장음표시 사용
51쪽
debitore principum conveniri a creditore, possit atque hoc est, quod hi,' quos priore loco adduxi, affirmant, posteriores autem negant, quibus negantibus scit Mego qualemcunque meum calculum adjicio, haemotus ratione, quia in Novella I in agitur de singulari casu, quores hypothecae supposita pendente lite luper illa inter creditorem bedebitorem orta, aIienata fuerat a debitore, id, quod ipsius Noveulae praefatio, principium, ec totus capitis primi contextus, ne quoque ad Rubricam provocem' satis evincunt atque ex origine hujus Novellae constitutionis manifesto apparebit Scilicet dubitatio quaedam judicibus suborta fuit, an res hypothecaria a debitore potuerit alienari, propterea, quia videbatur stigiosa facta; quum au. tem Iustinianus pridem in Novella IV. alienati em debitoris M.
ctenus validam agnoverat, ut is prius excuti deberet, eum non
censuisse . hypothecam esse rem litigiosiam abunde constat ad haec nullibi dicitur, rem hypothecae suppositam ob illum nexum litigiosam fieri , sed potius contrarium apparet ex I. 2. C. de Disrare. Pridi l. r. C. de Litig ad quas anteriotes Constitutiones Impcrator in praefat. Novellae Di 2 respicere videtur in verbo musta ut 4nt
qua legi torum prudentia ; sed quia adhuc quaedam dubitatio inter Judices commovebatur, illam necessario statuere debemus inde fluis x ille, quod pendente lite res hypothecaria fuerat alienata in pri. mis, quia in nac Novella principaliter agitur de rebus litigiosis, de quibus causia inter parte jam movetur, vide r. cap. r. hujus vera. Ab harum vocabulo Iustinianus nunc , de novo, in praesenti hypothecas separandas esse decernit, uti ex voce decernimur, damus,praecipimus, particulajam atque ipsi Novellae appellatione lia quere potest, quod omnino hic animadvertendum est Etenim, nisi hic litem de hypotheca suisse motam supponas, frustra judices dubitarunt, an Θpotheca fat litigiosa, suamque dubitalionem ad Imperatorem retulerunt, ut hic legesin constitutiones super rebus litigis-s positas explanai et quin imo ipsa Iustiniani decisio frustranea seret, quod talis non st. His itaque ad liquidum rei ductis , videamus nunc, quid sustinianus hocce in casu conitituerit. Ille .ut judicum dubitationem tolleret, nec ea in posterum generaretur
ut ait in fine cap. i. hypothecas ab ho litigios vocabulo, id est, ab illo significatu in princ hujus capitisvincito separandas decerin
52쪽
nit quia Petiamsi causa super iis jam erat mota, hae nihilomianus non fiant litigiosi , cum de dominio hic nulla controversia est, quod tamen, ut res fiat litigiosa, requiritur, vide prine hujus v. 'iod autem ad hypothecarum alienationem . attinet, Imperator distinguit imur speciales tenerales hypothecas cir ca priores constituens, ut debitori quidem liceret, illas cui hoc est, tam ignoranti, quam scienti emtori e quando voluerit, id est. tam ante litem contestatam, quam post eam, tam ante, quam post judicis sententiam alienare, ita tamen, ut ex pretio inde redacto creditori satisfiat hoc vero si non fecerit , quia ostendit si ex mera malitia. Manimo judicium elusiorium reddendi vendidita. ideo creditori licentia datur rem illam vindicandi , donec ei satis pro debito sat , ut ita per indirectum cogatur debitor satisfacere creditori, nisi novam adhuc actionem ab emtore contra se instituis tam suscipere velit. Hoc tamen aliter obtinere vult Imperator in generali hypotheca , quia ex unius , vel alterius rei alienatione .scet pendente lite facta, debitoris animus malitiosus non ita aiguitur, cum generaliter omnia illius bona per hypothecam sunt affecta, ideo has hypothecas magis sub litigiosi vocabulo contineri vetat, earumque actiones secundum veterum constituta examinari praecipit. Quum itaque fatis ostensum est . hanc Novellam. Ira exceptionem in casu speciali inducere, nec generalem Novellam . per eam tolli, tuto licebit nobis concludere , quod jure Novellarum tertius specialis hypotheca posscsior, ante excussum debitorem principalem excepto casu Nov. I a. non possit conis veniri, id quod convenientius est intentioni hypothecae, quae datur creditori in securitatem, ut hic, si debitor non solvendo fuerit
factus inde suum consequi possit quare ipsa hujus negotii natura docet , debitorem prius esse excutiendum. Congruit etiam aequitati, quae prohibet , ne creditor eum , qui bona fide possidet, antequam periculum fecerit, num debitor principalis o vendo sit, inquietet, ne is ex alieno facta di contractu re sua, quam bona fide emit, privetur.
53쪽
Iast de Risis hered sique totam hereditatem restitui rogavit. quarta saltem deducta dodrantem duciarius restituere icnetur. a. g. s. etiam filius fideicommisi oneratus, uti expresse dicitur a Zenone in I. 6 C ad Sellum Treb. Quomodo autem ille dodrans integer fideicommissario praestari potest a filio, qui praeter det mactam jam legitimam adhuc alteram quartam sub nomine Pegasiani deducit Ex hac autem I. 6. frustra dissentientes conantur probain re, liberis fideicommisi oneratis duplicem competere detracti
nem tum quia male,rac contra Imperatoris mentem duos casus
in principio legis adductos in unum contundunt, cum tamen ipse Imper in s. i. qat in supra dicti cobus ut & in . fin m his personis. ω casibus4 tum quia omnino per eos Falaidiae portionem intelli gi debet non legitima, sed ipsi quarta Trebellianica, non tantum quia hoc nomine frequentissime in jure occurrit, ut in I. 8. . I . D. da Inst. sam. I. M. I. g. D. de Hust 6 Pup. subst. I. io C. ad L. Fasi 8 aliis legibus apud derum in Coll. Argent tiδ. XXXVI. D. iit. i. f. 27. xl. Voorda ad L. Fale cap. X. . .
sedet maxime, quia Imp. ipse in I. In hujus legis illam, quam
antea vocaverat quartam pro auctoritate Trebelliani nunc vocat
Legis Falcidis portionem, quantae igitur obscuritatis accusandus es.set, si in una eademque lege eandem vocem diverso prorsus significatu sumeret, nunc pro leFitima, nunc pro quarta Trcbellian ca Accedit, quod expresse dicitur,dodrantem debere restitui, quo nomine minime venit id, quod ex asse post duplicem quadrantem
detractum superest , hoc enim est semis, aut paulo plus. 3 Quia
cuicunque querela inossiciosi non datur, ei nec petitio detrareiove portionis legitimae conceditur, jam vero filio a patre heredi instituto, ctiamsi hereditatem ex asse restituere rogatus sit, non datur querela nossiciosi, quia quartam SCti erasaan beneficio habet, Vide Paulum lib. IV. Sent rit s. f. s. pariter aerinossiciosum dic re non potest qui habet Falcidiam l. 8. g. o. D. In . testam. necis, cui quarta competit ex Constitutionem Pii l. 8. g. r. EM. Et quid cauta esset, cur magis filio duarum quartarum deduineti permitti deberet, quam patrono, cui ob summum libertatis, novae quasi vitae pretium a liberto legitima detani g. 3. U. denta liberti sed heredi instituto,in supra modum debita portionis
54쪽
onerato, praeter hanc deductio Legis Falcidiae negatur in I. r. I. pen. D. Si cui plus quam per L. Fale se Quia nemini fiduciario Trebellianica competit, praeter illos qui ultra dodrantem sunt gravati, qua propic liberi cum iis legitima salva est, nec ultra dodrant in sunt onerati, Trc bellianicum quartam ctrahere nullo modo possunt Quidni addemus, 6 quod ratione unica , cur ut quarta abicrede fiduciario deduci possit, inductum est f. s. Ut de Fidei hered cessante in liberis, utpote qui lucro legitima invitati creditatem non facile sunt lepudiaturi, illis praeter illam legitimam Trebelliantica qualia nequaquam sit permittenda 8 7 piopic textus evidentes . o. . ad L. Falc. l. i. g. . D de Anu legat. . . . I . i. de In . resam. I. et C. Fam. ercise Tandem S quia nulla est Lex, in ova filio de hereditate restituenda legitimae simul cum quarta in iliani deductio conceditur, quare erubcscendum est, sine lege loqui. Stat igitur opinio Pylii aliorumque veteium quod unius quaita deductio in nostris casibus tantum in jure Civili permittatur. Meterum alia est quaestio, ancius Canonicum, id quod jure Civili filio non licebat mutaverit, eique duplicem' legitimarin Trebellianicae detractionem concesserit in cap. Ronutius 16 cap. v idus I 8. de Testam cum vero de ea satis egerit laudatus Harprechi d.
An donatio simplex, a parentibus liberis facta, veniat in colla. tionem j magno sentcntiarum divortio quaeritur Species haec est: quidam paterfamilias tres habens liberos , uni ex his emhncipato. vel in potestate adhuc constituto cx cra liberalitate fundum, vel aliud quid magni pretii donat, postea moritur intestato vel etiam lcstato, liberis aequaliter institutis quaeritur, an ille filius, qui donatum hoc acquisivit, illid, si paternae hereditati cum fra
tribus tuis succcdere cupit, in corrmuncm tene.itur conferre Creditatis massam Abstrusior valdcque dissi ilis haec est quaestio. Suin leges inter se sine spe pacis pugnare videntur. Minc alitiqui Os--res non consentiebant, di varias varii mterpretes ingrossi
55쪽
sunt vias, aliter atque aliter leges exficantes, quinimo urentes secantes. Quod vero donatio simplex non sit collationi obnoxia, communis est sententia quam foverunt artolus, Jalon, Duarenus, cilii apud Fachinaeum lib. V. Contr. jur cap. o. Ei Wis-scnb ad tit. D. de Collat. g. et laudati quibus Vinnius, Bronck-horst. Gl. oetius addi possunt, eamque usu fori obtinere, notat, clemb. in Parat. D. de Collat. Contrarium tamen cum Thais telaeo graeco interprete statuerunt Fachinaeus,Job de Carvallio,Stryc. kius atque alii quam plurimi, quorum sentcntiam receptiorem, eisquiorem, di legibus maxime consentaneam se ait Mevius Cons . n. 6. eamqu. apud clandos Burgundiones, de Gallos obtinere, ex laudatis a Vinnio de Collat cap. in fne satis apparet.
Ut itaque hujus labyrinthi anuam veniamus . filo icquentium distinctionum erit opus an stit is, cui pater donavit ab illius
hereditate se abstineat, an vero una cum ceteris liberis ad successionem veniat si prius, non cnetur donata conferre cessat enim tunc ipsum collationis fundamentum atque huc pei tinctes 2 C de Inst. donat ubi cum pater omne suum patrimonium in filium estu-
clarat, successio huic nihil prodes)t, scd foret sine cff.ctu addei C. Eod. . MCujac lib. XIII. OU. 33 ubi Thalel uus huc quoque
refert l. 2s C. Fam erilsic. Si autem succedere cupit, distinguimus, an sit in potestate constitutus, an emancipatus, de de priore cum laudato Thalelaeo dicimus, quod donationem smplicem conferat: n f pater cum donaret, eam legem donationi dixerit, ne conferretur. Novet me l. Ιχ. C. de Collat ubi dicunt Impp. filiam familias, cui in potestate constitutae pater fundum don-rat, eum praecipuum habere, contra bura postulare; isque textus adeo aperte nostram sententiam conrirmat, ut Dissentientes solidam responsionem ad
eum dare non potuerint : etenim alii fundum a patre filias in dotem fuisse datum existimant, quia agit de re filiaef. quaesiita verum praeterquam quod hic nulla dotis fiat mentio, male hoc probatur, quia pars posterior hujus legis, unde nos algumentamur, minime agit de re filiaefamilias quaesita, sed rem donatam a re
uaesita de qua in praecedentibus expresse distinguit Alii peron itionem inlclligunt dationem peculium, dicuntque fundum a
Patre donatum, id est, in peculium concessum fuisse, scd n. que
56쪽
sententia valet, tum, quia hic simpliciter, nulla mentione petulit si is Ela fundus dicitur donatus, licet ergo donare aliquanclo significet in peculium dare, in dubio tamen a vocis proprietate non est recedendum L 69. de Legat. . tum, quia in praecedente lege asiatur de peculio, non autem verosimila est, compilat es idem in hac lege, quae eorundem est Impp. otiose repetere voluisses; tum,
quia in principio legis Impp. loquuntur de vera donatione, eique ldonationem a patre factam opponunt per voculam nam id est sed; Vid. C ac in Not post ad Inst. de Rab co . N ineo . sicuti igiatur illa donatio in princ linis de datione in peculium non potest intelligi , ita donatio in posteriore legis parte minime ita explicataracbet. Et nonne denique ipsa persona filicefamilia re ui
hanc interpretationem de datione illius fundi in peculium λ quoniam finis peculi erat, ut in administratione illius industriam suam lisberi excercerent, quod huc non quadrat in seminis quarum aptiorcst digitis lana colusque, quam fundorum administratio. Alii ita que alutarem particulam non inferciunt alii pro patre legunt m
nre, at hi nulla responsione indigent. Accedit huic legi ipsum
collationis fundamentum, aequalitas I. 6. C. vi Collat. Novcll. 8. p. 6 quae omnino prohibet, ne filiusfamilias, qui jam unum alterum fundum a patre donatum habet, illos praecipuos retineat, adhuc ad hereditatem cum ceteris aequa lance dividendam Oncurrat. Adde, quod plerique Dissentientium volunt, donationem remuneratoriam, quam pater, ob egregia filii erga se merita, in eum tamquam in extraneum contulit, collationi non esse obnoxiam: quare omnino sequi debet, simplices donationes, quipPe, quae non ob tales caulas, sed ex mera liberalitate proficiscuntur, essi conserendas Denique , quum aequalitas generationis aequali ratem bonorum desiderat, ut ait Dio lib. V patris amor erga omnes liberos aequalis censetur, in dubio, si non expresse collationem vetueri mens illius non praesumitur suilla, ut filius donatum praecispuum retineret, sed magis voluisse, ut donatarius fructus P vivo rade perciperet, se autem mortuo in medium conferret vel prinsumendum est, quod pater idem ceteris libet is, cum ad eandem xtat , vel eundem statum pervenerint, praestare voluerit in quo nunc morte praeventus est. Atque huc pertinet clausula I.sen. 3. M
57쪽
G-c t. vias Is p. quod filius non debet russera tollationem
ex aeo, quod sux domi non aliter consenur, nisi hujusmodi legem donatarin ore donarionis e tautem sis imposuerit. Satis illis ve his innuens, vanam talem esse obsectionem Mnullius momenti; cum ad collationis necessitatem iuniciat, patrem eam non prohibuis, 'ns Dipn Gothost ad eam Q. Pervenimus ad filium zmancipatum , atque de illius collationes nationis nempe simplicis distinguimus inter jus Codicisin Novellarum Gure Codicis, si pater testatus diem suum obiisset, emancipatus donationem non
confere tu. t. C. de Collat veniebat enim, ut extraneus, non ut
filius I. I l. 8. D. de Cari Editi. I. Io C. de Collat quam ob causam ne dos a filia cuidem tunc conserebatur l. . l. 7. I. O. C. Eod adde issenti ad L i. c. de Collat. Si vero patri intellato succedere vellet , donationem simplicem ab eo fac tim omnino Conserre tenebatur, quia tum bona sua propria etiam ab aliis quaesita conserebat, L . D. ae Collat. l. 6. 2 9. C. Od. multo magis ergo donata a patre collationi subjacebant , quia aperta est l. 6. C. Eoa ubi ait L . quod emancipa- conferant, si ea, quae in ipsa emancipatione ut adsolet fieri parentibus suis consequunetur; si quae post emancipationem a iisdem parentitas coaserint: Quae vcrba omnino de donatione simplici sunt intelligenda, quia in privcedcntibus ν- P de dote o donatione propter nuptias, ta lustra Diseniliciatessia intelligunt de donatione ob causam emancipatis facta, ut se alere , familiam erigere dc sustentare possent : nam nihilominus manet donatio simplac, quia libιralitatis Bulo in mancipatum transfertur l. 6. C. de EmaM. liber i praetciquam, quod ipsa emancipatio est donatio fluens ex mera liberalitate aeneficio patris, vid. Ci Dito ad Inst. lib. I cap. 3. sue Sed quid si jam consedamus, talem donationem fieri ob causam ad nanc verba tan-stum priora pertincnt, a quibus per particulam τε distinguuntur ea, quae post emancipationem a parentibus data sunt, atque haec Ialtem, si non etiam priora, donationem simplicem gnificant, quoniam tales donationes a parentibus etiam filiis post emancipationem feri solebant . . si . D. de Jur dot I. I. C. de Conat. I. 2. s. C. de In . dona r. Ex jure autem Novellae XVIII cap. 6.
58쪽
emancipati donationem simplicem conserre debent, etiamsi patectestatus in fata concesserit , nisi tamen hic collationem vetuerit rverba enim res por dotem forte , aut alio modo datas continent omnino dictam donationem, tum quia sunt generalia, nec simplicem ab aliis donationibus distinguunt, igitur generaliter accipienda , I. I. I pen. . de Aleat. I. 23. . de S. P. V. tum Quia dici potest, quod donatio propter nuptias, tamquam alia quaedam dos, αντιφεγνη, uti ait Criac lib. III OUao sub vocabulo do ..tis ibidem express jam comprehendatur , tum denique, quia Iustis ianus hic orogat veteres leges, quae nihil dicebant de collationibus, si pater testamento condito fuisset mortuus, inter illas autenrileges est etiam . i. C. de Collat quae manifesto de donationibus simplicibus loquitur. VIII.
An fratrum filii, si soli sunt succedant in capita ciam excutiamus. U. gr. aliquis moriens reliquit ex duobus fratribus praemor tuis octo liberos ex altero nempe tres, ex altero quinque. Quae ritur, quomodo hi hereditatem sui patrui 2 puta millium inter se dividere debeant, in stirpes ne, ut duae fiant medietates, an vero in Capita, ut tot constituantur portiones, quot sunt personae succedente, Super hocce themate jam ab Agonis i Accursi temporibus in Germaniae, Galliae & Italiae curiis . ataue gymnasiis acriter, gravissimis utrimque adductis rationibus uit disputatum, aliis curri Agone fratrum liberos viritim , aliis cum Accursio per repraesentationem succedere debete existimantibus , inuidem tot' tales ab utraque a te stetere propugnatores, quot vi in ulla qua stiones vide illos apud Forsterum de Success ab int. lib. VIII cap. a. ωStrychium de Succus ab int. Diff. III cap. I. s. s. Donec tandem Carolus; in comitiis Spirensibus anno I 29. annuente imis perii senatu,uid Partamentum Pariliense Azonis sententiam compro-Darint. Non tam in oleuma operam me perditurum puto, si evidcntissimis rationibus ostendam , desipso jure Romano filiis fratrum in capita, non in stirpes succedendum esse, si nempe soli sunt, id est,
59쪽
est, si eum iis nec frater germanus, nec consanguineus, aut uterianus concurrat. Illud certum atque indubitatum est , jure veteri satrum liberos, dicto casu, patrui sui hereditatem virium inter se distribuisse, audiamus Ulpianum in I. a. s. . . de Suis N L Oisci Duos fratres habui, unus ex bis unum flium, alius duos rellauit, hereditas mea in tres partes dividetur id jam dudum placuisti , ait fus in Collat leg Mosaic tii. v I. n. a. adde cunisdem lib. II. LV. tit. 8. g. 6. Ulpianum in Fragm. tit. XXVI. . . g. 3. U. de Legit agnat siuec. G. m. s. I. C. de Legit hered. Igitur haec uris veteris dispositio firma, atque illibata stare debet,
donec fuerit evictum , jure novo mutationem esse introductam, quod enim non est mutatum , quis stare prohibeati Haec autem mutatio nequaquam in NoVellari 18. cap. 3. apparet, quoniam Justinianus ibidem casum nostrum prorsus omitti, eumque dispositioni juris veteris reliquisse videtur, quinimo hanc ipse probat, si quidquam bonis conlequentiis tribuendum est. Etenim i inversu sed Urias ait Imperato , quod tunc beneficium rep sontationis fratrum filii dederit, quando cum propriis judicantur Thiis, adeoque, si soli sunt, praemortuis hiis , hoc beneficium in illos non confert, sed pristinam successionem locum habere, ipse
innuit quod manifesto apparet ex locutione, qua utitur Imperator, quae sane non est indefinita, sed restricti ait enim tune, quae particula taxativa est, aliosque casu , de quibus non fit mentio. excludit vid. l. 69. D. de Contr emt. l. 18. N en D derasam. tui. 4. . D. de Cond. indem. et Animum vertamus ad ipsam rationem , quare Imp. di neficium repraesentationis fratrum liberis dare voluerit, illa est , quia jure veteri hi prorsus a Thiis suis excludebantur, Cajus d. lib. II. IV. tis. 8. g. 6. I. 3. C. de Legit. hered quod, cum revera durum erat, quoniai fratrum liberi instar fratriim amari solenta hiis suis vid Robertus Re . ud. lib. III cap. s. idco Justinianus aequitatis studiosus abrogat, dato hoc
speciali beneficio , ut in sui patris locum succedant, cita cum Thiis superstitibus in stirpes concurrant; quomodo ergo dici potest, quod Imp. in omni calu beneficium repraesentationis obtinere volucrit Z quum nec fratrum filii eo indigeant, si soli sunt, a nemine proximiore excludi possunt, quumque eo casu am
60쪽
olim patruo suo succederent. Haec cum ita sint, tuto conchidere posse mihi videor, fratrum filios etiam jure novo in capita succindere quod Mipia equitas magis sividet, quam ut plures illi nnias fratris filii minus accipiant; quam pauciores ab altero fratre resuta nam cum pari gradu omnes defunctoum contingant. eodem a guinis vinculo ei juncti sint , eademque nectio defi- ergi, omnes suisse censeatur, nihil aequius est quam ut par, dc eadem
omimum sit ratio, aequasque erant Patres, aequaliter lucc dant.
Non minus omnia rore vexata fuit quaestim an in praeseriaptione actionum persionalium requiratur bona fides p oneri Titius rem, vel summam quandam donavit Maevio, aut ei stipulami promisit, quum autem per 3 o. annorum spatium , nec a Maevio credi in re, nec a die, utpote ob igationi non alesto interpestatus erat, neque ipse per illud tempus quocui reluc modo debitum suum agnoverat; tumitur, an tutus si ure civili 6 Canonico etiamsis obligatum esse quidem sciverit 3 Mirarinterpretum varietas sui tum circa jus Civiles, tum circa jus Canonicum, aliis sententiam, quae bonam fidem requirit , aliis negantium magis communem. esses, clamitantibus. Sed ne omnem paginam utriusque patronis compleam, lectorem remitto ad Vasquium p. I. Covir. lib. II cap. 86. achin lib. I. Contr. cap. 63. ter rum de Iuxec aequiram cap. ult. X. de praescript 3 Io qui & de praκ itidem variante a, eundus est g. s. Ad jus Civile quod attinet, sententia illorum, qui bonam fige in nostris casibus requiri negant, quin si v rio , non est, quod dubitemusci nulla enim occurrit lex, quae bonam fidem requirat, cum tamen cetera praescriptionum requia sita sollicite legibus sint prodita Econtrario injusti posthilbres, imo.
iures in raptores post o vel o annos X pilon muniuntur I. 8. g. i. C. de Praescript . o. vel O. m. l. I. g. I. C. de M.
... initanto magis ergo dominus, qui adeside creditorc numquam . dmonitus est icit Quomodo hic de bona fide, quae est ignorantiaret.