De coniunctivi et optativi usu Euripideo in enuntiatis finalibus et condicionalibus [microform] : Dissertatio ... quam ...

13쪽

Adhuc nemo, quod sciam, coniunctivi et optativivam Euripideum in enuntiatis secundariis investigavit. Prosko quido septimo huius saeculi decennio de sen-tontiarum finalium apud Aeschylum, Sophoclem Euripidem usu Ludovicus Tacta a. 1880 de enuntiationum finali in apud Euripidem usu atque ration disseruerunt. Cum voro illi viri omnia onuntiata finalia tractaverint, mea commentatio iis sentontiis finalibus et condicionalibus dosinita est, in quibus coniunctivus et optativus inveniantur. Ceteris in enuntiatis secundariis istorum modorum usum postea in patria mea tractare habeo in animo

15쪽

D enuntiatis finalibus.

A. is nuntiati qua sunt quasi a Brhia.

Gia sunt genera enuntiation- finalium, adverbialia, Substantiva, ea qua notione timendi vo suspicandi sequuntur. In udVerbialibus, qua consilium perficitur, actio, in aliis vero consilium tantumlodo, non acti quae est necessaria, exprimitur. articula quae usurpantur Sunt να, πως, ως, να μη Dτως μή, ως uti. Qui usus fuerit Euripideus, quatenus hic usus a ratione ceterorum tragicorum et omnino scriptorum Atticorum disserat, nunc

Ac primum quidem de nuntiatis revera natibus, adverbialibus, um S. Ι Do conjuncti VO in sontentiis ad Verbia libus adhibito. Cum viri docti de propria hujus modi vi inter odissentiant, sum semper ad rem futuram in lingua graeca pertinere inter omnes constat. Hac in re a coniunctiso Latino diffori, qui otiam ad rem praesentem et praeteritum spectat. Usus eius sunt hi, adhortativus, deliberativus, finalis, is qui in nuntiatis relativis, temporalibus, condicionalibus reperitur praeterea in Homeri carminibus usus futuralis, qui a futuri usu vix differt.

16쪽

Dolbrueckius D comunctivum modum volendi appellavit. Sed cum id do modorum propria atque Vor sim,

sication VII annis post scriberet, sic verba fecit: ἡEine anderemonichket ware in sidoniodi sconi. et opt. ἡ de futurischen Sim g finden, und war imConjuncti die Bogeichnun der ahen im Optati dorferneren inunct. Et Goodwinius quidem res futuras his modi designari censuit δ), coniunctisum ad rem futurum propiorem, optativum ad remotiorem spectare existimavit. Cui assentior, cum praesertim certe coniunctivus ad sutura semper pertineat ), Optativus isti modo, sententi

ratione mutata, Saepe respondere rideatur.

Coniunctivum modum volendi, Optatio modum optandi β esse ex usu in nuntiatis finalibus elucer non censeo. Nam ut exemplis utar, Si dicitur αναγιγνωσκει Da μάθ'ν et νεγνω να μάθοι, aliquid optari non magis optativo quam coniunctivo significatur. a enuntiatorum finalium enora apud Euripidem inveniuntur pendent enim coniunctivus et optativus ah a particula Da. D vo primitus adverbium relativum fuit, si localiquidem, rariu temporali, Vi olim adhibebatur Usus temporalis in Antiphontis orationibus p. 142 hoc restat exemplum ἄνα μἐν ἐξῆν αιτοῖς ἀποφήνασι ἄνδρα ἐχθρὸν τιμωρηΠασθαι Alterius usus relativi, localis, plura exempla sunt e g. in Soph. r. 1145 φρον δη/mpoesi is ἔσταμεν,' In libro qui inseribitur. Ds Gobraue dea conjunctiva undipi tis im Sanshrit uni Mehischen . Syntariistas orsinungen , ol. D1871 p. 17 sq. Cf. etiam p. 11. L. I. vol. IV, 1878, p. 117. In libro quom inseripsit Syntax of Gras Mood an Tensos, 1889, p. 371 sqq. Sed fere eandem sententiam a MCCCLXXI oderat in gramm.

R CL stbmech. l. I. vol. I. p. 13 et passim.

17쪽

γαδας ννομεθ' ἰωπάς. f. ec. 2. 11. OImunquam quo Significabat: o. g. Oph. O. R. 68 πῆς ν ῆκεις; Ealom verba in ed. OL 37 reperiuntur. fortasso hae particulae noti est Originalis'. Eandom Originem habere Videtur quam εο ου, et Pronomen Latinum is η, o vix dubitari potest, quin enuntiatum, quod postea secundarium factum est, primum fuerit primarium, vel eodem tenor progrediens. Some quidem apud Eur vis et localis et finalis observatur Hipp. 732 Seqq.

m loco D significatione locali plane carere non potest, sed illi inhaerere notionem finalem eo demonstratur, quod αν particula deest. Si addatur ἄν optativus potentialis, qui vocatur, eXStet, et condicio mente addenda sit'. Sic transitum est ex vi locali relativa in Galam, quae multo usitatior facta est quam illa prior. Sed neque Eur neque alii Oetae tragici να particulam in nuntiatis finalibus praetulorunt: nam ille locis

CCX ως adhibuit, Sophoclos VII, Oschylus XXXIV, cum primus LXXI, alter XIV, tertius II exempla prae-

18쪽

beant, ubi , si usurpatum est. Sod Aristophanes et Paen Omne Scriptores orationis solatae Attici et Horodotus να praetularunt, Thucydides et Xenophon saepius μως adhibuerunt quam να et ιυς i). Ubi consilium exprimitur, ἐν numquam cum futuro conjungitur, interdum tamen cum praeterito indicativi construitur, ubi de praeterit sermo est. 1. lost tempora rimaria ).α Imperativus in enuntiato liber exstat. And. 43, Ἀλύ ερα in οἴκους τούσδ', D εἰς ἐλαθερους δουλη γεγῶσα κηποθ' βριζειν μά ς. Verba sunt,enelai. Si ea ratio inter membra huius periodi intercedit, quae est inter causam et eius effectum', Vera atque propria ignissenti verborum haec est abihano domum: si disces etc. Sed cum sententia sic intelligi possit, Vis finali mandosia est. Et actio quidem

exprimitur εραψ, qua consilium,enelai perficiatur, ut

enuntiatum re Vora finale sit.

Particula negativa iuri cum ιν non coniungenda St. Sic construe: να μάθῖς aximoω βριζειν. f. r. 1041D εἰδῆ μη καταισχυνειν ἐμέ, et Hipp. 729.

sentiunt Johannes V lenus in indice lectionum anni

Tempora conjunctivi, oriatum et praesens et perfectum, non e dinam altorum ab altero me tamen in enuntiatis conditionalibus gravius mihi videtur infra. CL supra.

19쪽

- MDCCCLXXXm is hoc loco sic scripsit: milius cum DObrae θω . . μης αα κρατος uosσα positum fuisse coniecit, eo usu Ioquendi quo φερ' Idcis et similia dici solant, ut semet ipsa Electra his verbis admoneat Wilamowitrio autem, qui iam illa quae dicit Electra V. 56 s. πηγας ποταμίας μετέρησμα ου δή τι χρείας εἰς τοσονδ αφ ινμενη paratam ancilla Opem indicare existimavit, nunc Electram ancillam comitem appellar Visa est, eamque iubere utumam sibi do capit sumat. At vero de comite Eloctraeno aes concedimus, qua Si non es erat solamque esse Oeta Voluit, species ipsa ancillari habitu incodontis aliqua ex parte corrumpi videtur; nec plus quam Electram, quam ipsam esse famulam suspicantur, Orestes et Pylades conspexerunt V. 10 sqq.); quodque e negat Electra necessitate coactam servae Opere fungi, id quo iure neget maritus eius dehortando declarat v. 64 sqq.)' te 33 Electra igitur verbo si as ipsam alioquitur ). Res futura propior conjunctivo πορθοβοασω reSpicitur.

Sic in codd. 1egitur, quam scripturam, Osieldius et Porsonus recte in I mutaverunt, quo editores recentiores sunt secuti. Optativus Iocum habere non potest. Coniunctios in V. 1602 secundum regulam reperitur, neque ulter modus in V. 1603, inter quem et verbum σιμα in v. 1601 eadem ratio intercedit quae inter σιωπα et v. 1602, tolerari poteSt. Nullus alius Iocus Euripideus est, ubi Optativus cum ἔ,α coniunctus in libris invenitur. De υς et πως f. infra. Ad hunc locum muriaeus dicit: Optativus poSt coniunc-

DCl. v. 112. q. v. 127 sq. v. 12 sq. V. 150.

20쪽

tivum Ositus SSe videtur, quia Oora non tam futurum praeridere, quam Optare profitetur Pythia, pro συ τ' ΟυGa, ς - ειθε MODI εἴης. 1 duas structuras, quae menti poetae obversata sint, in unam confusas essΘexistimavisse videtur, quod minime Verisimile est i). yy aer sons indicativi ιν praecedit. Suppl. 176 σοφὸν ὁ στενίαν τ εἰσοραν τον λβιον,

AdrastuS, rex Argorum, apud Thebas Victus jam auxilium a hese petit, ut hebani sibi os qui illic sciderunt ad sepeliendum tradere cogantur. Si v. 166

πολιὰς ἀνηρ τυραννος ευδαίμων παρος, quem Dindoctus damnarit, non plane Spurius est, Ox στολιο inepta mihi esse Videtur, pro qua πένης propono, quippe quod V δαίμων oppositum si Sic v. πενητα V. 177 Adrastus ipso vel A. et matres quae eum comitatae sunt respiciuntur. Versus 17 sq. tamen suppositicio esse Verisimile est, cum sensu qui nexu requiritur alieni sint. Poeta igitur sic scripsisse videtur σοφον δε πενίαν τ' εἰσοραν τον λβιοντα τ' οἰκτρὰ τοῖς saxi δυστυχεῖς δεδορκεναι, ubi τὰ οἰκτρα voci πενίαν et Verba τοῖς τὶ δυστυχῶς OppOSit Sunt V. τονολβιον. Quos versus 17 sq. Mrchhomus ), auckius autem v. 176 183 seclusit. In Iph. A. 878 Clytaemnestra senem cur Agamemno filiam suam interficero in animo habeat his verbis interrogat εκ τίνος λογου τίς αυτον υ τάγων λαστορων Cui illo TBSpondet