장음표시 사용
201쪽
Tacitus penitius cognovisse Germanorum mores visus, cum reliquis Germanis tum Suevis imprimis, certos quosdam Deos, Graecis etiam cognitos tribuit , quos inter communiter ait Herebam, L e. Terram , Graecis Ceres est vel Pluto; Gallis Dis pater matrem colunt, emnque tale enire rebus homisum simili populis arbitrantur. Eodem loco de Semnonum stato festo, quo u minis sacrificio in Leo nuguriis Putrum M pricta formidine Dero titatur, com memorat. Longobardis, qui & ipsi Suevi erant, alioquin modun Deum, quem Mercurium interpretantur, fuisse cultum, Paulus Diaconus refert. Pleraque alia morum, cultus, institutorum factorumque cum caeteris Germaniae populis, prisci Suevi commune habuere. Caeterum Germani ipsi huic genti pra i Og tivam tbrtitudinis ultro concessere, cum apud Caesarem I. q. de belgo G . c. 7. Usipetes ac Tenchoi unis se Suevis concedere fatexitur, quibus ne dii quidem immortales pares essepossint. Omitto, quibus elogiis passim hanc gentem Strabol. . Plutarchus in vita Caesaris. Horus L & alii insignire sint istiti. Suevos
haud dubie intellexit Horatius Oda a . I. 3. carminum, vivendi morem itorum cum Romanorum vitiis comparans. Campestres, inquit, melius Sosia vivunter rigidi Geta, Immetata quibus jugera liberas Fruges Cererem ferunt: Nec
cultura placet longior annua: Defunctumque lasoribus, inquali recreat forte v earius. Illic matre carentibus Privignis mulier temperat innocens, Nec dotata regit virum Conjux, nee nitido sit adultero. Dos es magna parentium viris er metuens alterius viri certo sedere cassitus: Et peceare nefas, aue preeium e
mori. Quae quidem Elogia pleraque ad omnes Germanos reteruntur. VII. Immutata quidem sunt Suevorum instituta pleraque, postquam, praediximus, Reipublicae forma mutata est apud eos populos, qui adstrictiori imperio Regum sub Maroboduo & successbribus eius sunt gubernati. Quae mutatio accidit temporibus Caesaris Augusti. Tunc enim credibile est, Bojos a SueWis Hermunduris, eorumque lociis Marcomannis expulsos, istorumque domicilia ab his occupata fuisse, qui deinceps fixas in Bojohemo sedes posuerint, evagandi licentia coercita, praesertim cum Bini in provinciam Romanam trans.
gresti, Romanis se subjecissent. Et Maroboduum quidem paulo post sub amicitiae specie in Italiam evocatum detinuit Tiberius, Regnique ejus successores sibi osnoxios fecit, uti Vellejus docet l. 1. c. I GL his verόis : Nihil erat jam
in Germania quod vinei posset prater gentem Marcomannorum ; qua Maroboduo duce exeita sedibus suis, atque in inferiora refugiens, ineinctos Heretria μυα eampos incolebat. Nulla se natio hujus viri mentionem transgredi debet. -- roboduus genere nobilis, corpore pr-alens, animo ferox, NATIONI . magis
quam ratione barbarus, non tumultuarium, ne ue fortuittam, neque misit m, D' ex voluntate parentium consantem inter sens occupavit principatum, sed re tum imperium, vimque regiam amplexus animo, statvit avocata proeul a Romanis
gente sua, eo progredi; ubi eum propter potentiora arma refugisset, Da fureret tentissima. Oecupatis igitur quos pridiximus, Deis, finitimos omnes aut bino domuit, aut renditionibus juris fui ierit. Corpus suum refoditum, imperium, perpetuis exercitiis, pene ad Romana disciplina formam redactam, brevi in emianem , D' nostro suoque imperio timendum perduxit fastigium, gerebatque se ita M. versus Romanos, ut neque bello nos lacesseret, D A laeseretur, superese Mi vimae voluntatem resissendi docuraret. Legati quos mittebat ad C fares, ititerdum ut supplicem commendabant, interdum ut pro pari loquebantur. Gentibus bomianibusque a nobis desescentibus erat apud eum perfugium, totumque ex male diffinu Iato agebat amulum, exercitumque quem septuaginta missis peditum, quatuor e , tum feerat, assiduis aDemus itimos bestis exeinendo, majori, quam quod bubebat, operi praeparabat. Eratque etiam eo timeiadus, quod cum Germaniam ad
202쪽
M M γ mirente; Primoniis ad dextram; a tergo sedium suarum baberet N
rieos; tan um in omnes semper venturus, as omnibus timebatur. Nee feci ramine menti fui patiebatur esse Italiam: quippe eum a summis Alpium jugis, quis em Italia ereminaMe, initium ejus sinium haud mlto plus ducentis mutis usp/fiftium abesset. Et c. iap. de Tiberio loquens: Qua vi eonsiliarum suorum, inrini ro es' adliutore usus Druso silio suo, Maroboduu- inbarentem occupati regni nibus, pace majestatis ejus dixerim, velut serpentem ab rufam terea, fatalis in eoniniorum suorum nredicamentis coegit egredi δ quam istum Θ' bonorate, nec se re eontinet. E quibus Velloi verbis, cum novitatum regni illius Marcomamnici, quodque vi Occupatum retentuinque sit temporibus Augusti Tiberiique, di qua ratione obnoxiiun Romanis fictum sit, cognoscere possuvius. Eadem di Tacitus Alanes. K c. M. & seqq. commemorat, ubi & caussam dissita Sue. vorum inter se, & quare pars ista quae cum Maroboduo faciebat, ad Roma-
non auxilia coniugerit, exponitur. Verba ista simi et Aetii, pratenduantur,iauxilium aduersus Cheruscos orantes. Nam cessu manariorum, ac vacui externo metu, gentis assuetudine, D' tum inmutatione gloria, arma in se verterant. vis nationum, virtus ducum in AEquo: sed Maroboduum retis nomen invisum apud
populares ; Arminium pro fisertate Missantem favor habe t. Igitur non modo Cherusi foetique eorum , vetus Arminii miles, fumpsere bellum e Sed e regno tirin Marobodui Sueva genter Semnones ac Longobardi, defeere ad eum, quihus additis prinpollebat, ni Inguiomerus eum manu clientrum ad Maroboduum persesset; non aliam ob causam, quam quia se exis alis juveni, patratis senex parere dedignabatur. Dirigumiur acies pari viris que oe, nec, ut olim apud Germanos, vagis incursus, aut disjectas per catervas: quippe longa asierses nos militia infumeraxe ρqui signa, sub diis firmari, dicta in rara m aeripere.
Non alias majore mole covcursum, neque ambiguo maros eventu, fusis utrinque dextris eo mibias. Sperabaturque rursum Imrna, ni Maroboduus castra in eonaiusdisaeissee. Usignis percussfuit: γ transseris paulatim nudatus, in Mare mannos concessis, misitque legatos ad Tiserium oraturos σνxitia. Responsum ire, non jure eum ahemus Cheruscos arma Romana invocare, qui pugnantis in es deas hostem Romanos nusta ope juvisseta Missus tamen Drusus, ut retia aes pacis maior. E Strabone porro, cur inrisus apud sitos Suevos aeque ac caetero
Germanos Maroboduus seerit, cognosci potest, qui L 7. haec habet. si liso
Gomaniis parte es etiam Heronius saltur, er genter Suevorem: more, aliis ipfam incolunt Disam, ut Glduli, in quibus est Θ' BHebemum, Marobodui regiis. In quem locum eum alios quam plures transtutit, eum populares suos Marcomannos. Oeeupauit enim dominationem privatus, post redisum suum Roma: ubi juvenis οὐ xerat, boneseiis ab A vino .ectus erat: Reversus autem Ninauit, θ' sub
,eie i, prater dictos, Luses Omnino scribendum Lygios, quae praecipua
Suevorum gens Tacito magnam nationem timos, Butones clegerim Gutones Mugilones, Sibinor, es' inter i os Suevos, magnum popatim Semnones. At vero qui Marobodui finis iuerit, Tacitus eodem libro Cap. 6 a. recenset. Erae, im it, inter Gotones, nobilis juvenis nomine Catualda posuius Mim vi Marumsit,
tune dubiis resis ejus ultionem minus. Is valida manu Mes Marcomanno ningreditur, eorruptisque primoribus Miscietatem, irrumpit regiam, en sium ejuxta situm. veteres istis Suevorum 'ad , ae nostrix e provinciis Ma ac u meiatores reperti, quos jus commercii, dein cupido aurendi perientam, postremo
oblivio patriis suis quemque os sedibus hostilem in agrum rea utie. Mare odia. ωndique deserto, non aliud subsidium, quam miserico M C aris fuit. rem Dressus Danubium, qua Noricam provinciam ' fuit, feri e Tiberio, uis se profugus, aut supplex, sed ex memoria prioris fortun . nam mustis aetatio talis clari um quondam regem adse vocantinF, Romanam amicitiam Haem e. R
203쪽
Donsum a Cresare turam ei honoratam e sedem in Italia fore, fi maneree;
visus ejus aliud conduceret, abiturum με qua veni ei. Et μνοbori s quidem 'Mυennis labitus, fl ando insolesierine Suevi, quin rediturus in regnum o ea re tu , sed non excessit Italia per dimisvimisi annos, consenuitque multum imminuta Haritate, ob nimiam vivendi evidinem. Idem Catualda casus, neque
aliud perfugium. ρι us hod multo post Herm,ndurorum opibus, Vibilioduee I receptusque forum Iulium Narbonensis Gallia eoloniam mittitur. Harsari retrumque comitati, ne quietas provincias immixti rurbarent, mi Gium Mera inter mina Marum θ' Cusim Aeotur, dato rege Hannio gentis sitia ortim. Hinc discimus, unde illa Romanorum ac Hermundurorum amicitia merit orta, de qua Taeit. I. de Mor. Germanorum c. Al. Propior Herminxdurorum citatassis Romanis, eopis sitis Germanorum, nos in ripa commercism, sed penitus,
atque in splendidi ma metiis provincia relania. passim θ' fine cinode transeunt,
θ' eum interis gentibus arma modo eastraque nostra ostendamus, bis domos .in ιasque patefacimus, non eoncupiseentibus.
L Sie Tiberius primo per Maroboduum Suevorum gentes, aemulation accensas, inter se discordes reddidit, mox eundem Maroboduum, per Catinudam & Gothinos sabvertit, hunc per Heruumduros, non inusitata magnorum principum arte, qui discordia vicinorum suam potentiam vel quaerunt vel st biliunt. Nec dubito Hermunduros primam Suevorum gentem fuisse, quaneransito Danubio in Romana provincia consederit, eo ipse loco quo nunc Suin via est, sic tamen ut ripam Germanicam non desererent, quam ipsun etiam
mn caeteris Suevorum nati mibus usque ad Dacos Sarmatasque impleverunt
Ubi vero Romana potentia post Trajanum coepit imminui, Marcomanni Quad que, qui de ipsi Suevi erant, horumque socii Iazyges, in Romarum provinciam transgressi stim, non amplius ut amici, sed hostilem in modum, ipsi etiam Italiae formidolos, & aliquandiu quidem si, M. Antonino nonnullisque aliis I p. repressi sunt: Superante vero tandem horum multitudine, tora illa provincia , m quam B i ex Bojohemo profugi, jam ante sese sub Romana tuisa recep
tant, a Suevicis his nationibus occupata Romano imperis subtracta est, Gemmaniaeque in posterum connumerata: quanquam priores etiam Norici incolas, antequam sub Romanorum potestatem temporibus Augusti Caesiuis redigere tur, Germanos filisse, Casar in Commenti dubitare nos non sinit, exceptis
Rhaetis, quos originis Italicae esse pro indubio habetur. Testatur id etiam re
ratius Oda r . l. φ. Carm. de Augusto sic canens: Maxime Principareu, quem letis expertes Latiain Vindeliri didiore nuper, quid 'nane sies: milite nam momvsus Genaunos implacidum genus, Brennosque veloces ,-areer AIpissu impositueremendis deserit acer plus vise pliei.
DL me itaque prima est de qua ex auctoribus constat, in Suevorum amplissima pridem gente reipublicae mutatio, qua Hermunduri, Marcomanni, Qvireti, Naristi, Gothones, &c. a reliquo Suevi carum nationum corpore avulsi primo sub regium Marobodui imperium concestae, mox in Romanum istum transgressi sent, factique Romanorum hostes perpetui, sub Antoninis, caeterisque qui secuti stat imperatoribus, donec tandem praevaluerunt, totaque provincia Romanos expulerunt, imo ulterius progresti, Galliam Pannoniamque invaserunt, quin & in Italiam penetrarunt, usque ad Ravennam teste oro o l. . a quibusdam Scriptoribus Alani, per errorem vocati, cum Alemanni 1cenci essent, quorum nomen ante ista tempora ignorabatur, utpote quos neque Ca su neque Strabo, de ne Tacitus quidem nominat, quorumque Elarius Hopisciuia vita Probi, quantum milii conta, mimis secit mentionem.
204쪽
M Dufi Aleniannorum S populum novum de nomen esse, ex Suevorum potissimum nationibus coalitum. Cum enim primum Boji ex Bojohemo pulsi , ut supra diximus, in Bavariam sub Romanam ditionem se recepissent, Noricis Vindelicisque commixti , qui ipsi Mericam originem habebant, lingua &natione Germani, Hermundurique initio ut amici, mox ut hostes, Marcomamnis Quadisque popularibus suis iuncti, in Romanam illam provinciam ingressi essent, expulsuri Romanos, quos post diuturna bella denique exturbarunt; terra illa omnibus his populis quibus etiam Rham inspini se conjunxerunt communis patria esse ecepit, & quasi publica, in qua habitandi, & quam colendi omnibus aequum jus erati Traxit itaque regio haec nomen a Germanica
Bellis enim per aliquot secula gestis, pene deserta reddita, colonos variarum gentium, qui tamen omnes e transdanubianis Suevorum gentibus immigrarunt,
resit: ac proinde Ramann restabit Maeangia I re contracte luIgdii nominata est; ut non sit probabile terram a populo mers mann I aut moniter sed populum a terra dein Ullmann Ger TImeniti apud exteros
nomen accepisse, cum a se ipsis Suevi, pars etiam Boii, alii Vindelici dici fuerint nominati: Neque hi duntaxat, qui in ripa Danubii dextra, sed de qui sinistram usque ad Moenum fluvium & Cattos habitarunt, a se ipsis Suevi fuerunt appellati. Id quod inde licet cognoscere, quod neque hi, qui in hune usque diem in Germania habitant, Alemannos se nominant, sed uri Suevos, vel recentiori tempore inventis nominibus, Suitenses, Brismios, Alatos, Wirtenbergenses, Palatinos se vocant; neque illi qui per GAliae provinciam, secto itinere cum Gothis & Wandalis, in Aspaniam ut e penetrarunt, ubi
novum aliquod Suevorum regnum constiturum , per ducentos ferme amios, usque ad Vitirae filiorum discordias duravit, unquam hoc nomine censi sunt. lXI. Interea camerae etiam suevorum nationes, quae Marobodui domin rioni nunquam sese submiserant, & ipsae nescio an sponte an aliqua necessitate, sedes suas pleraeque etiam mutarunt, Burgundiones in Sequanorum ac Medum rem terras, qui veteris Galliae populi erant, immigrarimi. Longobardi duce Alboino, primum in Pannoniam, mox in Italiam transiverunt, regno illic comstituto, quod ducentis annis stetit, donec a Francis esset eversum. Rugii H relique Odoacro duce in eandem Italiam paulo ante profecti, finem Romano imperio occidentalli priores fecerant, Augustido superato de Roma capta, quos mox Gothi subverterunt. Soli Suiones & AEslii, qui trans mare Suevicum ii, bitabant, sedes suas videntur tenuisse in hunc diem, nisi quod & horum pars terrae occupata a Gothis est, incertum quo tempore. Sed de prioribus, qui citra mare habitant, Sueuorum nationibus, ac Danubium Rhenumque Gutraque ripa accolunt, potissimum nobis institutum est dicere. nquam hi quoque populi non onmes hodie Suevorum nomine censeri solent. Cem sibantur autem tunc cum nova Suevorum sive Alemannorum Reipublieae mistatio esset is . De qua miratione in posterum nobis semo futurus est.
ML Erant post Gothos, a quibus Oriens atque oeci lans pariter vastatis
est, duae potissimum Germanicae nationes, quae in Galliam assiduos incurius fecisunt. Ipsi nimirum Alemanni i. e. Suevi, qui transito Rheno in Germania prima & per Helvetios, nec non Sicambri, invento sibi novo nomine, Francia se ipsis vocati, qui per eundem Rhenum eiusque ripam inferiorem In ciermania seeunda Gallias invadere satagebant. Et isti quidem post Burgundionum in Sequanos adventum, ab his probibid sunt, ne ulterius progredi possent: ante id temporis vero sis Juliano Apostata de mox Valentiesano L varie cum his
205쪽
certatum est a Romanis, donee, uti praediximus sub Honorii priueipatu Al
manni praevaluerunt, & per Helvetios Galliaeque provinciam facio itinere us que in Hispaniam penetraverunt, Franci autem cum diu circa Rheni traiectum cum Romanis listi essent, eadem tempestate nudatam praesidio ripam Galli- eam sub Pharamundo rege suo, & mox sub Clodio, & Meroveo transiere, stabilesque in Gallia sedes posuere I qui tamen post Attilae irruptionem , pace cum Romanis facta imo de cum Gothis communem hostem propuliare satagebant potius, quam inter se belligerari, donec hoc pullo & Romanis per odoacrem in Italiam revocatis, soli Franci, Burgundiones & Gotlii totam Galliam inter se partirentur, inter quos tamen Franci denique caeteris praevaluerunt, Burgum dionibus prioribus, sub Clodovaeo M. Gothis demum sub Carolo M. prorsus subjugatis. Sic aucti opibus ae potentia Franci suum imperium etiam in Gemmaniae gentes transfrenanas latissime extenderunt, ita ut Saxones, Tyrigeras, Alemannos, immo Hunnos in Pannonia, Longobardos in Italia sub ditionem stam redigerent; atque ita Suevorum illae nationes, quae circa Danubium de Rhenum sedes habuerant, & hactenus liberae & sui juris fuerant, tum primum sub alienam, id est, Francorum ditionem redacti sunt, & per praefectos ab his impositos gubernatae , quin imo temporibus Carolinis, cum nondum satis d miti viderentur Alemanni & fm ocius agerent, quam pro obsequii jure debebant, Τindoni Binorum Duci adhaerentes, qui rebellaverat Orolo, undecim illorum
millia, in Aquitaniam trajeω sunt, ut &ipsi distraherentur a suis, & lana
m. Sub hae vero Francorum dominatione, vita & victores pari iure sint gavisi, neque libertati populorum aliquid decessit, nisi quod communem
Dominum victi victoresque haberent deinceps. Franci enim, ut ipsis Gallis Saxonibusque Leges suas & instituta reliquerunt ι ita & Alemannis, sic ut ii dieque in Imperio Romano-Germanico, alibi Saxonicum jus, locis aliis Al mannicum vigeat. Praeterea qui a Francis praefecti victis malibus dabantur, cum plerumque haereditariae essent eorum praefecturae, nisi quod Regi subessent, tanquam inter suos agebant, atque ita coalescebant cum gente quisque sua, ut ejusdem sanguinis, non Francici crederentur, prorsusque & Franci, & Saxonis atque Alemanni, unam in gentem coalescerent, principalesque familiae affinita tibus consanguinitatibusque discrimen victoris & victi, servientis atque dominantis prorsus abolerent, & re ipsa eveniret, quod apud Curtium l. io. e. 3.
habuisse se in consilio Alexander commemorat: Ipse, inquiens, Oxatbris stlia
murem in matrimonium junxi, non dedignatus e eaptiυa liberos tollere, mox deinde, gutim sirpem generis mei latius propagare everem, uxorem Darii Miam duxi, proximisque amicorum auctor fui, ex captivis generandi liberos, ut hoc facto foedere omne discrimen victi victorisque excluderem. Proinde genitos vos se m non .asitos milites credite. AEM arque Europa unum atque idem reinum e Macedonum vobis arma do. Inveterari peregrinam novitatem, D' cives mei estis γ mUites, omnia eundem ducum colorem. Nec Persis Macedonum morem ad καbrare, nee Macedonibus Persas imitari, inde rum est. Ousdem juris esse dri
ne, qui sub eodem Age victuristine. Prorsus nimirum eodem modo, in Da corum gentem Alemanni, atque in Alemannorum Franci transiere, qui & jus Alemannicum receperunt, non hi illorum. Quod inprimis de Francis sex est verum, qui in orientali, ut vocant, Francia, inter ipsos Alemannos sedes octa paverunt. Et Ludovicus quidem Pius, Francorum Rex & Imperator Romanus, Suevam conjugem habuit, & Sueva matre est creatus, cujus filius Lud vicus Binariae Rex ; nepos vero Carolus Crassas, Rex Sueviae, quam Franciae
maluit vocari, quod idem factitarunt praesecti illi omnes, quos Francorum RG
206쪽
tes, victis a se gentibus primitus rectores imposuerunt, ut , ficti registi illius gentis mallent his ut sitis popularibus imperare , quam alienigenis, seque gemitum talium duces, quam praefectos Francicos appellare, libertatemque suae quisque regioni quantamcunque potuerunt, asserere, id solum Francorum regHbus obsequii fideique tribuentes . quod Dominis vasalli praestare sesent, debent
me. Sic gens Alemannorum Suevorumque non secus ac aliae sub Francorum regno, plenam libertatem, 'suaque jura eum erigua Reipublicae mutatione ad
hoc usque tempus continuaverunt.
XIV. Non sule Suevis haec qualiscunque Reipublicae mutatio poenis a fuit. Primum enim divina providentia Francorum Regum hanc curam e citavit, postquam initio CI ovaeus M. voti sui per victoriam de Alemannis partam damnas factus, i ςligionem suscepit Christianam, atque a Remigio m morum Episcopo cum tota sua gente baptizatus esset ut gentes etiam caeteras ditioni suae subjectas, ad Christi: im fidem paulatim adducerent. Dagobertus imprimis restauravit Christialium cultum, quaeque Ecclesiae Barbarorum, id est,
ipsorum Francorum atque Alemannorum, irruptionibus pridem vastatae erant,
non solum restimit per Gallias & Germaniam primam, sed & trans Rhenum novas fundavit, circa annum Christi 63o. Sequenti vero seculo, sub stirpe Regum Francicorum secunda, Pipino de Carolo annitentibus, cum jam tota gens Alemannorum perdomita isel, tunc opera imprimis Bonifacit Episcopi Moguntini, qui pridem Abbas Fuldensis fuit, & pene totius Germaniae Apostolus, constituti sunt per Noricum re Franconiam Episcopatus sex , non vi &glautio utentis, sed consti casis viros pietate & exemplo ungularis santamoniae juxta cum salutari do na paulatim & placide adducentes populum rudem ad
agnitionem veritatis. Quoniam vero traditionum humanarum rituumque. multitudine obsita pene tota tunc temporis doctrina Christiana fuit: uti patere potest vel e solis illis Epistolis, quae a Buni o ad Gregorium & Zachariam Romanos Episcopos , de vicissim ab his ad ipsum perscriptae sunt, in veteri cob lactione Deaetorum Synodalium Pontificiorumque Anno xs3o. Coloniae im essis; fieri aliter non potuit , quam ut similibus tenebris obfuscatam Evangelii
lucem tune etiam Suevi e nataeque gentes acciperent ,, quae suo tamen tempore, plenius clariusque, pulsa bariau te saperstitioneque, rursus eluxit. Neque vero etiam tunc non celebrandi quidam viri imer Suevos suere, qui pietate vera, meliorique doctrina praelucerent, uti fust fine noni seculi S. Udatricus Episcopus Augustanus, de cujus & smintate, & veritatis lumine, testatur
Epistola ab iplo scripta ad Pontificem Romanum ii XV. Neque porro poenitenda Suevis sivi haec translatio gentis suae sub
Francorum imperium, propter ipsum dignitatis characterem, quem itide comsecuta est. Neque enim pauciores ignobilioresve , quam ullae aliae Germaniaeriaticines, Romano imperio Principes dedere Suevi. Postquam enim Ludovici Pii filii, diviso Francorum imperio, Ludovico secundogenito ex Fratribus tranκhenanam Germaniam in portionem haereditatis reliquissent, & Lotharii posteritate extincta, h- pleraeque ditiones, Ripuarii in prinus, sive bello, sive successionis iure, sive pactis ad Germaniae regnum acceuissent i tum Rancia Orientalis ab Occidentali sic est avulsa, ut nunquam deinceps in unum regnum coalescerent: Siquidem ne stirpe quidem Carolim in Germania deficiente, cum adhuc in Gallia Carolus Simplex esset superstes, Germani illum Dominum recipere voluerunt, sed primo ad Conradum Francum confugerunt, mox in Saxonim Ducem Henricum Aucupem, cujus stirps eum defecisset in Ottone Tertio, Henricum Sanctum ex Bavaris Imperatorem elegerunt ; quem Commiamen L. D tatas Diqiliaco by Cooste
207쪽
indus salicus, ae tres alii Henrici ex Francis Orientalibus exceperunt, cum mox ad Suevorum gentem, Conradumque Suevum corona imperii delata est,
quam quidem praeripuit huic Lotharius Saxo, sic tamen, ut in dissidio quoa S. Bersiardus Clara lensis iterum composuit, suum hunc siccesserem cog
: . XVL Sub horum Imperatorum Germanicorum Imperiis Suevorum gentisios habuit duces, plerisque sive Francorum, sive Saxonum, sive Bojoari rum gentis Ducibus areta Liguinis necessitudine innexos, quos Martinus Cn. fius, in Anna Suev. L. IIL p. a. hoc ordine recenset. I. Burcardus, Anno Christi sis. 'a. Hermannus L Landgr. Franconiae & Saxoniae 927. 3. Luitholphus Saxoniae Dux, Othonis CH F. 948. Burcardus II. primi Burcardi filius. 937.
s. Otho I. Luitholphi ducis Alemanniae filius 373.
7. Hermannus ae 997. s. Hermannus III. praecedentis filius. Ioci ρ. Ernestris Austrius. Io I x. Io. Emestus II. prioris Q. ro I s. II. Hermannus N. frater praecedentis. t 1. Henricus Conradi IL frater. io 39.
ia. Octo II. de Nitesipach. Io 4 .i . Otho IIL Marchio Schvviniuriensis. I s. ι Sequitur Comes Rheinfeldensis, anno Io T. Postea Fridericus Suevus, Baro de Hohenminen, dictus antiquus. Iogx. Ex quo deinde Suevica Imperatoria similia, de qua coepimus dicere. orta eae Nec historiam hic volumus contexere, breviter tamen de singulis dicendum aliquid est. Et Conradus quidem, cum adhue inter ipsum & Lotha rium de Imperio disceptaretur, cedere, uti praediximus, coactus est; αmul enim ejus potentior erat, & amicos habebat Papam, Saxoniam, insuam, uri iam, comparataque manu impetum fecit in Sueviam, multasque sua potestati subjecit urbes, tandem, ut quidam an invit ; rudet her
bra Nn sit fur rin athnis hielten. Obsedit ergo Lotharius UL
mam, & primo suburbium incendit, deinde machinis muros concutiens, civiatatem destruxit, & multis interfectis , plures ex civibus cepit, aliis iugaris. Venim defuncto post Lothario, & Conrado succedente, civitatem reaedificari praecepit suam, civibusque multa privilegia contulit. Mox Henricum Superbum nolentem reddere Imperatoria insignia, quae penes se ex soceri haereditate retinuerat , proscripsit, de ditionibus suis amplissimis, Saxonia Bavariaque sp havit, mox Henrici fiatrem Nelphonem, Bavariam occupare conantem, Ni spergae in Franconia obsessum, in potestatem redegit, ubi generositatis siue nobile hoe edidit specimen, cum deditio fieret, his conditionibus, ut muli tibus eo ederetur liner discessiis, & potestas omamentoriam suorum, quantummae posset portare, ex oppido efferendit Resphonis uxore, canerisque bus foeminis sim maritos egerentibus, non lotum Imperator id ratum habuit, sed & mulieres propter hanc pietatem collaudatas, cum viris sius co
vivio excepit, & reliqua, quae ad ψω pertinebant, concessit, Nelphonique
208쪽
Bavarie pariem inro reddidit. Secilla est expeditio in terram sanctam, quam suscepit thala S. Bemhardi, belli socio & comite Ludovico VIII. Galliae Rege.
Sed cum Bosphorum Thracium superassent, fraudibus Graecorum, cum Turcis conspirantium vexati, sine et perae precio redire coacti sunt. In hoc etiam gen rositatem suam testatus est Conradus, quod cum Filium haberet, cui haeredit rium tunc Imperium potuisset transmittere, maluit id transferre in Fridericum nepotem ex fratre, filiumque suum huic in tutelam dare. Indolem enim ejus
magnam rerumque flammarum capacem agnoverat.
XVII. Sub hoc Friderico haud dubie cum res Imperii Roman Gemanici, tum etiam Suevicae nationis florentissimae fuerunt. Bella ab isto gesta plura uere, quam quae possint hoc loco commemorari omnia. Hoc tantum dicam, quod sub hoc Friderico Baibarossa innorum , Polonorum, Hunnorum sive Reges, sive tunc adhuc Duces, Imperium nostrum non solum comiter obisse varint, sed & tributum Imperatoribus pependerint annuum. Bohemiae vero Rex, cui primus Fridericus titulum Regium in perpetuum concessit, & Rex Burgundis sive Arelatensis provinciae, pleno tunc jure Imperio subjecti, etiam in comitam aulico ipsius fuerunt, cum causis coronationis Romam esset pros civi ; Longobardi rebelles vi ad obsequium coacti; Italia reliqua & ipsa Roma, Pontifice in Galliam profiigo, hunc Caesarem venerata est i Gibellinis ab ipsis denominatis, summo etiam amore prosequentibus, etsi gelphi contra terrore armorum essent coercendi. Hic Graeciae, hic Turcarum, hic Saracenorum ted. ror fiait: atque ut cognoscatur, quales tantus Imperator habuerit milites, audi tur Meetas Criniues, qui de expeditione ejus loquens, quam suscepit in orie tem , l. 1. de Isacti Angeli Imperio haec habet: In lae expeditione δενunt Alox indium quendam corpore ingenti, D' robore invicto praedirarea, popωlares suos Ango intervallo secutum, pedetentim incussisse, equum trahentem ex itinere fati. gatum, Ismaelitas vero circiter Fo. viros forti mos, Iris stationibus evigatos, illum undique sagittis petiisse. Creterum eum lato scuto tectum, firmitate ia raris fretum, alacrem perrexisse, nullo magis barbarorum rasis remmotum, quam δε rupes esset, Unum autem cinteris jactantiorem , afecto inutili areti, longum ensem strinxisse, concitato equo cominus illum ut promontorium aut inream lumnam gladio percussisse. Alemannum vero gladio, qui heroicam dextram δε- eeret , ambos anteriores pedes hostilis esui tanquam strum amputasse , qui eum lasgosa prolaphus nibilominus fessiorem in festafustineret, ensem in medium Persis empse ita impegisse, ut equite in duas partes dissecto, etiam jumenti terrum sella
quoque dissecta vulneraret. Eoque pectaculo Persas attonitos non amplius esse ausis, visum eum lacessere , qui nihil accelerato itinere pedetentim vesperi in eUra su mum pervenerit. Ne vero quis ad unum aliquem Heroem pertinere hoc putet, paulo ante p. m. I 66. de multis adeoque de toto exercitu sc loquitur. O ad Hudet iam accosit, neque per urbem transiit, ejus ineolo semulata amicitia, rix regis disressu, in inimicitias erumpentes s partem exercitus per latrocinium sunt adorei: ut vero res parum successit, sed ferreas Ramar, aut gigantes si oppi gnare videbantur, terga dederunt. Tales tunc Alemanni fuerunt. Ipsius Fria
clerici elogium a moniata illi datum, etsi alioqui Germanis minus aequo, maxime insigne, quia prolixius est, hic non repeto. Notum alioqui est, quod illa ipsa expeditione in Cydno Ciliciae fluvio Fridericus fiam sim arus undis, sive sagittis hostium an Guelphorum insidiis occisus perierit, Tyrumque Pala stinae urbem deductus, ibidem sepultus sit. Successor ejus filius Henricus nqui Rogerii Siculi filia uxore ducta, utriusque Siciliae regnum in dotem accepit, Sueuorum nomen etiam per Graeciam celebre secit, quippe tributum dare co vim, quod, eodem Niceta teste, Alemannicum a Graecia vocarum est. Sub Volumen L. Da ipso Disjlirco by Cooste
209쪽
ipse potentia Suevorum maxima fiat, quippe quae a Balthico mari ad Lylibata
promontorium, a Mosa Rhodanoque ad Vistuum usque se extendebat. Et gium ejus apud Mummim L r3. tale est. Maximi animi Princeps, ου Ger amaritio imperium, A vita longior obtigisset, in eodem glori fastigio repostumis
quo Caroli M. immortali virtute Ueenderat. Iam Orientem quoque sui nominis fama co leverat; quicquid terrarim Epidaninum ae Thessalonicam interes, a Auxis Commeno aufus reposcere es' si parem vellet, eidem imperare tributum, Alemannicum ab indignabunda Graecia dictum, ad eujus summam conficiendam neque regum tumulis Alexius pepereit. Summum Reipublicae studium Meetas Goniates in eo commemorat, cui dies totos ita impenderit, vix ut spatium c randi Grporis sibi relinqueret, raroque prandentem quisquam videret: Quotam sebrias ejus curas cum interpolare amici conarentur, importunos invitatores plane regia sententia refutavit, homini privato nullum esse intempsisum convivium, clictitans ; Regibus, si suo Dei facere nomini Detine, fatis esse debere, fleos re p. a se ad coenam dimittat. Expeditionem in orientem, non suo quidem dum fecit I classem tamen 6oo oo. exercitum continentem in Palaestinam misit.
Filiolum ex Constantia susceptum Frideri cum Imperatorem designavit, conse tientibus Germaniae Principibus: qui vero cum mortuo patre insans adhuc esset, tutorio nomine Patruus Philippus Suevus interim imperavit, & ex pacto Ota Brunsvisensis a V elphis contra Philippum excitatus. Postquam vero Otto is Pontificis odium incurrisset, Fridericus demum II. Imperium sibi debitum ad plus est, Maximus & Victoriosus Imperator, qui Hierosolymam, Christianis a Midano AEgyptio paulo ante rurius ereptam, suscepta in Orientem expeditione, reddere coegit. Adversus Anti caesares, quos Pontifices Romani MGuelphi suscitaverant, stetit invictuς, quos partim per se ipsum , partim per filium Conradum cedere imperio coegit, tam charus omni Germanorum populo, di in Italia Gibellinis, ut mortuus cum fuisset, credere nemo vellet, sed com pariturum iterum sperarent, & restituturum Omnia in melius, cum tunc reS in Imperio propter belIa haec civilia valde turbatae essent. Unde proverbi
esten at βτ quo usi siunt illi, qui vanam hanc simplicis popelli spem irris
runt. Nam etsi Filius ejus Conradus IV. Imperator non minus vir fortis atquς Pater Fridericus fisit, tamen in Germaniam ei venire non vacavit, quod sata geret expediendis Regni Neapol. negociis, quod cum ex haereditate patern
sibi deberetur, a Mansedo fratre & Pontifice diripiebatur , di ipse brevi, non sine suspicione veneni dati mortuus esset. Hujus Filium Conradinum C
resus Andegavensis, cum exercitu Germanorum repetentem avitas ditiones, victum captumque gladio carnificis Neapoli interemit, inaudito tunc temporis iliter mi mos exemplo i atque sic stirpem non R um duntaxat Neapolitan rum, sed & Sueviae Ducum atque Imperatorum extinxit. Quorum tempori 1 Germanicum Imperium amplissimum pariter atque potentissimum extitit. XVIR Incidit hic Mericae nationis status in tempus Interregni, quo totos octodecim annos Germania Rege atque Imperatore uno caruit: donec Rudoluelius Ida burgensis electus Imperator Meviam, ut Imperii seudum, alteri filio suo Friderim concesse, sicut Alberto Austriam, eodem tempore destitutam principe, quippe cui eadem calamitas, quae Comadio accidit dedit in se
dum. Nunc vero cum Marchiones Badenses, tum Duces Vita bergens , tamque ex antiqua stirpe Ducum Laringiae orti, ut & Domus Austriam cum Episcopis & nonnullis comitibus Suevicum circulum hodie constituunt. Urbes tamen liberae, quarum magnus numerus est, quippe qui caeterarum omnium numerum aut aequat, aut saperat, concessa libertate & privilegiis ab ipIis Sus vici
210쪽
vici singuinis Imperatoribus utentes , multum quoque roboris opumque in publicum conserunt, quibus libera & immediata nobilitas merito accensetur. Utivero oli in Spartha & Athenae duo Graeciae oculi fitere, sic de Augusta Vindel, eorum atque Ulma, dulcissima patria mea, inter Suevorum urbes idem judiscium ista posse nemo difflebitur. XIX. De moribus & cultu gentis hodierno, ut pauca adjiciam pratis icti
hac ipsa etiam parte non poenitenda fuit Suevis ea, de qua supra dictum fuit. reipublicae mutatio, qua sub Bancorum imperium redata, pari deinde cum ipsis Francis libertate, in unum Germanici imperii corpus coaluere. Hoc enim factum est, ut bonae literae, praeserum post pulsam barbariem, ad ipsos istis cito pervenerint, imo citius quam ad plerasque alias Germaniae aut etiam Gauliae regiones, cum ipsos restauratores bonarum literarum Suevia genuerit, quos inter Capnio & Melanchion non vilia nomina sunt. Quot hactenus Viros in omni genere studiorum illustres Suevia protulerit, enumerare supersedeo, veritus ne si quos omitterem, his injuriam secisse viderer. Neque vero sibi tam tum illos retinuit, sed ex abundantia sua aliis quoque regionibus concessit. Laudat illustre Argentoratum, studiorum alioqui & mater & Alumia celeberia rima, Mamachium, Pappum, Negellinum, Dannba6erum, quos Lindavia,
Augusta Vindelicorum, Mndringa Brisgojae sibi generavit Theologos insignes slaudat eadem curiae suae quondam lumina Bechtium, Imlinum, Ottonem, JCtos, quos Hailbronna partim, partim Ulma sibi submiserit. Taceo alias regiones de urbes, minus miri cognitas nam & quae de Argentoratensibus dixi, ex A gentoratensibus patronis nisi didicissem, ignorare mihi licuisset quae sua decora
Suevorum genti debuerunt. De iis vero qui in ipsa Suevia aut vixerunt os m, vel nunc vivunt, viris doctissimis consulto taceo. Porro caeterarum artium, ad vitae humanae usum & commoditatem pertinentium, nulla est, quam Suevi non excolant, Pannificio imprimis & linteorum conficiendorum arte magnas etiam
opes comparantes, quae videlicet multis regionibus subministrare Suevia solet. XX. Non ficerem satis instituto meo, nisi tandem etiam quosdam expro Mari selitos genti nostrae morum ingeniorumque naevos diluerem. Nolό quidem quibus vulgus gentis nostrae aegrotavit & huc usque aegrotat labes, quae enim gens est, in qua non aliqui ex imprudentibus, quorum ubique plures simo quam prudentium, semiliaribus quibusdam vitiis laboram vel exculare vel ne ore i attamen illa quae falso aliqui objiciunt toti genti, amoliri a nobis, inque ipsos retorquere fas sit. Primum locum ob et ebrietas, de qua Tacitus i. e.
Sudios, inquit, diem, noctemque eontinuare potando, D' quod ρ mum, intre vinolentos oriri rixas, qu raro conviciis, rapius mde transigantur. Meviatium ebrietatis & hodierno die Germanis, & in specie quoque Suevis ab exteria
malo vertitur, quippe illorum carmina nomini igno 'uint, duo tantum adjunisgam disticha, quae in contemtum Germanorum ire it venus, qui ipse i
men saepius Londini in diversoriis, quam domi visi est, quod probata fidei quidam vir de illo testatur.
Mors, inquit Senera , es non esse, Pol iee r 'eontra Germanus mortem non Mere se p. t.
Et rursum ad verba Plinii in vino veritam.
Si latet in vino verum, ut proverbia dissent, Invenis verum Teato , via inveniet.