장음표시 사용
531쪽
innotuerit. Quamobrem cum promissarius promitarem ultra voluntatem tuam sibi obligare nequeat ad dandum, vel faciendum acceptatione sua 3. 38 a.); si promissor velit, ut valeat promissio, si acceptetur, ea statiin valet, quam primum acceptata fuerit, etiam ii acceptatio eidem nondum innotuerit: quodii vero idem nolit pruinissionem valere, nisi quando acceptatam intellexerit, non ante valet, quam acceptatio ipsi
innotuerit. Monuit jam hoc Gotius de J. B. & Ρ. lib. a. e. II. g. 1 f. A ex iis, quae sequuntur, patebit, non inanes fingi subtilitateia Ipsus autem propositionis veritas adeo manifesta est . ut sine probatione facile admittatur, quemadmodum quoque Candem sumit Gratius & qui ipsum presio pede sequitur Pumen dorsus de J. N. dc G. lib. 3. c. 6. I s. Sed in eo potissimum versatur dissicultas, quomodo constet de animo promittentis, cum Vulgo promissores non apertis verbis dicant, utrum horum Velint, ut adeo ad praesumtiones sit descende dum, quae haud raro non carent dissicultate sita.
mbλιὸ stro πηterca mori mr. ε προβm cceptatio stsi innotuerit; promi 1s -- in is Si vero νβlis prom6m'em v lete, nisi quando acceptatam in- diramis, B tcAc erit , 're β mstra tur, antequam acceptaIis ipsi innotescerei abri. Ut er c, νμ ν let. Immo etiam non valet, si ante moriarm promissori quam acceptatio facta. Etenim si promissor velit, ut valeat a
ceptatio, si acceptata fuerit; ea statim valet, quamprimum, acceptata fuit, nec obstat, quod acceptatio ipsi non innotuerit I. Ii 3. . Quamobrem si moriatur, antequam acceptatio, ipso nimirum adhuc Vivente facta, innotescere potuerit; mors ejus minime obstat, quo minus valo promissio, cum, quod ante mortem proiiussoris jam validum est, morte ipsius inva
532쪽
De modo sese alteri obligandi. νῖ
lidum fieri nequeat, neque enim jus promictrio acceptando uiuesituim F. 38z. , auserri iterum potest f. 336. stari. αγ-. nar.). Valer itaque promissio, si promissor velit eam valere, si acceptata fuerit, utat ante moriatur, quam aCceptatio ipsi innotuerit, seu innotescere poruerit. oderatfr num Quod si promissor velit acceptationem sibi innotescere debere, antequam ualere debeat promissio , nec ea antc valet, quam acceptatio ipsi innotuerit s. 733.). Quodsi ergo moriatur, antequam acccptatio ipsi innotcscere potuerit; ullipsi innotescat fieri nequit, adeoque impossibile est, u promissio fiat valida. Quamobrem si promissor nolit valere promissionem, nisi quando acceptatam intellexerit, ea non valet, si moriatur, antequam acceptatio ipsi innotescere potuerit. Δuod erat secundum-Quodsi promissor moriatur, antequam acceptatio facta fuerit, cum sine acceptatione obligatio promis ris non sit valida . 36s . , dum moritur, promissario ad nihil adhuc obligatus est. Quamobrem cum nemo mortuus alteri obligari possit; fi post mortem promistaris fiat acceptatio, nutilum inde jus conisqui potest promissarius. Proviisso itaque
non valet, nisi ante moricin promis ris fuerit acceptata.
Quoad tertium Gropis l. e. g. II. aliter videtur: existi mat enim acceptari posse promissionem , etiam mortuo pro Hitare, cum persecta sit ab uria. parte, quanquam revocabilia ter, quod in legatis apertius conspiciatur. Enim vero alia est Iegatorum, quam eorum, quae inter Vi UOS promistuntur, Iatio. I estator enim vult, legatum a Iegatario non ante acceptari posse, nisi se mortuo, atque adeo nis mortuo testatore acce. ptando jus aliquod acquirero Valet. Contra promittuntem
autem pro vero haberi neqtar, ni fi . quod sufficienter indicavit I. 42 8. . Quamobrem ea eo solo, quod alteri promiserit, immo etiam Voluerit, promissionis ossicaciam initium capere
533쪽
capere debere ab eo tempore, quo ea aeceptatur, nondum inotelligitur eum velle, ut etiam post ipsius mortem acceptari
possit. Aliud enim est definire tempus , a quo alteri obligatus esse velis; aliud vero velle, ut suum in bonis successorem alter sibi obligare possit invitum se mortuo: id quod suo loco, quando de legatis acturi sumus, apertius perspicere dabitur.
Dantur enim adhuc rationes aliae, cur valeat legatum, etsi poli mortem demum testatoris acceptatum.
g. T. 60uomodo Si promisor velit, ut valeat acceptario, etiamsi post mortem ρ omisio va suam demum mi, Ese a tem moriatur, antequam Promissio accepta-krepost, ra fuit; facta accepta Done post moriem ipsius promi is valet. Et- arreptat orie enitia si promissor Velit, ut Paleat acceptatio, ctiali si post mor-pos mortem ictu suam demum hzat: hoc iplo declarat, sic velle promissa promi seras rio obligatum esse de praestriti, antequam acceptatio fieri pos- facta. lit , ita ut non secuta pcrimat obligationem, secuta vero eat dem subsistere faciat. Promissionem hoc modo fieri polIepatet ex iis, quae in demonstratione propolitionis superioris β. 7 is. , dicta sunt. Quod si ergo moriatur, antequam promissio acceptata fuerit, obligatio ejus, quam sibimet ipsie ultro imposuit, jam adcst, di facta acceptatione post mortem ipsius stibiistit. Qtiam obrem patri, si promissor Velit, ut valeat acceptatio, etiamsi post mortem uuam demum fiat, ipse autem moriatur, antequam promissio acceptata fuit facta acceptatione post mortem ipsius promisso Valet... Hoc demum modo intelligitur, quomodo obligatio tran ire possit in haere les, quae quamdiu nondum existit, in eos transire nequit. Et quamvis sne acceptatione alias promissor non obligetur promissario f. 36s.)ς non tamen hoc obstar, quo minus etiam jam oblisatus haberi velis, quando praesumis acceptationem promissarii. Quodsi enim fallat praesumtio, obligatio perimitur; si non fallat, sed acceptatio sequitur.
534쪽
m modo sese altera obliga i. so
ea subsistit. Facile autem apparet, quando vis acceptationem adhuc valere debere, etiamsi te mortuo demum fiat, te praesumere, quod promissarius promissionem sit acceptaturus.
immo tantum non pro certo habere, quod sit acceptaturus. Praeterea vehementer velle debes, ut rem promissam accipiat promissarius, nec morte tua ejus jacturam faciat. Alias enim non curares, si promissio, te mortuo, minime essectum aliquem haberet. Neque vero est, quod existimes, inanes fingi subtilitates. Etenim quid impedit, quominus praesenti actu statim tradas rem, quam absenti promittis, etiams ignores, num eam si accepturus' Nonne vero perinde est, alteri velle esse obligatum, & actu tradere, antequam constet, numst accepturus. Nimirum in utroque casu actus perfectus censetur a parte tua, adhuc perficiendus ab altera: quod posterius nis fiat, quod persectum erat a parte tua, iterum rescinditur. Atque nunc demum intelligitur, promissionem spectri posse ut persectam ab una parte, quoniam nunc pure vis, quod alius non vult promissor nisi sub tacita hac conditione,
si acceptetur. Quoniam tamen contra promissorem pro vero haberi nequit, quod non sufficienter indicavit . 428. ; ideo nec gratis sumi potest, ipsum velle ut promisso habea-rur persecta a parte sua, adeoque ut valeat acceptatio post mortem suam facta. Sane multae sunt rationes, cur alteri hoc, vel istud promittamus, quod non promitteremus, siquidem nobis constaret, nos brevi morituros, quemadmodum non desunt rationes plures, cur alteri actu-rem quandam dein
mus , quam non daturi essemus, squidem mortem instantem praevideremus. Quodsi adeo acceptatio post mortem facta sine ulla restrictione validam essceret promissionem; promissor promissario contra voluntatem suam obligari posset: quod omnino absurdum 3. 382. . Ceterum rationes adhuc aliae adduci possent, quibus evincatur, promissionem ante acceptationem non haberi posse pro persecta a parte promissoris, ita ut a voluntate promissarii unice pendeat, uom eam sub-
535쪽
cta inusi gatur, si acceptatio praesumitur.
fistere velit, necne, nis quae discimur abunde sussicere ae
. 7 18. Si promissor acceptationem prasu ιις promissis facta intelligiatur, ut valeas, si acceptatio fac a sit: in casu ostposito, ut valeat, sis acceptatam istesiexerit. Etenim si promissor acceptationem prassumit, probabiliter ipsi est, promissionem acceptatum hi f. a 44. pari. a. Fur. nais, adeoque eandem jam praevidere fibi videtur, consequenter quodammodo perinde est, ac si cajam ipsi innotuisset. Nulla igitur ratio esse videtur, cur promissionem tum demum valere velit, si acceptatam intel- .lexerit, nondum vero, si acceptata fuerit. Quamobrem se promissor acceptationem praesumit, promissio laeta intelligitur, ut valeat, si acceptatio facta sit. αuod erat anum. Enimvero si acceptationem non praesumit, nec probabile ipsi videtur, promissionem acceptatum iri s. cu. , sed subdubitat. Quo magis itaque optat, ut ea acceptetur, vel vel etiam dubitat, num acceptaturus cam sit promissarius; eo magis desiderat, ut acceptatio sibi innotescat, ut num valida sit promissio sibi constet so 36s., Quamobrem Velle potius videtur, ut valeat promissio, si acceptatam intellexerit, quam ut valeat , si acceptata suerit. Qtiodsi ergo promissor acceptationem praesemit; promissio facta intelligitur, ut v
Ieat, si acceptatam intellexerit. αuod eras alterum. Si rem attente consideres, iacile animadvertes, te in casu priori jam obligatum promissario tibi videri, cum de actu obligatorio perficiendo non dubites , in posteriori autem c 'su, quia de eo perficiendo adhuc dubitas, nosse desideras quid futurum sit. Atque adeo prior promittendi modus ccii venit casui priori; postator autem posteriori. f. 719. Digiti by Corale
536쪽
De Anadosese asteri obligandi. Io
s. 7 I9. Quoniam in promissionibus mere liberalibus aeeeptatio A modo praesumitur, nisi prostent rationes in contrarium; in onerosapromissiones vero non praesumitur, nisi adsint rationes evidentes in con-l erales Utrarium s. 714.), quando vero promissor acceptationem onerose in praesumit, promissio facta intelligitur ut valeat, si acceptatio teί -- facta sit j. et adeoque statim valet, quamprimum ac ad ceptata fuerit . ris. , di ex adversis quando promissor a ceptationem non praesiumit, promissio facta intelligitur, ut valeat, si acceptatam intellexerit s. ai 8. , adeoque tum demum valere incipit, quando acceptatio ipsi innotuit s. I s. ἔpromissio mere liberatis satim valet, qua ramum acceptata seu, etiamsi acceptatio romissori non innotuerat, modo non adfuerint rati nos evidentes, ob quas de acceptatione fatura Hbita is promissor pex adverso autem pro-sis onerose /on valet, si promi fori non innotuerat acceptatio, mvido non adsint rationes evidentes, ob quas acis 'teptationem prasumebat. In casu particulari facilius est judicare , quinam fuerit promittentis animus , sive promissio mere liberalis fuerit, sive
onerosa. Etenim quando de praesumtione acceptationis st tuendum, ad rationes potissimum particulares in casu dato a. nimum advertere tenemur, ut appareat, in quamnam eo
tradictionis partem animum inclinare potuerint. Sed hoc magis spectat ad interpretationem pactorum & promissionum seu conventionum quarumcunque, & ad doctrinam de praesumtionibus. a quibus haud raro illa pendet, quam ut hic t ei de iis pluribus sit agendum. Immo si Logica probabilium extaret, qualem jam desderavit Lae, it- I ex ea petenda forent principia generalia ad talia demonstranda rigor
Similiter quoniam in promissionibus mere liberalibus Goa a.
537쪽
antequam ipsi innotu ris acceptatio.
acceptatio prcesium itur, in onerosa non item, nisi utrobique adsint rationes in contrarium s. 734. , adeoque promissiomere liberalis facta intelligitur, ut valeat, si acceptatio facta, nisi ob rationes particulares acceptatio praesumi minime potuerit, promissio vero onerosia facta non intelligitur, nisi ut valeat, ubi promissor acceptationem factam intellexerit, nisi ob Ationes particulares acceptatio praesumta I. T 8. I Womiso mere liberalis valet, etiamsi promissor moriatur, antequam ipsi in notescere potuerit, nisi ob rationes particulares acceptatio prasimi minime potueris, promissio autem onerosa non valet, si promi forem mora contingat, antequam acceptatio ante mortem ejus facta ipsi innotescere potuerit, nisi rationes adsimi, si Fas eam praesumsse in resigitur. Non est quod excipias hoc pacto dissicillimum fore ut deis
finiatur in calu particulari, num mortuo promissore, ante. quam acceptatio facta ipsi innotescere potueriti de eo enim hic non est quaestio, ubi inquirimus quid rationi, per quam lex naturae nobis innotescit I. as9. pari. 1. Phri. Fract. univ. . Conveniat. Alia vero quaestio est, quid ad praescindendas lites hic conveniat Juri positivo: de qua suo loco. I. Ta I.
Misisὸν Minister dicitur is, per quem consensum nostrum al- quinam sit reri significamus. Unde Misiper promittendi est, per quem obligario- alteri quid promittimus, Vel promissionem a nobis factamnum contra- significamus. Et in Senere Mintsrum obligationis corrahendahendarum, appellamus, per quem Obligationem contrahi volumus sive veljorium in parte nostri, sive ex parte alterius, aut obligatio contra-at irendis- cta significatur, misere vero acceptori vocatur, per quem ram. acceptationem nostro nomine fieri volumus, seu qui nostro nomine acceptat, quod datur vel promittitur, aut accepta
tionem ab alio factam nobis sisnificat.
538쪽
De modo sese alteri obligandi. so9
E. gr. Si ego volo, ut tuo meo nomine promittas Titio decem aureos, & tu te hoe facere velle promittis atque postea facis, Minister es, quia Titio voluntatem meam significas,
dc in specie Minister promittendi , quatenus ipfi fgnificas , quid ipsi promittam. Dici etiam potes Minister obligationis
contrahendae, quatenus acceptatione a Titio facta obligationem praestandi, quod promissum est, ad me spectantem contrahis. Quoῖfi vero velim, ut tu meo nomine acceptes, quod Titius mihi est promissurus, Minister acceptandi es :immo etiam dici potes Minister obligationis contrahendae, quatenus mihi obligas Titium ad praestandum id, quod promisit. Enimvero si tabellarius litteras sive epistolam/d M vium defert, in qua ipsi signifieo, me eidem promittere rem. certam; non erit is minister in hoc negotio, & quidem non Minister promittendi, Auatenus promisso per eum Maevio non sgnificatur, nec obligationis contrahendae, quatenus per eum Maevio promissionem aeceptanti non obligor Quodsi Maevius ejusdem opera utatur in epistola ad me deferenda, qua mihi acceptationem significat; erit idem nec hoc respectu Minister acceptandi, quoniam acceptationem factam non significat, nec obligationis contrahendae, quatenus Fer eum de obligatione contracta certi non reddimur. I. Taa.
Quoniam minis i nonnisi consensium aliorum signim tua essem eant, vel consensus aliorum per eos significatur I. Tar. utamur mi-
nil agunt suo nomine, sed nomine ejus, qui eoram mmis Non strum ne- initur, nee sibi jus acquirunt, aut se obligant, sed jus acquι-gotus noruni is obligationem contrahunt ad eos s Banria, quι eorum miυris acqui-
niserio utuntur. runt. Abunde hoc patet, modo ad exemplum not. g. 72IJ a nimum advertere velis. Habet vero sese minister in promittendo & acceptandis, seu obligationibus contrahendis, & j ribus acquirendis tantummodo per modum instrumenti; ac
539쪽
ideo etiam pro cauis instrumentali habetur. Quoniam tamen non omnes ministri ejusdem sunt conditiovis . naque deo omines idem incere valent; ideo parro exponendum est, quae disserentia inter eos intercedat.
s. 723. An Aer m Per minium nos aliis obligare u jura ab aliis ac irerenturos obli ossumus. Etenim per ministros aliis signifidamus consensium gationes nostrum s. 7 a a Quoniam Mero perinde est, sive alteri conreati S consensum nostrum verbis aut literis, sive per ministrum si-sura ab aliis gnificemus, cum in utroque casu de eodem alteri constet, acquiri ris cujus tum nosse interest; dubio carci, quod per ministros*c consensum nostrum aliis significare valeamus. Enimvero 'homines ad dandum & faciendum perfecte sesie sibi invicem obligare post uni mutuo consciasti s. a s 7 . Ergo etiam per ministros sese aliis obligare & alios sibi oblisare valent.
Ex obligatione nascuntur jura ipsi respondentia a 3. pari. I. Pri nar. . Quamobrem cum obligationes contrahi pollini per ministros, per demonstrata; quin pcreosdem jura quoque acquiri possint dubitari haud quaqua napotest. χuod eras alterum. Quo is denuo ad exemplum paulo ante t. f. pa I.) animum advertere velis; nihil dissicultatis supcresse poterit, s. 7 4. αὐ-Iam is volumatae eius, qui ministerio alterias utitur, pia Ium es. juras mini- quantum juris in ministrum conserre velis. Etenim qui minist ser habeat. rio alterius utitur , is alii voluntatem suam, seu consensum
suum significare, vel semet per eundem alii, vel alium fibi obligaturus & vel jus quoddam in alium translaturus, vel ab alio acquisiturus . 7: i. , & quicquid minister agit, id non suo, sed ejus nomine agit, qui ejus esinisterio uti vult 6 7 a s .
540쪽
De modo sese asteri obligori. sit
Quamobrem non ab arbitrio ministri pendet, quid agat, sed
unice id agere debet, quod tu voluisti, consequenter non plus juris habet, quam to in eum conseri e voluisti. Enimia vero a tua unice Voluntate pendet, num & in quonam ait rius ministcrio uti vclis, adcoque in eum tantundem juris ad negotium tuo nomine gcrendum conferre potes, quantum tibi villam fuerit. In voluntate igitur tua positum est, quantum juris in ministrum conferre velis.
Per alium facit, qui ministerio alterius utitur, quod ipse Ω-eere debebat, Vol quia non vult, vel quia non potest. Mulistae nimirum sunt rationus, cur quid per alios facero malimus, quam ut ipsimet iaciamus; nec pauciores sunt rationea, quae impediunt, quo minus ipsim et quid facere possimus, adcoque per alium id tacere teneamur. Quoniam utrumque experientia obvia loquitur; ideo non opus est ut iis recensendis imm
Quoniam minister non plus juris haber, quam in eum Disserentia
e serre voluit, qui ministerio ejus utitur . Ta 40, minister ministro- autem cora sensium suum alteri significaturus I. Tal. , Vel tan-rum. tum modo eligi potest eo fine, ut promissionem promitaris, aut acceptationem promissarii significet, vel ut ip e nomine promissdris promittat, vel nomine promissarii acceptet; m niser vel promissionem promissoris, aut acceptationem promissarii
signi*Dare, vel ipse nomine promissoris romistere, vel nomine pro missarii acceptare potis. Et idem inniter in Alimrar in aliis castavis contrahendarem obliganonum is acquirendorum ex iis ruulianis rium iurium. Maius omnino ius est alteri alieno nomine quid promitten. di. vel alterius nomine promissum acceptandi, quam jus tantummodo promissiongm, vel acceptationem factam fgnificandi.