장음표시 사용
201쪽
tys SS. MM. SIM phic II, CONs TANTII, gnopere cohaeret . Enimvero prioribus seculis in Romana Ecclesia quidam procul dubio fuerunt Serinarii Archiva sacra custodientes , ubi Ecclesiastica documenta seruabant :eorumque caput Prothostrinarius dicebatur , ex Magro in Voca b. Eccles. pap. 47o.; quibus deinde Protho notarii Apostolici successere, qui Martyrum Acta , ut in Nota I. S 1 I. g. iv. dictum est, conscribere debebant; ac propterea Joannes Baptista Sacchetius in libr. de Privileg. Protho not. pag. s.
ait: Goniam primis Ecclesiae initiis in Urbe Roma pro Cor
si Fide inter crudeles Imperatorum persecutiones, fidelium ac piarum personarum numerus quotidie augebatur , ει quo Meseli illa sciatia debaccabatur, eo plures in dies varia tormentorum genera subire non pertimeyeebant . Neve igitur ιοι
tantorumque Dirorum ac mulierum eorumque virautum, qui
bus hodie Grisiana Religio resplendet, ullo unquam tempore memoria hominum mentibus excideret, neve in posterum neminem quandoque lateret, quonam pacto illorum pia gesta ubique gentium propagata fuissent, Cuinens Priweti Roinansr , septem Notariis Regiones Urbis totidem distribuit, ut Mam0rum res gestas literis mandarent aeternis, quod ρ sea Antbe. rius Papa Primus sabilius reddidisse legimus ... Nemo itaque jure dubitavit, quin antiquis Ecclesiae temporibus Actaeorum , qui pro Catholica Fide purpurati sanguine obierant, descripta fuerint atque in Scriniis reposita , ut ex Romanae Synodi Aetionibus sub S. Si Ivestro Papa I. habitae satis liquet, ac probant Ruinartius in Praefat. Gen. ad Acta Martyr. sincer. sele h. n. s. & Bencinius Dissert.1 I. de Litt. Enci- elye. Cap.HI. g. l. n.6., qui etiam addit, honorem hunc Martyribus in primitiva Ecclesia tributum , Partem quamdam Religionis fuisse , ac proinde Antistites summo studio in his semper vigilavisse , ut e certis notitiis Martyrii caussae, Martyrum gesta& cruciatus describerentur, teste Eusebio histor. libr.Iv. cap.XI v. vel libr.v. cap. il. ii I. ct Baronio in Notis ad Martyrologium Romanum cap.X.: Quinam vero in hujusmodi colletiione praecipuam curam habuerint, tradit Ruinartius β. I. IJ. 7. pag. 7.: Uide pariter congesta in Nota I. & 1I. 9.Iv. ubi eginius de Sacerdote Crescentio & Florentio Diaco
202쪽
no, qui cum dicto Caesareo Martyrum nostrorum Corpora in Pisicini Montis radice primi posuerunt ipsorumque Acta conscripsere, ac etiam in Nota I. f.x11. in fine. Hinc fateri necesse est , magnum Divinae Providentiae miraculum esse, veneranda eorum Capita , ct in ossibus Corpora secundo Ecclesiae seculo in dicta infima Montis parte Iocata , tanto temporis decursu ad hanc usque diem post tot incendia debella rerumque discrimina apud Marsos ex Majorum historia no- . tissima, in antiquo prius, & recentiori deinde prope dictum Montem Celani Templo crebra Fidelium veneratione eustodita fuisse : Maximumque infinitae bonitatis prodigium ae insigne erga Celanenses beneficium in saecula , ut praedi
Sed quoniam de ipsorum Martyrum Tumulo actum est, lubet hic inserere Davidis Romaei librum a Bollandianis in Achis Sanctorum Orbis memoratum , de quinque nimirum Divis Custodibus ac Praesidibus Surrentinete Urbis disserentem
annoque M. D. LxxvII. cum Indice Sanctorum, qui in hoc Regno , sepulchro conditi fuerunt editum : Quandoquidem opusculi verus Titulus ita habetur: Davidis Romaeiseptem Sancti Custides , ae Praesides Urbis Neapolis : Neap. apud Josephum Cacchium M. D. Lxxr. , ubi postea legitur : Index Sanctorum Virorum , qui nati vel humati sunt in Regno
Neapolis .... Miramur tamen, Sanctos ibidem relatos, vix quinquaginta numerum attingere, ac Martyres nostros alioseque majoris calculi eodem in Regno sepultos S pie cultos, negligenter fuisse omissos; ipsumque Indicem hac ratione mancum esse atque incostantem : Nisi dicere velimus, auctorem illum morte praeventum , Uiris devotis promissa non
reddidisse, nec in fronte Indiculi exhibita unquam prompssse : Quod quidem ideo adnotavimus, ut opusculum id nos haud legisse , aliquis criminetur.
203쪽
1ρῖ SS. MM. SIMPLICII, Cous TANTII,
V Erum quia in memoratis Sanctorum nostrorum antiquis Lectionibus, & praesertim in Nota II. 6.IV. ea frequens conclusio habetur: Tu a MIem Domine miserere nobis; idcirco aliquid , etsi non satis, ad illius vetustatis notionem, ac operis ornatum mihi delibare videtur . NOTA I. Morem hunc ipsarum precum sane antiquum, Dom. Main grus in Voca b. Eccles. pag.3o7. illustrat: Nam cum
officium Divinum sit oratio communis, nomine totius Ecclesiae ad Deum fusa , ex S. Thoma a. Σ. quaest. 83. art. I 2. ν& Guyeto Heortolog. de Fest. propriis Locor. & Eccles. lib.I. quaest.vri. cap.XH. pag. 63., hinc defectus in Lectionibus perlegendis ob humanam fragilitatem contractos, ut Rupertus libr.I. cap.x m. docet, a Domino hujusmodi precibus misericorditer nobis dimitti postulamus : Cujus veteris disciplinae exemplo factum est, ut orationem illam : Sacrosanctae, &individuae Trinitati, Crucifixi D. N. J. C. humanitati , beatissimae & gloriosissimae, semperque Virginis Mariae fecundae
integritati, & omnium Sanctorum Muniversitati .... post Officium flexis genibus devotae recitantibus, Leo X. Pontifex Maximus contractae culpae veniam benigne indulserit. Vae autem preces tribus majoris hebdomadae diebus in signum maeroris, teste cit. Magro ibidem , omittuntur: S. Augustinus de Civit. Dei libr.xu. cap. v m. ait, quod Lectiones illae, ut absque defectu attente legerentur , Diaconus facto silentio, Scripturarum dicta divina recitabat: Quam sacram cae
remoniam ab Isidoro libr.I. de Eccles. Ossi c. cap.x. ita discimus: Ideo ct Diaeonut eura voce silentium admonet ; unde Magrus pag.3o I. subdit, quod in Ecclesia Ambrosiana, priusiquam Lectiones legantur , praecipitur : Silentium jubeto, habete silentium . Q si olim divinas audiebant Lectiones, ut vi fico Crucis signo 1 e quoque signabant, teste Isidoro ibid.:
Cum Lectio legitur inquit ille J facto fiuntis aeque audiatur
204쪽
a eunctis; nam etsi tunc superveniat quisque , eum Lectio celebratur, adoret Deum , G praesignata fronte, aurem se
licite aecoresdet. Lectiones etiam , ut Amalarius ait de E eles. Ossi libr.HI. cap P. sedentes, ut & nunc moris est, a diebant : Dum vero Iegitur Evangelium , omnes in illius o sequium stare debent, ut ex/Decreto Anastasii Papae, testatur Microlog. de Eccles. Observ. cap. I x., cujus verba sic refert cit. Magrus pag. 222.: Iuxta decretum Ana in Papae, non I detur dum Evangelium legitur, quae reverentia , ut uni, G Apostolicae lectioni exhibetur apud Graecos. S. Hieron. contra Uigil. similiter docuit: quando legendum est Guangelium ; accenduntur luminaria , jam sole rutilante, non utique ad fugandar tenebrar, sed adsignum laetitiae demon-srandum, unde ei Virgines illae Evangelicae semper habent accensas lampades . Innocentius III. libr. I. de Myst. Miss. cap.HI. decrevit: Acolythi cereos ferunt aeeenses, dum legiatur Evangelium , non ut tenebras aeris illuminent, feὸ ut proximis opera lucis ostendant: Idemque Ponti sex loc. cit. libr.II. cap.xLIra.de Diacono scribit: Signare se debet in fronie, signare se debet in ore, in pectore, ae si dicat: Ego γα-
eem Domini non erubesco, sed corde credo , quod ore praeleo: Aitque osculari Evangelium recipiendi gratia pacem a Christo Crucifixo, per quem reconciliationem recepimus vel, ut per Evangelica dicta deleantur nostra delicta: Compluraque de his leges apud Hugonem a S. Victore in Specul.
Finiunt Lectiones Martyrum nostrorum Simplicii, Comstantii, &Victoriani, quas antea ex allato vetustissimo C dice M. S. accurate descriptas pro viribus digestas dedimus,& elarificatas.
NUnc superest, ut prosequentes Bollandianorum ordi nem , quae de nostris Sanctis Martyribus observare pergunt, expendamus: sic enim in dicto opere Sanctorum Orbis ad diem xxvi. Augusti post ipsas Lectiones in cit. To
205쪽
HUjusmodi non vulgaris ingenii dissicultati, in praeviis
Notis II. .XHI., aut I. dc II. f. xiv. , alibique respondimus, ubi confutatis objectis, Acta nostra illustrata, vel satis explanata credidimus. Et si forte aliqua ibidem sint, quae doctissimis Uiris non arrideant, .studium saltem, quo haud levi negotio tot antiquis rebus explicandis fuit opus, ipsorum testimonio probabitur, qui clarissimis editis operibus , & confirmata in rebus hujusmodi exercitatione conspicui, praecipuam in republica literaria sibi laudem vindicantes , satis superque edocti sunt , quantum temporis , quantum sollicitudinis , ac diligentiae, pro Pastorali etiam, quo fungimur ossicio, in hisce Iucubrationibus sit insumendum: propterea cum incitatis Notis latas Censuras in saniorem sensum ubique redditas, expromptasque opinemur, in eas moratum remittendo Lectorem, paucis verbis nos expeditos esse voluimus.
IN iisdem Actis Martyrum nostrorum apud dictum Voluismen v. diei xxvi. mensis Augusti Bollandiani operis, ita quoque legitur: Imperante .... Augusto ..., eadem die Pontius Praefectus ab Antonino Imperatore missus es in Franciam, Imperiales de urent Literas, in quibus hujusmodi prae-eepia continebantur: ut quicumque Chrisum confiteretur, mortis judicio condemnaretur . . .: In novissimis vero Cl.Censorum Notis pag. 783. haec objiciuntur: Franciam h)einte Iigit auctor, vel antiquiorem, quae videlicet in Germania evariis ejusdem Regionis populis eoaluit sub Hancorum nomine , vel posteriorem, ides eam Galliae partem , in quam Franei antiqui seder suas, ae nomen postea invexere sed neutra
206쪽
cohaeres eum tempore, quod idem auctor in hise Actii desia gnat. Non antiquior : quia sicut Raurandus memorat inter alia ad vocem Franei, etsi Iub hoe nomine acerbissisa bella adversus Romanos gessere; primum tamen innotescere c. erunt, Valeriano , ct Gallieno Imperatoribus circa annum Christ cc. xxiii. forte voluit scribere hs 4. iii Tu monitum Rom.3. Lmperatorum in Haleriano art. 3. J : Non etiam posterior; nam eis Rhenum gens illa migravis primum
pos initia faeculi v. , de qua re consuli possunt Annales Mele-Fasiei Francorum CoinIii Tom. I. ad annum CCCC.vI., G δε- quenIibus: Forte, Franciam pro antiqua Gallia posuit rerum ignarus Maroriographus, hanc cum illa confundent.... NOTA I.
DIsseramus ergo de asserta scriptoris nostri, vel anonymi confusione , ut veritas magis magisque elucescat: Franciae siquidem vocabulum pro antiqua Gallia, olim fortasse acceptum , anonymo nostro Manuscripto ab ipsis Bollandianis loc. cit. relato , propter Tillemontii, & Cointii opinionem, haudquaquam obesse videtur: quoniam certum est, Galliam antiquiorem talem ab eruditissimo Censore vocitatam, quam sub Francorum nomine in Germaniam coaluisse fatetur, longe prius a saeculo secundo, quo Marty res nostri floruere, idest ante dictos annos cc.XXIII.Vel CC.MU. exstitisse: Immo peculiare, quod initio Gallia habuerit nomen , Cluverio teste in Geograph. libr.II. cap.vm. n.4. haud
facile dispectus est: cunctisque planum fit, tempore Iulii Caesaris, qui ad proferendos Romani Imperii fines profectus est in antiquiorem Galliam juxta Mezerem apud Valle-
montem in elementis historiae ita lice editis Tom .HI. librium. cap. I. Pag. 334. , anno Octavo supra quadragesimum ipsam Galliam absolute ademptam fuisse. Eidem porro Franciae vocabulo , S praemisso Francorum dubio, promptum est quoque Eutropii Sidonii , aliorumque Scriptorum veteris geographiae responsum : nam Franci fuerunt etiam Germaniae populi, qui olim in Galliam trajicientes, illi nomen
207쪽
SS. MM. SIMpLICII, CONSTANTII, Franciae indiderunt; quoniam conspirantes inter se ; a Romanorum servitute, in libertatem vindicarunt, atque Francos vocavere, ita ut Franci eorum lingua, homines significet liberos, ex Isaaco Pont. de origi n. Francor. libr. I. & II. Proinde Francia orientalis pars fuit Germanica , quam jure Ausonius Franconiam appellavit; ejusque populos FrancOnes, ut nonnulli voluerunt, Cicero memoravit Epist.x. Attic. libr.xiv. Quid ergo mirum , si Anonymus noster, Franciam S Galliam absque discrimine promiscue appellavit Tametsi sub memoratis Valeriano, & Gallieno Impp. Fran
corum nomen, potentia, fortuna & opibus fere in immensum efferri visum sit, cujusmodi rei in historia Ecclesiae italice versa a Sylvagio Canturano Tom .HI. pag.3o9. testimo nium habemus. De Gallia vero posteriori, ejusque divisione videndus Cluverius, qui in Geogr. libr.II. cap. X m. &cap.vm. n.4. refert, Gallos a Celtica voce gallan, significante iter facere, peregrinos esse vocatos, quum scilicet exundans eorum domi multitudo, Patria relicta, ad exteras migrare Regiones caepissent, parte eorum in Italiam , parte in Illyricum, aliasque Mundi plagas delata: quae omnia eximius auctor a Joanne Bunone auctus, editione Brunsvi-
probat, describitque, Gallorum nationem adeo populosam fuisse, ut hi cum Domi haud sterile Solum tenerent, ob multitudinem hominum necessum habuerint in varias longin quas Mundi regiones deducere Colonias. Licet enim ex citi libr.aI. cap.xm. n.3.&4., Gallia sub Praefectis ad Honorii Imperatoris tempora Romae paruerit, Gothique circa annos Christi cece. ibidem Regnum fixerint, eaque tempestate Bur gundiones ab ultima Germania cum dictis Vandalis, Sue visque profecti, alias Galliae partes occuparint, Regnoque constituto , Burgundiae nomen suum ipsis imposuerint, ex hactenus tamen memoratis clare colligitur, universam Galliam, longe ante saeculum rv. eo nomine floruisse; quando Burgundiones apud ipsam antiquiorem Galliam jampridem exstiterunt, praesertim ea in parte, quae & Gallia dicebatur, ubi sicuti ex d. cap.Xm. n.2. patet, universa gens vixit tot
208쪽
a et Viero a I A N I ACTA VINDICATA. et os
nominibus, quot Civitatibus, Imperiis & magistratibus discreta. Ideoque ab Anonymo nostro, non ab re vocitati sunt Burgundiones in Gallia , quemadmodum in utroque Sanctorum Catalogo celebris Ferrarius eos rite appellavit, in veteri sol.s s f., S in novo Part.I. fol.337. Tille montium vero a doctis Bollandianis eorum verbis paullo ante insertum , alia occasione Viri doctissimi serio impugnarunt in ipsis Actis Sanctorum Orbis ad diem rx.Julii, ubi Cardinalem Baronium ab ejusdem Tillemontii Tom .v. pag. I 24. criminationibus tuentur: quod & refert V.C.Dominicus Georgius in Annot.ad Martyrologium Adonis Part.I.ad d.diem Ix. Iulii Romanae editionis novissimae pag.32s. col. I.
SIc etiam pergit Scriptor Actorum Martyrum nostrorum :Dum vero Legatus Pontius ubique per Franciam imperiale exerceret praeceptum, venit ad portum IIbris .... S in Lect.HI. n.7.: Ipsi ue de Civitate egredientibus, tanIum imctum Iibricus populus prae amore Sanctorum agere coit, quod multi eorum vestigia sequenter, eum eis, Romam pari ter venerunt. In adversis autem Notis docti Censores, ita objiciunt: Portus Iudiris .... IIbricus populus , quomodo co haereat eum Sanctorum historia, non satis concipitur: videri
possunt quae scribis de hac regione Cellarius libr.2. Geographiae antiquae cap. S., ει quae ibidem exhibet in Mappo ad
pQ. 346. Nora I. Portus Illyris , ut e dicta narratione liquet, Iocus etiam in Francia erat, quo Imperialis Legatus accesserat , &unde nostri Martyres discessuri, populum moerore affecerant. Abditus hic Iocus posteritati mansit, sicuti tot alia manserunt ignota in caeteris Sanctorum Actis memorata, quae ab ipsis Cl. Bollandianis recensentur, nec tamen eo no mine improbantur, aut refelluntur: profecto diligentiores C c 2 qui
209쪽
quique Geographi in investigandis antiquis populis, qui
hanc potissimum Germaniae partem incoluerunt, aut enun
ei andis illorum sedibus, magna dissicultate laborant, & obscuritate . Nec mirum; quia Romanae expeditiones, a quihus fere haec pars historiae lumen accipit, in Albi, vel Al- his flumine limitem , ac finem habuerunt, ut ipse Cellarius
monte in Notit. Orb. antiq. libr.II. cap. v. , Albisque amnis Hermanus Torrentinus etiam meminit in speculo Poesis a Hieronymo Brusone aucto, & italice edito Part.I. pag. I.
his verbis in latinum versis: Albis flumen es Germaniae nobili Amum apud antiquos Seripiores celebre, Romanoque Imperio finitimum: in Montibus oritur, qui Bohemiam a Mo-
rapia dipidunt .... Ptolemaeus de his populis agens, inaudita vocabula nationum affert cum Cellario loco citato: quae autem super his in Martyrum nostrorum Actis relata sunt, quia praecipue illarum gentium traditione nituntur, Iumen etiam peculiare ab ipsa eorundem Martyrum aetatesbi vindicant. Frustra igitur V.C. Ioannes Pinius ac literati Socii in dictis Notationibus adversa censura scribunt: Pomtus IIbrii ; ac n. 7.: Bbricus popular, quomodo cohaereat eum hae Sanctorum hisoris , non fatis concipitur : Nulla enim subest, vel ab ipsis caeteroquin doctissimis Viris indicatur ratio, cur memoratus locus, & populus neutiquam
cum hac historia cohaereat; nisi arbitrario fingere malimus, Portum aliquem e Dalmatia , sive Illyrico translatum ad Vindelicos, Francosque in Germania, quod plane ridiculum esset, atque absurdum. Qualecumque id Francorum Germaniae oppidum fuerit , nec absonum ideo putandum erit , ab Illyricis fortasse nomen tantummodo sumsisse; si eum Viris aeque doctis ac veteris Geographiae peritis animadvertamus, Illyricorum appellationem ad Germanos etiam Francos olim fuisse protractam, quod unam ipsi haberent originem, una etia in uterentur lingua, diversa tantum dialecto distincta: quod erudite solidisque momentis ostendit Philippus Cluverius in libr.I. Germaniae antiquae cap.iI., & sequenti: Pagina autem a G. in citato Capite altero, ex libro Appiani de re-Disiligoo by Corale
210쪽
hu Illyricis satis superque colligi, ait: Gallos, ct Germanos , Bbricosque ab antiquissimis mortalibus pro unius, ejusdemque generis, seu Gentis nationibus fuisse habitos. Auctores vero gravissimi vetustique, dictis, ac rei nostrae robur addunt: Plinius Itbr.iv. histor. Naturai. cap.xiv. scribit: G nera Germanorum quinque: Vindelici ; quorum pars Eumgundiones, Rarrini, Carini, Guttones : Et S. Hieronymus Ecclesiae Doctor in Vita S. Hilarionis Monachi paullo ante medium refert: Canditatur Constantii Imperatoris, rutilus Comes, ta eandore corporis indicans provinciam, inter Saxor quippe, G Alemannos gens ejus, non tam lata, quam valida apud hisorieor Germania, nunc vero Francia vocatur: Iaeandem sententiam complures alios Scriptores consulto praetereo: quibus adstipulantur etiam Galli. Non me latet, Adrianum Turne hum in Adversario
rum libro xx rv. cap.xxxviI. de Francorum inquirentem Origine , contra sensisse: Non defunt f dicit ipse J argumenta ,
quibus nee nos,or Francos, nec qui in Germania eodem nomine hodieque sunt, alienigenas probemus. Relim enim mihi dicanι, cur Ptolemaeus, O neum, qui tam diligenter popular , ct nationes Germaniae descripserunt, Francorum non meminerint ὸ Anglor, Longobardos, Burgundiones nominant, Francor nunquam appellant. At clarissimi Galli opinationem , & argumentum, quod alias rem nostram minime evertit , docte reset Iit vir acri ingenio ac multiplici eruditione praeditus Gaspar Barthius Germanus in libr.xLvI. Adversariorum Commentariorum cap.I., ubi plurium antiquorum Scriptorum testimoniis evincit, Francos revera Germanos esse origine: ipsamque Franciam quondam praecipuam Ger maniae fuisse partem . Ex his etiam perspicuum fit, nostros Martyres, ut infra opportune dicemus, Burgundiones ad Francos Vindelicos Germaniae pertinere e quorum aperte meminere Plinius, & Ptolemaeus, qui Ionge ante illam aeta tem floruerunt, qua Burgundionum nomen & dominatum minus scite vereque ortum fuisse recentiores Scriptores censent: quamobrem hac item ex caussa prolatae a Joan. Pinio,
sociisque in Acta Sanctorum Martyrum censurae, vanae pro Digitigod by Corale