장음표시 사용
211쪽
hos SS. MM. Si up LICII, CONs TANTII, sus ac nullius momenti esse deprehenduntur. Ut autem res ipsa magis fiat clarior, Iubet hic assertum describere cit. Cluia verit in libr.uI. German. antiq. Cap.xxxii. , ubi haec habet: Iam autem ducentis ante Probi imperatoris annis Plinius Sumgundiones nominavit in Vindelisorum Gente . . . prope Vis Iam Germaniae , G post Plinium , longe item ante Probi Imperium Ptolemctu . Imo ante Plinium sexaginta circiter annis Strabo : nam nee irae quidem Lipsius dubitavit legendum apudhunc auctorem esse Βουργουντίονας pro Μουγίλωνα c. Falsum igitur omnino est, quod Orosius libr.vir. cap.xxxv. , ac Isidorus libr.Ix. cap.rI.&Iv. de ipsorum origine tradiderunt, nam ad
Albim , & Uistulam , Uindelicos sive Vindelinos Burgundiones habitasse, auctores memorant; ac de his pari sententia inter Vistulam , & Albim Cellarius agit citato capite: Ubi flumen ipsum Albim Romanarum expedἰtionum terminum in Germania fuisse scribit. Quae praecipue loca eorundem populorum sedes occuparint; & quo usque se se extenderint, in tanta literarum , & Regionum obscuritate nos praeterit . Nihil proinde de Sanctis Martyribus nostris prodit historia , quod veritati exploratae non congruat, atque etiam Cellario cohaereat: quem potissime Cl. Pinius, sive Bollandiani socii contra se ipsos Iudicem , vel testem evocant. Frustra denique illi ad visendam Germanorum populorum Tabulam apud eundem Cellarium expressam nos invitant: Enimvero, ut tantus admonet Geographus libr.II. cap.V.
pag. 47 o. edit. Lipsiae: Merae conjecturae sunt, quas sequuntur, qui in Tabulis sedes hisce Gentibus assignarunt: Unde
Celsus in Praefat. libr.I. scribit, quod conjecturae vocantur somniorum interpretationes; firmantque Plautus Curcul. I. 2.fin. , & Cicero in Oratione pro Roscio Amerino, Dictis ad . do Brietii sententiam in Parallelis veteris, S novae Geographiae asserentis, sum tam lato sensu Illyriam cum Galliis confinia habuisse: Cui Cellarius ipse supra memoratus in Notit.
Orbis antiqui Uol. I. libr.II. cap.um. Dct.v. f. Io.3. his verbis
consentire videtur : Liburnia ; G Hisbia, s quae sunt Illyriae Provinciae J fere eonjunctae eum Traspadana erant. Sicut Iulius quoque Caesar: Bbricum, quantum tum Iemporis Di sitiros by Corale
212쪽
a et Uicro RIANI ACTA UINDICATA. 2or Romanis s en ante rv. seculum geographia J parebat, conjunctum eum Cisalpina Galila tenuit. Hinc Conyers Middie tonin historia Vitae M. T. Ciceronis , ex Anglorum lingua in Italicam versa , edit. Neap. I74s. TOm.II. pag. s. lit. b. in ad-nor. latin. ad ann. v. c. Dc. xcIv. sic etiam refert: Initio pundem Galliam Cisalpinam altincto IIbrico lege Vatinia acee pii id est Caesar J mox per Senatum comatam quoque, Peritis tribus: ne si us negassent, Popului ta hanc daret. Su
IN citatis adnotatiobus post verba , quae paullo ante retulimus , haec etiam obiiciuntur: Monasterium hoc nobis es sublesiae fidei ob dicta in nostro Commentario prorpio
DE huiusmodi autem dissicultate ab insigni Censore hic
repetita in Nota I. & 1I. g.xvI. fuse egimus, eaque pro tulimus , quae eidem depellendae, ac historicae illorum temporum veritati enunciandae opportuna visa sunt, & congruentia .
EJusdem Censoris objectio, ita sequitur: Surgundyonerin Gallia nondum erant seuo secundo . si Philippi
213쪽
1o8 SS. MM. SIM FLICII, CONSTANTI f, Actorum etiam dieitur apud Ferrarium: Simplieius nobiligonere natus, ex Burgundionibus ortum ducens in Gallia.... Nora I. NUllo merito Ferrarius hic carpitur, qui a plurihus doctis Scriptoribus non uno commendatur, praesertim ab ipsis Bollandianis Sociis in egregio de Sanctorum Christiani Orbis opere, a Fortunato Scaeco in libro de Notis,& Signis Sanctitatis see .iI. cap. rv. , & ab aliis. Quamquam vero prima facie non modicam praeseserat difficultatem ab dicto Censore objectum de ortu nostrorum Martyrum ex Burgundionibus, ea ratione quod hi, teste Cluverio in citi Geogr. lib.II. cap.Xm. anno Christi Cccc. ab ultima Germaniae parte cum Suevis, Vandalisque in Galliam profecti, Galliam ipsam ante id tempus, nimirum seculo secundo, in quo nostri Sancti floruere, nunquam cohabitassent; qua-Propter, ut arguunt, non potuerunt Christi pugiles ex illorum oriri progenie: nihilominus si Burgundionum originem diligenter perscrutemur, non unam Priscorum, &Juniorum inveniemus sententiam : Nam antiquiores Scriptores, qui forsitan Plinium sequuntur, eos inter quinque principales Germaniae populos reponunt. Alii e Scytia perinde ac Gh ti, Alani, Longobardique egressos , eam Germaniae par tem occupase, quam nunc Magdeburgenses incolunt, non inepte tuentur. At nemo, inficias ibit, quam varie de iis recentes historici diversis fulti momentis loquantur. Vir multiplici eruditione praeditus Ioannes Iacobus Hosmannus in Lexic. universi histor geograph. Chron. , Burgundiones
illustrans prodiit: Hi quondam subjecta inferiori Germanis a Druse, G niberio per eastra dispositi in magnam coalue runt gentem , ut sub malentiniano Imperatore octoginta mi lia ripam Rheni fluminis insederunt. Vide Paullum Orosium
Ithr.vri. cap.xxxII. Ex Baudrando fuerunt populi Germani sub Vindilis comprehensi, qui agros Ghottorum, & Ale mannorum occupantes, postea in Gallias transmigrarunt zIacobus Spegel in Scholiis ad librum v. Guntheri Poetae de
214쪽
ar Uiero RIANI ACTA UINDICAT a. 2 ostgessis Friderici Primi Imperatoris pag.332. tradit: Burgundiones origine Germanos, idem fere tempus, quo Franci Gemmani , trajecto Rheno, nomen suum victores Galliis intulere, relictis Burgis, quos incolebant, loca , quae eitato libro a Gunthero , G Otione Frisiingensi cap.xxix. memorantur, Gaialis ejectis occupasse . Antonius Pagius in Critica Baroniana ad annum Christi cccc. xiar. n. Ιχ. scribit: Surgundiones, qui antea in Germania ad Manum fluvium erant, sub finem anni Christ cccc. vi. cum mandatis, Alanis, aliisque barbaris,
Gallias fuisse ingressor, suumque in illis eonstituisse Regnum;
addiditque contra aliorum sententiam n. Iq.: Burgundioner,
qui ex Germania prodiere, diversos fuisse a Burgundionibus,
qui anno Domini cccc. LI. Attilam Hunnorum Regem in Galliam accedentem sequuti sunt, de quibus Sydonius δpollinaris in Panegyrico Aviti versi et O. Getita trux sequitur Sotum Furgundio estgit.
Hi enim, ut cit. Pagius optime animadvertit, Scytae erant, & ultra Danubium habitabant, a Ptolemaeo in Geographia Fretundiones appellati: Profecto Burgundiones illi, qui ab Germania prodierunt, & profecti sunt in Gallias, apriscis temporibus soboleni se Romanorum dicebant, teste Amm. Marcellino libr.xxviii. histor. cap. v. : Nihil proinde cum Scytis commune habuerunt nostri Martyres , neque Burgundiones Germani, Gallisque finitimi, qui, vel ante
Burgundiorum apud Gallos constitutum Regnum , commermeti militiae, belli, Regionis propinquitate , translatis singularium familiarum domiciliis, vel alia de causa in vicina Gallia consistere poterant, prolemque habere, & alere, cum Scytis Burgundionibus confundendi. Alii, ut refert Morerius in Dictionario magno, Basileae gallico idiomate edito anno hujus seculi trigesimo tertio Verb. Fur une pag.36 I. autumant, primam Burgondionum Patriam Galliam fuisse; e Gallia deinde in Germaniam profectos , Vindilis, seu Uandalis se se stricto faedere sociasse , o quidem tempore, quo pace inita Augustodunenses inter ac Senonenses, nulla de eis mentione facta, Burgundiones
ipsi Senonensium metu perculsi, Patria, & domiciliis pro-
215쪽
SS. MM. SIMνLICII, COHs TANTII, priis relictis, Germaniam petiere : Ubi tandiu moram traxerunt, quo usque vel tedio novi incolatus affecti, vel commoti timore aliarum natio m , propriam patriam occupantium , simul cum Erulis, Cavinionibus, aliisque Germaniae barbaris populis primaevum domicilium antiquam versus Galliam perrexerunt: Equa ipsorum exercitu fame ac lue con sumio , qui reliqui fuerunt profligati, & a Maximino Augusto Diocletiani socio ejecti, iterum in Germanorum regionem se receperunt, ut ex Claudii Mamertini oratione Panegyrica in laudem ejusdem Maximini pag. 3s 7. aperte evincitur. Tandem prospero favente fato , tertio Galliam invadunt, ac peremptis advenis, Urbes, Terras, atque primaeva jura recuperarunt, proprioque Regno constituto, nomen de suo imposuerunt: Quod utique quarto labente Iesu Christi seculo contigisse ultro cum dicto Cluverio fatemur . Profecto e tam funesta clade Burgundionibus sub finem seculi tertii a Maximino in Galliis inlata, facili negotio quisque judicare poterit, quam perperam ipsi Censores, etsi doctrina
insignes, arguant, nostros Martyrex nequaquam Originem suam ex nobilissima Burgundionum Gente traxisse , ea ratione , quod ipsi tantum quarto seculo Galliam tenuerunt; fatis enim contrarium patet, tum ex caede a dicto Mamertino
enarrata, s cujus historiam mihi vir doctus Ieremias Zinni Clarissimi ordinis Praedicatorum Magister communicavit Jquaeque strages eis inlata fuit in Gallia circa finem seculi tertii , tum etiam quia ante dictum seculum tertium , ipsi Galliam tanquam propriam sedem, domicilium , primigeniamque Patriam ha huerunt, quemadmodum ex indicata aliorum Scriptorum sententia apud Morerium praemonuimus. Id ipsum ex Petro a S. Juliano , qui libros duos de Burgundi num origine , Parisiis anno M. D. Lxxxi. gallico idiomate vulgavit , licet addiscere , in quibus auctor iste diserte agit de
eorum antiquitate ab exitu usque ad regressum in Galliam primaevam ipsorum Patriam. Neque nos fugit, quam dive is epochae idem Cluverius eorumdem accessum in Galliam affigar ; si a citato Morerio discimus, eo tempore, quo
Sidonica Rppollinaris vixit, nempe anno post Christi or
216쪽
ium cccc. xx. cum caeteris faederatis populis Galliam Burgundiones insedisse. Quae quum ita sint, nos pro more longissime absumus, ut quemquam illorum sugillemus, vel quod' abhorret a Christiana prudentia, ut initio Dissertationis diximus, quoquo modo traducamus; sed in historicae veritatis obsequium contendimus, non debuisse eruditos Censores latere, quam imbecille sit argumentum ex uno Cluverio eo in loco nuper allato, non tempus constituti Regni Burgundionum, quod accidit quarto seculo, sed eorum originem, stirpem primaevam Patriam, quae fuit Gallia ante seculum quartum, arguere, indeque nostrorum Martyrum Genealogiam texere: doctissimorum Virorum, quod propugnamus, assero, alia etiam ex parte pondus accedit. De voca huti siquidem origine non una est auctorum opinio: Glossarium enim ad Scriptores mediae, & infimae latinitatis, auctore Carolo Dufresne Domino Du Cange editionis novae Iocupletioris Curatae, opere & studio Monachorum ordinis S. Benedicti e Congregatione S. Mauri Gallia/um Veneti
bonus ad Strabonem , cui concinit Sirmundus ad Sidonium, existimant voces Burgundiones, ipsarumque originem petendam esse a Graecis, immo a Macedonibus , &Thracibus Birgon, de Pirehen, unde dictus est Burgus, quamvis sententiam hanc improbet saepecit. Cluverius, contendatque vocem esse veram puramque Gallorum, ac Theutonum , penes quos Burgus semper fuit domorum complurium congregatio: Nam etsi apud Latinos, pro turre, vel turrito propugnaculo in limitibus constituto accipiatur; ex locis tamen sumpsit vocem , quia pro limitibus crebra habitacula constituta , Burgos vulgo vocant, unde sunt Burgundiones dicti, facto nomine a nomine Burgi, ut ait auctor Vitae S. Faronis cap.viti. , &Luitprandus Ticinensis libr.HI.cap.xiti Burgundiones ideo dictor, putat, quoniam dum Romani orisbe devicto ex gente hac captivos dueerent multor, consitus rint eis, ut extra Urbem domos extollerent: a quibui ct pau
lo pos a Romanis per superbiam expulsi, ει quoniam is δε-
217쪽
SS. MM. SIM ph I cII, CONSTANTII, vocant, Fnrgundiones, quod a Burgo expulsi a Romanis, via pellati sunt: Gerard. Joan. Uossius in Elymol. ling. Latin. verb. Burgi pag. 91., a Burgis quoque Burgundiones nomen aecepisse scribit: quod praeter Paulum Diaconum , Luitpra dum , S alios tradit etiam Isidorus libr. ix. cap.II. & iv.: Ia .eobus Hosman in opere paullo ante allegato verb. Burgundiones, gentem ipsam a Germanis nomen sumpsisse firmat, quia crebra per limitem habitacula constituta, Burgos vulgo vocant. Si itaque de Burgundionum ipsorum origine, nominis etymologia, mutatis sedibus, tempore primi accessus in Gallias, S de ipso quoque anno, quo praecipuum eorundem apud Gallos constitutum est Regnum , non una est omnium Scriptorum sententia , videant eruditi Censores, quo iure, quaque aequitate soli adhaerentes Cluverio de constituto ipsorum Regno seculo quarto, nostrorum Martyrum Acta, omnium primi post hominum memorias, apo
crypha censeant, eaque gratis temerare conentur, asserantque ex Burgundionum gente progenitos non fuisse ; cum potius ex vocis origine a Graecis, vel Macedonibus, sive a Thracibus existimare aequius fortasse poterant, eorum stirpem, sicut & nomen ab ipsis descendere, illosque domicilium in Gallia ab antiquis temporibus fixisse : quin immo
cum recentioribus exactiori calculo rerum, gentiumque originem perscrutantibus, Burgundionum Patriam, ipsam GaIliam agnoscere debebant, neque absurdum putare ex ipsis seculo secundo Martyres nostros in Galliis ortum duxisse; sic sarta tecta , quae veneranda antiquitas ad nos transmisit monimenta pro viribus tueri potuissent, & quae de Sanctis nostris per tot vetusta secula, ut saepe dictum est, tradidit, ct praedicavit Celanensis Ecclesia, potiori jure hac in parte intacta relinquere; eodemque nomine de historia sacra peritiori antiquitate praeclari generis Burgundionum, Marsis nostratibus, ac literaria republica benemereri. Utilis ma gnopere , ct necessaria est ars critica, sed cum aequitate , & temperamento adhibenda , ne dum plus aequo rigori , di argutiis indulgemus, veritati ossiciamus. Quae una impetita via, alia ab eruditis Censoribus praetermissa , vel neste- Distrigod by Corale
218쪽
neglecta, opportunum praesidium sibi adsciscit, atque tu
DE hae Epipola s addit Censor J egimus in Commentarionum. . . . Locum hunc incolis indagandum .... Nova I.
DE ipsa Pontii Epistola sub trutina posita, in ahteactis
Notis I. it.& ΠI. g.xvii. fuse pertractavi, quo benignum mitto lectorem: eundem vero locum in relata Notatione Iit-Η. pro aureo Fonte, ac Pisicino, seu Τino Monte designatum , &. incolis explanandum relictum, nos alibi etiam, ut vires suppeditarunt, investigavimus , eumque aureum Fontem esse Marsis S Celanensibus notum, lassicienter stendimus a
CEnsor ibidem lit. I: M. SS. Aperfanum Petrieini: Fer rarius , Pellaini; in inscriptione metrica , de qua Com
mentarius praevius num. . . . Mons Tinus vocatur. Cum ve
ro territorium Celanense Montibus sit frequentis ii, quasi obsitum , in Monte videlicet Apennino Iacens ν ulteriorem ejusdem loci notitiam ineolis explanandam relinquimus : nisi forte scribendum sit; Pesininus, eonformiser ad Oppidum P
scinae . . . .: Atque postremis hisce verbis critica explicit annotatio : Personatum hune esse auctorem indicavimus in Commentario prcola num
Nora I. P Erperam id Manuscriptum Aversanum praedicari docui mus in Nota I. g.xti. , ac de territorio Celanensi, plura etiam antea illustrata dedimus, atque digesta . Neutiquam
219쪽
vero Piscinus Mons, passim alibi, & in antecedenti para- grapho nominatus , a Pisicinae Marsorum Oppido, Pescinianus, ut Censores autumant, appellari debet: Quoniam ejusdem novae Civitatis fines Marsis liquido patentes , Celani territorio minime haerent: Unde Mons ille non Piscininus, cujus nomen populi nostrates, qui fabellam hanc amplecti nolunt, haudquaquam somniarunt, sed revera Pisicinus aut vulgo & communiter Tinus ex saepe dictis, appellatus est. Piscina equidem Celano recentior , ac in Phaebonio de Mamsor. histor. pag. 27 I. & Reg. Marsic. Part.I. pag. 262. 369. 476. 679. memorata, oppidumque a Baudrante dicta in Geograph. Tom.II. pag. I II., tribus milliariis ab ipso Celano ad Fucini Lacum distat; ideoque Aug. Lubin natione Gallus de Abbat. Ital. pag. p., eam Celanensi Comitatui parere, ut impraesentiarum quoque paret, scribit : Celanum autem in Pisicino Monte, Fonteque aureo , ex nostrorum Martyrum Passonali libro superius allatum , considet: Nec in re satis aperta , & Marsis perspicua diutius immoramur .
OPeri ad Dei gloriam, & Sanctorum Martyrum hon
rem in finem perducto; novissime totius Dissertati nis Corollarium adjicio, ut res universe excepta, compendio facilius Lectori pateat. Quum autem laudata nostrorum Martyrum Acta, veluti genuina, & fide digna propugnaverim, quod ad fundum, ut vocant , & principem partem spectat historiae, ideo etiamsi antiquorum forte amanuensum erroribus, vel temporum injuria , ut saepe dictum est, alicubi labefactata viderentur, amplectenda tueor. Quae in ea dubiae fidei, quae sincera, quae denique opportuna , dccongruenti explicatione indigent, paucis pro re nata aperui, meamque de singulis, ut objecta refellerem, patefeci sententiam . Huic enim nixa fundamento Celanensis Ecclesia
prudenter Acta illa in Lectiones divisit, Praesulibusque sacris comprobantibus, multorum seculorum spatio inter Divina Osticia recitavit, annuo tantorum Martyrum recurren
220쪽
te Festo. Hinc complures Viri docti ex antiquo Codice M.
S. ejusdem Ecclesiae ea inscribenda curarunt, &cum aliis Itis benter communicarunt, ut sacro hujusmodi Monumento ad Dei gloriam , ipsorumque Sanctorum perpetuum decus op
Quod autem de hujusmodi exemplaribus a mendis purgandis Scriptores dicunt, & quae non solum historicos, &Sanctos Patres, verum etiam h agiographos humana ignavia seu hominum malitia invexit, hic ineus sermo non est, cum omnibus explorarum sit, quantum praecipue hisce levis nobiliora ingenia in hoc negotio insudent: Verum tantummodo de aliquibus verba facere autumavi: Quoniam & ipsa Concilia , Actaque Sanctorum, etsi in aliquibus mendosa visa fuerint, non inde in torum ab omnibus rejecta, sed aquihusdam apocrypha habita, ab aliis ut genuina sunt agnita . Profecto Summus Pontifex Nicolaus Primus, nonne Episto Ia ad Michaelem Graecorum Imperatorem & Cardinalis Bais ronius ad annum ccc. Hi., Concilium Sinuessanum nunc Campaniae Opgidum J ejusque Acta ut vera & germana, licet aliquot erroribus vitiata, admittunt Θ Conciliumque Eliberinum, de quo Battaglinus in historia Conciliorum pag.29., nonne verum est habitum, de habetur, etsi Canon contra sacras Imagines eidem falso ab haereticis attributus, confictus, ct suppositus sit juxta cit. Bironium, Ceterosque Seriptores, licet alii aliter sentiant Quis, amabo, unquam dixit, Concilium cicumenicum Nicaenum in Bythynia sub annum CCC. xxxv. celebratum , assistentibus in eo Legati S. Silvestri Papae, apocryphum esse, eo quod pro certo non habeamus inibi Praesidentem fuisse Osium Cordubae Antistitem, vel quia nec Patres Africani neque Atticus Constantinopolis S Cyrillus Alexandriae Episcopus rec gnoverint eidem Concilio adtributum Cincinem de Appel- Iatione ad Romanum Pontificem, ut censebat Zosimus iasuo ad Carthaginense Concilium commonitorio ΘAEquum hoc judicium jure potissino Acta nostra sibi vindicant objectorum ab adversis Criticis conditione perpensa: Hujusmodi siquidem , ut Iate hactenus vidimus, ut