장음표시 사용
31쪽
nee Patres usquam recedi posse tradiderunt ἱ tum quia ex Florentino reui concinit Tridentinum Sess. I4. Cap. 3. Sacrameati firma sunt verba ab olutionis qua Saccrdos profert, dum ait, 'o ιe abolis: ubi ponderandum illud, Sacerdos profert. objiciuntur tria, I. quod Sacramentum Poenitentiae in omnibus sequutur sormam judicii ei vilis r in hoc autem sententia nutibus vel scripto, non autem verbis proserri queat. a. quod suffciat consessio per nutus , ergo & absolutio, saltem in casu necessitatis ; 3. quod matrimonium scripto vel nutu contrahi possit. Resp. ad I. neg. maj. nam V. g. in Hro Poenitentiae idem est accus tor, testis & reus: item Reo se ac sinti, & excusanti fides haberi solat, quae non fiunt ia kro Civili.
Rei p. ad a. neg. cons. debuit enim Valere consessio per nutus, ne mutiti infirmi plures omni remedio destituerentur. Quae ratio non valet quia- ad Sacerdotes: hi enim, miserante Deo tam facile occurrunt, quam aqua
ad Baptismum: etsi ut haec, sic & illi aliquando deficere possint.
Resp. ad 3. neg. conseq. hic enim ut ita praecedentibus disparitas p. titur a voluntate Christi, qui cum matrimonium ad Sacramenti dignitatem evexit, nihil in eius contrahendi ratione immutatum voluit: co tra vero poenitentiale judicium , non quocumque modo, sed certis verbis proserri sanxit. Haec autem Christi voluntas ex eo legitime colligitur , quod Ecclesia in nullo etiam necessitatis casu aliter fieri pe miserit, aut fieri aliter posse docuerit . Porro absolutionis verba subta missa voce proserri debent, ne adstantes judicare valeant quis absol tione donatus sit, quis non . Quaeres A. an valida sit absolutio sub conditione data oResp. Iia absolutionem regulariter loquendo absolute esse conferendam, ita ut qui sine justa causa conditionate absolverit, juxta mitiores etiam Theologos peccet lethaliter. Vide insta n. 9 I. δέ 98. Resp. 2. valere absolutionem datam sub conditione de praesenti, de praeterito, quae de facto existat, aut extiterk, ut si dicas, Absuis ta , I, rastruisti, aut si nuna firmum babes restuuendi propositum. Ratio est quia tunc absolutio non tantum conditionata est , sed dc abistuta , juxta trituruistud: Posita conditione res transit in absistam. Resp. 3. licitam aliquando esse absolutionem conditionatam, ut cum quis Iegitime dubitat an absolutiouis verba protulerit: Tunc enim dicere se test, Si non es absolutus, oec. ego te absolo; sicut in dubio an infans rite b Ptizatus sit: Si non es bapti utus, ego te bapti QO. Licitum quoque est illud a solutionis genus, erga hominem de quo dubitare est num vivat, aut de quo propter dubia in extremis indicia non vere constat an absolvi velit.
Idem est, ait Henricus a S. Iguatio num. 26sct cum omnibus considera
dis rationabile dubium es de physica capacitate pueri , an sci Iicet ad boc ad plus sit suscientem rati is usum . Ad Me quippe judicodam eo Liuius non est a Christo Iudex sacramentatis . Verum nec aliis multis , nec mihi probatur decisio haec extra casum necessitatis. Unde erudiendi sunt ri , & repetitis vicibus explorandi , donec certam materiam & sufficientem rationis usum dignoscant Consessarii: tumque & a dubiis, &a certioribus peccatis abGlveatur. A serin
32쪽
CAP. VII. DE ABSOL vrIONE . etsA istiori non debent absolvi conditionale, sive ii de quibus prudein solet dubitat Confessarius an rite sint dispositi, sive qui alia quam dubia
peccata confiteri nolunt; sive qui probabiliter peccatum aliquod reticuisse creduntur; sive quorum sussiciens dolor, aut essicax propositum merito suspecta habentur: hi enim omnes, quidquid dicant Sporer, Dicastilis, La Croix n. II . serio probandi sunt, donec ex seuctibus moraliter
de eorum dispositione constet. Sane vero id genus Poenitentes se se pure Ze simpliciter absolutos rati ad Eucharistiam accedunt, ex primae abia solutionis facilitate gravitatem vel potius peccati levitatem metiuntur; precata sic dubie aut male absoluta nusquam apud Sacerdotes alios reis petunt. Hinc vero quot sacrilegia, quot pereundi discriminal Ceterum cum absolutio conditionate datur, haud necessum est condi- sttionem voce exprimi; de is est communis usus, quem perperam impetit Caramuel, quasi alioqui Verba menti non concordent. Neque enim ut verba menti consonent, necessum est ut Minister id omne verbis exprimat quod gerit animo; sed sussicit ut nihil significent quam quod mens
intendit. Et vero si ex sola mentis intentione determinentur verba adsensum sacramentalem , potius quam ad historicum vel iocosum; quidni ex eadem intentione ad sensum conditionatum determinentur; praesertim eum circunstantiae sensum hunc patiuntur aut etiam exigunt. Resp. 4. Non valet absolutio sub conditione de futuro data, si Mini- vastet eisectum Sacramenti suspendere Velit, donec impleatur conditio . Tunc enim nec valet, cum Pronuntiatur, quia deest intentio absolventis; nec valet, cum ponitur conditio, quia larma jam non est moraliter in sens, adeoque desiit Mm Sacramentum porro Sacramentum nonnisi pr. sens operatur. His adde voluntatem Christi , qui ut ex totius Ecclesiae praxi constat, noluit absolutionem sic dari ut effectus esus a suspensiva conditione dependeret. At, inquies, Sacerdos non a culpa solum absolvit, sed etiam a parte ali- yy qua temporalis Poenae, iuxta modum sati stactionis quam imponit. Atqui tamen ab hac innae parte conditionale tantum absolvit, nempe si satisfactio in futurum impleatur. Ergo quoad istud punctum suspendit effectum absolutionis. Ergo 8e hunc quoad culpae remissionem suspendere potest. Resp. neg. ult. conseq. etsi enim remissio poenae ad executionem usque V satisfactionis suspensi potest, non tamen culpae remissio. Poenae enim condonatio 3e secundarius est absolutionis effectus, de ex Christi lege ipsi fatisfactionis exercitio alligata est. Neutrum vero de culpae remissione dici potest ι cum haec bc primarius sit effectus absolutionis, & probari non possit sic a Christo fuisse ordinata, ut posset sul pendi. Dixi, si nil ere estium Sacramenti suspendere Delit : Si enim Sacerdos Vs
intendat hic de nunc ponere effectum absolutionis, ex hypothesi conditionis suturae, censent Lovanienses multi . Praesertim vero Leonardus Van-Roycap. 3. q. q. quem sequitur Mart. Grandin Cap. a. q. 3. sub finem, conditionem tuam valori Sacramenti nihil ossicere qua, inquiunt, talis condi tio , si vere sutura sit , resolvitur m conditionem de praesenti et porro
conditio de praesenti non impedit quin valida sit absolutio. Haec tamen doctrina aliis displicet 1 ve, enim , inquiunt, Poenitens qui sub coalitium lature restitutiovis absolvitur , sincero de peccatis siligod by Corale
33쪽
16 TRACT. DE POENIONrIAE PARS ILtis dolori sincerum iungit restituendi propositum, vel non. Si primum valet absolutio, etiamsi deinceps ab eo proposito resiliat; quia ubi oceu runt materia, larma & Sacramenti conficiendi intentio , non potest sunpendi Sacramenti essectus. Si vero desit Poenitenti propositum restitutionis, proinde dolor legitimus, jam nullum est Sacramentum ex materiae desectu. Ergo, ait Daniel Concina Tom. s. pag. 38 . ineptissima est huiusmodi conditionis adiectio. 9T in extra casus assignatos n. 89. graviter illicita est appositio condistionis, illius praesertim , quae necessario praesupponi debet, ut si dicas. Ab simo te, δε veram babeas cuntritionem, vel re1tituent propositum, vel is habeo postatem absolvendi te. Quemadmodum enim stolidus fuerit Iudex civilis, qui domum adscribit Petro, si potior sit ejus ratio; quia haud constitutus est ut ancipitem huiusmodi sententiam serat, sed ut distussis partium juribus unicuique reddat quod suum est; sie & judex spiritualis in propositis casibus; quia ad hoc constitutus est a Christo. ut, cum licet, absolute judicet an peccator idoneis ad absolutionem dispositionibus
instructus sit: adeo ut nunquam absolvat in terris, nisi quem absolutum aut mox absolvendum in coelis legitime existimat. Nec ridicula tantum
sed & exitialis est absolutio sub hujusmodi conditionibus data, ut liquet
ex dictis num. . Merito igitur opinionem hanc ab Ecclesia Dei extemminandam ait Cajetanus; ut quae & Ecclesiae praxi, & Sacramenti reverentiae, & Poenitentium ae Ministrorum saluti pessime consulat. Ita Henricus a S. Ignat. n. 26sq. P. Antoine pag. 3ID. &c. Quaeres φ an ante liceat quempiam absolvere a Peccatis , quam ab
S Resp. negat. cum S. Thoma Suppl. q. 24. a. r. ad a. & S. Carolo in Instrin. Consessari Ratio est quia cumsque Sacramenti , atque adeo Poenitentiae, susceptio excommunicatis graviter interdicta est. Unde qui sciens& volens in hoc casu absolvit aut absolvitur, graviter delinquit, nedum vere solvat aut solvatur. 99 Duo hic monet Sylvius ad citatum S. Thomae locum, I. in absolutione quae a censuris datur in exteriori .ro , utendum his verbis Absolvo
te is excommunicati e , seu a vinculo excommunicatinis, quam ob talem ea
fam inmmissi; in λω autem Poenitentiae ista vulgo usitari , Absolvo te a
vinculo exinmmunicaticinit in quantum possum ct in indiges. a. postrema haec Verba nec omitti debere, nec ad minorem excommunicationem reserri,
ab eo etiam qui ab excommunicatione maiori absolvere non valeat pquia inservire possunt pridi tollenda illa renctura qua annexa erat ei peccato quod Pamitens oblitηs fuerat , dum eo teretur babenti facultatem eo ea absolvendi. Docent enim plures quos appellat idem sylvius ibid. q. 2'. art. a. quaes. 3. eum qui in consessione facta habenti facultatem a reservatis a censuris absolvendi, oblitus est seu reservati, seu censurae, posse deincep. . . a quo is Sacerdote etiam pro reservatis minime approbato abtavi, eo:I g Sacerdos praeerans intenderit absolvere quantum poterat, ae proiηδν etiam y 'i' ' a reservatis, Dum hactenus ut desinent esse reservara . Adde quod multae si censurae nullatenus reservatae, uti suo loco diximus. Quaeres r. num ad novam absolutionem nova opus sit consessi me.
Ido Resp. Arum. quia ad novam absolutionem nova opus est materia Ra
34쪽
CAP. VIII. DE ABSOL mTIONE. et minus proxima. Unde sacrilegii reus est qui binam super eadem conses.sione absolutionem impendit, quia posterior desectu materiae prorsus triarita est.
Potest tamen nova dari absolutio super nova & diversa eorumdem Io Ietiam peccatorum consessione ; quia cadit tunc absolutio super novam
Haud tamen redarguerim si quis ut scrupuloso cuipiam animae pacem conciliet, eum conditio te denuo absolvat, quia asserat se ante Be sub ipsuin absolutionis tempus, inquirendis quae essugere poterant peccatis, quadam veluti distractione intentum , contritionis actum omisisse. Imo ut simpliciter absolveretur , sufficeret in rigore id confessionis genus sis sio iterum quidquid modo acesiavi. Ministro tamen sollicite cavendum ut Poenitentes ab anxiis hujusmodi aeternisque examinibus abstineant et tum quia vereri sit ne reconciliationis gratia stustrentur; tum quia oblita peccata remittuntur indirecte ; tum & quia quae post absolutionem redeunt in memoriam , non sunt hic & nunc ante communionem subiajicienda clavibus , ut dixi in Gallico de sanctis Mysteriis Tractatu, &1nfra fortassu repetam. Quaeres s. an absolutio vel ab uno pluribus , vel a pluribus uni dari possit.
Resp. ad I. assirmat. sic enim simul absolvuntur milites multi ante praelium, his verbis r Abfum vos, &c. Eaque absolutio est virtualiter multiplex r unde tot sunt Sacramenta, quot homines qui aliquam cum justo dolore consessionem ponunt. Resp. ad a. eum qui sola venialia , vel mortalia quidem sed ante Io consessa habens , eorum partem uni, & alteri partem confiteretur, ab utroque deinceps valide simul absolutum iri. Id tamen eum Ecclesiae consuetudini adversetur, ordinarie illicitum est, ut observat Suarerius. ω-dinarie, inovam, si quis enim vel bona fide, vel instante nauseagio aut incendio pluribus confiteatur, poterit a pluribus ineulpate absolvi , ut docet Lugo disp. 23. n. I 6 . & tunc, ait idem n. I . duplex esset Sacra mentum, quia occurreret Iudex diversus , diversa sententia, fle duplex virtualiter confessio, &e. An autem tune valeret haec dicendi ratio, AMDisimus te, suse expendit idem Cardinalis nu. I76. quem consule, ne superfluis diutius tinmoremur. Quaeres I. an valeat absolutio data absenti. Resp. negati patet ex dictis Cap. s. num. 6. I.
IN hoc summi momenti capite videndum r. an sacerdos, de is solus, sit Poenitentia: Minister. a. An ministerium illud omni Sacerdoti competat, eive tantum qui a Superiore debitam iurisdictionem acceperit. 3. Quis jurisdictionem illam habere censeatur.
35쪽
-3 TRACTAT DE POENITENTIA. PARS IL
An siodus Sacerdos sit Minister Pamitentiae. λ IRc A praesentem materiam non una fuit opinio , I. enim docuit .iclesiis, Laicum , si vir frugi fuerit, clavium potestatem accepisse. 2.. aldenses, teste Reinero Lib. s. senserunt laicum bonum absolvere posse, non malum Sacerdotem. Idem iuxta Pallavicinum Lib. ra. Hist. Trid. p. Io. sensere Novatores. 3. existimavit Morinus Lib 8. de Poenitent. Cap. 23 Diaconos olim in casu necessitatis, absente Episcopo vel Presbytero, absolutionis sacramentalis Miniistros fuisse. Sit Co Ne Lusio e Solis Sacerdotibus, sive Episcopi sint, sive non, competit absolvendi facultas, non autem Laicis vel Diaconis. - Prob. I. ex Scriptura: Iis solis competit potestas absolvendi, quibus solis dictum est, Accipite Spiritum sanct : Quorum remiseritis peccata, &α
atqui id solis Apostolii oe eorum Iegitimis succepsioribus dictum est . 8cc. ut
patet tum ex ipso Evangelii contextu, tum quia hoc universorum Patrum consensus sempir intellexit, uti habet Tridentinum Seg. 24. Cap. r. 3 Prob. a. ex Patribus, quorum instar, quia pene omnes in operis hujus decursu allegati hue Laciunt, sit Ambrosius Lib. t. de Poenit. Cap I. ubi, jus iae , absolvendi scilicet, sesis p missum est Sueerdotibus . Basialius, qui in Regulis brevioribus, iis peccata necessario Vult aperiri, qui bus credita es di pensatio Mysteriorum Dei , id est , ut sibi interpres est. Sacerdotibus. S. Leo Epist. 9r. ubi sic dioinae bini satis praesidia a Deo docet ordinata esse , ut mia entia Dei, nisi supplicasionibus Sacerdo um nequeaι obtineri: quia Mediator Dei . hane prapositis Ecclesiae tria dit potestatem, ut confitentibus actionem Finitentiae darent , ct eosdem salubri fatisfactione purgatos ad communionem Sacramentorum per januam reconciliationis
6 Prob. . ex Concilio Constantiensi , cujus fidem secutus Martinus U. suspectos miclefiani erroris interrogari voluit, num crederent, quod Chri-0. E. manus, ultra contritionem cordis, habita eopia Sacerdotis idonei, teneatur de nocessitate falatis eo teri Sacerdoti o non Laico, seu Lalair, quorumcumque M-nis oe devotis. Sane, ait idem Pontifex in Decretali, Nec Mara Virgo hanc habuit a peccatis absolvendi potestatem. Idem his decernit verbis Tridentinum Seg. I . Can. Io. Si quis dixerit Sacerdotes, qui in peccato mortali sunt, potestatem ligandi oe solvendi non bab re ἰ ast non solas Sacerdotes esse Ministros absolutionis, sed omnibus θ ingulis Christi Fidelibur esse dictum di Quaecumque ligaveritis.' . ' Anathema su .s Objic. r. id Iacobi s. v. I 6. Confitemini alterutrum peccata vestra . Atqui hic & de sacramentali consessione agitur i eum sermo sit de infirmis, quos ad confessionem hane Apostolus hortari videtur i Et haec confessionemini non fieri potest, ut indicat vox alterutrum. 6 Resp. neg. min. dato enim quod negant aliqui cum Scoto , Apostolum de confessione sacramentali, non autem de confessione humilitatis disse. rere ; sensus ejus est non uni Deo confitendum sed hominibus, iis nempe qui ad hoc poteitatem habent de idonei sunt. Sic cum Paulus Ephes. s. a I. vult ut Fideles si V cI, sint imitam, di Petrus Epist. I. Cap. q. V. 9. invicem
36쪽
CAP. VIIL DE MIMIS URO POENITENUIA .
hospital s, neutur jubet vel omnes esse subjectos, sed inferiores Superioribus;
vel omnes, etiam ςgenos, hospitalitatem exercere, sed divites aut qui domos habent Merito igitur Hiigo a S. Victore Lib. de Sacramr Confitemini alis terutrum, inquit, hoc est homines hominibus, oves Pastoribus, subjectι Praelatis, Taici Sacerdotibus, ii qui habent peccata iis qui peccata dimittendi potestatem bu-bena. Et vero Iacobi verba Latini & Graeci plures de Sacramento Pc nitentiae intellexerunt. Atqui horum nemini venit in mentem ex iis de ducere, potestatem solvendi Laicis perinde ac Sacerdotibus esse concessam. Ergo tenue est ac imbecillum quod ex iis corraditur argumentum. Inst. r. Ideo Iacobi verba ad Laicos extendi nolumus, quia Elis Apo- stolis dictum sit i Quaecumque solveiliis . Atqui haec ratio admodum caduca est. Solis enim Apostolis dictum est: Baptisate. Atqui tamen Laici saltem in necessitatis casu baptisare possunt.
R. neg. mai. Non enim sola hax Christi verba urgemus , sed affixum Si is constanti Traditione sensum, qui ea ad Laicos protendi vetat. Aliud est porro de Baptismate, quod ab ipsis etiam mulieribus in necessitatis
casu administrari posse eadem Traditio docuit . Cur autem diversam utriusque Sacramenti rationem esse Voluerit Christus, trec, preter sepremam ejus voluntatem , nobis ab Ecelesia magistra exhibitam , affertur causia ab Angelico Doctore Suppl. q. 8. a. I. ad a. quod Baptismus est m vis Sacramentum necessiatis, quam Poenitentia quantum ad confessionem ct ab olationemr quia quandoque Baptismus praetermitti non potest fine pericula salutis aeterna, ut patet in pueris qui non habent usum rationis . Sed non est ita de conses e ct absolutione quae tantum ad adustos pertinet , in quibκs contritis
cum pransito confitendi oe desiderio absolutionis susciι ad liberandum a morte
Inst. a. quae Traditio Baptisimum ab omnibus in necessitatis casu con- νferri posse docuit, idem docuit de Poenitentia in pari casu. Sic enim l quitur qui Traditionem non nesciebat S. Thomas in Φ. dist. II. q. R. art. 3. ad qu. a. - ster Pinitenιia, cni confessio es facienda ex o scio, est Sacerdos e sed in necesstate etiam Larcus vicem Sacerdotis supplat, ut ei eonfessio fieti possit. Idem docent Gratianus, Magister Sententi Albertus mag. Alensis, S. Rai- mundus & alii antiqui Scriptores , quos appellat Morinus Lib. 8. Cana . nbi & notum illud refert Ionvillii Campaniae Senescalli, qui irruentibus in navim, ubi post S. Ludovici captivitatem cum aliquot nobili bus detinebatur, districto ense Saracenis: Mhi, inquit vicinae mortis tumore percussus, adgeniculatus est Gnido Se MIino Magister equitum Regni CP pri, oe peccata sua confessus est, eique juxta potestatem meam ab silationem dedi: seu ut habet vetus Gallica Lectio, si bene memini i Adone tui donnat telis absolution doni meu m'amoit Omp te misistri . de Dut te qwil me dirone mot ne me secordat . in porro viri nobiles, di fidei tenacissimi non aliud facere, quam quod ab aliis pari in casu factitari noverant. R. ad T. neg. ant. Ad 2. neg. conseq. Nam etsi eredidere antiqui non pau- roci eum qui Sacerdoti confiteri nequit, teneri , aut saltem utiliter confiteri posse Laico; tum quia hujusce humilitatis rationem habeat Deus; tum quia qui Laico confitetur, monitis ejus ac precibus juvari potest ;, tum quia posset Laicus instar interpretis supervenienti Sacerdoti peccata morientis detegere; nusquam tamen crediderunt absolutionem a Laico tunc
37쪽
temporis datam, esse vere & proprie sacramentalem t unde peccata sic confesta denuo clavibus, si fieri posset, subiici voluerunt. Ille qui Lai coconfitetur, ait D. Thomas, diis. 2 o. q. uni arr. I. quaestiunc. a. ad 3. qua
vis impἰωι quod ex parte sua est de sacramentali confisione, tamen sacramentatim absoluι-em nιn α equitur. Concinit id Magistri Sentent. Lib. . dist. II. via vis est confessionis, in si ιβ Sacerdos, confiteatur , Poenitens prox mo . Et si ille cui confitebitur, potestati m solvendi non habet, fit tamen diuenus venia ex desiderio Sacerdotis , qui socio confitetur turpitudinem criminis . Ubi absolutio Laica non valet, nisi quatenus adeundi Sacerdotis , & Sacramenti ab eo suscipiendi votum Importat. I. Obiic. a. S. Cyprianus Epist. I 2. quae est ad Presbyteros & Diaconos Ecclesiae Carilaaginensis r Quoniam, inquit , video , facultatem veniendι aivos nondum esse, oe jam aestatem coepisse, quod tempus infirmitatibus aspduis bgravibus infestatur , occurrendum pum statribus nostris , tit qui libιIlos a Ma tyribus acceperunt , ct Π.rrogativa eorum apus Deum adjuvari possunt , si incommodo aliquo O infirmitatis periculo occupati sui rint , non expectata praesentia n ira, apud Presbyterum quemque praesentem , νιι si Presbyter
repe, tus non Dirit , ct urgere exitus coeperis . apud Diaconum quoque exomo insim facere delicii sui possint ; ut manu eis in Paenitentiam im Ofta veniant ad Dominum cum pace, quam dara Mur res litteris ad nos factis d. derat erunt.
Circa haec Verba , quae non parum habent dissicultatis , ideoque per modum distertationis tractanda veniunt, tria quaerit Gallicus Scriptor Virae S. Cypriani ann. III 7. editae p. & seq. i. Utrum senserit Cypria nus Diaconos in necessitatis casu sacramentaliter absolvere posse, et. Utrum id solus senserit ipse, an non idem cum ipso existimaverint EcclesiM V riae; 3. quod juris cli, an ita sentiendo erraverint. Iτ Circa primum caput sic amrmative progreditur citatus Scriptor in s 3 II. Cyprianus hic concedit Diaconis ob absentiam Presbyteri, id quod conceciit Preibyteris ob absentiam Episcopi r Non expectata, inquid, p sentia nostra , &c. Atqui Cyprianus dubio procul permisit Presbyteris ut infirmos de quibus agitur , a peccatis, potiissimum vero ab idololatriae reatu, sacramentaliter absolverent. Ergo & idem permisit Diaconis. Quod & disertilia indicat particula quoque , qtae eo Ioci parem Diacono ac Presbytero potentiam concedi probat; &ex natura sua , utpote quae copulativa sit, Presbyterum & Diaconum erga poenitentem in iisder iunctionibus con ciat. Et vero ridiculum est dictu , quatuor Verba ex aequo per S. Cyprianum Presbyteris & Diaconis applicata, aliud pro Presbyteris, aliud pro Diaconis significare; quomodo dictu ridiculum fuerit,. haec supremi Principis verba: Qui apud primum Prac filem scelus suum confitebιι- , vel, eo absente, apud Mnatorem, is e carcere oe compedibus solet et rnon parem Senatori ac Praesidi potestate tribuere. 13 Confirm. quia quod alicui negatur intra certam hypothesiin , eidem' extra eamdem hypothesim concessum intelligitur . Si enim dixero non posse Christianuin Feria VI. vesci carnibus , nisi aegrotet; statim intelli- Litur, eum, si aegrotet, carnibus Vesci posse. Ergo qui dicit non licere Diacono, praesente Sacerdotu, absolvere a peccatis; statun intelligitur diacere, Diaconum id posse absente Prebbyteroo
38쪽
C, P. VIII. DE MINISTRO POENITENTIAE . ata. Uel potestas a Cypriano Diaconis concessa , in eo est ut a peccatis r
absolvant, vel ut a poenis canonicis, quae lapsis excurrendae erant; old mum ut a censuris. Atqui neutrum e postremis duobus dici potest. Non I. Tum quia insana fuisset agendi ratio illius, qui Ecclesiae Minia Isstros eo tantum fine misisset, ut hominem iam jam moriturum eximereta jejunio, vigiliis . aliisque laboribus, a quibus per ingruentem mortem sat sirpetque erat illico eximendus. Tum quia gratis supponitur , aliquam in veteri Ecclesia sitisse Ermulam absolvendi a poenis canonicis; cum nec sermula haec comparuerit liactentis; nec usquam existerit: quandoquidem nec gravior morbus impediret, quominus post recuperatam valetudianem superstes Poenitentia adimpleretur; tum quia Clericorum minimus, hanc a poenis canonicis, imo &ab ipsa excommunicatione abitutionem deserre potuisset; adeoque nihil opus sitisset Sacerdotem aut Diaconum eo fine ad infirmos deputari. Non 2. Collata enim Diaconis aegrotantes lapses a censtri ab ven- Κs di potestas , pro oriecto habuisset excommunicationem, qua iidem ligati supponuntur. Atqui fictilia est excommunicatioilla. Haec enim vel suisset major; Vel minor, ut Nat. AI exandro Videtur. Atqui I. non erat major . Masor siquidem excommunicatio non incurrebatur nisi per Ecclesi e sententiam, vel per schisma, quatenus qui renuntiabant fidem, semetipsos ab Ecclesiae communione seindebant. Atqui infirmi Libellatici, de quibus agit Cyprianus, neutro ligati erant genere excummunicationis. Non per tententiam; cum nulla esus ullibi extent vestigia. Non per schisma: excomm nicatio enim sic contracta, & vi culus nec lapsi cum aliis Fidelibus, nec Fideles alii eum lapsis communicare poterant, desinebat statim ac constia tuebantur in ordine rinitentium. Ii porro de quibus loquitur Cyprianus, jam in eo ordine constituti erant. Eos nimirum Cyprianus fratres vocat; occurrendum puto fratribus nostris. Atqui ii soluin, juxta Cypriani phrasim,
fratrum cognomine donabantur, qui jam a censuris Eluti erant . Poenitentes, ait Epiit. s. per manus impositionem Episcopi Cleri, ius fraternitatis a ceperimi. Ergo Poenitentes per Diaconos non absolvebantur a majori excommunicatione ; quae, uti fatetur Nat. Alexander, jam sublata erat.
Sed neque, quidquid misere respondeat idem Nat. Alexander, solve- IIbantur ab excommunicatione minori. Cum de hac, Cypriani temporiis bus, nusquam actum fuerit. Ergo superest ut a peccatis sol verentur.3. De ea loquitur ab lutione Cyprianus , quam lapsis impendi opta- I 8
Verant Martyres. Atqui haec ipsa erat abselutio a peccatis. Haec enim λ- Ia erat quae ad Dom)num ducit cum poeta ἰ non absolutio a censuris, quae
damnationem non impedit; quaeque , ut statim diximus , eo ipis lapsis
concessa fuerat, quo Poenitentibus annumerari obtinuerant.
Et vero ad quid tanta sancti Prassilis attentio,si de sola a censuris absolutione I9actum esset. Ut quid expectat, non dico morbum; sed ipsium se e Pinitentis exitum nisi quia de re maximi momenti agebatur,qua que nonnisi a Sacerdotibus,t pseq; etia Episcopo extra graviminae nocessitatis casum perficienda erat. . Lapsi de quibus sermo est , ex Cypriani Decreto tenebantur exo- et om logeum, seu consessionem peragere apud Diaconos . Atqui ad id obligari non potuissent, nisi a delictis sivis per Diaconra potuissent absolvi. Confessio enim ad absolutionem relativa est.
39쪽
temporis datam, esse Vere & proprie sacramentalem 1 unde peccata sic confessa denuo clavibus, si fieri posset, subsici voluerunt. Ille qui Lai coconfitetur, ait D. Thon as, dili. et O. q. unic. arr. I. quaestiunc. a. ad 3. qua vis imFeat quod ex parte sua es de Iacramentali consssione, tamen sicramentatim ab oluιionem mn consequitur. Concinit id Magistri Sentent. Lib. . dist. IT. Tanta vir et cimsessionis, ut si deest Sacerdos, confiteatur , Poenitens prox mo . Et si ille cui confitebitur, potestatem solvendi non habet, sit tamen dignus venia ex desiderio Sacerdotis , qui socio confitetur turpitudinem criminis . Ubi absolutio Laica non valet, nisi quatenus adeundi Sacerdotis , & Sacramenti ab eo suscipiendi votum Importat. I, Obiic. a. S. Cyprianus Epist. I a. quae est ad Presbyteros & Diaconos Ecclesiae Carthaginensis r Quoniam, inquit , video , facultatem veniendι aivos nondum esse, o jam cstatem coepisse, quod tempus tormitatibus 4ἶduis ex
gravibus infestatur , occurrendum pum fratribus nostris , hi qui titillos a Mum tibus acceperunt , ct praerogativa eorum apud Deum adjuvari possunt , si incommodo aliquo O infirmitatis periculo occupati fuerint , non expectata praesentia ni ira, apud Presbytιrum quemque praesensem , ωρι si Presbyter repellus non fuerit , o urgere exitus caeperis , apud Diaconum quoque e mologesim facere delicti sui possint ; ut manu eis in Poenitentiam im ο- ta,. veniant ad Dominum cum pace, quam dari Mur res lineris ad nos factis dinderaverunt. Circa haec Verba , quae non parum habent dissicultatis , ideoque per modum ditariationis tractanda veniunt, tria quaerit Gallicus Scriptor Vitae S. Cypriani ann. IIII. editae p. s33. N seq. I. Utrum senserit Cyprianus Diaconos uinecessitatis casu sacramentalirer absolvere posse; 2. Utrum
id solus senserit ipse, an non idem cum ipso existimaverint EcclesiM Variae; 3. quod auris est, an ita sentiendo erraverint. xx Circa primum caput sic assirmative progreditur citatus Scriptor p. 137 I. Cyprianus hic concedit Diaconis ob absentiam Presbyteri, id quod concedit Pre1byteris ob absentiam Episicopii Non expectata, inquit, pra- sentia nostra , &c. Atqui Cyprianus dubio procul permisit Presbyteris ut infirmos de quibus agitur , a peccatis . potiissimum vero ab idololatriae reatu, sacramentaliter absolverent. Ergo & idem permisit Diaco nis . Quod & disertim indicat particula quoque, que eo loci parem Diacono ac Presbytero potentiam concedi probat; &ex natura sua, utpote quae copulativa sit , Presbyterum & Diaconum erga poenitentem in iisdem hanctionibus consociat. Et vero ridiculum est dictu , quatuor Verba ex aequo per S. Cyprianum Presbyteris & Diaconis applicata, aliud pro Presbyteris, aliud pro Diaconis significare; quomodo dictu ridiculum fuerit,. haec supremi Principis verba: Qui apud primum Prae item scelus suum conf-tebitur , vel, eo absente, apud Gnatorem, is e care re oecompedibus silet et rci
non parem Senatori ac Praesidi potestate tribuere. II Confirm. quia quod alicui negatur intra certam hypothesim, eidem extra eamdem hypothesim concessum intelligitur . Si enim dixero non polle Christianum Feria VI. vesci Carnibus , nisi aegrotet; statim intelligitur, eum, si aegrotet, carnibus Vesci posse. Ergo qui dicit non licere Diacono, praesente Sacerdota, absolvere a peccatis; statim intelligitur discere, Diaconum id poste absente Presbytero o
40쪽
C gP. VIII. DE MINISTRO POENITE NUI E. atet. Vel potestas a Cypriano Diaconis conoessa , in eo est ut a peccatis I
absolvant, Vel ut a poenis canonicis, quae lapsis excurrendae erant; vel demum ut a censuris. Atqui neutrum e postremis duobus dici potest. Non I. Tum quia insana fuisset agendi ratio illius, qui Ecclesiae Mini Isstros eo tantum fine misisset, ut hominem iam jam moriturum eximereta jejunio, vigiliis, aliisque laboribus, a quibus Per ingruentem mortem sat stupe'que erat illico eximendus. Tum quia gratis supponitur, aliquam in veteri Ecclesia suisse Hrmulam absolvendi a poenis canonicis; cum nec sermula haec comparuerit hactenus; nec usquam existerit: quandoquidem nec gravior morbus impediret, quominus post recuperatam valetudianem stperstes Poenitentia adimpleretur; tum quia Clericorum minimus, hanc a poenis canonicis, imo &ab ipsa excommunicatione avitutionem deserre potuisset; adeoque nihil opus stisset Sacerdotem aut Diaconum eo fine ad infirmos deputari. Non 2. Collata enim Diaconis aegrotantes lapses a censiuri absol venia asdi potestas , pro objecto habuisset excommunicationem, qua iidem ligati 1lipponuntur. Atqui fictilia est excommunicatio illa. Haec enim vel sulcset major; Vel minor, ut Nat. Alexandro Videtur. Atqui I. non erat major. Major siquidem excommunicatio non incurrebatur nisi per Ecclesie sententiam, vel per schisma, quatenus qui renuntiabant fidem, semetipsos ab Ecclesiae communione scindebant. Atqui infirmi Libet latici, de quibus agit Cyprianus, neutro ligati erant genere excummunicationis. Non per tententiam; cum nulla eius ullibi extent vestigia. Non per schisma: excomm nicatio enim sic contracta, de vi cuius nec lapsi cum aliis Fidelibus, nec Fideles alii eum lapsis communicare poterant, desinebat statim ac constia tuebantur in ordine rinitentium. Ii porro de quibus loquitur Cyprianus, iam in eo ordine constituti erant. Eos nimirum Cyprianus fratres vocat; occurrendum puto fratribus nostris. Atqui ii solum, juxta Cypriani phrasim,
fratrum cognomine donabantur, qui jam a censuris soluti erant . Pinnite ere, ait Epist. 9. per manus impositionem Episcopi 9 Cleri, ius fraternitatis a .ceperunt. Ergo Raenitentes per Diaconos non absolvebantur a maiori e communicatione; quae, uti fatetur Nat. Alexander, iam sublata erat.
Sed neque, quidquid misere respondeat idem Nat. Alexander, l-- IIbantur ab excommunicatione minori. Cum de hac, Cypriani temporiis bus, nusquam actum fuerit. Ergo supercst ut a peccaris staverentur.3. De ea loquitur absolutione Cyprianus , quam lapsis impendi opta- I 8
Verant Martyres. Atqui haec ipsa erat absolutio a peccatis. Haec enim sola erat quae ad Domnum ducit eum pate ς non ab lutio a censuris, quae
damnationem non impedit; quaeque , ut statim diximus , eo ipso lapsis
concessa fuerat, quo Poenitentibus annumerari obtinuerant.
Et vero ad quid tanta lancti Prassilis attentio,si de sola a censuris ab lutione Isactum esset. Ut quid expectat, non dico morbum; sed ipsium se e rinitentis exitum nisi quia de re maximi momenti agebatur,quaeque nonnisi a Sacerdotibus,tpQq; etia Epistopo extra gravissimae nocessitatis casiam,perficienda erat. . Lapsi de quibus sermo est , ex Cypriani Decreto tenebantur emis et omologeum, seu confessionem peragere apud Diaconos . Atqui ad id obligari non potuissent, nisi a delictis suis per Diaconas potvissent absolvi. consessio enim ad absolutionem relativa est.