장음표시 사용
41쪽
H Confirm. Illi a peccatis absiolvebant, consequenter ad quorum absoluistionem lapsi Eucharistica communione reficiebantur. Atqui consequenter ad datam a Diaconis absolutionem lapsi, &e. Scilicet enim lapsi illi ibant ad Dominum cum pace. Atqui iuxta Cyprianicam locutionem, pacis nomine designatur Eucharistia. Minor, quam confitetur Nat Alexander , patet ex verbis Cypriani Epist. 12. ad Cornelium Papam, ubi pax & co munio promisicue tiumuntur. Nune, inquit, non infimis, sed fortibus pax n cessaria est Ic ut quos excitams oe hortamur ad praelium, non inermes oe nudos relinquamus, sed protectione corporis or sanguinis Christi miniamus. Ergo, ait citatus Auctor, jam constat, Diaconos absolutionis sacramentalis Minustros esse posse suxta Cyprianum.
et a Quod autem opinio haec non fuerit Cy riani solius , sed ab Ecclesiis
T. r. pluribus admissa, probat idem Vitae Cypriani Scriptor, I. ex Can. 32. Cρη p Illiberitanae Synodi, ubi sic habetur: Apud Presb'terum, si quis gravi Ianu in F ruinam mortis inciderit, saevit agere Pa nitentiam non debere, sed potius apud Episcopum: cogente tamen infimitate, necesse est Presbicrum commun onem pra-ni flare debere, o Diaconum, F ei jusserit Sacerdos . Atqui, ut notat Albaspinsus 27 ς' in hunc locum & alibi passim, communio quam morituris dari oportebat, ipsa erat Sacramentalis absolutio, qua imprimis egebant Poenitentes. dia a. Ex Alcvino, qui Lib. de divinis ossiciis Cap. de Iejunio i Si neciss-tus evenerit, inquit, ct Presbur non fuerit praesens, Diaconus suscipiat Psni- 36, D. tenim, ac dct sanctam communionem: quae verba & eundem cum Illiberitanis sensum habent, & in antiquo ordine Romano reperiuntur.' 3. Ex Concilio Eboracensi an. II9 . ubi Patres e Decrevimus etiam, ut nonnisi summa ct gravi vet me nec sytate Diaconus baptist, vel eorpus Christi cuiquam ei siet, vel Paenitentiam confitenti imponat . Quis porro Poenitentiam confitenti impositam, & ab Eucharilliae administratione distinctam, idein cum absolutione esse inficietur. dis Ex Concilio Londinensi ann. Iaoo. Cap. 3. cujus haec sunt verba rNon liceat Diaconis baptisare, vel paenitentias imponere, ni fi duplici necessisate ιυidelicet quia Sacerdos non potest, vel absens est, vel stulte non vult, ct mors imminet puero, vel aegro. dis s. Ex Odone de Soliam, circa m. Ietos. mortuo, qui in Synodalibus Statutis, num. 16. Prohibemus districte, inquit, ne Diaconi ulla modo audiantemsessioras, nisi in actissima necessitate r claves enim non babent, nec possunt Abolvere. Hic permittitur Diaconis in arctissima necessisute, quod extra casum ejus sibi temere arrogabant. Atqui monis tempore crebro usurpabant Diaconi Ministerium audiendi consessiones, proinde absolvendi, ut patet ex Concilio Pictaviensi sub idem tempus habito , ubi Can. 3. haec leguntur: Abusum erroneum eradicare valentes , inhibemus ne Diaconi confes- hones audiant, o ne in foro Paenitentia absilvant; cum certum D ipsos absolvere non posse. 27 6. Ex Petro tantore in summa Bl. 2os. Numquid, ait, potest Diacono praecipere Papa vi audiat generales confessones λ De Oscialibus Episcopi, ct Amchidiatonis fori eoncedendum quod habeant usum eImium ad tempus, es claves non habeant, quia talis potestas non datur nis cum ordine Sacerdotali. Ubi negatur quidem Diaconis clavium potestas , sed non omnimode earum Dius, si accesserit Pontificia deputatio.
42쪽
. ex Stephano Augustodunensi, iuxta quem Diaconi in quibusdam habent aginem Sacerdotis, ut in ministerio baptiundi, communicandi, delicia Pamitentiam
misericorditer suscipiendi. Huc facit Cap. a. de furtis, ubi haec: Fures er latrones, si in furando θ αν depraedanda oeciduntur, Uisum est pro eis non esse orandum ἰ sed si comprehensi m. s.
I Inerati Presbytero veι Diacam constis Derim communionem eis non ne- Tis. 18.
amus si quae verba ex Triburiensi Concilio desumpta sunt, & a Burcha o, Yvone Camorensi, & a Pithaeis fratribus, ut modo a nobis, rete. runtur. Unde hic nullus irrepsit lectionis error. Quod ad tertium quaestionis Caput attinet, an nimirum erraverint 3 Cyprianus, & quae ei in committenda Diaconis absolutione assenserunt Ecclesiae, duo docet praedictus Auctor, I. errorem, si quis hic fingatur. tantum materialem ruisset qualis & ille filii, quo cum pluribus Ecci sila existimavit Cyprianus , nullum esse Baptisma collatum ab haereti eis. a. ligandi & λχlvendi potestatem, non uni Petro collatam esse . 'ut Romani fingunt, sed Pastorum ρ imo & ipsi totius Ecclesiae Corporis. a quo possit, prosapienti ejus nutu, non Presbyteris tantum, sed & in eonis communicari. Sed quidni & inserioribus Clericis, quidni Laicis . quidni mulieribus Uerum his nune omissis, quae fusius perpendi, iusius di confutari mereantur; videndum an non solvi possint, quae ex Cypriano, & Conciliis aliquot particularibus objecta sunt. Itaque Respondent nonnulli apud Tomelyum pag. 2o6. absolutionem de qua 3 ucitata Epistola loquitur cyprianus, incramenralem fuisse, sed hanc a Di
eonis, velut interpretibus atque internuntiis, Episcoporum vel Presbyterorum nomine, non autem tanquam a Ministris veris, suisse delatam .
Nimirum, inquiunt, tunc temporis existimabant plures absentem aba, sente per megium alterius posse absolvi: quod illustri Serapionis exempla probari contendunt. Cum enim ad eum missa fuerit a Sacerdote Eu- ' 'charistia, debuit & simul mitti absolutio. Verum solutio haec, quam intactam relinquit vir doctissimus, duplici aetex capite notat; I. quia tam inseriores Clerici, imo & Laici datae ab Episcopo vel Sacerdote absolutionis internuncii esse potuissent quam Diaconi. praesertim in casu necessitatis; & tamen solis Diaconis facultatem pro tunc absolvendi committit Cyprianus. a. vel absiolutionis verista proserebat Episcopus absens, vel ea, vi ab ipso accepta proferebat Diaconus. Non I. quo enim pacto Minister absens, di qui aegrotimo bum ac personam saepius nesciebat, circa ipsum absolutionis verba nuntiasset Si a. vicerunt adversarii r vere enim est absolutionis Minister, Iicet extraordinarius, qui collata sibi a Superioribus potentia ineptum Iigat, & idoneum absolvit; sicut extraordinarius est Confirmationis Minister, qui eandem ex deIegata sibi facultate administrat. Hac ergo se posita solutione. R. ad I. supra n. m. neg. ma, Verba enim Cypriani accommodate 3 intelligi debent, ita ut absente Sacerdote praestet Diaconus id quod po-ς test, seu vi ordinis, seu vi Iurisdictionis sibi per Episcopum commissae.
eque necessarium fuit ut S. Martyr enucleatim mentem tuam evolveretὲ cum Diaconorum potestatis limites omnibus noti larent. 3. Nec nocet ea, quam Cyprianus Sacerdotesinter & Diaconos instituit com-
43쪽
1 URACUAT DE POENITENTIAE PARS IL
paratio, sed prodest; quia ne ipsis quidem Sacerdotibus licebat lapsos
absolvere lacramentaliteri cum norumce ab lutio Episcopis vulgo reservata foret, ut subindicat citata Epistola, & apertius liquet ex Epist. et D& 28, 3s Moram non facit vocula quoque cui multum innititur adversarius. Nec enim ejusdem semper rationis sunt, q- eodem textu colligantur. Sic in Decreto Ierosolymitano vetita sunt idololatilia, sui cata & sornieatio. Absit porro ut idem de omnibus feratur iudicium t unde fieri potest. non solum ut verba quatuor, sed ut idem verbum sensus plane diversos inse- rat. Atqui hinc collabitur paritas e verbis Principis supremi deprompta.
Si enim omnibus notum foret, Senatorem nonnisi partem gratiae regiae Ia
giri posse, nihil profecto ambigui haberet declaratio regia in exemplum
adducta. Porro nemini ignotum erat, plus posse vi ordinis Sacerdotes, quam Diaconos quoad lapsorum reconciliationem: vi ordinis, inquam,
jam enim diximus iurisdictionem Presbyterorum quoad lapsos ab Episcopis ligatam filisse.
36 Ad confirm. supra in I 3. iuxta nos competebat Diaconis absente Presbytem, qtmd iisdem non competebat eo prκsente, nimirum ut lapsos solverent a censuris, vel quadantenus a poenis canonicis. Id enim &nihil aliud a Cypriano intentum credimus. Unde 37 R. ad 3. supra n. I . I S.I6.8c I7.neg. min. & dico absolutionem hanc suis. se ab excommunicatione quasi minori, qua irretiti erant lapsi. Nec est quod exclamet Scriptor vitae S. Cyprianis ignotam fuisse antiquis divisionem excommunicationis in majorem & minorem. Annon enim lapsi de quiabus sermo est a saera Communione per Ecclesiasticam legem arcebantur λ Atqui idipsum est quod a nobis vocatur excommunicatio minor . Ignotum fuerit nomen, quid tum; modo res ipsa in usu fuerit ρ Porro lapsos de quibus agitur, a Sacramentis exclusos fuisse, fateri debet tum adversarius ipse, juxta quem mittebantur Diaconi, ut eis pacem seu communionem restituerent; tum quisquis in Scriptis S. Cypriani versatus est. Docet enim S. Martγr Lib. de orat. Domin. hane excommunicationis sipeciem gravioribus quibusque desidiis annexam fuisset Intercedente, inquit, a quo graviore dei cto, abstenti non eommunicantes a caelesti pane probiabemur. Hanc porro absolutionem non tollebat, nisi absolutio sacrameu talis, vel indulgentia Ecclesiae ad Martyrum preces concessa; cujus applicandae, si ut ret Iamrum exitus, Diaconis potestas fiebat. Ita Nat. Alexander Disserta IV. in Histori seculi III. pag. 631. alias 68 . 38 Huc redit solutio Haberii Cap. s. suxta quem Cyprianus his verbis r -- nv eis in rimit ni am imposita, permittit, non quidem ut Diaconi sacramentaliter a peccatis absolvant, sed ut poenas canonicas relaxent Poenitentibus, eo ire Ecclesiae communioni restituant. Nimirum, inquit, ea in
Epistola sermo est de lapsis publice Poenitentibus, quorum alii jam duis
ros Poenitentiae labores ferebant; alii needum Poenitentiae stadium 'ingressi, ad illud admitti supplices efflagitabant. His porro Episcopus, &cum ipse Presbyteri atque Clerici in seriores imponebant manus in Po nitentiam, cui tunc iubiiciebantur. Interim vero, donec stadium de Grissent, i sacris abstinebant Mystcriis, & ideo abisenti dicebantur. Cum autem Martyres pro persecta eorum reconciliatione supplices ad Cypria
44쪽
cAP. VIIL DE MINISTRO POENITENUIAE.
num libellos scripsisset; S. PraesivI, ob persecutionem absens tunc temporis r seribit ed Clerum , permittitque , ut si qui Pomitentes in gravi versentur pericuIo , eos reconciliet Presbyter , quamvis Iuxta receptam Ecclesiae disiciplinam illud esset munus Episcopi . Quod si desit Presbyter , concedit Cyprianus , ut accepta eorum exomologesi manum eis imponat Diaconus in Poenitentiam . quam si convaluerint; peristivere teneantur ; continuoque ab excommunicatione , qua sacris i terdicebantur , illos absolvat, & Ecelesiae reconciliatos ; Viatico eo potis Christi reficiat, ut ita veniant ad Dominum cum pace . Quia . inquit S. Thomas Suppl. quaest. 8. a. a. qm iis Sacramentum esscere non possi, qui non est Sacerdos , Ofectum tamen Sacerdotis summus Sacerdo supplet , nimirum propter Poenitentiam , humilitatem , contritici. nem , ae fervens suscipiendi Sacramenti desiderium. Atque sic Cypri nus annuit , quantum Potest, Votis Martyrum . Hactenus supra lauda tus Magister. Ad hujus porro solutionis lucem vanescunt adversarii obiectiones. 39Mittebatur Diaconos ad infirmum; ut in vicem Episcopi & Sacerdotis, praestandam ab ipso, si convalesceret, Poenitentiam iniungeret; eumque ad Eucharistiam dispositum iacto Viatico reficeret. Non mittebatur a
tem Clericus insertor, licet absolute mitti potuisset, ut puer ad S rapionem sicut praesente Episcopo, non mittebatur ipse Sacerdos. Quid hic, quaeso, absurdi Ad 3. supra n. I 8. dabat Cyprianus ad Martyrum preees quidquid λhic & nunc indulgere poterat. An si ut Sacerdos, sic & Diaconus a filisset, Martyrum vota impleri potuissent λ Credet sorte avversarius , consequenter ad systema suum de tradita toti Ecclesiae clavium potentia, potuisse tunc ad infirmi absolutionem deputari Laicum. At id nec Ecclesia crederet, nec Cyprianus secit, qui sane hos extremae necessita
tis casus praeviderat . . . . . ....
Ast, inquit supra n. I9. quorsum illa S. Praesulis attentio, &c. Quom ες sum p quia non minimi.erat hominem a quaciamque censura solvi, inter Poenitentes adsicribi, Eucharistia donari, & quantum per circumstantia
licebat, mori in Pace. - . . - .
Ad iupra n. 2o. neg. min. quae stare non potest si ostendatur suis se apud antiquos exomologesim, seu delicti consessionem , quae sacramentalis non esset. Atqui constat ex veteribus monumentis . . Id enim indicat vetus Ecclesiae Decretum, quod Αrausicano Concilio ann. 6 r. tribuunt Gratianus, Burchardus & alii. Ibi nempe praecipitur, ud excom XL . I muncatus, vel anathematisatus, qui Parnitentia ductus, veniam postulat, ct G ' emendationem promittit, ab Episcopo interrogetur an Paenitentiam Iuxta quod μ' Canones pracipiunt, pro perpetratis sceleribus suscipera veliιt Eι β illo terra Irostratus veniam sto fulvi, tu am eonfitetur, Paeniιentiam imploraι, re de futuris cautelam spondet, tune Episeopus apprehensa manu ejus dextera illum introducat . re ea communionem re societatem Christianam reddat, δα. Atqui conses sio illa quae fiebat coram Episcopo , Presbyteris duodecim, atque iis etiam quibus injuriam irregaverat Poenitens; etsi praevia Bret ad communionem Christianam conditio, non erat tamen facramentalis. Ergo nec necessum
est ut facramentalis fingatur confessio apud Diaconos peracta. C et Et Diuitigod by Corale
45쪽
2 Et vero ex mologesis nomen, etsi saepius apud Veteres sacramentaIe consessionem significat, non raro etiam exprimit ultimum illum solemnis Poenitentiae ritum, quo lapsi coram Presbyteris, Diaconis. & occurrende multitudine sua detestabantur crimina, seque nusquam ad vomitum reversuros sanctissime deaerabant. Hoc sensu vocabulum illud accipit Tertullian. Lib. de Poen. ubi, Exomologesis, inquit, prosternendι π humilificandi b minis diseiplina est .: Cum igitur provolviι hominem, maeis relevati cum squa litam facit, magis muniat, dcc. Concinit Cyprianus ipse Epist. 12. his verbis Cum in minoribus delictis rimitentia agatur justo tempore, o Gomesogesis fiat,
inspecta viιa 6 qui agit Paenitentiam, nec ad communionem venire quis possit, nisi prius issi ab Episcopo ex Claro manus fuerit imposita. Hic porro ex mologesis Ulux est quidam exterior a consessione proprie dicta longe diversus, proinde ab exomologesis nomine, quo in Obiecto loco utitur
Cyprianus, nihil deduci potest.
3 Nec adoriarium juvat, quod S. Martyr hujusmodi lapsis manum a Di conis imponi velit. Tum quia haec manus impositio nihil ut plurimum erat quam oratio super Po nitentem, ut docet Augustinus, Tum quia impositio illa a minoribus etiamClericis fiebatin hi tamen non absolvebant Lacramentaliten. Ad confirmat. supra n. 3a. a. necessum non est ut pacis nomine Eucharistia ipsa intelligatur; per eam enim intelligi potest Ecclesiastica & canonica reconciliatio, quae ante concederetur quam Eucharistiae. Neque aliud exia git obiectus Cypriani textus . M a. Neg. mali di dico Poenitentibus hujusmodi concessam fuisse communionem non praemissa sacramentali absolutione: quomodo nunc Sace
dos, cui deest Con Marii copia, elicito solum contritionis actu celebrare potest. Neque nos fugit incumbere Sacerdoti huic necessitatem celebrandi, cui aeger prope moriturus non subiacet quoad Viaticum, cujus susceptio non est ad salutem necessaria. Uerum non hic inquirimus, aututior sit praesens Ecclesiae disciplina, moribundo, qui confiteri nequit,. Viaticum reculans, quam quae olim Id permisisse dicitur; bene vero an id olim de ficto nonnunquam Dermissum fuerit. Atqui certum est ali quando concessam fuisse Eucharithiae participationem iis qui sacramentaliter reconciliati non fuissent. Atque id patet ex historia Serapionis, qui cum turpiter idolis sacrificasset, nec unquain potuis et Ecclesiae reconci hari, Eucharistica communione, ad se per puerum delata recreatus est pcum Sacerdoε, morbo aut aliter detentus, ad eum absolvendum venire non potuisset. Ergo a sortiori potuit iis Viaticum tribui, . qui a. Di conis utcumque absoluti fuissent. 6 Reponit Scriptor vitae Cyprianicae, r. historiam hane Serapionis sapere fabulami ut quae veteris disciplinae praxim penitus subvertat . I. Quiλetsi aliquando permissum est Laicis, ut sibimet ipsis communionem administrarent, nusquam tamen id concessum est apostatis,.qualis erat Sexapion, qui nequiciem Poenitentium ordini adscriptus erat, ud testatur . sebius Lib. 6. Hist. Cap. 4 . a. Quia ne ii quidem qui ad Poenitentiam admissi erant, ab alio quam ab Ecclesiae Ministro sacra communione do. nabantur . Qui ergo fieri potuit ut eam Serapion , necdum intel enitentes politus, a puero reciperet. Sane id Serapion ipse pro illicito habuit: neque enim ad Eucharistiae, sed ad absolutionis recepti emere
46쪽
Presbyterum accersivit. Properate, inquit, o me quantocius assolviter acere- se mihi unum ex Presuteris.
Reponit a. supposta historiae Serapionis veritate, tantum ex ea sequi, a Presbyterum hunc, qui Eucharistiam per puerum misit, ossicio sito, livem ignorantia, sive ex incuria defuisse. Cum expresse prohibitum esset, ne quis Laico aut feminae communionem ad infirmum traderet; prout ex S. Udorico in notis ad hanc historiam observat Valesius. Verum duplex haec responsio temeritatem prodit Auctoris. Prima quiis agdem: Ecquid enim tandem certi ex historiis colligi possit, si facta a Scriptoribus pene coaetaneis, ex tutiori monumentorum fide relata, levibus ades de causis vocentur in dubium p Enim vero licet extra Ecclesiam foret Serapion, annon eum absens Sacerdos in tantae necessitatis casia a ce suris ablolvere potuit Canones, qui prohibebant. ne ab aliis quam ab Ecclesiae Ministris Eucharistia reficerentur Poenitentes, ipsos etiam summae & omnimodat necessitatis cassis comptinebantur 3 an vigebant ubique λ quae ab Auctore .issent discutienda:& is nequidem Canones illos adducit. Ceriatum igitur sit suspectam non esse Serapionis historiam, de qua ne minimum quidem dubitat Valesius: imo qua contra doctis Alba inaeum utitur, ut probet concessam aliquando suis te Eucharistiam non praemisia sacramentalia peccatis absolutione. Secunda resiponsio longe deterior est, nec malae fidei suspicionem eva- dit; r. quia Presbyteri ἱllius agendi ratio nullatenus redarguitur a S. Dici nysio Alexandrino, qui e contra supponit Sera onem hoc modo veniam fuisse consecutum. Amon, inquit S. Pontifex Epist. ad Fabium Antioche
sem, quam resert Eusebius, annon apparet eum, Serapionem, reservat fuisse, ac tantisper in vita permansisse quoad reconciliaretur, ut deleto crimine pro mL
Quod spectat ad Synodalem Epistolam S. Udatrici, vel potius Rathm sarii Veronensis Episcopi, prout ex vetusto Codice Laudunensi colligit Vale sua) I. ea nobis non nocetr cum diu post scripta fuerit, adeoque vim h here nullam potuerit tempore S. Dionysii Alexand. Neque si eo vivente scripta fuisset, in Alexanarina urbe , ubi degebat Serapion, vim ullam iuisset habitura. 2. Plurimum nos juvat, cum probet, uti advertit Vale sius, morem Eucharistiae ad aegros per Laicum deserendae, diu admodum viguisse in Ecclesia, & ita sensim invaluisse, ut per Episcopos corrigi debuerit. Ergo iam constat ex obscuro Cypriani textu nihil inserti posse, quo absolutionis ministerium Diaconis cervo afferatur. Age videamus an
plus urgeant cetera adversariorum momenta.
Ad i. ex Illiberitano Concilio, supra n. 22. R. cum Nat. Alexandr si communionis nomine intelligi absolutionem tantum canonicam . Agitur enim de solemni reconciliatione, qua Poenitentes Ecclesiasticae communioni restituebanturi quasve licet adeo propria foret Episcoporum , ut vel Chorepiscopis prohibita esset, nihilominus, urgente periculo, a Precbyteris, imo & a Diaconis, ex Episcopi nutu perfici poterat. Haec autem reconciliatio fiebat per impolitionem manust & iis qui de Poenitentibus ordinati erant in Diacones prohibita erat. Unde obiter convellituralia Morini objectio ex Can. a. Concilii Toletavi L deprompta.
47쪽
Ad a. ex Aleuino, supra n. 23. Poenitentium suis io spectat eristioris fori iurisdictionem & absolutionem canonicam, cuius impendendae provincia, non Diaconis modo, sed & inserioribus Clericis demandari potuisset, nisi hanc in necessitatis casibus sequi debuit et Eucharistiae porrectio, quae praecipua quadam ratione spectabat ad Diaconos. Quod autem Alia cuinus & orta Romanus sacramentalis ab lutionis facultatem Diaco nis abnegarint . persipicnum est ex his utriusque VerbisClaws Regni ustus Mis Episcopis Gel Pres teris tradit e sunι.
Ad 3. . Ac s. tu ae n. 2 & ieq. concessum quidem est Diaconis in exatrema necessitate, ut auditis consessionibus imponerent Poenitentias; non autem ut absolverent sacramentaliter. Erat ergo haec apud Diaconos consessio caeremonia quaedam ex earum numero, quas Theologi vocant sacramentaI.aοῦ per quam in impotentia Verum consequendi Sacramentum ,
excitabatur moribundi contritio , & super eum fundebantur Preces, ut summus Sacerdos suppleret defectim Sacerdotis ἰ qua etiam de causa ipsis aliquando Laicis fiebat confessio. Et vero Odo de Soliaco in objecto textu expresse negat Diaconos ab luere posse, quod & definit Concilium Pictavi ense. Ad 6. n. 27. Esto dubitet Petrus Cantor an Diaconus ad audiendas consessiones a Romano Pontifice deputari possit: an non ibidem etiam dubitat an ad tempus deputari possit ad celebrandum p ex hu)usmodi vero
M T. n. 28. eadem recurrit solutior nimirum loquitur Stephanus reduensis de remissione peccatorum in exteriori foro & suoad poenas canonicas, quae a Diaconis ex Episcoporum iussu relaxari poterant. At, inquies, Adrianus I. in Canonum Synopsi sic resert Canonem secundum Concilii Ancyranir uem de Diaconibus fiat, si similiter peccaverint, sic ut digηe Poenitentibus parcere passiit. Parcere vero quid aliud est quam abselvere
Verum reponi facile potest cum Nat. Alexandro, I. verba haec passive accipienda esse respectu Diaconorum, non active; ideoque hunc ecse eorum sensiam, ut Diaconi, si peccaverint, Poenitentiae legibus subi ceam, sia tamen ut iis parcere possint Epistopis, si Poenitentia sibi imposita digne defungantur. 2. Eadem verba, si active intelligantur, de exteriori tantum reconciliatione esse accipienda. Ad 8. supra n. 29. mundum est in textu, unde pro verbis istis, Pre hyem Diatam legendum est, Presbytero re Deo, prout habetur in Trisuriensi Concilio ex quo caput istud desumptum esse notatur. Quanquam si legere malis vel Diacono, nihil hinc contra nos, quia conscissio haec nota erat sacramentalis r unde Glossa in hoc caput ait: In necessitate etiam Laico. Nec obest quod reponit Auctor vitae Cypriani pag. 38o. Canonem hune a Burchardo, Yvone & aliis reserti cum voce vel Diacono . Qui enim Antonii Augustini Tarraconensis Episcopi Dialogos de emendatione De creti Gratiani legerit, dg Gratianum, & alios Canonum compilatores pluribus in locis correctos perspiciet.
At, pergit idem, non agitur in praesens de Triburiens Concilio, sed de Duesti, quod legis ac decisionis vim habet. Verum stire debuerat Auctor, I. Gratiani opus non Digestum, sed Decretum vocari; a. nub
48쪽
lam aliam esse Decreto huic auctoritatem, quam Mine variis inest m numentis, unde corpus illud Iuris compactum est.
ab OIwηdi potestas Presbteris omnιbus vi ordinis sui compera. DUν Lax in praesenti materia secernitur potestas, ordinis alia, quae in ordinatione his aut similibus verbis consertur: Accip/ Spiritum sanetum, quorum remis mitis pectata, Sta alia m isdimmis . Iurisdictio a tem quae in genere est Legitima potestas iuris dicendi, seu pote lias moralis regendi subditos, in praesenti definitur, potestas qua Sacerdos ut judex in alterum tanquam in siubditum sententiam fert in foro contacientiae. Quapropter Iurisdictio, licet vulgari apud nos sermone cum apia probatione confundatur. est quid ab ea diversum. Approbatioenimn de sumpta nihil est quam testimonium authenticum de Idoneitate alicujus ad excipiendas consessiones: porro non eo quis deputatur, quod depuistari posse judicetur. Quin & saepe approbat unus. dc alter dat inrisiliactionem. Sic Monialium Carmeli conscssiones a secularibus excipi non possimi sine jurisdictione a superiore regulari collata; & haec sine praevia Episcopi approbatione dari non potest. Iam quaeritur an Frisiictio adlicite & valide abselvenduin necessaria sit. Negant in praxi, & in pluribus, quos ea de re ediderunt Libris, hujus
aevi Novatores; quos inter eminent Auciores tum operis inseripti dici fultation sur Ia jurisdiction or appro ration nreessas mur eonfesser, re emisen .s t questionis 173 . in tum & Voluminis, ipsa sua mole ad Lectorum terrorem nati, cui titulus e Les pou ses du premi r θ du seconi Orbe . . I7 φ. Litem hanc prope citcna erudita manu evolvendam brevi expediemus calamo, quia ram nimium excrevit noster iste Tractatus. Sit itaque. Co MCLosior Non sussicit Sacerdoti potestas ordinis, ut valide abis solvat, sed necessario requiri oer potestas iurisdictionis. Prob. ex Tridentina Synodo, quae cuicumque vere Christiano nodum praesentem secat. Sic illa Sess. Iq. Cap. 7. Quoniam natura ct ratio judieii illud exposcit, ut sententia in subdites dimtaxat feratur, p.rsuasum semper in Ecclesia Dei fuit, Derissimum esse Synodus haec confirmat, nuditur mo menti absolutioηem eam esse debere, quam Sacerdos in eum profert, in quem nariam aut subdelegatum non habet jurisdictionem . Unde sice Absolutio
nullius momenti non solum illicita est, sed N plane nullat aliqui enim
multum valeret, ut multum valet quae a Sacerdote intus malo datur.
Atqui ex Synodo Tridendi absolutio sine iurisdictione data, nullius est momenti , Idque tu ex natura rei, quae exposcit ut sententia in subdiatos tantum feratur; tum ex unanimi consensu Ecclesiae . cui id semper persuasium sitit; adeo ut seria nulla usquam fuerit de eo capite disceptatio, Ergo. Confirm. ex Canone XI. eiusdem Sessionis, ubi sic loquuntur Patres: Si quis dixerit Episcopos non habere jus resemandi sibi casus, nisi quoad extem
mam purtiam, atque ideo eastium reserviat ἰοηem non prohibere quominus Sacem
dos a reser sis vere absolvit; anathema sit. Is porro Onon , uti narrat
49쪽
Pallavicinus Lib. I a. Cap. Io. adversus haereticos conditus est, qui a selutionem ab ipsius etiam reservatis invito Superiore colIatam valere contendebant. Atqui errorem hunc renovat, & latum a Tridentino ana thema incurrunt Consultator ejusquo Sectatores. Si enim habet Sacerdos
quique vi ordinis, & independenter a commissa sibi iurisdictione ab l- vendi potestatem, fieri quidem potest ut illicite absolvat, at semper ab
ipsis etiam reservasis vere absolvet, quod reprobat sacra Synodus. Ad haec quid Consultationis Auctor Tria reponit, quae pacatiori cuique bilem moveant, I. absolutionem absque iurisci ictione datam nullius quidem debere esse momenti in exteriori Bro Ecclasiae, ita ut qui eam recepit, consessionis praecepto latisfecisse in eo Hro non censeatur, nihil tamen obstare, quin potuerit vere absolvi, 2. Decretum hoc nonnisi contra imperitos temporis Tridentini Sacerdotes emissum fuisse; ita ut nullius hodie sit momenti; 3. licitum esse Sacerdotibus de Decreto eodem conis queri, ut quod ipsis inconsultis prodierit a Praesiulibus , qui & actores erant & judices. En quo trahit desperatus lacrilegae novitatis amor. Nishil sane est in triplici illa responsione quod serio confutari mereatur. ε Non p. quod siibvertitur r. citato Canone, in quo reservatio casuum adeo ad conscientiae larum, non autem ad externam politiam spectat , ut qui citra jurisdictionem ab iis ab luere praesium it, vere non absolvit, 2. Sesi. 23. Cap. 13. ubi decernitur nuἰlum esiam Rgularem posse confes es
audire; nee ad id idoneum reputari, nisi ad id omcii ab Epistopis approe batus siti an enim valide ab luit, qui nec absolvere potest, nec ad id idoneus est 3 3. unanimi tum Theologorum , tum & Conciliorum quae Trideritinum subsecuta sunt, consensu. De iis quidem dicet Monymus quod de Thomamno dixit, eum videlicet Concilia legisse, sed non intellexisse. At qui eo prorumpit dementiae, ut misera haec effutiat, id demum agit ut faciem suam impleat ignominia. os Non a. quod qui legit, vix credit oculis suis. I. enim ut observat
quem hodie luget, dunque lugebit Ecclesia, illusti is juxta & eruditus in
nonensium Archiepiscopus in Mandato adversus Consultatorem num. I 3. nemo unus ad Anonymum usque Tridentinum Decretum ad certum tempuS restringere ausus erat. a. quicumque aliquo Concilii Decreto sese jam sentiet premi, ipsium, eodem quo Adversarius jure, ad ipsum Trudentini tempus constringet. 3. Constat Trulentinam eam legem hacteis nus in Ecclesia tota viguisse, & pluribus renovatam iuisse Galliae nostrae Conciliis, puta Burdigalensi an, I 183. Aquensi an. Is 8s. Narbonensi anu.
Non 3. ubi abyssus temeritatis abyssum erroris invocat. Si enim V . let sacrilega Λnonymi novitas, necessum est ut iniqua sit, tyrannica, j risque alieni temere usurpatris lex Concilii generalis r lex, inquam , a Catholicis omnibus pie reverita, quam utiliter, tam constanter in E clesiis omnibus observata, universis Regni Status inserta, Regiis sanctio. nibus fulta, &c. Id vero patiens audiat λ quis auditum non indigne tur ZInterim observet tactor quam candide profiteantur Novatores se Concilium Tridentinum venerari. 68 Prob. a. Conclusio ex famis Canone, omnis utriusque sexus , quo praecipitur ut Fidelis quisque saltem semel in an o confiteaιur peccata fua
50쪽
proprio Sacerdoti; curd si voluerit alieno Sacerdoti eonfiteri, licentiam prius p putare debeat oe obtinere a proprio Saceri te, eum aliter ille ipse non possu absolvere, vel Ilare . Atqui poRrema haec verba, & per se significant, &eo semper intellecta tuere sensu, quod omnino nulla sit absolutio citra proprii Sacerdotis approbationem data ; ita ut a multis quidem de proprio Sacerdote disputatum sit, nusquam autem de approbationis esus necessitate. Pmb. 3. Si Sacerdos quilibet vi ordinis sui citra ordinarii approba- ερtionem valide absolvat , pollunt Parochi sibi in Consessarium eligere uemlibet Sacerdotem etiam ab ordinario non approbatum; idem potaunt Moniales saltem exemptae, &c. Atqui propositiones illas n. I o. &Io8. reprobavit Clerus Gallicanus an. IT . uti falsus, temerarias , Tr dentina Synodo adversas, oec.
Prob. q. quia statim ut prodiit Consiuitatio , movit illa stomachum 7:
omnibus qui Ecclesiam amant: ejus propositiones num. ψ . reprobarunt applaudente orbe Catholico Parisienses Magistri sex supra octoginta . Harum propositionum prima et Sacramenti Pa nitentiae valor non pendet a jurisdictione , proscripta est ut erronea, & haeresim a Tridentino condemnatam redolens. Haec num. q. Nullatenus certum est confessonem Sacem doti jurisdimone destituto factam, a Tridentino declaratam D se nullius Galaris, cum praecedentibus aliis quae in idem conspirant, explosa est ut te meraris, salsa, contra veritatem cognitam maligne ad infinuandam haeresim pro uia. Idem de Consultatione, aut saltem de principiis eius judicium tulere Archiepiscopi Senonensis, Ebredunensis, nunc Lugdunensis, ac Ruthunensis Episcopus Ioannes d'Yse de Saleon, exinde ad Viennenses ii Mas assumptus , Vir integritate motum , contemptu mundi , effuse in egenos liberalitate commendandus.
Obi. I. Non indigent Sacerdotes potestate sibi jam vi ordinis sui col- ilata. Atqui Sacerdotes Vi Ordinis sui omnimodam iurisdictionis potestatem receperunt. Haec enim sita est in absolvendi potestate. Atqui hanc recepere Sacerdotes in ipsa ordinationer cum eis, nec falso dictum sit rine pite Spiritum sanctum: Quyrum remiseritis, M. R. ad I. neg. min. Saccrdotes enim id quidem vi ordinis sui reem Taperunt, quod absolvendum proxime deputari possint , si nihil obstet rSed non ideo actu & de facto deputati sunt. Unde nisi nova accesserit ab Ecclesia delegatio , eo serme modo se habent ac Chiliarchi solo Principis diplomate muniti, Colon Is d Brivri qui etsi imperandi vim habent , de facto tamen Vim illam exercere non possunt, donec sibi assignatae sint legiones. Ad a. dist. potestas juriclictionis sita est in asolvendi potestate com- 73 Pleia tam ex parte principii, quam ex parte termini , C. in potestate radicali tantum & incompleta, N. Porro potestas quam in Ordinatione recipiunt Sacerdotes, est tantum radicalis & incompleta saltem ex D re termini , seu subditorum. Unde sicut Iudex a Rege constitutus, ut iis jus dicat , qui a Provinciae Praesecto sibi assigna,intur , licet id audierit a Rege et Ito , f me , Iiga a Quaecumque solveris, soluta erunt, neminem tamen ligare potest aut stivere , nisi cum designabuntur sibi quos