장음표시 사용
41쪽
II. io optati, in sontentiis adverbialibus adhibito.
Hic optativi usus ad rem futuram longinquiorem Spectat et post tempora Secundaria usurpatus, ad coniunctiom, quem Supra tractavimus, respondet. Is qui con- Sssium cepit, Secum sic cogitarit τουτο ποιos, Da s , Orrco: μιν τελω, illi vero qui, ut ita dicam, effectum edonginquo contemplatur, remotior esse videtur effectus. Coniunctivus temporis praeteriti non usurpabatur, quippe cum is linguae Grascae desit. Nam coniunctivus et Optativus acristi et iidem modi praesentis, quod ad tempestatem altiust, nihil inter o di runt'. Optativus propterea ad-hi batur, quod eo effectus minus Vivide quam coniunctiso exprimebatur. Optativus autem pendet M a particula D post tempora praeterita. α ristus D praecedit. h. A. 708 A. Θετις σεθ ρεφεν et πατηρ πιι α; AO ειρων, ν ηθη μη μάθοι κακά, βροτων.
42쪽
stori loci sunt: Md. 427, Bacch. 22, Phoen M. His Iocia opi in libris legitur.
Educatio Achillis praeterita est, quapropter usgrmio scripturam librorum μαθη in μάθοι mutanti adstipulor Infra Omnes loci ubi haec structura in codd. instat con ferentur.
Quam formam αγάγης libri praebent, Blo oldius
D Oristus es imperiectum praecedunt. J. . 1336 4ρονεν , ν ημῖν δραν τι δη δοκοῖ πλεον,ανωλολυξε και χιτ ε βάρβαρα μέλη μαγεύουσ, ω φονον νίζουσα δή. In libris δοκῆν legitur, pro quoiatthiaeus recte δοκοῖ ScripSit. Plerique scriptorum Graecorum in huiusmodi locis optatisum usurpabant, quippe quo effectus minus Visido primeretur; sed rerum scriptores, imprimis mucydidomo Herodotum dico, coniunctivum adhibere solebant, cum tamquam participes consilii rem praeteritam animo Θ- praeSentarent. Si loco tantum, quos attuli, consideramus, quominuSconcludamus Euripidom hac in re aliquid novarisse, cum rerum scriptores imitatus sit, fortasse nihil obstat Sod qui mori usus huius poetae in articuli ως, πως, iuri, praeterea in D ipso alibi exstante, ut firmum hulo quaestioni fundamentum substruatur, primum investim
43쪽
33 δ Praesens historicum, quod vocatur, in Praecedit. Ut apud alio scriptores i), ita in Euripidis tragoodiis optativus praesens hist in enuntiati finalibus equitur. Hi praesentis usus seque apud Homerum neque in fabulis Aoschnoi vo Aristophaneis invenitur, cum uno loco apud Sophoclem praesens hist. XStet'. Euripides praesens hiat bis usurpavit ante particu-Ιam Da ala omnino non ante Da. b a Da μη.α Aoristus is μή praecedit: And. 25, J. A. 709 cf. U. , α). 'iomperiectum in enuntiato libero exstat frag. 392. H Praesens hiat. - iuri praecedit Hec. 12. 1149. )c a υς particula post tempora praeterita. α Indicativus Oristi in enuntiato liber exstat. De J. A. 171 f. I sub cυς αν), ubi tamen consilium
durare videtur. J. A. 422 εἰς δε λειμώνων suo
In v. 20 sq. pro scripturi QOdd. τρεφην et αρ'ὶ Nauckius et irinhomus τρεφοι- αρδοι scripSerunt, etsi effectus eorum, quae deus secit, etiam in praesentia percii Herodotus et hue tamen coniunctivum adhibebanti CL ebor pari. I, p. 13 et pari. II, p. 8 sq. Cf. ebor. l. l. p. 27 sq. p. 80 sq. p. 93, p. 118 sq. 'inis locis praesens idem quod Mristus valet.
44쪽
pitur. Cum, in V. 20 tum, in v. 209 X v. διεσταθμησατο endet, neque Opta V in V. 10, praesertim alter, στενοιτο, in Coni mutandi sunt; nam πενηται non tam facile ex στενοιτο restitui potest. Res mihi incerta osse videtur, sed fortasse Euripidem ut philosophum considerare utile erit. An agoras, cuius auditor ille fuit, principio suo, quod os VOemit, ipse parum usus est: nam prima tantum OVendi Origo a mento fuit, cum cetera effecerit ipsa περιχαρησις Plato Phaed. 7 B sit Aristotolos Μο- taph. I 4, 85 18 c. 7. 988 6 Anaxagoram a principio suo defecisse arguunt i Secundum hanc racionem philosophandi consilium huius causa efficientia non durat. optativorum causa et propter causam quam attuli coniunctivos in V. 20 sq. mutando esse puto. J. A. 23. 1603 sunt Versus spurii. 3 ' Indicativus imperfecti in n. libero exstat: Hoc. 27. 1159, 1. 1043, . f. 478, J. A. 72, D. 34, 8 ησαν Supplendum).γ Praesens historioim ως praecedit And. 1112, El. 39, Jon. 1214.
in eq,F recte mutaVit consilium enim praeteritum est. Sod talis forma ἱρρω altor de causa reiicienda est, cum terminatio is personae primae et tertia indicativi et coniunctivi praesentis apud poeta tragico numquam elisa esse videatur.'
i in mus - rellar Hist phil. Graeci 1888, p. 123 d, et gestorum Grandrisa de grioch Phil. 1889, p. 74. tori loci hi sunt me. 12 Hal. 39. 48. 237. 245. 680, 1. 1282, mraes. 883, Η. f. 29. 1268. Suppl. 209. 256. I. A. 234 Cyes. 12 Med. 559 Or. 1641, hoen. 1097. In ro. 978 Ssidiorva λαβοῦ in λάβοι recte mutavit. Cf. Mehnor. l. I. 1890, p. 238.
45쪽
' μη pendet a participio oristi.
nyo in Vaticano 909, ελθη in ceteris legitur, quarum Scripturarum λθ o recipere non haositavi. Helena enim
ceteri loci hi sunt Horael. 657, Η. f. 1273, hoen. 448. 3.
46쪽
tibus apud Euripidem adhibito. Supra II, a rνα invenimus locos , quorum III correcti sunt II b loco V, quorum unus in frag. reperitur,oxhibuimus. Praeterea loco XXX sub II, c ως - unus 1 in frag.), quorum III ab editoribus sunt mutati sub II, d I sub o Πτως VII, ex quibus unus correctu eSt; sub J doniquo sub g μή III I corr. invenimus. Itaque locis VII optativus, Π coniunctivus invenitur; neque vero metrum Obstat quominus hi loci ΙΙΙ corrigantur. Inde concludo Euripidem coniunctivum numquam sic adhibuiSSe. IV. io modo post optativum adhibito. a Hoc modo in n. libor aliquid optari significatur.
1. Optativus in codd. legitur.
47쪽
Pro ἐν L. Dindorsius εἰν proposuit, auckius recepit. Et quido haec os probabilis coniectura nam in V. anti- strophie logitur
Ierunt idquo post ἐν posuerunt. Sed hoc est nimis orto remedium. Pro scriptura librorum γελαισι et Dindorsius recte γελαις restituit. Hactenus usus Euripidous ab Aeschyleo et Sophocleo nihil discrepat Aeschylus enim Optativum Semel in Struetur simili usurpavisse, Sophocles hunc modum coniunctivo praetulisse videtur. 3 De effectu actionis non vividius cogitatur, quam do actione ipsa quocirca idem modus adhibotur qui in enuntiat libero. Ubi autem coniunctivus post particula finales in-Venitur, enuntiatum non plane Secundarium actim eSSemihi vidotur. Sod etiamsi res aliter se habet, particula pendet a notione, illum, qui OptaVerit, rem Optatum adeΡ-
2. Coniunctivus in codd. legitur.
48쪽
modi locis Euripideis ros se habet Inmol. 178 λάβη, in
δίναισι βῶλον ἐξ λυμπου, pH ἐν θρήνοισιν ἀναβοάσου
Quod Porsonus D particulam hic localom osse dixit nescio an illi assontiendum sit. Nonne vero hic est parti-Culae Sus in medio positus inter vim localom et finalom pSi ιν in Hipp. 733 cf. supra finale est, nisi fallor eadem vis hoc loco percipitur Ut supra sub II dictum est, usu huius particula a vi locali ad finalem non nunquam plane transitum est On dubito quin αναβοάσco forma coniunctivi sit. Uno loco Optativum pro coniunctivo substitui nequire Suppl. 621 vidimus. Solvieri coniectura M. T. 445 superflua est Euripides igitur hac in structura bis optativum, quinquies coniunctivum usurpavit; . ., hunc modum praetulit, si codicibus confidendum est. in Optativus potentialis, qui vocatur, in enuntiato
49쪽
Praeterea apud Homerum coniunctivus tantummodo inveniri videtur.' eque Vero hic coniunctivi usus mirus esse videtur. Cf. r. 701 sq. ubi indicativus futuri cum opi potentiali copulatus est in eadem periodo. Hic ipso locus ita emendatus est ut opi in n. finali post Opi. exstet. Hocuba Andromacham monet, ut eoptolemi amorem sibi concillat:
Verba is εἰ sana esse nequeunt, nisi acuna intextu St. In plerisque editionum recentiorum M or στοτε Iogitur, qua est correctura usuri. Sed artungius et Naucrius Drecte monuerunt filios nondum natos o ποτε γενομενοι παῖδες rix Vocari posse. Miungius Teoἱ μεγιστον ti φέλημ αν, εἴ ποτε Scripsit, cui coniectura Her-
mannus bene opposuit, filias ex Andromacha Neoptolomoprogenitos, non Ostero Hectoris, Troiam instauraro incongruum esse. Irohhomus de hoc loco sic scripsit: ἡΝΘmpo hoc dicendum erat, Andromacham octoris Ilium in maximam patriae utilitatem educaturam SSe, ut, si foris' ω εἰ ἡox ipsa ooptolemo progeniti filii vitrici Voluntatem conciliassent, eius adiutus Ope et voluntate astyanax patriam moenia instauraret Sic
CL abor. I. I. ML I, p. 56. Cl. Naucrit librum qui est do Euripido inuripideistas Studien ΙΙk1862.
50쪽
enim intellegitur, cur Andromachao ex eoptolemo filiorum mentio hic iniiciatur, alias incommoda . Idem patere censet post παῖδες duorum homistichiorum iactura
τοικεσειαν V. 7033. Sed, ut auckius monuit, eopto-lamum Astyanacti ainitium laturum esse, ut Troiam iterum condat, minime verisimile est Correcturam praefero
pidis tragoedias ederet, fecit: εἴ νίν ποτε Potest tamen fieri, ut Nauckius ῆν ν ποτε recte scripserit. D ulteruemendatione auctili f. illum ad hunc locum. Apud Eur igitur Optativus in n. n. OS Optativum Ol. numquam inveniri videtur. V. De Mod post coni. dubitativum apud
In J. A. 1617, qui interpolatoris recentiori eSt, Optativus, alibi coni invenitur f. And 850. VI. um optativus f Ost tempora primari Rapud Eur inveniatur. Loci ubi optativus in codd. legitur, And. 992 El. 59, J. A. 881, J. . 1210 J. A. 159 spurius est , Supra tractati sunt El. 59 excepto, coniunctivus his loci facito rostitui potest, et illum Oeum spurium esse conclusi. Non dubito quin poeta coni. Semper adhibuerit. B. me nuntiatis, uuae sunt quasi substantiis. Consilium tantummodo, non actio qua consilium perficitur, exprimitur Particulae, quae adhibentur, Sunt
μως, πως μη, ως, ἄν sua . On Solum coniunctivus et optativus, sed etiam futurum has particula sequitur et quidem futurum post reco Saepissime invenitur, eum υς omnino rar his in enuntiatis adhibeatur. Coniunctivum primum considerabimus.