장음표시 사용
51쪽
Martinus eboochius a crit beaucou de livres ---Il est aussi savant, que ces anciens Sophistes, qui disputolent desec rivolent, de ovice, qui selouvolt savoir. Lut Conri ius en Allemagne sontin cette fason de sci ence χ' eurire te plus savans hommes dei' Europe
Gronidem hi judiciis imponat Epigramma Graecum. quod exornando huic operi insigne γαλμα suspendit Nobilissimus Senator indilis Lipsiensis FRID BENEDICTUS CARPZOVIUS JCtus, Vir demerendis liter tis literisque promovendis
52쪽
54쪽
Uod in literis Tuis ad Franciscvmittonem de Boetheonsiliarium nostrum non ita pridem δε- tis nostri mensionem feceris, perquam nobis gra-ltum accidit, qui ingenii tui monumenta non δε--llum magni aestimamus, sed etiam olim matri avide perlegimio cum enim in obsequio summi Pontifici Alexandri GL Romae versaremur, Daveis seni consuetudine Bibliotheca familiariter uteremur, 'eoventes de ingenii tui praestantia ae doctrina inter nos sunt aliti ermones, quibin Julius Blumius non semel interfuit summopere autem tuam patriae historiae Dierum Imperii nostri, nitionem in defendendo jure Araguntino coronandi Regem Romanorum sum admiratin. Fare ingenio tuo ex animo gratulamur, ει quandoquidem nostram eroa bonas literas ae literatos viros propensionem ex nonnullis epistolis nostris eoΩ-gisse te scribis, hune ad te Poematum libellum mittimus, benemolentiae in te nostraeo invenilis otii Iasis olim in Italia impensi testem. Iu quicquid hoc en muneris aequi bonis
55쪽
eonsulas, ac persuasissimum insuper habeas melimus, nihiln bis acceptim fore , quam si occasionem tibi tuis aliqua in ragrat scandi nobis suppeditaveris. Vale.
P. S. His adjicimus insigne antiquitatis patriae monumentum ex antiquissimo AES eodice palatino Bibliothecae Vati canae bona fide erutum, d me diligenter inspectum, δε- scriptum D evulgatum, e in postrema pars seu Indiculus superstitionum ae paganiarumjudicium ac interpretationem tuam desiderat. Iterum male.
CIPI AD BORNENSI. Eminentissime Princeps Domine Clementis me. NΙhil minus cogitavi, quam fore ut in manus tuas
inciderent, quae ad Nobilissimum Borchium exaravi; itaq; plane ex sententia scripsi nihil dans auribus jam a multis annis suspicere me ct colere eximiam tuam eruditionem, eoque merito me amico gratulari, quod nactus Principem ac Dominum, qualem neminem hactenus in sacro Principum ordine Germania nostrali huit. Jam scilicet annos decem est Sc quod excurrit, cum in opere Συμμάων Allatianorum admiratus sum unum alterumque carmen tuum, mole quidem exiguum, ast et gantia tenustate cum antiquitate comparandum. Ex eo vidi destiteras ad Baronem Boineburgium scriptasa quarum ille me pro amicitia participem fecerat, plenas itidem praestantis humaniorum literarum peritiae. Quare nec
56쪽
AD FERI NAND Eprse. 4RINPIP. PADE A. apud illum potui dissimulare laetitiam quam percepi, audito in Ecclesiasticorum Principum Germaniae numerum Terelatum esse Cujus mei animi indices literas fortassis adhuc possit ostendere decus illud alterum Germaniae, de Germanicae Nobilitatis. Planesiuperatam vero etiam meam exspectationem dc neutiquam hactenus judicio me assecutum magnitudinem Eminentissimae Celsitud. Tuae nunc sentio. Solet scilicet Magistratus demum virum ostende. Te plerumque cum dignitate priscis mutatis moribus. At vero crevisse humanitatem dixerim, doctrinae verbmelioris amorem nihil perdidisse, illo quod ascendisti fastigio. Quantus enim ille, qui isto positus loco, dignetur me hominem sortis tenuioris, nunquam visum vel auditum, non rogatus, nullaq; praebita justa gratiae causa, Ω-crae manus Epistola simul clibres Et Epistola quidem, reserta plane iis moribus, quibus sese vulgus eruditorum excipit, nihil sapiente Principalis Eminentiae imb&meam rum laudum plena, quales solet amicitia exprimere, eaque inter pares. Enimvero haud equidem verba invenio. quibus pro merito tantam virtutem praedicem, vel pro inusitato honore mihi exhibito agam gratias Carminum ille additus liber plurimum me profecto assecit: quoniam omnia visa sunt Augusti aureum seculum referre Lau dabit omnis erudita aetas elicem vim Poeticam septemPl adum illius voluminis desaget gratias impensae inediationem curae, quae indubi Eminentis Tuae Celsitudini debetur. Cum non invenerim vero inter illa, quae Eminentissimum Tuum nomen referunt, illud rotundum Συμ-
Midiis operi subjunctum pigramma, vereor ut editor omnium voluerit nos participes reddere quod equidem doleo. Ego non potui me continere simulatq; librum ac-aa cepi,
57쪽
4 CONRINGI EPIsTOLA cepi, quin illum mitterem Nestor Germaniae, optimo Principi ac Domino meo, qui unus Augusti sui nominis mensuram implet Quandoquidem in Serenissimo illo ordine nemo temere dc amantior&intelligentior omnigenae doctrinae, nemo studiosior thesauri librarii, quamvis omnes ante se natos inusitata congesta librorum vi jam superaverit. Exemplum Capitularis vetustissimi illius amante quadriennium Illustris Boineburgius mihi curaverat. Tantique a me semper factum est illud Carolini aevi monumentum, ut constituerim addere tertiae editioni libri mei de OrigineJ. Germanici, in Germania nusquam illius exemplis comparentibus, Romae fortassis haud satis ex aequo aestimatis Gaudeo me jam intellexisse cujus curae editio illius libelli debeatur. Neque verb id abs me reticebitur ad Lectorem in cujus gratiam nonnulla forte dc subjungam de antiquis Saxonum superstitionibus quanquam earum ut memoriam ita is intellectum longa aetas felix Christiana religionis propagatio fere obliteravit. Simulac tertia editio viderit lucem, mittam. Imo propediemin alia quaedam mea transmittam animum mihi faciente id uti audeam, quandoquidem reapse jam didici Eminentissimam Tuam Celsitudinem, meas esse aliquidputare nugas Deum Veneror uti Reip. quae sane in gravis simo versatur disicrimine Jono Eminenti T. Celsitud. V
stramin hoc secuturis annis plurimis sospitem incol
memq; conserUet. Heimst. Kal. Jan. Eminentis eoitudini Anno I66l. omni Obsequio
58쪽
PADERBORNENSI. Eminentissme Princeps, Domine Clementissime. SErius quam initio institueram ct par erat, mitto quidem librum meum de OrigineJuris Germanici quandoquidem tamen mora omnis nata est mihi invito ex sinistro de valetudine, imo vita Tua rumore, non dubito benevolentia Tua commista fortassis culpa veniam mihi Polliceri. In primis quoniam&quod mittere aliquid audeam, sola effecit quam scripta pridem Epistola testatus es, inexspectata erga me&libellos meos benignitas Deprehendere autem in hoc volumine fuerit, cum bis in laudem Tuam, quamvis infra meritum qui enim ego verbis exaequem virtutes tuas nonnihil dictum, in praefatione scilicet ad Lectorem&capite tertio decimo tum illa antiquissima Capitularia, quae Tuo dono possideo. Utinam vero tantum sit Tibi a negotiis Reip. otii, uti possis saltim cursim perlustrare etiam libri illius mei reliqua omnia Quod si tamen id sperare haud liceat, rogo quam possum maxime, uti digneris saltim, quae capitibus duobus ultimis disiputavi, acerrimo quo valesjudicio expendere. Enim verb, est quidem argumentum libri omne cura Principum haud fortassis indignum isthaec postrema tamen prae aliis illam quasi exigunt. Tui autem uniusjudicio equidem fuerim contentus, id si nancisti mihi contigerit quoniam qui aeque aestimare talia possit, in Principum ordine noverim neminem.
59쪽
Domine Clementissime. HEsterno die Serenissimus Princeps acherus meus, vere Augustus seculi hujus Nestor, non misit
duntaxat nonnulla literarum tuarum, sed etiam desiderio Tuo satis me facere jussit. Ego vero visis illis Tuis non in levem sum dolorem conjectus. Etenim non tantum jam ante biennium Sc quod excurrit, Clementissimis literis tuis, quibus Soematum librum, insigne illud Saxonicarum rerum monumentum Romae ex Palatino Codice erutum junxeras, statim respondi si cum illud ipsum monumentum una cum libro meo de Origine Germanici juris anno proximo edidissem, illico exemplum operis Eminentissimae CelsitudiniTuae misi; saltem in signum prompti obsequi pariter Meius quo prosequor
praeclaram eruditionem ac humanitatem Tuam cum Principali fastigio rarissime conjunctam quarum virtutum nomine ipso in libro non semel e laudaveram affectus E admirationis Issa omnia pridem tradita esse, nullus equidem dubitavi nunc vero sinistra quaeq; non possum non suspicari. Misi autem ante hosce septem menses circiter eti m libri mei quem de Antiquissimo statu Helm stadii ac viciniae conscripsi, exemplar quod proinde itidem periisse non possum non vereri. Quae res aegerrime abs meram fertur non quod acturam fecerim librorum, sed uod Te, tantum principem, non ex merito coluisse, cessiisse ossicio meo, queam videri. Nec verti dolore illo liberabor, nisi fortassis meliora mihi nunciari feceris. Jam
60쪽
AD FERDIN. Ep1se. TRIN II . ADT PORN. tum autem neutiquam dissimulavi, sed aperte prodidi. Veterum superstitionum is idololatrici cultus Saxonicae Gentis ignorantiam: ac proinde quae in isthoc abs te eruto monumento recensentur, illustrari a me haud posse. Quemadmodum scilicet pleraq; Sacrorum Graecorum Romanoruma; Mysteria praesertim, nos hodie hagiunt aliorum populorum Sacra illa profana fer omnia ignorantur ita non est mirum periisse tandem memoriam rituum pristae μονολατρεια nostrae. Praesertim quia omnia ejusmodi ex antiquis libris accipi duntaxat possunt quales de Graecis&Romanis rebus superant quidem, non autem de Germanicis, nisi perquam rari. Eadem sene de causa ignoramus hodie daemonolatricas eremonias larra'; Cananiticorum populorum, quos internecione deleri Deus jussit. Quod sane nonnulla Mosaicae Legis illis opposita esse hodie censent eruditi, id non tam testimoniis antiquis nititur
quam sagace conjectura primi quantum equidem novi
Moysis Maimonidae quem non dubitavit ea in re sequi jam olim ipse Thomas Aquinas. Caeterum dc quae recitan tu ineptiae impiae Indiculo illo, utrum sint Saxonicae Gentis equidem multum dubito. amo non esse, ausim certo asseverare si sane in Listinensi Concilio Anni DCCXLlIL Indiculus ille est consectus Liquido enim apparet, quae recitaritur superstitiones non nisi reliquias esse veteris paganismi, sed in gente quae jam Christiana religione erat imbuta , Quod vel illud unum ostenderit, de petendo quod boni vocant S. Assaria item iliud, de eo quod bisanctos D-Iunt quoslibet mortuos. At vero quo tempore habitum illud Concilium fuit, nondum vel facula in Saxonibus accensa fuit Christianae lucis etsi isthoc ipso anno Carolo- mannus Caroli Magni Patruus expeditione in Saxoniam facta,