장음표시 사용
21쪽
Poenitentiae, illud, Rσαι , divinitas donat, utriusque Sacramenti Mianistris convenire significat. Atqui tamen Baptismatis Hrma tempore Ambrosii erat ut nunc est indicativa. Ergo quia de Poenitentiae Ministris dixerit Ambrosius: Isi rotant, divinitas donat, perperam insertur avitutionem tunc temporis misse deprecativam.
Unde cum.antea dicit S. Doctor nomines in remissionem peccatorum non jus alicujus potestatis exercere ἰ Vult tantum Deum ut principalem remissionis peccatorum causam, ad id uti Sacerdotum ministerio tanquam instrumentali causa i non autem eum Sacerdotibus nudum cita
di ministerium relinquere. Aliud sane exhibent relata. ibid. ab Α-brosio Christi verba: Quaecumque solveritis, &c. 4o. Ad a. supra n. II. extinguit Deus in homine flammam libidinis
per Sacerdotis orationem, I. quia Sacerdos Sacramentum conferens , a
Deo audiri exoptat & precatur, adeo ut absolutionis verba nihil pene sint quoad durationem respectu precum quae hunc praecedere & subsequi solent; a. quia, ut mox videbimus, Drmae Sacramentorum omnium passim a Patribus habentur ut preces t Non. vero quia quaelibet krma sit stricte oratis . . 4r. Λd 3. ibid. n. II. reponunt I. gravem a Morino inseret Ecclesiae vel Augustino injuriam nimirum, inquiunt , vel Hrma indicativa convenit institutioni Christi, vel non. Si i. qui fieri potuit ut Augustinus . eam Velut arrogantem, exemplo Christi adversam, & inductivam e roris abjecerit λ Si a. quomodo hanc demum amplexa est tota Christi Ecclesia, quae certo Augustini. textum legerat, & intellexerat: Reponunt a. non reprobari ab Augustino sermam indicativam i quasi hanc sisti admitterent haeretici, ut censet Morinus; sed abulum is ae hujus, quae apud Catholicos perinde ut & apud haereticos recepta erat; unde corruit systema Morini de larma per annos mille & amplius de precativa. Agit scilicet S. Doctor contra Donatistas, citharorum seu Mundorum propaginem, qui superbia.elati, peccatorum remissionem, . tam in Baptismo quam in Poenitentia, propriae suae sanctitati, sivisque meritis adscribebant, rati se vel ipsia sua societate aliis gratiam impertiri; seque tantum a Catholicis infici posse. Unde, siubdit Augustinus, in Coia
Iatione nostra cum eis a Cognuore consessus esseι ablatus, ut sederenι nobiscum, respondebant, Scriptum est nobis cum talibus non sedere ne scilicet per eontamim Iubsellium ad illos inluιi nostra contagio perveniret . Ut autem eos
revincat Augustinus. duo docet, I. hominem ,.seu abluat in Baptismo, seu mundet in Poenitentia, merum este Dei instrumentum, neque ade sanctificationem alterius sibi adscribere posse , unde subiungit S. --ctor: Qui dimittit per hominem , potest dimittere oepraeter hominem: a. Christum ipsum dum peccata dimisit , modestius locutum esse, quam loquerentur haeretici r cum nusquam dixerit, Ego dimitto peccata , ego jκβfico , &c. Atqui utrumque revincebat haereticos r neutrum vero Ἀ- petebat Catholicosi indicativa forma utentes cum hi nec sanctitati suae adscriberent, quod etiam per impiov fieri docebant; . ncc eodem quo Donatistae sensu dicerent, 'o peccata dimitto, id est, Ego quia sanctus peccata dimittor imo nec umquarn dicerent, Ego fandi fico, ego sano q:ιemcumque baptico utique catholici per ipfra quas ad Deum suadebant pr
22쪽
Ni, ut quam in ejus nomine tribuebant absolutionem , ratam habere dignaretur, mera se se gratiae & justificationis instrumenta esse profitebantur . Tota porro instrumenti gloria in principalem causam refunditur. Confirm. I. quia si quis tumida Donatistarum fronte Sc sensu hodie 41 diceret: 'o dimitto precata , utique a Catholicis omnibus per ea ipsa quae obiicit Morinus Augustini verba retunderetur. Ergo verba haec absolutam Q am reapse non impugnant.
Confirm. quia vix dubium est quin Augustinus in Baptismo usus sit
indicativa Latinorum aut saltem Grecorum se a . Atqui sensus Hrmae injus is est. Eio te a peccatis afluo in vitam aeternam. Ergo objecta S. --ctoris verba indicativam Hrmam non excludunt. Od enim censet Morinus valuisse tunc Batismatis his dumtaxat verbis collatum, Innomine Patris, M. mera est & periculosa novitas.
Confirm. 3. quia etiamsi non dixisset tunc temporis Sacerdos: Ego te absolvo, non ideo staret deprecativa Morini Hrma: sicut nec deprecativa est apud Graecos Baptismi Brma, licet non dicant: Ego te baptiso; sed modestiae causa, baptiretur , N. ut diximus Tom. IV pag. 299. Esto igitur Augusini tempore dictum sit, Dimittuntur tibi peccata ἔ quod utrumque probare ponit adductum ab Augustino exemplum Christi peccatricem absolventis, non ideo deprecativam suam Brmam sanxisset Morinus. Confirm. q. quia ut ex Augustino & ceteris Patribus nihil in gratiam x deprecativae krmae colligi possit, satis est ii Sacramentorum omnium sermas uti preces & orationes habuerint. Atqui res ita se habet. Sic enim loquitur Augustinus ipsis Lib. g. de Bapt. Cap. I 8. Exaudit Deus bomi-gidam super aquam Baptismi, vel super oleum, vel super Eucharistiam, vel super ea ta eorum quibus manns imponitur, deprecantem. Atqui dubio procul indicatri a erat Augustino ut & nobis Eucharistiae Hrma. E rgo eam ut di Baptisimi ac Confirmationis formam , deprecationis nomine exprimit, seu ob preces eidem ex Ecclesiae usu adiunctas; seu quia nulla a Sacerdote larma proseratur, nisi ex pio animi deprecantis assectu. Unc solvitur Odjectio lup. n. r vel enim loquitur Augustinus de
rem ali absolutione, quae post solemnem Poenitentiam tribuebatur deprecative; vel si de sacramentali, eam vocat orarionem ., Propter rationes modo allatas. Ad ibid. n. I s. haec respondent cum S Thoma I. p. q. 84. art.3. ad 2. 46 Uerbum Leonis est intelligendum quantum ad deprecationem , qua praemittitur absolutioni; aut ipsam in affectu comitatur, non autem remoΓri, quin Sacerdotes indicative absolvist. Eadem est Durandi, Dominici Soto, c terorumque Scholae Doctorum responsio . Hic vero Leonem & Patres alios non scite minus quam Launoius ac Morinus inreIlexerunt.
Ad s. supra n. IS negant min. nimirum, ait Frassen T . . p. 27s. 4 ordo Romanus , quem utpote ab Amalerio & N ino Caroli Magni Praeceptore citatum , nemo antiquissimum esse dissileri potest , polivarias orationes, quibus, non esuidem absolvit Sacerdos , ut Morino videtur, sed a Deo gratiam ministerii sui debite & emaciter adimplendi precatur, has refert absolutionis krmulas, primam pro pluribus simul absolvendis , Nos etiam seeundum auctoritatem nobis indignis a Deo
emeessam ab olvimus vos ab omni vinculo delictorum vestrorum, ut mereamini habere vitam at emam, fer eum qui vivis, &c. Secundam vero pro persona Di itigod LV COOule
23쪽
sona singulari, quae sic habet: Dominus JUM lui dixit Apostolis, si ρο--cue ligaveriιis, dec. ipse te absolvas per ministerium n obrum ab ommons paee-catis tuis, S c. idem est porro , ait citatus mox Theologus, ac si diceret e Absolvat is Deas, ut primaria et eniae causa, duo Mo ut ejus A - . nister absolvo M. Quod & dita rete exprimit Sacramentarium Gregoria-nqm in Victorina Parisienti Bibliotheca manuscriptum , ubi sic legitur r
soloimus te Oca R. Petri Apostolorum Pi incipis, ut quantum ad te p.rti-- . trent acinsatio, o ad nos rimissio , sι Dominus omnipotens , tibi vitae solus 9 Omnibus tuis peceatis indultor . Ubi & indicativa sorma habetur .& ei modestus ille sensius tribuitur , quem contra Donatistas vii K cavit Augustinus. . S Non absimileui his formam exhibet Menardus e Mss. Codice P lae-
mensi , ubi sic habetur : 'o divinitur vos absolvo a vinculis peccatρ- rvm Vestinum , quibus consonat forma haec Sacramentarii Ecclesie Turonensis , annis 6zo. antiquioris i Abolvimus Cos , fratres , ab Omazibus peccatis octis. Neque hinc recedit formula haec astervati in Rothomagensis Ecclesiae Bibliotheca Pontificalis r Ipse Deus vos absol- Tol ἰ γ' qκantum nostra fragilitati permittitur , sitis absoluti ante Tribunal D. N. I. U. .
si dicant hujusmodi formulas caeremoniales fuisse , non lacramenta-leS: in promptu erit responsio a minori ad majus. Si enim ausa sie Ecclesia in actione mere caeremoniali formam adhibere. indicativam ;quanto plus in actu sacramentali hso Interim non abs re suerit animadvertisse perperam aliquando ex monumentorum desectu contra Ecclesiae praxim disputari. Quot cnim vel periere, vel etiamnum in scriniis recoddita lateria, quae catholicis veriritatibus mire suffragarentur pyr Sed quid ergo responsi fiet illi, de quo seperius , s. Thomae adve
sario , qui indicativae formae usum vix annis triginta antiquiorem plenis saucibus eructat. V . i' i. ζAd haec duo, I. nihil esse cur demus fidem homini, cui fidem abnegaVit S. Thomas, vir utique ut maioris scicutiae, sic & fidei majoris . a. fieri facile potuisse, ut per abusum certis in locis vigeret sorma deprecativa, prout eam in Provincia Provincia viguisse aliquando docet Franciscus Mayronis r quod autem alicubi factum erat, id ubique factum crediderit Anonymus. At, inquis, Anonymus ille disertas adducebat auctoritates , potissime vero Guillelini Parisiensis supra n. II. s Sed I. etiamsi nec omnino pauci, nec obscuri Doctores de senuina Poenitentiae forma dubitassent, non hinc magis convelleretur indicativae Brmae necessitas ; quam quia dubitarint, aut potius negaverint viri graVes, de inter eos Petrus Cantor , Praepositivus Hugo a S. Victorei, Verba haec, ras ta baptiro, aut aequivalentia, ad formam Baptismi essentialiter pertitaere, convellatur hodiernae BaptIsmi Hrmae necessitas. 3 2. Excludit quidem Cuillelmus empliaticam hanc pencque saecularem .sermam, Absolvimus plurali numero , ut quae minus modesta sit , de causae tantum instrumentali, qualis cst sacerdos absolveus, male congruat. Imo nec ullam is am adhiberi vult, nili praemissis antea Mi
24쪽
CAP. VII. DE ABSOL UT IONE. 17
At non ideo larmam indicativam excludit; quam vix ignorare poterat aevo suo saltem apud plures vigere; cum eam primo loco referat Alensis, Guillelmo coartaneus. Ita vulgo indicativae Hrmae vindices.
Mihi vero in objectis Guillelmi verbis lamam indicativam deprehen- s
dere visus sum. Nimirum, bene an male, quaerit Pariliensis ille Episcopus, a quo absolvatur Poenitens, qui duos apud Consessores consessionem suam partiri cogitur. Respondit porro nullatenus dubitandum esse quin per vinumquo absolvatur. Neque enim, inquit, mora Iudicum forinsecorum pronuntiat Confessor. Absolvimus ter pronuntiat ergo, at non more Iudicum secularium sed magis orationem facit super eum, ut Deus absoluticnem tribuat. Quasi ducat Guillelmusr Ur Poenitentis confessionem suam inter duos dividere coacti, ab lutio in utrumque refundi debeat, satis est ut in eam influat uterque. Influit porro. Si enim non influat, utique quia totum sibi assiimere aebet qui dicit, AbsoItamur. Atqui non ita Nec enim id dicit more Iudicum , qui solo nutu supremo absblvunt, dum enim eadem profert verba, magis tamen orat Deum, ut absblutionem tribuat, unde debet consessor Dominum precari, ut non consessa modo peccata dimittat sed omnia. Idem utrumque confirmant obscura haec erusilem verba Cap. et r. ubi o ficta Confestoris enumerans, sic loquitur ab initior Horum omnium primum atque praecipuum est cleium sanctificationis. Ex quo oscio quo ad tacto'utionemo benediectionem ipsius, divinique nominis invocationem vincula peccatorum dis rumpuntur, M. Hic duo emcit Confessor ut vincula peccatorum disrumpat, I. absolvit, a. divinum nomen invocat. Quidni vero primum Q
mam abselutam importet 3 Sed de his penes te, Lector, sit omne judicium. Mihi quidem solutio haec ex ipsa sta novitate suspecta videbatur. At eam subinde reperi in Tractatu historico P. Merlin. p. I 27. Iam Videndum qui expediri possit dissicultas a Gωcis petita, iup n. 2I. Refrendent autem avitutionis Hrmam non minus in Orientali r quam 3 in occidentali Eccelesia indicativam fuisse i proinde objectas orationes
Graecorum Eucliologiis inscriptas esse, non ut per eas absolveretur λ nitens, sed ut adjungerentur ismulae indicativae qua idem Poenitens a solvebatur.
Cur vero insertae sint Eucliologiis preces illae accidentales, ipsa vero forma, quae praecipuum est rei caput, omissa fuerit, alias alii rationes reddunt, ajunt quidam cum Frassem pag. 27s. id factum, quia diu viguerit lex ab Innocentio L lata , ne palam exponerentur SacramentOTum Brmae. Verum causa haec si viguit prioribus seculis, cum time da erant infidelium curiositas, & ludibriar an vigere potuit per duodecim secula λ & cur quoad Poenitentiam solam viguit, cum ante illud tempus passim inveniantur aliorum Sacramentorum sormae Ita Iuenin ἔ& satis male, ut coliges ex citato Merlini Tractam Cap. 8. Ut est , reponunt alii, id factum, quia prolixae Hrent orationes quae se ae absolutionis adiungebantur, brevis autem, & quae facile memoriae mandari posset absolutionis forma, nec una apua omnes etsi ubique indic tiva. Patet id ex Gersonii opusculo super avolatione , &c. TOm. a. Edit. Dupin. pag. 26. ubi sic ille r Petis L fi apud aliquem Doctorem
se Uerba dicere non p-- quibus utuntur Episcopi, cum tradu at Spiris- Para δε- . rum ne . . videar prodere. is Iaae . I. EPist. 1. P. s.
25쪽
reperiatur forma authentica ab blationis sacramentalis. Respondeo quod fer λι te hoe videatur Summa Confessio m , vel Miribaina . . Ad tertiuia quod queris, unde tot varietates in forma ista absolutionis . R. quod ex ignorant a Cel negligentia sulficientEr inquirendi qrue agenda sunt circa Sacramen:a . Sedeur plus, inquis, circa istam formam, quam circa alas λ Ratio una est, quia alae formae dicuntur publicae, re inve tur scistae , fcque leguntur di hic vinum occulte ct absque Libra arbitris fit nexctium . Potest oe alia ν rio dari , quia a tus confessionis ab Oloti uir ei quissim ocius judiet alis, ubi, videtur fiι ficere qMd Sace dos Iadex expi cet senteutiam buam quibuscumque
Uerbis, Iudicialibus Cilicet , proinde indicativis. inis mim p. μ'
D. agnoscit sormam absolutionis proserendam esse sub modo ita cat vo propter Sacramenti certitudinem I seu quia ut dicit Thomas in ultim.
part Suninae suae quaest. sq. de formae substantia est, 'o te absolis: Etsi
praemittιtur orat o , a creatur tui, &c. ne essectus Sacramenti impediatur ex parte Paenitentis.
os Multa igitur erat Gersonii tempore varietas in absolutionis forma , cum alii & recte quidem dicerent, Absolem te a peccatis tuis alii adderent ab omnibus, alii ab Aluis, alii a eommis, alii quisium possum, alii in quantum datis, alii auctoritate mihi continga, quae Omnia quaedam tamen immerito plus minusve improbat Gerso . Atqui varietatem hanc inde repetit idem Doctor, quod aliae quidem formae mucnirentur scriptae, in Pontificalibus nimirum vel Ritualibus t non item vero absolutionis sorma; quae si ut nune scripta iuisset, una, ut nunc est, suisset apud universos. Atque hinc ut genuinain asolutionis formam indicet Parisiensis Cancellarius, non ad Ritualia, prout nemo non hodie faceret, sed ad Berihelinam Summana, aut si ilia remittit. Esto igitur vix explicari possit cur tandiu incerta, quoad modum scilicci, suerit absolutionis se . ma; constat tamen eam ne iplo quidem Gersonii tempore, fixa lege eandem ubique suisse constitutam. Iam vcro quod in Ecclesia Latina foctum est , cur in Orientalibus factum non sit ps7 Nec tamen apud recentiores Graecos ignotus est forme indicati usus. Etsi enim maior pars deprecativam adhibet ex ignorantia, non desinit & plures qui absolutam usurpent, alii quidem his verbis: mori te venia donatum , alii his: Mea med:ocritas habet te Venia donatum : a quibus verborum tenor duntaxat recedit haec aliorum sermula: Gratia S. Spiritus per mediocritatem meam babel te venia donatum oe absolutum. Haec enim loquendi ratio est atticismus, quo per participium praeteriti temporis, cum Verbo auxiliari temporis praesentis, eleganter exprimitur actio praesens personae, seu haec in prima, seu in tertia perssina loquatur. Unde cum ait Graecus Sacerdos, Mea mediocrutus, &c. perinde ea si diceret: a mediocritas dat ιdi veniam π absolvit te. 3 Sed quid tandem ad Decretum Clementis VIII. supra n. 22. Duplex est responsior Prima, sorinam hanc a Clemente vocari deprecativam ἔnon quia reipsa talis sit, sed quia talis esse videatur, Secunda, tormam hanc vere quidem a Clemente supponi deprecativam, sed ab eo ad minus haberi ut maxime dubiam; cum vetet ne Graecus Sacerdos ea erga Latinum triatur; & permittat, ut, postquam indicativa sorma ad mentem Horculini Concilii usus est, deprecativam, quam pro sorma habent Graeci
26쪽
cXP. VII. DE AESOLvTIONE. Istrecentiores, non tamen Omnes ut diximus, adhibeati neque enim per
mitteret Ponti sex ut legitima de indubia forma bis in instanti super eadem materia 'pronuntiaretur.
Et vero si cerro suffireret deprecativa haec forma, num rationabiliter prohibuisi e Pontifex, ne ea istaeci Catholici in posterum uterentur praesertim in eodem Decreto permittat ut Graeci Episcopis Latinis subiecti, ab ' sciso Grceo orinari volentes, ab eodem ordinentur ritu GC cor urique quia certi. Iime sufficienti. Ergo, inquiunt, Clementis Decroto opprimitur Morinus, nedum iuvetur Nec dices, duo hinc sequi abluida , r. veram absolutionis sermam s non haberi in Euchologiis Graecorum; a. male & pzssime ab Eugenio IV. dissimuIatum esse cum Grecis, quibus cum nonnulIa circa Consi mationem , Eucharistam & Matrimonium exprobrata sint, nihil umquam circa usum deprecativae formae exprobratum est. Reponunt ad r. in Euchologiis quae extant non haberi Formam M. MIeramenti Poenitentiae, quia eam non habuere prius edita, sicut nec eam habuere Latina antiqua Ritualia, qtiar tamen Baptismi, Confirmationis; ordinis, & Unctionis Extremae formam habuerunt, Cur autem ita saetum sit, indagare supcrfluum est, cum sic factum esse constat. Constat mitem vel ex lite Λnonymum inter & S. Thomam mota . quae statim Ritualium, aut ejusdem generis Librorum, si quae unam vel aliam so mam habuissent, compressa suis v. Ad a. reponunt in obiecti me gratis supponi Ecclesiae Graecae Meerdo- 6rtes, Eugenii IV. tempore, ut plurimum usos este forma deprecativa . Hanc equidem nonnulli jam tum usiurpare poterant, at id potuit nescire Eugenius: quia ut stapra n. ys. Gerso, occulte ct absque arbitris fit negotium. At, inquis, poterat Eugenius ex Graecorum Euchologiis colligere eos forma tantum deprecativa uti is R. neg. aiat. r. quia id ne nunc quidem ex iisdem Libris colligi po- 6ν teli; cum ex iis nota pauci hodie per indicativam formam absolvant. 2. Quia non id magis ex Euchologiis Gnecorum inferre potuit EugeniuS. quam ex Latinorum Ritualibus: quae ubi de absolutione nihil habent Praeter preceps, eo etiam tempore, quo juxta adversarios , invalueratuis formae indicati vae. En potissima, non omnia tamen; utriusque opinionis momenta. II primam nativo velut impetu propenderim. At, si optio fieri debeat, omnimodis videtur adhaerendum uecundae, ob lacram Tridentini auctoritatem, quae priori nonnihil laevi videtur.
Utramque aliqui conciliare student; alii quidem cum Morino, dum Ghodiernam quoque Latinorum formam censent deprecativam esse prointer haec verba, In nomine Patris, exc. in quibus aliquam SS. Trinitatis in- Vocationem fieri contendunt. Alii ex adverso, dum ipsam hanc Graecorum formamr Domine Jesu Christe . . relaxa, remitte, condona peccata, &c. es' se reipsa indicativam tuentur.
Prior opinio duplici ex capite nutar, r. quia juxta hanc dicendum Om it Verba In non, ne Patris este absolutioni essentialia. Id autem passim in dubium vocant , aut etiam negant Theologi post Gersonium, qui sit. Opusc. Quia, inquit. Sacerdos non propria aut furitate absis ι, ses quasi
27쪽
me. Minister convenienter aliquid apponiturr Ego te absum. In nomine Patris, Sici A. Hi, pιν virtutem Passionis, &c. cu:a tamen hoc non est determinatum ex vi
bis Christi, sicut in Baptismo, talis appositio reliηquitur in arbitrio Sacerdotis. 2. Quia eth voces, In nomine Patrιs, &c. aliquando invocationem son re videntur, ut cum quis Ecclesiam vel lectum ingressus ealem profert
tibi tamen de Sacramentis agitur, nihil aliud ex usu communi significant, nisi quod Sacramenta virtute, & auctoritate SS. Trinitatis perficiuntur. Λuoqui krma Baptismi, cui essentialis est trium per narum appellatio, deprecativa seret; quod Latinus nemo crediderit. Secunda opinio quae primo intuitu absurdi quidpiam praesert, multam nihilominus veri speciem habet, si verba haec , AUOIvit te Deus; Domine, remitte, condona, Scta hunc ex certa & nota Ministri intentione senium habeant: Absolvat te Deus per ministerium meum ἰ Domine, remitte, condona, prouι θ ego in nomine Patris , M. remitto. Atqui hanc esse Sacerdotis intentionem, eamque per addu&a Verba, modeste quidem , sed vere exprimi, nemo unus inficiari potest. Quemadmodum igitur si decreverit Princeps nemini qui adversius Delphinum peccaverit, scelus istud condonare, nisi antea a filio suo condonatum sit; censetur is, cum ait Regi: Dimitte hue, relaxa, condona iniquitatem ejus, dicerer remitto, relaxo, ertu quoque dimitte, &c. Sic in casia praesenti. εο Atque id multa ex parte admittere debent vividiores deprecatoriae Hrmae adversarii. Hanc enim Alensis, Absuvat te Dominus, pro indicativa habet Franciscus Henno pag. a. quia subintelligi Vult, per ministeriam meum, quod inquit, idem est ac, Absolos te ut Minuer Christi. Hanc mesus e Manusi ripis Graeco Bibliothecae Barberinae, Dius parcat tibi per me peccatorem , a probat Frassenius pag. 27 col. a. quan idem sit ac, Ego tibi nomino Dei parco .. Id autem si ita est, quidni in hac Hrmula, Dimiιιo, relaxa, ex intellectu communi saltem Eccleue id suppleatur, per me, vel per ministerium meum, &αεT Merito tamen redargueretur qui cum Anonymo de quo S. Thomas, se mam Poenitentiae mere deprecativam tale sancireti quia privata hac sua intentione excluderet sensium indicativum, quem in ea involvi credimus.
Male etiam quis ex opinione vel potius suspicione nostra inferat Extremae nctionis serinam pro indicativae habitum iri. Si enim hanc e prese in oratione constituerit Christus, nulla in Ministri eam pronuntiantis mente fingi debet contraria intentio.. Verum haec doctiorum, Ecclesiae vero prassertim judicio subjecta sint .. Absit ut dum eiusdem gloriae studemus ex animo, ab ea vel latum minguem recedamuS.
De sensu. ρο virine Absolutionis. 61 CEu suu seu Verborum significationem jungimus cum efficacia, quia. o Sacramenta id operantur quod significant. Porro Hrmae verba vel hunc habent sensum; Declaro remissa esse tibi peccata, vel istum: Dimitto tibi pamam peccatis tuis debitam ; Vel ex his duobus unum: Condam tibi pec cata tua; aut Confero tibi gratiam de se peccati remissi m.
28쪽
CAP. VII. DE ABSOLvT IONE. 21 Conltat ex dictis Cap. 2. nu. 83. Je M. absolutionis verba non habere
hunc sensum e Declaro tibi remissa esse peccata tua. Superest ergo ut quem ex aliis sensum habeant, investigemus. Sit Cos Lusio L Sensus ordinariae formae non is est et Remitto tibi pinum tantum peccatis debitam . Est contra Baium , qui cum doceret propos. s6. in pecca o duo tantum esse, actum o reatum, nihil proinde maculae; adeo.
que transeote actu nihil remanere nise reatum, seu obligationem ad poenam; d cebat consequenter solam remitti poenam per abinlutionem e viae , ait propos. 37. in Sacramenso Eapissimi aut Sacerdotis absolutione proprie reatus cuti distarat solvitior, o ministeriin Sacerdotum solum liberat a reatu.
Prob. r. Sensus absolutionis id omne importat quod per eam remitti is debet. Atqui per absolutionem non modo poenae , sed & culpae reatus . seu macula superstes remitti debet; uti docet Tridentinum, quo teste νω- Q ε
Prob. 2. Ex eodem Tridentino Sess. I c. I. valet absoliatio ad reconci- Toliandos Fideles post Baptismum lapsos. Atqui ad id non valeret, si solam Icenam tolleret. Neque enim pinnae, sed potissimum culpae reatus Deum omini infensum facit. Co MCLusio IL Forma absolutionis in sensu litterati hane habet Ggnificationem : Ego remitto tibi offensam divinam i hanc vero in sensu S cramenti: Ca ero tibi gratiam, quantum de se est remi iam peccati. Primam partem tradit Lugo disp. I n. 72. Secundam SuareZ disse. I9 sin. a. n. I9. quos ut fratres conciliare velim: quamquam rara est concordia Batrum.
Porro inter utramque significationem illud est discriminis, quod prior xemissionem peccati directe significet, posterior autem secundario tantum N arguitive. Contra vero posterior gratiam directe significet, sed non Luta tam directe condonationem peccati. 7 Prob. r. pars , quia id Absolvo te, seu solvo vinculum quo ligabaris, TiIitteraliter non sisnificat gratiae collationem, sed solutionem vinculi. Unde potuisset Christus res sic instituere , ut culpae reatus tolleretur , Nec tamen conferretur homini gratia sanctificans. Prob. a. pars. Forma Poenitenti e id sacramentaliter significat, quod ut Tatalis operatur. Atqui primario operatur reconciliationem cum Deo, seu amicitiae ejus restitutionem , quae gratiam peccati destructivam requirit , & praestat; seu interim peccatum destruatur, seu non, pura quia jam Vel Plena contritione , vel aliis in consessionibus deletum fuerit . Ergo etsi prior sensus attenta propria vocum significatione magis naturalis est ;Posterior tamen attenta significatione sacramentali. seu quam habent v ces ex histitutione Christi, magis genuinus videtur. . Dices neuter sensus probabilis est. Noru prior , quia alioqui falsa est Triarma, cum super peccatis antea remissis profertur . Ut enim idem bis donari non potest ; sic nec idem his condonarit ut soluta semel corporis vincula denuo solvi non possunt; sic nec vincula animae. Et Vero peccatum semel dimissum habetur instar peccati nunquam commissi: istud autem condonari nequit. No M posterior, r. quia peccati remisso infusi nem gratia: necessario antecedere debet; cum prius sit animam esse pec- Cati exPertem , quam gratia locupletatam . Porro si absolutio primario cratiam significet, subvertetur is rerum ordo. a. Quia alioqui abilvi Mur. Geol. -r. Tom. VI. Pars II. B 3 PO-
29쪽
potuisset B. Virgo ; cum capax fuerit gratiae, non quae actu remitterae peccatum, sed quae ejus de se remissiva laret . 3. Quia potest peccatum per intrinsecam tantum condonationem remitti ; adeoque sine infusione
gratiae. Ergo. Resp. neg. ant. Nec quae contra primam Partem objiciuntur, prohibent
quin illa defendi possit, tametsi secunda paulo verisimilior apparet. s Nam r. sicut in humanis potest bis eadem ossenta dimitti , sic & in
Poenitentiae Sacramentor unde secunda remissio est confirmatio prioris.
Nec obest quod eadem domus non possit bis donari; id enim fit quia
prior donatio omnimodam rei proprietatem adeo transseri, ut eadem res non amplius in donatarium transserri possiti contra vero eondon
tio offensae quaedam est cessio juris ex offensa acquisiti ad talem ef&ctum. Hae autem cessio saepius circa peccatum iterari potest i ficut qui saepius religiosiam prosessionein iterat, saepius di vere saeculo & divitiis
renunciat. Ita Lugo mae disp. II. n. 73.
Neque etiam obest quod idem vinculum physicum bis solvi non pota sit, id enim fit quia nihil ejus, cum semel sublatum est, remanet: unde
Jam vere dicere non possum , Solis. At vero cum solutum est vinculum morale, manet semper aliquid ejus , non quidem in ratione macu.la, sed in ratione condonabilis r unde quia potest offensus iterum atque iterum renunciare iuri quod ex peccato habuerat, potest iterum atque iterum condonare. Unde etsi peccatum semel dimissum se quodammodo habet quantum ad poenam, ac si nunquam perpetratum esset; aliter tamen se habet quantum ad condonationem. Vide Lugo n. 82.
Multo facilius dilui possunt quae contra secundam Conclusionis partem objiciuntur. I. Enim ut necesse non est prius expelli tenebras, quam poni Iumensissis; sic neque necessum est prius auserri peccatum , quam infundi gratiam i imo sicut solis lumen fugat tenebras , sic & gratia peccatum ejueere intelligitur. -8 2. Gratia sacramentalis de qua agimus, iis tantum tribui potest, qui post Baptismum relapsi peccata sua primo vel secundo consessi fuerint rid autem B. Uirgini non competit. 3. Non hic expendimus quomodo Deus mecatum condonare possit , expendimus tantum quo pacto vi institutionis huiusce Sacramenti condonat. Nusquam porro e donat citra gratiae infusionem. go Ex his colliges cum Suare disp. I9. sect. a. n. 26. & seq. eosdem ab solutioni effectus tribui posse, qui virtuti Poenitentiae tribui solent; & I. quod gratiam sanctificantem pariat ; quia Deus mortale peccatum ex pellendo, gratiam hane largitur λ Et quamvis ad venialium remissionem non omnino necessaria sit infusio gratiae , nusquam tamen fieri potest ut haec per absolutionem remittantur , quin nova Poenitenti gratia adveniat; quia verba haee non habent vim dimittendi peceata, nisi quatenus vim habent primo gratiam eonserendi. . Quod virtutes peccato deperditas & amissa merita restituat. me enisti ablato peccati mortalis obice sponte revivistunt.
3. Quod aetemam poenam, imo & semper aliquid temporalis poenae dumittat : quia hae vi Sacramenti in aliquid minus commutatur. ARTI .
30쪽
Solvuntur varia quaestiones circa praesentem materiam.
QV KRas r. quis sit absolvendi ritus.
Resp. hunc a Paulo V. in Rituali Romano praescribi. Sacerdos e- 8 Irimitentem absiolvere voluerit, injuncta et pilus ετ ab eo acceptata Prententia saluatari, primo dicit, is Misereatur tui omnipotens Deus , .& dimissis peccatis is tuis perducat te ad vitain aeternam. Deinde dextera versus Poenitentem eleia vata , diciti se Indulsentiam , absolutionem & remissionem peccatorum se tuorum tribuat tibi omnipotens & misericors Dominus. Amen.
si Dominus noster Iesus Christus qui est summus Pontilax per suam is piissimam misericordiam te abiolvat: Et ego auctoritate ipsius - mihi licet indignissimo concessa ) te absolvo ab omni vinculo exis communicationis, suspensionis & interdicti, in quantum possum & tuis indiges. Deinde, Ego te absolvo a peccatis tuis in nomine Patris, Mis Filii & Spiritus sancti. Amen. si Passio Domini nostri I. C. merita Beatet Marii Virginis & omnium San-- ctorum, & quidquid boni seceris &mali sustinueris, sint tibi in remissiori nem peccatorum, augmentum gratiae, & praemium vitae a temae. In Ritualibus multis praescribitur, ut postquam Pgnitens cruce signarus dixit: Benedic mihi Pater, dicat Minister: Dominus sit in corde tuo, o in labiis tuis, ut oere ρο tam liter co rearir peceata tua, in nomine Patriς, εμ. Postquam vero P nitens dixit Confitetar usque ad Mea caepa ς & consessissest, ac prosequitur a Ma ev i inclusive, usque ad finem, dicat Sacerdos, Misere itin tui, ut iup. Quaeres a. an is absolvendi ritus erga omnes adhiberi de ar. Resp. I. vocem suspensionis omittendam circa Laic , ut pote censurae gihusus incapaces. Idem statuunt recentiores de minoribus Clericis, nullo donatis beneficio; quia cum sunctiones eorum ab ipsis passim Laicis exercea tur, nulla est vera iisdem suspensio; nulla proinde ab ipsis absolutio. Resp. g. cum eodem Rituali Romano in consessionibus brevioribus Se 83 frequentioribus omitti posse Miseratur & indu retiam, & satis esse si dicatur, Dominus noster Iesus Christus , &c. Quod si urgeat periculum mortis, sufficiunt pauca haec r Ego is absolvo ab omnibus censuris ρο peceatis pin nomine Patris, dcc. Imo & haec pauciora Ab omo te. Λn autem seclusis contemptu & scandalo generatim omitti possint quae 8 veram is am praecedunt, sine peccato etiam veniali, dubitari potest. Asserit Henno, quia, inquit, contraria praxis adversus Ritualis Romani Iegem praescripsisse videtur. Uerum mihi probatio summopere dubia est; cum vix ulli sint Consessarii, qui extra alicujus necessitatis casum ab ante- factis precibus abstineant. Certe iuxta S. Thomam consuetudo Ecclesiae in Omnibus est a landa st vixque continget, ut qui eam non sequitur, cum facile potest, si non contemptus, fallem alicujus negligentia reus non sit. Quaeres a. an absolutio debeat esse verbalis. Resp. am . tum ob universalis Ecclesiae praxim, aqua nec Concilia, 8s
ae uncinis inclitia sum, propria sum Dioecesi, Parisensis, die.