De coniunctivi et optativi usu Euripideo in enuntiatis finalibus et condicionalibus [microform] : Dissertatio ... quam ...

21쪽

Hic vis consecutiva particulae facit perspicitur. o D conjimctivum deliberatisum sequitur. d. 848στου δ' εἰς τετρας ἀερθω

Uinc coniunctivi usum a futuro non multum differre eo demonstratur, quod futurum loco illius/modi nonnunquam adhibetur e g. in El. 967.

Etiam in Hippolyti V. 1066:

dito δῆθ' ο ληραυν τρεψομαι; Jon. 758 ιπωμεν et σιγῶμεν et τί δράσομεν; )η Rostat ut loci, ubi nuntiata primaria, quorum sententia est τουτ λεγι Vel verba similia enumerentur.

22쪽

ΗΟΙ. 1202 τις ἐστέ; 'στιν; Da σαφέστερον μαθωIJ soclymenus dicit Rogo, ut planius discam. O Indicativus praes. Vel fui. να uti praecedit si Loci sunt roses Jon. 950. 1381, r. 1177.

2 Post tempora secundaria. In Bacch. 47 deus Pentheo roganti Sacrorum suorum mysteria revelare recusaverat. Hic ita respondet ει τουτεκιβδηλευσας, ν κουσαι θελω. Callide respondisti, audire cupiam. Hoc loco oriatus ad sensum tempus primarium est: nam consilium est in praeSentia. Quam praesentis sententiam Fritschius recto percepit, cum verteret ἡSchla Unguhalion eissi du, O in horon soli,' quamquam particula potius finali quam localis ost. Ubi a consilio, quod tempor praeterit captum est, non desistitur in praesenti, coniunctio in membro secundario locum habet. Bacch. 807 ξυνεθεσθε κοινῆ τας, να βακχετηὶ τ αεέ. Etiamnunc hoc lacoro in animo habetis.

μεθῆχ, ν αυτος χρυσον ἐν Ῥοις πy. Polymestor, qui ut aurum ibi commissum pro Suo habsat filium Priami cecidit, ab avaritia nondum destitit. El. 95 αφικόμην πρὸς τερμονας η τῆσδ', ν ἐκβαλω ποδὶ

Do in sententia perStunt.

23쪽

- 13 b a particula, Sine ν. Haec pronominis relativi forma adverbialis, quae primitus casus ablativi fuit, vere atque proprio 1Ocumundo aliquid moveri incipit significat. ), Sed pronomine relatis ipso e conjunct. apud HO-Inerum,' pronomine et adverbio relatis c. iud in Atticorum scriptis consilium exprimitur. Sic o c. futuro in enuntiationibus finalibus intorsim usurpatur. Et unum quidem exemplum apud Euripidem exstat. )Bacch. 781

βάλλουσι νευρας, cs επιστρατευσομεν Βάκχαισιν ii επιστρατευσομεν metri causa in coniunci mutari nequit,

neque u e sala esse videtur. Quod iro ossius, Naucrius, ochleinius interpunctionem levem post V. νευρας posuerunt, Vim finalem in particula eo inesse, ut puto, ceninerunt. ως significatione relativa numquam plan caret, qu propter nonnullis 1Oci cum αν Opulatum reperitur. 30 et Delbrueta. I. I. ves II, p. 56 etiam p. 57, ubi haec recto dioere mihi videtur: Dis logistas Α--dma prilis de vi temporali partieulas similis in lingua Sanseritio sermo fuerat , iret Maondera dinuitarim Grioeh. vor, o οὐ in posterioriatam Migen datat 'odeutet, da heias andsute das daamoti . . . im mussat Eu auehen sei. ' in Moisin. LI. p. 109. Cf. Soph. Oed. 1724 α πάλιν, plλα, συθωμεν 'ΙΣ.- τί Φέρομεν, ubi metrum obstat, quominus primaria seriptura eod. Mur recipiatur. Via finalis fata pervies potest.' Cf. Brumann Gram grase. 1890 p. 232: Die Funktione 6 ως und onos lasse aio an vo de Bedeurun si te aua enisichela.

24쪽

τεσωμαι Sec dum codd. B, c d in optimis oditionibus recentibus scriptum est, Sed Nauckio, cum hanc scripturam receperit, locus corruptus esse laus St. Nescio an eukleinius recte sic explicaverit: την δε τίσωμαι φονον Stat de gew6hesichen τὴν ὁ φονεύουσαν ριελλουσαν θανεῖν de τισουσαν φονον sedi Μ6rdorin die don or mi domao blisson soli hirudimit ori sungdor Participialconstructio und unter Anschius an cυς δωda austrucksVollere mi δε τίσωμαι φόνον in. Munichdari man διαλοιν κακόν ich vom odo dor siden inde Verstehen διαλμυν κακον et τὸν θάνατον φησι των δυοτεκνων et την Mηδειαν Schol.). Jason id di Gomordotonunt dis drderi sebon jene, um sie Zibemianen, diem, um si gu trasen vn. v. 1318). odio m δε τίσουσαν φόνον proponenti non assctntiendum est, quippe quod nimis Iongo a codicum Scripturis recedat Correcturae autem Hotmsosthii struerwerdoni τὴν δ πινωσαν φονον et την Mλυσσωσαν φονο etiam minus tolerari possunt. Futurum τίσομαι cum coniunctivo ἴδω in enuntiato sinali coniungendum non St. Particula, hoc loco non est plane finalis, sed quodam modo consecutiVR. Etiam manisostior est vis consecutis inmol. 997

Talibus locis ab usu relativo ad finalem transitur.

25쪽

15 Sio Wilamovitius hos versus recte disposuit, quem socutus est Weck1elatus Νam Phasdra choro dicit σιροματ', ω γυναῖκιες, cui isse respondet σιγῶ, nequo chorus dixisset το μεντοι φροέπιον κακον τοδε nisi his verbis V. 565 respectus esset. Denique Verbia εν ωμοισι σοι ad Voc. σωθεν in V. 567 respondent. V. εκμάθω i 567 in plerisque codd. Scriptum eSt, cum in cod. Vaticano 909 m et in Laurentiano 32, 2 C man seo. c μάθω legatur. Prima manus Laur. 32, 2 ἐκ μάθω Scripsit. 3 Sic videtur εκμάθε recipiendum esse, Pr Sertim cum coniunct. Similiter post alia Verba Surpetur e g. Or. 125 χωρεῖτ, επειγωμεσθα, et quidem nonnumquam nullo verbo praecedente. Sed mihi res non certa esse videtur. Nam hic locus apud Euripidem exstat: El. 757 HA. σφαγην ἀυτεῖς τηνδε μοι τί μεῖ sam;

ut comperias nam nuntius appropinquat Quid resti Moiderit Electra imo nititur Od. C. Hae sunt lactiones in Hipp. 567:

secundum codd. A, C E, R, b, c, d, B.

Si in moti m. sec. legitur.

Sod librarius cod. C in Hippolyto de Electrae loco cogitare potuit ).

CL soklein ad hune locum. Usteri Ioes hi sunt Alo. 720 Md. 1241, Baeta. 61. 1108.1203.1214. 1322. mo. 174. 36. M. 13. 896. 1021. 1131. 1217, si 146. 333. 867 Schaolarua laeum eorrexit . 1440 n. 250 758. 792, . f. 331 1255 1406, Suppl. 360 578. 17 Hipp. 296. M. 1265, . . 541. 1340. 153 Jon. 728, ines. 131 cantam laeum eorrexit . 152 619 653, Med. 1315, r. 631. 797 1350, r. 454 508. 35. 1268. 1176, Phoen. 781.1089 1450. 1693, stare. 353 364 v. m.

26쪽

la v. 866 Hermanni coniectura probabilis, quum -- optavit auinius, loco scripturae Od. θεῖον δε σεμνου θεοιον αἰθερος ιυχων, emptu est. Sulfure Fuma, anctam testem observanS, omnem aethera i). V. 867 δεξαίιιεθα ab Scha fer in δεξώμεθα recte mutatum sest, ut quod poetae Attico

vix condonetur. Cycl. 131 ol f υν- δρασον, ως αααερωμεν χθονος Hac in structura secundum usum poetarum Cenicorum imperativus quem Cantem scribi volebat, non quod in libris hoc loco legitur futurum δρασεις, arulach- hostio et auckio recopius est. Sed Hermannus δρασεις

retinuit. Locos nonnullo ubi haec verba inveniuntur ineram. Hee 225 οἶσθ' ου asoν In manuscriptis et δρασον sit δρασεις Ieguntur. Herc. f. οἶσθ' O μοι συμπραξOR, J. T. 1203 oIσθά νυν- μοι γενεσθω;

in Si vertit Hormannus, qui in adnotatione ad huno laeum inter alia hae seripsit: Saepissimo vitanorum verborum terminatione permutantuT, ut facillima suerit ab θείου σεμνὸν aberratio ad θειον σεμνου Αmusativi autem σευνον θεσμόν adiecti sunt, quia in imperativo θεlo illud ineat, imple legem. CL stiam Plutarcti librum qui est de Iside et Osiride eap. 80.

27쪽

- 17 - αχταρξωμαι 1egit, quam lactionem cod. B praebet, cum in aliis ranae sin legatur. Tam pauci loci Euripido sunt, ubi metri causa --bigi potest futurum an Oni exstet, ut κατάρξωμαι scribendum esse concludere OSSi in . Nam, ut exemplo utar, in Alc. 720μνηστευε στολας, ως θάνωσι πλείονες,

ἀφίU V. 59 in cod. legitur, pro quo, ReiSkio Praecedente, Νaucrius et amovitius ἀφίημ scripserunt, cum Νauckius o. 57 sq. deleat, alii loco παρενθέσεως eosdem Vera segregent. Seidlerus ad hunc locum haec Scripsit: si reor ut aptius hic sit parontheseos Iocus. mathius qui ἀφέω correxit, et SchReferus, qui ἀφῶμεν edidit, idem sensisso vidontur. A Wilamovitio interpunctionem gravem post ἀφιγμένη ponente et ἀφίημ scribente dissentio, quia,ut Johannes V lanus monuit, ἀφίημι praesentis forma sensu loquentis non paret. Nam post colloquium cum marito habitum vv. 64-81), postquam ab aquando rediit, μονφδίαν canit ex duabus partibus constantem, cum pri-

'In indies lectionum a. MDCCCLXXXVII, p. 5.

28쪽

inuin o. 112-138 Aegisthi contumeliam enarret, deinde patri lamontationem in aethera mittat svv. 140-16M. 3Vahlem1s, vir doctissimus, qui inmon versus 57-59 genuino ΘSSe censet, Si Scripsit:.Quae tribus istis versibus 57-59 Elocis dicit sonecessitate nulla constrictam sed aliis motam consiliis ad hauriendam aquam mane exis cum uma, ea nec ulla concinunt cum iis quae marito dehortanti morata oratione respondet,. 71 sqq. cf. p. b et ab illis discedunt quas fratri narrat, quem fratrem Ss nondum cognoVit, cum complexu Omnia quae cantando ut ultro aut a choro excitata anto de sua calamitate exposuit, huno quoque partem

Vivere cogatur. Denique quem ducis filia ad sorvssos Opera necessaria Sorte deiecta movere possit dolorem ipsa minuit affirmando necessitatem ab his laboribus abesse. Huius modi argumentis fortasse ischhomus adductus est ut hos tres versus ab Euripidis tragoedia secludi mallet, cum praesertim his eiecti ea qua Sequuntur commodius ad superiora adiiciantur.' Non possum facere quin Κirchhomum recte hos Versus seclusisse concludam Euripidem αφείην ScripsisSe, quod a Porto propositum Κirohhomus recepit, mihi parum vorisimile Videtur. Here f. 1218

τί μοι προσείων χεῖρα σημαίνεις φόνον', ιυς μη μυσος με σων βαλκὶ προσφθεγματων;

Haec fabula cod. Florentino 32, 2 nititur, in quo βαλεῖ Iegitur, quod Scaliger in βαλ mutavit. Jam tres locos, ubi in codd. futurum loco coniimetrei

Cf. Villanum 1. l. p. 6 sqq. Pp. 11 sq.

29쪽

is particidam in enuntiatiombus finalibus sequitur, nu- morari Alc. 74,med. 1315, mro f. 12183, qui metro non obstante corrigi possunt. Omnibus ceteris locis D, excepto illo quem supra Iaudavimus Bacch. 78M, non est causa cur Oni intelligi non possit. Iph. A. 1594

μιάν γ in Mogr. Par. 1egitur, cum codd. v et C μιάνοι praoboant me locus supplementi interpolatoris est, quO- circa praetereunduS. D Futurum particulam, praecedit. G. 1153 ἀλλ' Mμ χρυκτον τψδ' ἀναρρήξων τάφον,

30쪽

ubi optativus coni delib. sequitur, cum ab interpolatore versus addi sint, non sunt considerandi. Ἀοristus gnomicus, praecedit.

Sensus huius a ris hic est olim fecit et clamnunc facere solet et semper faciet). Res praelarita quaedam loco omnium rerum quae in adom causa sunt adhibesur. η εύς ex nuntiato finali pendet.

Enuntiatum ιυς - ἰ φλ ex en i, - λεχη pendet. Eiusdem generis est locus qui Sequitur. J. A. 538

Si Clytaomnostra ignara manebit, Agamemnon minus patietur. M orba τουτο λέγω voL si in n. libero subaudienda sunt i).

Loes hi sunt. And. 1073 Hel 977, J. . 1361, Jon. 35. 1420 Cycl. 143, r. 34, r. 441. 19. 12, Phoen. 1067 1656 1681 D. 334.