fruari prudentia, Ter gravitas incales servus, Duuan benedicere, conse re, Duerbo tergere, Baugo Ostendere, fialido discedere, & alia quam plurima. Ad posteriorem spectanti trullin Dominus, lair di gloria, sapiens, itan πων brevis , r aba scipio runicus, Mr Eulogia, sl thiu blandimenta, vitium, notur jumentum, petere. Omitto, quae utrisque Gothis communia sunt, quorum numerus haud exiguus est. SAXONICA, aut a Sis nicis oriunda sunt, Liti linga parentes, filius, biutiis e fiasia , or frema auctoritas, Me substantia, opes, racharra, causa, sebo rixae, ei libratoris aem lationes, eliso teπor, juripure instinentia, sagacitas, Duga flanam, Monon servire, flizaan contendere, litigare, Apianan hortari, inllobban aperire, iter e condecet, contingit & alia quam plurima. FRANCICA
sunt, Huning RG, GDrra sacerdos, ars, ababe perversus, abuthi ira, fila verbera, em areo frequenter, deismin fermentum, mendo gaudere, fimmachon conjungere, hali an competere, pilisnam cessare, & alia sine numero.
Ad BELGICA refero inιiam servor, prodii fragilitas, sma at legumina, δεμ
danter prodi sus, mimon a Te, duuingo coercue, & alia permulta. V rum
194쪽
rum ut tae rite intelligandis, mRo noster consuendiu est. Et patebit, quod
ex omnibus istis , quas nominavimus, Germaniae dialectis, nulla omnino siit, quae non aliquam vocabulorum lylvam e praedicto GLOSSARIO vindicare sibi possit. Ut adeo eos, qui ALAMANNOS ex variis Germaniae populis nobi cum componunt, opinionis suae praesidium in ipse lingua habere, negari via possit. XV. Idem cognoscitur ex natura &constitutione veteris Reip. ALAMA NICAE, quae non uni Regi, sed pluribus Regibus eodem tempore paruit,
mani iusto indicio, populum univerium non ex una natione confluxisse i Non quod musti Reges in unum nomen, unumque corpus coluerint, sed quod singuli pagi aliquem ex nobilioribus sibi praefecerint, cujus prudentia Se autor,tate in isto hominum confluxu regerentur. Hinc apud Alamannos, quot pagic pagus autem proprie societatem vicorum, vicus congeriem villarum signi cat tot regna & populi numerantur. Amm. Marcellinus Lib. 1o. cap. 4. post Alanumniis quodam REGNAprqstrata. Idem de multitiame Regum apud Alamannos frie mentionem injicit Lib. XIV. cap. Io. Duo nominantur Reges Alamannorum, Gundomadis & Vadomaritis fratres. Ibidem Legati Alama norum sic introducuntur loquentes i Alam-nomian REGES ET POPULI f, midantes, per Oratores, quos videtis, s misela cervicibus 'interitoris eone mnem poscunt γ parem. Ub. XVIL cap. I. narratur, TRES immanissimos REGES Alamannorum ad Julianum Caesarem venisse. Lib. XIIX. cap. a. plurium Regum diversis pagis presectorum fit commemoratio. Denique Lib. XVL cap. ra. Muem Alamannorum REGEs nominantur cinodomariur, Vestralpus, Urius, Geistis, Serapion, Suomarius, Hortarius. -rum nomina ita comparata sint, ut in quibusdam sermonis Germanici, in aliis linguae Gallicae, aut certe utriusque idiomatis vestigia reperias.
XUL VESTRA US haud dubie componitur a FUr e quod At,
mannis effertur A nominibus hodie quidem desuetis, sed olim usitatis. Incippis Runicis Faser non solum seorsim occurrit, sed etiam in compositis, cuiusmodi sunt missa , Tbur ser, quae vide apud Ol. Nomium in monum. Danicis p. 117. & saa. Fa ormio exponitur Maelis. Potest etiam exponi
strenuus, sottis, qualis hodie dicitur Hester. In iisdem monumentis occurrit C in composito Thiemis p. 31 . & fortasse Alf idem est quod Arulf p. 1 8. -fp 9 496. Alb pag. 3i6. Ipsius vero nominis quanta fuerit olim in septentrione celebritas, idem doetissimita Autor in laudatissimo opere p. a 94.
exponit his verbis: ALF, primm fuit nomen Magnatum vad nos proprium, sed ex eo genere, qua primitiva eensemur, quinque aliam nullam apud nos obtinent
in ration. Id quod ibidem ex Saxone, historiae Danicae conditore, de. monstrat. Mihi periuasum est, omnia nomina propria ab hutio appellativastisse, nullumque eorum reperiri, quod significationis morsus expers sit. Quid vi,stat, quo minus Au genium denotet Nam geniis locorum id nomen tria tum invenio apud ineres. Certe in lingua Anglo-Saxonica Damon aquatiacus dicitur Mamer-ών, montanus D--atri campestris Land-ay, teste Som nero Diction. Anglo-Sax. Imo etiam hodie gravis ille somnus, qui vocis spiritusque liberum meatum intercludit, generali nomine appellatur H i id est, spiritus, quod vulgo peri sum sit, ab incubo quodam ψuitu do ient, bus infesto noctumam illam oppressionem fieri. Hinc HVDalpus haud absurde significabit genium fortem & strenuum. Quod si tamen haec nimis remota viis dentur, Vestralpus poterit etiam denotare Alba ore dotabs. Est enim Amac bie pars Suevis inter Nicrum & Dammium, eodem nomine multis. que civitatibus hodieque insignis, ut in Annal. Alamannorum ostendimus,
195쪽
equid vero sit de nominis hujus interpretatione, quam difficilem esse non diffitemur, illud eerte extra dubium est, nomen ipsum; quocunque Polleat significant, Teutonicum esse, si vel a septentionalibus ad Alamannos profectiam, vel a regione desumtum, quae ab Asotr quos cum Alamonis eosdem ii mines fiuile vidimus I Agis nomen videtur obtinuisse. XVR SERAPIONIS nomen graecum est. Non defuit tamen alterum n men Serapipioni. Hunc enim lingua patria AGENARICHUM dictum, Maria
cellinus prodit Lib. XVL cap. ra. Litus dextrum SERAPIO agebat, etiam dum adulta iamrginis juvenis, incaeia priscurrens restatem, MEDERICHI fratris CHNODOMARIMius homunis, quoad vixerat, perfidi mi, ideo M appellatus, quod patre ejus diu obsedatus pignore tentus is milia, doctasque graca quodam
arcana, hune Alium suum, AGENARICHUM genitati voeabulo dictitatum, ad Serapionis transtulit nomen. Est autem AGENARICHIUS proprie dives & po-xens peculio. Nam dives, pollens, potens Alamannis & Francis dicitur rub, Saxonibus νω. Peculi ian vero & quodvis proprium in Gloss Alam. Κeronis dicitur ei an, alo, Saxon. ago. Ab eodem sensu non procul abest nomen
MEDERICHI Patris, quod significare potest vel divitem pascuis, si vox Sax mcaminde pasimum compositionem ingrediatur, vel divitem bonis, si origo fit a Gallico mad bonus, quod Cambris hodie usurpatur. XVIIL HORTARIO nomen est vesis bore thesaurus, vel ab hiare clypeus, vel actore grex, turma, quae Germanica di Alamannica esse nemo amtiquitatibus nostris vel leviter initiatus ignorare potest. MAR in cinodomarius& Suomarius vox Cestica est, Germanis Gallisque communis, utrinque Pra
sectum significans, oriturque ab adverbio mer, magis, piar, amplius, quod ubi abit in iubstantivum, naturaliter hunc fignificatum producit. Superat Cania is in maer, Anglis & Franco-Gallis in matre, Germanis in istors alis tquatenus praefestiam servorum aulicorum significat. URIUS & URSICINI originem Gallicam testantur. Gallis enim & hodie Cambris in virum denotat. XIX. Tantum de regibus. In civibus autem seu personis Rei p. nihil o currit, quod Gemanorum vel virtutibus & vitiis, vel moribus & religioni o positum sit. Erant enim robustiores & celsiores militibus Romanis, grandummisque corporibus ficti, & praeterea ebrietati & auspiciis dediti, libertatis vero ita studiosi, ut rem Romanam sine fine de modo assiigerent. Quae omnia cum jam a celeberrimo J. Nic. Hertio in Sin. d. Aumannis observata sint, non opus est hic repetere. XX. Errat Cluverius igitur, Vir alias summus & ornandae patriae natus, quod ALAMANNOS, quibus nimiam vetustatem tribuit, colluviem Gali
tum opinatur, nullis Germanicarum nationum adventibus aut hospitiis mixtam.
Nec satis sibi constat, quando Gallis nomen Germanicum imponit, tandemque in causa reddenda, cur nomen illud ambulatorium a Gallis ruinas ad Germanos redierit, de universis genti haeserit, plane deficiti L Inprimis vero Cluverit sententiam evertit nomen SUEVICUM, quo non Germanius ullum, Alamannis tributum, de quod in historia dc Geogr phia medii aerii SUEVIA dc ALAMANNIA eandem regionem significent. Proincopius Caesariensis, Seculi Vta Scriptor Hist. Goth. Lib. I. interprete Crotiopag. t 74. Si r nurinvs SUEVI γ ALAMANNI nationes valida agunt, intustis in sinibus ae libortate. GREGORIUS Turonensis, ejusdem seculi Scriaptor Lib.-cap. a. minis osse ii SU VI i. e. ALAMANNI, Galliciam ap
196쪽
μιαδ-ri Geographin Ravennas, stimor seculi V. Lib. q. Geograph. p. 16. Citante in Hettior Propinq- st is nuriamo adfertamis SUAVORUM, is est ALAMANNORUM tria. Paulus Diaconus Scriptor seculi Vm. de gestis Langobard. Lib. m. cap. i8. ex SUEVORUM b. e. ALAMANNO.RUM gente oriundus, inter Lamobardos errestae. Walaseidus Strabo Scriptor secula IX. in prologo ad vitam S. Gallit Cum duo Ane MOMO, SUEVM D
ALAMANNIA unam gentem ni aritia, priori nomine nos appellant orcam posita genter, pin Latium fermonem labeat. Atacinum, aliosque recentiores
XXI. Ex his siisve veterum testimoniis manifestim est, priorum temporum ALAMANNOS , qui nominis SUEUIta hereditatem posteris suis reliquerunt, majore & valentiore sui parte, non Gallos, sed Germanos filisse, te Suevos ex Germanis. Nemo interim miretur, unam eandemque gentem Ga lice Ala--nos , Germanice Areos appellatiun esse. Nam in via hominum 4 linguarum diversitate necessitas vocabulorum provida exigebat, ut Resp. ex duabin nationibus composita, totidem quoque nominibus insignirmanram. Utrum vero ex nomine SUEVICO genus & prosepia Suerim recte inseratur, de eo quidem valde dubito. Poterant enim ALAMANNI se SUA VOS appellare, etiamsi Suevi non essent, nec ulla cognatione Suevos attingerirent, sive quod agri sui prisco Suevorum nomine cuperent inelarescere, sive quod circa assectationem nominis Sueviri cum caeteris Germanis aeqne ambitiosi essent. Dio de Germanis Lib. LL p. 46o. SUEVIAE ae rate A mων, erans men- Me me, quanquam multi quoque alii SUEUORUM aomen si sinunt. Quis nobis sponsor erit, Alamannos ex eorum numero non iuisseὸ Certe δε- citi aevo omnis fere Germania titulo Suerico superbiebat. μή--α - - ,
Me Catiorem, Tencterorumve gem Mastorem enim Germanis partem obtinent, propriis adgue nationibus, nominisusque discreti, quamquam is ommvno SUEVT-raneis. Cap. XX X. Et nihilominus in ista gentium Suevi carum multitudia pauci erant Sueri regnatisthe, plurimi imitatione tantum. Distinctionis hujus autor est ipse Tacitus loco citator Me is aliis gentius, seu COGNATIONE isti a &UEVORUM, Ru quod rape aeridie I IMITATIONE, rarum θ' ime a j entutis spartam apud Amos re que ad canitiem horrentem capaeum is mine sumtur, e saepe in ipse His vertice religant. Quibus verbis suavi otii,sam prodit, cur nomen Mericum antiquitus tam late fuerit extensum, ut etiam mispidos, nulla cognatione Suevis conjunctos, ambitu suo comprehenderit. XXIV. operae pretium est, rem ab origine repetere. Causa nominis
SUEUICI a nemine quod sciam hactenus investigata est. Iasum SUEU
RUM nomen, inquit Cluverius, unde originem ceperit, Dem qua Oeensi re ves usa die usi mo terram pretio uationer in unum corpus unumque nomen eois .int, plane incertum est. ' Quidam Suevos interpretantur vagiuundos, quod
in hodierna lingua Germanica sit vagari, quasi hanc animo concepissent opinionem, veteres Suevos fuisse Cyngarorum di Tartarorum similes, tedibus it stabiles & modo hac, modo illae errantes. Verum horum sentemtia, eum nobilissimae & potentissime genti probrosa sit, & praeterea historiae antiquae contraria, merito re adiatur. Gnstat enim, veteres Suevos centum pagis habitasse, eosdemque circa mare Suevicum Reges & Regna tabuiae, reste Caesare & Tacito. Neque ut 'illos errones fitisse credamus, verbum efficere potest, cujus verum de antiquum sensun a quo hodiernus
plane ,flexit a mox investigabimus.
197쪽
XXV. Mirot Ieseris, Viros doctissimos non attendisse ad illud INSIGMGENTIS, quod Tacitus cap. XXXIIX. de moribus Germanorum describis hisce
verbist I ingentis obis areerinem, nodo e cinis substringere. Sic Sinna reteris Germanis, Ac Suevorem ingenui a servis separantur. Nam ab
hoe INSIGNI potius, quam ab ulla alia re SUEVOS nomen accepisse, omnino verosimille est, si modo nomen rei in antiqua lingua Suevica inveniri possit, quod sane facillime potest. Nam Suevi antiquitus usi sun 'lingua Saxonica. Quod vel hinc patet, quoniam ANGLI qui postea a brevibus gladiis Saxones& Anglo - Saxones dicti sunt a Tacito inter nari nes Suevicas numerantiu
cap. XL. A Suevis igitur est nomen, & genus, S ulloma Saxonicuin, Angli cum, di Anglo-Saxonicum, si quid Tacito credimus. Atqui Anglo-Sax nibus Misopan est Derrere, juxta Somnerum in Dictionario. Hinc sthmei en pro verrere antiquum censeri debet, eoque magis, quod eodem significatu in derivatis hodienum supersit. Nam a s mei gen verrere, cauda animalis nobis dicitur quia humum verrit, cauda equina, Ob eandem rationem Deisia vestimenei am Eleides quia incessu vestigia verrit. Quid obstat, quo minus INSIGNE illud gentis a vertice pendulum, ob manifestam ejus cum cauda animalium simili redinem, eodem vel fimili v cabulo antiquims insignitum putemus, praesertim cum res ipsa mire respondeat vocabulo P quo semel admita, dubitari amplius non potest, unde SUE RUM nomen originem coeperit Manifestum enim est ex concessis, SUEVos a signo illo gentilitio, quod postremam & pendentem partem animalis resere hat, dictos esse lingua via, i. e. Saxonica Suo fas, sive Sovevms, i. e. caudas. VL Haec interim etymologia, sicut reconditum sensum nominis Suo vici ex penetralibus historiae sola recludit; ita sola nos docere porcst, cur idem
nomen tot vastissimo terrarum spatio nationibus fuerit commune. Nam ex quo omnis sere Germania a mari Suevico ad Rhenum usque & Danubium imitationa Suevorum in illos retro secuta modum in vertice religavit, fieri aliter uon pinterat, quam ut nomen Mericum cum ipsa cauda capillari ad innumeras gentes, quamvis a Suevis alienissimas perveniret. Q- res postea Tacito occasionem praebuit, ut universam Germaniam in duas partes prorsus uraequales divideret, Sumor, inquam, cognatione & Sueuos imienti me, quorum illi minoron, hi majorem Germaniae partem tenebant, propriis adhuc natio us ac nominibus distincti, quanquam in commune Suevi vocati.
vi. Haec ideo examinanda fuerant, ut de S vis ALAMANNICIReorumque progenitoribus judicium ferri posses. B. Rhenanus viderur illos ex Suevis Io natione composuisse, qui legerat, Alamannos saepe Suevos a
pellari. Verum sicut ex nomine Suevico cognatio & gentilitas Suevica co sequentia non satis tuta insertur; ita lingua Alamannica, quae, secundum perius observata, ex omnibus Germaniae dialectis composita est, neutiquam patitur, in Alamannos a Suevis unice oriundos credamus. Nos sicut nobile Suevorum genus a confluxu Alamannico non excludimus; ita an caeteris prae miserint a*c ne, ignoramus. Multos fuisse certissimum est. Atque ut numeriuncorum a lificemus, Buchem quoque conjecturam, qui populum Alamannis at aliqua sui parie ex reliquiis in mannorum compositum
198쪽
Postquam de suevis, ai disma inter Germanos gente conscribere qumdam constitui, atque in Disputationis Academicae formam redigere, ratio instituti mei requirit, ut primo de origine; secundo de Antiquis fediatis atque institutis tertio de Mutationibus, quae circa gentem istam comis gerunt, observata temporum serie agam. Quo in negoeio priscor in seculo rem ruditas, cum vetera nostrorum acta a nemine conscriberentur, aut tamen per Romanos, tunc hostes, ves fabulosos monactos consignarentur, non parum inpedimenti nobis injiciet. Malui tamen conari quantum possim, quam in patriae meae & gentis ignoratione omnimoda versari, quo nomine,' si non semper assecutus veritatem fuero, veniam a benevolo Lerire promtam parauauisque mihi polliceor. ' , i
' et Primum itaque nationis suericae eonditorem suevum esse , mi Annu herbiensis Berose statuunt Manimis Crinus, Bb. Nauetires, γλ ω et omnis, Bemeis Menanus de alii, eundemque octavum Tuistonum Regem fuisse scribunt, Emm Gambrivii, Anno mundi 11 8. atque Imperii annos illi con cedunt 46. Nomen vero habere ferunt a mimeben velim quod ille regiones regni sui diligenter obiens bonis legibus ae distiplina temperavis sed vero milippus Cluserius multique alii malunt a Suevo fluvio, qui hodie est Viadrus sive odera, gentis nomen deducere i Ptolomaeus dii Semnones, Sueuorum nobilissimos, ultra Albim orientem usque ad Suevum fluvium coluisse docet. Attamen probabilius est, cum flumen, tum id, quo alluitur is tractus mare, Suevi cum a gente sequioribus temporibus appellatum esse, quam gentem a fluvior quandoquidem gentem tam amplam, quae exiguasti parte id flumen olim accoluit, liniversam inde denominatam esse, uti quis.
quam asseruerit. Malo igiω Etymologiam praedictam approbare, ut a Scituris sent non quidem Rex aliquis, aut gentis auctor, sed ipse populus, biem a caeteris Germanis digi simi, quam vocem Romani suo more inflectis es,
Suevos nominavere. Hoc enim etymon eum re ipse accurate conveniti Quia enim Suevi pastua mutare, immetatos agros habere, vicinas regiones incuserere, late vastitatem circa se facere, centena millia quotannis in militiam in tere sunt soliti, uti mox e Cisare ac Tacito demonstrabimus, recte a vaga via
vivendi ratione, die Schidei sim sunt appestati. Sicut Arabum quaedam n tiones propter eundem morem per pascua vagandi, a Graecis Nomades, &Hol mo L. C . na
199쪽
mox a Romanis Numidae dicti sunt. Ad dis minationem vero Suevorum me teri Germani, qui stabiles sedes habuerunt, partim Ingevones , partim litevones sunt appellari, cum Suevi ipsi Hermiones, L e. Germaniter i vocaren-; quod discrimen Tacitus ex ipsa Germanorum relatione statim a principio I, belli sui indieat, quamvis denominationis rationem ignoret, quam ex ingenio suo probisiliter commentus est. Unde post fabulator Annius Viterbiensis dos psit, inque Berosum suum transtulit. m. terum Suevos indigenam esse Germaniae populum non abnuerim. Non eo sensu, quo se Athenienses cibis χρονας esse quondam jactaverunt, i. e. ex ipsa illa terra, quam incolebant, enatos, quo nomine Diogenes salue hos irrisit, dicens, quod cum iungis hoc commune haberent: Sed sensu isto, quo primi cujusque terrae coloni eorumque posteri indigenae; qui vero postea superveniunt, advenae vocari solent, quales in Germania fuere Saxones , Gothi , Mysi, talatii &c. Quin igitur inter posteros Gomeri fuerint Suevi, qui m gratione prima, post divisionem terrarum has in sedes commigrarint, nullis antea populis habitatas, vix est dubitabile: Certe non constat de aliis prioribus, nisi quibus illac iter fuit, ad ulteriora progredi volentibus. Quod GGermanis in universum his verbis Taritus asserit: Germanos indigenas ereAd rim , minime re aliarum gentium aDentibus θ' hospitiis mixtos, nee terra oli- sed ela re advebebantur, qui mutare sedes quarebant. Quis vero prater per eurum horridi es enoti maris A a aut Afrisa relicta, Germaniam peteret, is
formem terris, viperam caelo, trium eώltu aspectuque, nisi patria M. Quae Taciti rationes, ta de Suevis nostris non negamus indigenas esse, per se tam eminualidae aut , cum multae sint inussie, , quibus impelli gentes possint, ut sedes mirent, mestores deterioribus, uti sito loco videbimus , qui vero qualesque prinili Germanorum vagandi morem liabuerint, ac proinde Suevorum com muni appellatione censi fiant, cum centum halutasse pagis a Caetae dicantur, c quanquam Tacitus solos Semnones Suevorum nobilissimos centum pagis his rasae, caeteris non connumeratis, dicat e quibus singulis quotannis millenos militatum miserint, non constat, totidem vero nominibus distinctam gentem fuisse probabile est. Tacitus haec sela recenset: Semnones , Longobardos , Burgundiones, Marcomannos, Quados, Nariscos, Reudingos, Ariones, Eudoses, Suardones, Naessiones &c. qui omnes populi quomodo in unam civitatem, ' unamque rempublicam convenerint, nunc disquirendum eiu
Videtur autem Germanicas Celticasque gentes plerasque ea usis forma Reipublicae, quae Democratiae proxima per Magistratus de Iudices a se lectos constituta esset, sic, ut pagi singuli suos haberent ejusmodi Magistratus, qui
controversias minuerent lingulorum, quoties vero alia incideret causa, quae ad gentem pertineret universiam, convenirent simul omnes certo loco, ac de re.
publica quid factu opus essct , constituerent. Ita cum Rhenum Caesar apud Urios transire vellet, haec ab Ubiis cognovit: Suevos postquam per explorat
res pontem fieri tarperissent, more suo eoncilio habito, arruncios in omnes partes Hunisisse, κει de oppidis demirarent; lueros, uxores suaque omnia in Bisas deinponerent; atque omnes qui arma ferre possent, udium in locum eonvenirent: hune e deletiytam medium fere regionum earum, quas Suevi obtinerent: sis Roma--m adventum expectare, at e ibi duertare eonstituisse. Ita fiebat, cum gens tota comitia celebrareta Alioqui, teste Tacito, in iisdem eouiliis eligebantur Principesis qui ura per pagos'visos redderent centeni singulis ex pube remiter, consitavim simul D' authoritas a unt. Me es, ait Lia in in nota ad h. Lquod in lege Alemannorum Mea leo. Conventus autem securudum cog etudinema aliquam
200쪽
ssu, in emini centena eoλ- eomite aut fias mis , corum centenario
pium placitum fiat. Eandem Reipublicae formam plerisque aliis Germaniae populis tuisse iidem authores passim ostendunt: nisi quod alicubi etiam regnatum est, quod ipsum paulo post inlisis tempora Suevorum etiam parti accidit, qui Maroboduum Regem nacti libertatem pristinam amiserunt, sponte sua, an oppressi ab illo , non satis ex Vellejo discimus. Ipsum vero finitimis quoque
suis servitutis jugum intentare voluiste idem satis clare docet l. 2. Hermunduri& Marcomanni & Narisci sunt cum Quadis, quos a Suevorum reliquo compore Maroboduus avulsit, quae prima, quantum e Scriptoribus cognitum est, Sueuorum Reipublicae mutatio filii, quae de gentis potentia multum detraxit: nunquam enim postea cum caneris Suevorum gentibus amplius coaluere. V. Antequam vero de resiquis, quae genti huic acciderunt, mutationibus siliqua dicamus, de Suevorum moribus antiquis ex Cesare ac Tacito, quae praecipua sunt afferemus. Caesar l. 4. c. t. Suevorum, ait, gens es Ange maxima, Θ Pieri a Germanorum omnium. Ii eorum pagos habere dicuntar, ex νιλ in quotannis singula millia armatorum, bellandi eos, suis ex sinibus educunt, reliqui domi remament: pro se atque illis eoiant. Hi rumin invicem amo post in inmis sunt: illi domi remanent. Me neque agricultura ratio, ne e usus risi istermittitur: sed privati ae separari agri apud eos nibu est ; neque Angius annomemanere in vino loco, incolendi ea a, licet. Neque multis frumento ,sed n-ximam partem lacte atque pecora vivunt, multumque sunt in venationibus. qua να-cibi genere, D' quotidiana exerelictione γ libertate vita ruod a pueris macto incio avit discipliavi essuefacti, nihil omnino contra voluntatem facior se ervires alit, immani corporum munitudine incit, atque in eam se consuetudianem adduxerunt, ut locis frigidi is neque insitus, prater pester , habeant quisquam, quarum propter exiguitatem, magna es eorporis pars aperta I laventur minibus. Mereatoribus es ad eos aditus, eo magis ut qua bello ceperiit, quibus veniami, babeariae s quin quo inam rem ad se importari deriderenti ruinoriam jumentis, quibus maxime Gastia delectatur, suaque ivenso parat precio, Germani impore eis non utuntur ; sed quis sunt apud eos nata prava atque de mmis , hae quotidiana exercitatione , summi uis Ant laboris e tanti equesribus praeliis saepe ex equis desiliunt, ae pedibus pratiantur; equosque eodem remaneremsuis assuefaciunt; ad quos se eeleriter, quum usus poscit, recipisuri neque eorum moribus turpius quiquam, aut inertius basetur, suam ephippiis uti, timque ad quemυis numerum ephippiatorum equitum, suamvis pauci adire audent..isum ad se importari non sinunt, quod ea re ad laborem ferendum remossescere Amises, atque ediminari arbitrantur. publice maximam esse laudem putant, quam latissise a suis sinibus vacare agros: hae re significari, magnum numerum civitatum fuse vim sustinere non potuisse: itaque una ex parte a Sueris eiretior
millis passuum DC agri vacare dicuntur. Haec porro Τacitus habet, quae Pamtim cum caeteris Germanis Suevis sunt communia, partim his propria, lib. de mori Germ. ubi de universa Suevorum natione loquitur, Majorem, inquit,
Germania partem obtinent, propriis adhue nationibus nominibusque discreti, anginis in commune Sumi vocentur. Insigne gentis obliquare crinem, nodoque
ius ingere. A Suevi a caeteris Germanis, A Suevorum ingenui a semisse rantur.
VL Sacra & religionem Suevorum veterum quod attinet, eadem fiat
quae Germanis omnibus, descripta summatim a-Comm. c. al. Deorum, inquit, numero eos solos ducunt, quos cernunt, γ quorum opibus aperte juvanetici Glem D' Mulcavium Lunam e reliquor ne fama quidem Moeperunt, qu inquam