장음표시 사용
11쪽
Avendo medulo per la sede di Revisione, ed Approvarione dei M
Fri Gior paulo Zapparella In inor General deI Santo ossicio di Vmeaia , net Libro inestolato Praelectionum Theolariorum mnσratimurnely Conti viis , fidie Tractatus do universa Giologia μνali , Tomi UL Pars Secunda, continens cum νιιιquis de Paenitentia, Tractatus de Purgatorio, de Industentiis, de Iuli o, de Extr. unctione , non Uesier cos' aIcuna contra la Santa Fede Cattolica , e parimente per Attestato dei Segretario nostro, niente contro Principi, e buoni co Rumi, concedenis Licenaa a Niccolo, Pelliana, che possi esser stam-
, , osservando gli ordini in materia di Stampe , e presentandis alite eopte alle Pubblitae Librarie di venezia,.e di Pado . '
12쪽
De forma Sacramenti Pamitentia, sau de Absolutime. Uo potissimum queruntur in praesens, r. quae sit serma Sacramenti Poenitentiae, seu in quo sita ablatutionis estentia. a. Quis ejus sit sensus, quae proinde essicacia. . . Quod sit ejus subjectum, seu quibus vel concedi hodie debeat abs lutio , vel olim concessa aut denegata fuerit . Postremam hanc quaestionem omittam in praesens, quia ex parte tractatam suyra,& infra pertractandam r At in locum ejus varias expendam dissimulates, quae praesentis sunt instituti.
an quo sita lis Sacramenti Paenitentia forma. CONsTAT Poenitentiae ut & aliorum Sacramentorum sermam con sistere in verbis quibus dimittuntur Peccata. Constat rursus verba haec hodie saltem in Ecclesia occidentali esse istar Ego te absolis a peccatis tuis, &c. Ita nempe decernit, tum Eugenius in Decreto, tum & Tridentinum Sess. I 4. Cap. 3. ubi docet sancta Duo-dus, Sacramenti Pa tentia formam, in qua p. acipue vis ipsius sita H , m illis Ministri Uerbis positam esse: Ego te ab lvo, &c. quibus D.dem de Eccissim sancia more preces quaedam laudabiliter ad unguntur et as ipsius tamen forme semiam nequaquam spectant, neque ad inius Sacramenti administrarioxum sunt urn. Theo agor. Tom. VI. Pars II. R s necesi
13쪽
necessaria. Et vero , ut bene post S. Thomam, 3. pari. q. 84. artic. N.. Catechismus Romanus hic I. I9. Sacramenti novae Legis serma id significare debet quod in Sacramento etficitur, ut in Baptismate Ego te baptiro, internam ablutionem. Atqui haec verba, Ego te absibi , id si- g nificant quod in Poenitentiae Sacramento etficitur, videlicet remistionem peccatorum, quae sunt vincula quibus ligantur animae, secundum id Prov. s. aa. Funibus peccatorum conmingitur impius. a Constat 3. verba haec , Absolvo te , aut aequivalentia , sola ad BGmat huius essentiam pertinere , quamvis lingula ex Ecclesiae mandato recitari debeant . Ratio est , quia duo haec verba actionem Ministri& Sacramenti effectum satis exprimunt. Et vero si quid insuper requireretur, vel Vocula Ego, Vel a peccatis tuis, vel demum illud, di nomiane Patris, ct Filii, &c. Atqui nec requiritur primum , quod satis in verbo A Oo includitur: nec secundum , quia licet vox absimo, tam in censiuras & poenas.cadere possit, quam in peccata, planum est illam ex praevia peccatorum accusatione determinari ad peccatorum remisisionem: quemadmodum istud Baptismalis formae, Ego te baptiro, licet de se corporis ablutionem significare possit ; tamen ex institutione Christi & circumstantiis solam animae ablutionem significat. Atqui hinc Rituales quidam Libri, , inter eos Canieracensis an. I 622. expresse statuit verba haec a peccatis, non esse de necessitate Sacramenti. Demum necessaria non est SS Trinitatis invocatio per has voces, In nomine Patris, &c. licet eadem in Baptisno necessaria. sit : Tum quia praecepit Baptismum in Trinitatis nomine conferri, nullibi praecepit ut idem neret in abs tutione peccatorum: Tum quia distincta trium personarum appellatio, neque ex effectu huius Sacramenti, qui sine illa satis intelli, gitur, neque ex Ecclesiae sensu iudicatur esse essentialis 1 Tum demum:
quia ideo Baptismus, distinctam sacrae Triadis mentionem exigit, quia Trinitas primarium est objectum Religionis, cujus Baptismus solemnis
est prosesistor id autem Poenitentiae non competit. Obsiciuntur quaedam, & I. quod absolutio. ut pote iudicialis actus, . eo modo dari debeat, quo in iudiciis Forensibus. In his porro fit expressa mentio criminis Reo impacti, a. quod Eugenius in Decreto voces a peccatis tuis indicet, dum ait formam Poenitentiae esse istud, -- solvo te , dcc. quod & facit Tridentinum , 3. non dictum a Christo , Quorum remiseritis , sed Quorum remiseritis peccata, q. alioqui valituram hanc absolutionis speciem : AEDIυo te a peccatis fratris tui; quia cum in his Absolvo te, tota habeatur Erma Sacramentr, nihil nocerent cetera, I. quod nemo Sacerdos urgente etiam Poenitentium numero lalis his vocibus, RHomo te, uti ausit r unde constat eas juxta uniri iam praxim haberi pro essentialibus . Sed haec actensium non cogime v Non I. I. quia in humanis judiciis omnia sigillatim delicta exprimuntur, quod tamen in P nitentiae foro nusquam factum est, a. quia per se valeret haec saecularis Magistratus sententia, Absolis te, vel condemno te ad mortem: eique cςremonia mera, non substantiale quid deesset, nisi aliud cautum sit arbitraria Lege. Unde nego maj. &min. ad sensum obiectionis. ε Non 2. neque enim quidquid refert Eugenius essentiale est: cum reserat pronomen Ego, pro Poenitentia, & particulam enim in se ac
14쪽
Eucharistiae. Haec ergo retulit, quia ex Ecclesiae mandato proserri debeant. Non 3. I. quia Christus etiam dixit: uacumque fomeritis, ubi nulla Test distincta peccati mentio. a. quia vox absolυο fatis in ipso Sacramenti usu determinatur per peccata confessar secus in Sacramenti institutione. Non quia voces Absol te, tunc duntaxat Sacramentum perficiant, Reum nihil additur, per quod a nativa sua significatione excidant. Ab ea autem excidunt in allato casu, ubi ex praevia Ministri intentione ad impossibile quid determinantur . Pari de causa Tom. q. p. Is 3. hanc
rejecimus consecrationis sormam, Hoc es corpus meum aereum. Non s. nemo enim in .rma Eucharisti e vocem ullam pretermittere 9'ausit; nec tamen singulae habentur pro essentialibus. Valeret utique, ait Lugo Disip. I 3. n. 33. forma haec in Ordinatione: Accipe potestatem os ferendi sacrificium: nec tamen ausit Episcopus sequentia subiicere se tam pro visis, quam pro defunctis. Quale vero admittat peccatum, qui poenitentiali formae qΗidpiam de- 1. merit, disputatur. Censent plerique omissionem seu vocis Ego, seu ve
borum, In nomine Patris, sublatis scandalo vel contemptu, noxam esse tantum venialem; secus si omittatur, a peccatis; quia licet veri admodum simile sit, non tamen certo constat, verba haec non esse essentialia.
Unde impensa sine iisdem' absolutio, siti, conditione iterapda foret. His ergo praesuppositis quaeritur an absolutionis is a vel deprecativa esse debeat, ut Absesse quaesio, Domine; vel indicativa seu absoluta, ut Abolvo te. Non quaeritur an imperativa esse possit, ut Absolvatur; quia modus ille, cum de Sacramentorum Ministris agitur, ad deprecativum reducitur: neque enim, ait Τοurnelyus, homines Deo imperant. Haec que juris quaestio pendet plurimum ab hac facti quaestione , an olim Ecclesia vel Latina, vel orientalis Ermam deprecativam adhibus rit. Si enim ita est, constabit sormam absolutam ex institutione Christi non requiri. Absit enim ut directa a Spiritu Sancto Ecclesia sormam prorsus essentialem vel ignoraverit, vel abjecerit. Hic porro ut in dissicilibus scinduntur Theologi. Alii nimirum censent formam deprecativam apud Latinos ad duodecimum usque seculum viguisse; semperque & etiamnum apud Graecos ..Ita Morinus Lib.
8. Cap. 8. 9. IO. I I. & II. & hanc opinionem sponte sequuntur recenti
res, quos inter Murnelyus pag. 7o. Alii ex adversio pugnant , Tho-mistae praesertim, a quibus tamen, nee ins recedit Auctor operis de re sacramentaria Libo 6. pag. I 66. Ut ad verum, si potis est, deveniamus, excutienda sent utriusque partis momenta . Itaque regnant Morini sequaces, I. ex Patribus. Ambrosius Lib. 3. de Spir. S. ITCap. 8.n. T T. Homines, inquit, in remissionem peccatstrum misisterium suum exhi- T. . .
bent, non jns alicujus missuris exercent. Neque enim i8 suo, sed in Patris o Filii or si' in Spiritus sancti nomine peccata dimiti t. Isri stoc NT , divinitas doηat. Atqui δεμ ma in qua rogat Minister deprecativa est, non ab luta, quq certe non rogat. Hieronymus in Psil. 28. Vox Domini, inquiri in in uoque nostrum sum- ITmum libidinis per confessionem di gratiam Spiritus Sancti intercedit, id erer oratiovem Sacerdotis facit cessare. Utique autenv Hrma in oratione Su- V tuercirdotis consistens deprecativa est'. gustinus Serm. 99. alias Hom. 23. inter so. Cap. 8. Fururi erant .
15쪽
T homines, qui superbe dicerent, Ego peccata dimitto, ego justifico , &c. Hos ἡ autem, qui Donatistae erant, increpat S. Doctor exemplo Christi ipsius. qui non dixerit in prima persona , Ego remitto tibi peccata, sed in tertia: Remittuntur ei peccata. Atqui, ait Iueninus pag. 7I6. corruisset illud S. DOcioris argumentum, si Ecclesia Asticana tunc indicativam formam inter absolvendum in prima persona adhibuisset et nec minus esus praxim. quam Donatistarum morem ex Christi exemplo redarguisset Augustinus. I in Mem Lib. 3. de Bapt. Cap. 7. Munus impositio, supra Poenitentes fieri soli-T-' pu ta, non sicut Baptismus repeti non potis . Quid enim aliud, nisi oratio supra hominem. δ' S. Leo Epist. 82. alias 9 I. Multum utile ac necessarium est, ut peccat rum νeatus ante ultimum diem sacredotali supplicatione solvatur. De his plura apud Morinum.
16 Pugnant a. quia quaestio facti non scholasticis rationibus, sed veteribus monumentis definiri debet. Atqui ne unum quidem profertur m numentum seculo decimo tertio antiquius, quod formae absolutae meminerit: sed quaecumque eduntur, formam deprecativam continent. Hinc Tom.to. qui tantam opinioni contrariae vim tribuit S Thomas opusculo suo χχ.
j 'ti ad adversarii sui: Vix anni triginta elapsi sunt, cum omnes sola firma
deprecatoria uterentur: id unum respondet, eum de omnibus testimomum per
hibere non posse. qui omnes non vidit: sed certum esse quoniam sunt milis ducenti omii re amplius, quod distium est Petro: Quodcumque solveris, &c. Qiata, Vere hinc sequatur Ueteres non fecisse, id quod fecisse probantur Idem S. Doctor objectis sibi auctoritatibus utriusque Guillelini. Ultimo resis & Parisientis, & Hugonis Cardinalis, nonnihil pressiis, reponit Cap. a. sibi de eorum sententia non constare; sed θ si , inquit.
ita senserunt, numquis eorum opinio praejudicarepoιerit verbis Domini dicentis, Quodcumque folveris, &c. Numquid etiamsi nunc viυerent, praejudicare ρομsent communi senteulie M istiorum Parisiis Regentium, qui decernunt absque
his verbis. Ego te absolvo, absolutionem non esse pre solam depretativum Oragionem . Quae S. Doctoris ratio ad siunmum probat Guillelmum &alios male sensisse, non autem eos idem cum S. Thoma sensisse. Quan-9uam uec opinionem suam totius Parisiensis Facultatis esse dicit Angelicus; sed quod hinc multum discrepat, communem Magistrorum , non omnium, sed Regentium. II Et vero Guillelmus Parisiensis qui an. circiter I 23 scribebat, Cap. 9. de Sacram. Poenit. haec ait r Neque more Iudιcum forinsecorum pronuntiat Confessor, Ab Aegimus te, non condemnamus, sed magis orationem facit supreum ut Deus absolutionem o remis em, atque gratiam Desificationis tr ibuat.1.3 Fatetur ramen Morinus Cap. s. n. 21. usitatam fuisse sub id tempus a nonnullis sormulam absolutam. Id enim demonstrant pauca haec AlenissiS 6. Part. Summae memb. a. art. 2. ubi exempli causa formam utramque proponit his verbis: Sed si contra objiciatur, quia absolutio Sacerdotis, quae fit expiessone talium verborum, Ego absolvo te, vel , Dominus absolvat te, magis exprimit absolutionem a peccato, quam confessio Famitentis, &c.
Is Exinde sensim invaluit sermae indicativae uius , quae jam D. Thomae
G. aevo communis adeo erat, ut ei aliquem contrariari nonparva prasumetio-ia nis esse videretur sancto Doctori. Atque hinc teste Franciscoinyronis in --. dist. I . q. I. cum in Provincia ' quidam lac uterentur sormula, infuυο te Deus
16쪽
Deus Patre, Deus Filius, &c. ea improbata sui Subdit tamen Theologus iste videri, quod non siet inconveniens in confessione totaliter ab Oisere. Quis tamen, inquit, suci amem alia sunι stricti iuris, ideo non debent immuturi Neque tamen ab extremo uno in aliud statim rapti sunt Theologi. Indicativae enim format deprecativam Iunxerunt, ut probat citato capite Morinus, tum ex Alensi & D. Bonaventura; tum &ex ipis illo Scriptore quem sibi confutandum proposuerat S. Thomas. Resert enim Cap. 3. S. D ctor, quod niteretur ille quamdam fingere absolutionem, que est oratis absolationem Dei imp. trians . cui addebat indicativa isti verba Ego te absiam. Et linc de Latina Milesia sussiciant i jam ut eamdem apud veteres novosque Gracos titilla aut esse Brmam probent. Arguunt L. Quia quotquot extant Rituales Graecorum Libri, non aIiam 2 1 quam deprecatoriam abiolutioni v formam exhibent ; quae ut plurimum habet: Harus 9 Dominus N. I. C. Deus , Mulgeat tibi omnia , quae in conspectu ejus militati meae confessus es. Veli Deus qui per Nasban Davidi. pepercit ipse remittat tibi . . omnia quae in ipsius eo pectu parvituti m oee fessus es. Vel: Domine Iesu Christe, Rii Der vivi, relaxa, remitte, condona peccata, iniquitates, delicta, &c. quae omnia ad oculum patebunt, si vel obiter antiqua Iegeris monumenta, quae referunt, tum Morinus ad Oeeris sita calcem, tum Goarius in notis ad Eucholog. Graecorum. Prosertquidem Areudius pag. 678. formulas duas indisa tuas: verum, ait Tou nelyus, has a Latinis ad Graecos postremis temporibus missas esse fatetur. Arguunt a. ex Clemente VIII. qui instructione super Graecorum ritibus a Tedita via. Isos. sicctatuit: In casu necemlatis Presbteri Graeci Catbolici possint Latinos absolvere. Utantur forma a Uutimis in generali Concilio H Tentino praescripta, ct postea , si voluerint οῦ dicunt orationem illam deprecativam, quam pro forma hujusmodi absolamionis dicere tantum con-everant. Α
qui hic & lupponit Pontifex Graecos sorma tantum deprecativa uti ἔ &eamdem seriam valere; quandoquidem ne obiter quidem eos carpit, quod ea alii erga alios utantur. Iubet quidem indicati vam ab eis erga Latinos adhiberi ; tum, quia aequum sit ut in ministerio, ut ita dicam, Romanae Ecclesiae proprio, mores Latinorum sequantur; tum ne Ecclesiae Romanae formam abjicere credantur; tum quia serina deprecativa Latinis quibusdam anxietatem movere possi .
Amuunt g. Muia Αxcudius ipse, qui omnem industria manu Iapidem τImovit, ut Latinis Grecos hac in parte eoneiliarer, Lib. 4 de Poenit. Cap. g. ingenue latetur, non aliam in omnibus Graecorum Euchologiis deprehendiabsolutionis formam, quam deprecatoriam. Utuntur quidem eorum nonnulli hac forma: Habeo te venia donatumr Habeo te ahsolutum V praesens tempus, non praeteritum significae, ut illud Habeo te excisem, quod idem est ac excuso ιε. At quod dicit Henno , nullam ab eo oferri vel supponi mrmam apud G cos, quae non sit hujusnodi; manifeste istium esto Certe allata mox formula nec In Euchologiis , quae legem iaciunt, reperitur; nec ulla comprobatur auctoritate publica; unoque recentiorum testimonio nititur. Idem est de hac Russorum Erma: Egossuoque pater tuus is, imalis, potestata mihi a Deo di a Superioribus meis corris cessa, abs wo te ab omnibus peccatis tuis, quam in Manuscripto Codice extitibuit Artudio Hispatius Metropolita Chiovensis , Et linc enim nullo mo-- ω autiva esse probatur . Hinc citatum caput tertium his concludit
17쪽
ro TR ACUAτ US DE POENITENTIA. PARS ILverbis Arcudius pag. mihi s38. Mὶ ergo vera forma apud Graecos quod quidem fatis male probavit Sed duo ab illis requirenda , ct ut ferent
optanda essent. Alterum , ut passim ea omnes uterentur, quod non faciunt . Alterum, ut in re praesenti , nimirum gravissima , atque omnino necessatria non euilibet liceret ad libitum his vel aliis verbis o orationibus eam enu
tiare , sed una esset ρο oratio O forma certa determinata , qua omnibus inserviret; quaeque in Euchologio continere r. Iam proponenda veniunt oppositae partis momenta r haec porro a iure ad iactum concludunt: cum primae opinionis momenta a lacto alius concludant. Dum cum ait Morinus r Sola prioribus saeculis in usu fuit forma deprecativa: Ergo hae de se valida est; Reponunt adversarii ejus rForma absolutionis, utpote judicialis astus , essenιialiter est indicativi r Ergo nunquam Diauit forma mere deprecativa ia24 Primum itaque contrariae opinionis momentum desumitur ex S. Thooma, qui circa aen. Iaso. in citato opustuloeta. Theologi cuiusdam dicentis, quod Sacerdos absolvendo usi non debet hac forma , Ego te absolvo , asinfertionem uti vive temerariam ac praesumptuosam carpit. Atque si taci
sia per priora iacula duodecim formam adhibuerit deprecativam, jam temerarius fuit ac praesuinptuosus ipse S. Thomas ; ne quid pejus dicam. Si enim toto eo tempore deprecativam sermam adhibuit Ecclesia, utique quia hanc ab Apostolis acceperit. Unde non temerarius suid ejus formae assertor, sed ejusdem impugnator S. Thomas. as At, sorte inquies, potuit factum illud nesciri a D. Thoma r neque enim qui plura sciunt, praecipue cum de factis agitur, omnia sciunt. Verum quis facile capiat, Angelicum, qui extremo, ut ita loquar, digito saeculam duodecimum attingebat; quique cum pluribus ejusdem saeculi gravibus & eruditis viris conversatus erat , qui & antiquiores alios viderant, quotidianum id genus factum ignorasse λ An vero tam
unanimis, tam constantis, tam diuturni universae Ecclesiae usus memoria intra 3 in aut qO. annos e mortalium omnium animis evanuit, nulla ut ejus superfuerit recordatio p An Thomam latuit Traditio tota Num verba haec, Quacumque solveritis, primus contra Patrum Omnium mentem, eamque usu continuo exploratam, interpretatus est; ut in iis indicativam, quam
nemo huc usiq; suspicatus esset; formam deprehenderet An Echlesia sormam, utique legitimam, sine causa mutavit: aut mutationis suae causam habuit in aliqua quq tunc nata sit heresi, & cujus ne unus quidem Scriptor meminerit pdis Secundum momentum sic proponitur: Nunquam adhibuit Ecclesia formam, quae verbis chrilli solvendi potestatem tribuentibus at sponden tibus adversatur. Atqui forma deprecativa . . . Alioqui enim, cum dixit Christus: Quodcumque solveris , perinde est ac si dixisset r Quodcum que peii ris simιἰ dic. Atqui non ita est. Tunc namque non tantum lia cita , sed & plane essentialis esset formae deprecativa. Ut in Extrema Unctione. Id autem nemo est qui dicere praesumat. z7 Ccnfirm. Eatet .us potestatem sibi a Christo traditam exercet Sacerdos, quatenus rei pia solvit Iegatum. Atqui per formam deprecatriam, quan tumcumque cfficacem nunquam solvet Sacerdos, sed solum a Deo ligatum sol vi precabituri quae duo ab invicem essentialiter discrepant. Siquidem in Extrema Unctione Sacerdos infallibiliter & ex opere operato gratiam peccati remissinam impetrat. Λtqui tunc a peccatis non abs
18쪽
vit. Quare porro quia is solum vere absolvit, qui ut Superior ae Iudex
jus dicit Reo peccatum humiliter confitenti. Id autem in Extrema Unctione non habetur, sic nec in Poenitentia per formam deprecativam haberi potest. Unde si, quod chimericum est, supponeretur Sacerdotemper sermam deprecativam in Poenitente contrito gratiani peccati r missivam operari; tunc equidem conficeretur Sacramentum, sed a Poenitentiae Sacramento, quale a Christo institutum est, plane diversium. Τertium momentum sic exhibent. Ex Trid Sessa I. Cap. 2. Nihil potest a Ecclesia mutare in Sacramentorum dispensatione, nisi fulva esum s stantia. Atqui si Ecclesia deprecativae , quae olim per duodecim saecula viis erit , sormae substituerit indicativam , necessario substantialem in Sacramentoriam materia mutationem invexit. Mutatio enim Qrmae in aliam substantialiter diversam est substantialis. Atqui respectu Sacramenti me nitentiae mutatio formae deprecativae in indicativam est mutatio formae in formam substantialiter diversam . Formae enim quae significationem habent prorsus diversam, discrepant iubstantialiter. Atqui . . . Siquidem Sacerdos per indicativam sormam, Ego te absolvo, &c. significat se agere personam Iudicis ac Superioris, sententiam decretoriam pronuntiare, Vereque ac proprie absolvere a peccatis. Atqui nihil horum significat per istam v. g. formulam: Christus te absolvat, qua expressior nulla inter deprecativas haberi potest . Per hane enim precatur quidem ut Christus absolvere dignetur; non vero absolvit ipse; facit mediatoris munus, sed Iudicis neutiquam , ut notat Alentis r atque hine discrimen summum quod inter utramque sormam constituit S. Thomas cit. Opust. Ergo . Si objicias Sacramentorum materiam & sormam, juxta Theologos pi res, a Christo generaIiter tantum institutas suisse . Reponant I. neminem id umquam docuisse de Sacramento Poenitentiae . Ecquis, ajunt, docuit ab Ecclesiae nutu pendere ut Poenitentis actus sint vel non sint materia Poenitentia λ r. Aliud est , inquiunt, posse ab Ecclesia determinari formam Sacramentorum institutioni convenientem; aliud posse E elesiam se at quae Christi institutioni congruit, & primarium Sacramenti effectum rite significat, substituere formam quae neutrum essiciat,
quae proinde ab ipsa Christi is a substantialiter discrepet. Talis porro est forma deprecativa, ut diximus n. praeced.
Quarto urgent praecipue id Trid. Sess I . Cap. 3. Docet sancta S=- Iadvs Sacramenti Famitentis formam , m qua praecipue ipsius vis sita est , in illis verbis positam esse, Ego te absolvo; quibus quidem de elisiae onmemore preces quaedam Iausabiliter adjunguntum: ad ipsius tam/n formae essentiam nequaqxam Uectant; neque ad inlat i Sacramenti administrationem sunt necessariae, Unde sier Illud solum est ab lutioni forma. quod est instituti nis divinae. Atqui preces quae in antiquis occurrunt Ritualibus non sunt institutionis divinat. Eat enim praeces sunt plane quoad sensum eaedem cum precibus, quae hodiernae absolutionis formae adjunguntur. Atqui hae ex Tridentino laudabiliter quidem institutae sunt, sed ad Sacramenti administrationem non sunt necessariae. Ergo nec ad id necessariae erant antiquorum ritualium deprecationes. Ad haec duo reponunt adversiarii, T. Synodum, eum Sacramenti se g mam in his .reponit verbis, 'o te absoIvo, necessario submtelligere Vel
in aequivalentibus. a. In iudiciis, quae istum redolent, ut est Poemtentia,
19쪽
certas statui posse leges quibus id abrogatur, quod valebat antea. V
de sequitur fieri nunc posse ut valeat quae ante non valebat forma in- di tiva ; nec iam valeat, quae sola valebat, Brina deprecativa. Uerum in his absurda multa, quin & errores sibi deprehendere videntur D. Thomae Discipuli; vel potius Morini impugnatores. Ur de 31 Ad I. regerunt verba deprecativa non esse verbis indicativis a quivalentia, I. ob dicta stiperius; a. quia alioqui male Iridentinum formam absolutionis potius reponeret in verbis, me absolvo , quam in prccibus quae iisdem verbis adiungi solent; cum eae juxta Chrilii institutionem Sacramen i effectum plene exprimant & operentur; 3. quia & maledicet sacra Synodus preces illas ex sola Ecclesiae consuetudine adjungi ve bis, Ego te abso Uo; cum haec non magis quam illae ex institutione adessentiam sornaae & ad vim Sacramenti spectent; q. quia statim ut primam orationem, Misereatur tui, &c. recitavit Sacerdos cum intentione
faciendi Sacramenti; velit, nolit Ecclesia, Sacramentum juxta Christi institutionem persectuin est, adeoque persectum est, antequam proserantur Verba, Ego te absolvo p & tamen Synodus vim Sacramenti praecipuam in hisce postremis verbis reponit. Ita nec sine aliquo aestu Simonner.
33 Ad a. quod idem Theologus rotunde & dure miserabilem re absurdamma em, causidico digniorem quam Theia o appellat; Respondet falsissimum esse quod possit Ecclesia apponere conditiones quibus omissis nullum fit Sacramentum , etiamsi ponatur substantialia omnia secundum institutionem Christi. Alioqui fieri posset ut apponeret conditionem , qua non servata nullus sit Baptismus, etsi Minister aquam super infantis caput infundat, & cum intentione faciendi id quod facit Eeelesia,
proserat verba: Ego te bapti. .
34 Nec obest qvod Poenitentia sit actus Iudicialis. Is enim actus ipsissGnia est abQlutionis Drmula a Christo instituta. Atqui non potest Ec-clasia apponere conditiones ex quibus caduca fiat Ermula , quam ipse Christus instituerit. Eo enim ipso quod servatur ritus a Christo instia
tutus , ponitur necessario Sacramentum; 8e tamdiu positum censeri debet, donec demonstretur Ecclesiae a Christo permisium esse ut opus suum pro nutu subvertat. Dico pro nutu, nec enim unquam Probabitur, Ecelesiam gravibus impulsam iuisse causis , ut deprecativae formae sormam substitueret indicativam .d Confirm. Vel Christus determinate instituit Hrmam ablaIutionis indicativam, vel determinate instituit formam deprecativam, Vel utramque indifferenter instituit. Si I. nunquam valuit Brma deprecativa ; quod negant adversarii. Si et . nequidem nune valet forma indicati va; quod est haereticum. Si 3. ergo sicut forma indicativa non potuit non valere semper, quantumvis siupponatur Ecclesia prioribus saeculis praescripsisse usum formae deprecativae ; ita non poterit non valere semper vi Dominicae institutionis Erma deprecativa, quantumvis nunc Ecclesia precipiat usium H mae indicativae: sicut nunc valeret Baptismus immersione datus, ut olim aluit; quantumvis eum sic dari vetuerit Ecclesia; & olim valebat Baptismus aspersone datus, etsi eum aliter quam per immersionem dari vetaret antiqua Ecclesia. Atque hoc, quidquid pleriqua in contrarium sentiant, alSerere non dubitat Autor operis de re Sacramentaria pag. 167. etsi suam hanc responsionem in praxi nec tutam, nec sequendam es e confite'
20쪽
CAP. Wra. DE AESOLvτTONE, iamr. Iam vero si hodieque Valere potest serma deprecativa , neces
sum est ut erret Synodus , quae ad exclusionem hujus formae tanquam ab Eceleta sola institutae vim Sacramenti in his reponit verbis, Ego is absolis , &c. At, inquies, Ecclesia contractum clandestinum, qui per saecula quindecim valuerat ad constituendum, vel saltem ad emciendum Matriamonii Sacramentum, adeo irritavit, ut Iam non valeat ubicumque reincepta est Tridentina sanctio . Ergo pari jure deprecativain formam , etsi per saecula duodecim valuerat, abrogare potuit.. Reponunt I. retorquendo argumentum . Nunquam effecit aut emcere 37 poterit Ecclesia, ut contractus legitimus ad Matrimonii Sacramentum non iussiciat; quia Christus in genere legitimum contractum ad Sacramen tum lassicere voluit. Ergo nec unquam emcere poterit Ecclesia , ut verba lacramentalis effectus iussicienter, iuxta institutionem Christi, expressiva, prout secundum adversari unt preces a Gmcis prolatae , ad Poenitentiae constitui: ne in non sumciant; quia Christus verba lixe in genere, utpote actus Iudicialis suffcienter expressiva, ad congruentem sormam evexit.
Reponunt a. Ecclesiam posse essicere ne clandestinus contractus ad 3 matrimonium valeat , quia contractum legitimum requirit institutio Chriihi, & emcere poteth Ecclesia, ut contractus desectu ciijusdam solemnitatis, gravibus de causis superadditae de legitimo fiat illegitimus. At supposito quod aliqua verba Sacramenti alicuius e fictuin ex institutione Christi fatis exprimant, & exprimcndo producant, sicut emiacere non potest Ecclesia ut de tacto effectum hunc non exprimant, sia
nec emcere potest, ut non producant: & multo minus cum nulla mutationem hanc exigit causa. Ergo in adversariorum opinione nusquam potuit Ecclesia sermulam deprecativam abrogare; sicut nec inlli tutionem
Chriiii abrogare potuit. Sed de his plura apud citatum Theologum ,
qui rerum & verborum multitudine Obruit ... Iam videndum ut alterius partis momenta solvantur. Reponunt itaqtre 3 Ad I. supra n. Ir. I. verba haec: Neque enim in suo . sed in Patris, ct Filii re Spiritur S. nomine peccata dimittuntur , non obscure hodie nam hanc indicare absolutionis formam r Absolvo is, vel quod idem est, dimitto tibi, vel dimittuntur tibi supple a me , ut in Graeca Baptismi Hrma ) peccata tua in nomine Patrix, &c. a. Merito dictum a S. Doctorer Isti roguηt, diυinitas donas; quia semis per indicativae irmulae adiunxit Ecclesia preces, quibus orat Deum ut peccata condonet. Unde & hodie dicere positimus: Ilii rogant, divini--s donat, eo nempe instanti, quo isti postquam rogarunt, sententiam absolutionis pronuntiant dicendo, Ego te absolvo.
Neque ficta est responsio isti, etc. sed ab Ambrosii textu petita . Sic
enilia proiequitur S. Doctori In Baptismo quoque peccata donari non est ambiguum ι in Baptismo autem operatio Patris θ Filii Spπiιut Sancti est. Namque I. sicut per haec verba manifeste alludit Ambrosius ad indicativam hanc Baptismi Ermam, Ego te baptiro in notine Patris, dec. sic de in praecedentibus ad formam hodiernam Poenitentiae , &C. 2. dum
S. Doctor ait in Baptismo donari peccata, sicut donantur in Sacramento