De coniunctivi et optativi usu Euripideo in enuntiatis finalibus et condicionalibus [microform] : Dissertatio ... quam ...

31쪽

2. ως μῆ imperativum sequitur: Bacch. 1108, Η. f. 23 1244, II. 469, Jon. 177, Or. 799. 3. ως με futurum sequitur: d. 1380 Or. 1596.4. A suae enuntiatum finale sequitur: Hol. 7.

Optativus post a apud Euripidem omnino non invoniri videtur. In codd. quidem hic modus is legitur, sol iator locus corruptus, alter Spurius M. I A. 171 εμολον v. 164 χαιῶν στρατιαν - δοιμάν os librorum amborum scriptura. Pro ἴδοιμ' ἄν Io-gendum est ἰδοίμαν. Sed una mora caret, ut Θ Versu antistrophico lucet a V. 1923. Elmaleius ἐσιδοίμαν, Her-

mannus κατιδοίμαν conieci Dindoinus v. 171 - 184 damnavit, cui non Sentior. Atior locus ostia T. 1025. Hunc Versum et Sequentem, qui satis inepti hic identur, spurios esse consentaneum est 3).102 BD. ,3 δη --o λω τε ἐά πωθεῖμεν A; κλεπτων γαρ τὶ νυξ, τῆς ὁ Ἀληθεέας τὸ φῶς. Orestes sorori suaserat, ut se in templo conderet. Jam coniunctivum OnSiderare in m.

De particula ἄν in enuntiatis finalibus adhibita Hermannus 7 haec verba fecit: Si deest ν, simpliciter enunciatur consilium; si adiicitur, aliquid fortuiti accedit. rus' Zumelle triuisu πως ως c. Oni das

3 cf. Wsoklsinium ad hune Ioeum nrcthomus et Naucrius hos versua

s luserunt.

In libro quem scripsit de particula αν a. 1831, p. 120.3 L. 1. p.

32쪽

Alc. 739 ημεῖς δέ του ποσὶν ra οἰστέον κα κόν, στείχωμεν Os αν ἐν πυρῆ θῶμεν νεκρον. Eamus, ut, Si revera hoc malum ferendum sit, comtis

comburam . Admetus MeeStidem effert, ut eam sepultura afficiat. Malum, quod illi accidit, tantum est, ut incredibilo Videatur. Quae notio defuisses, si dixisset simpliciter νς . . '. . d. 715 φθειρεσθε τῆσδε, δμωες, ανς αν ἐκ a 'ω εἴ τίς με λυειν τῆσδε κωλυσε χέρας. I. e. Da ἐκείνην λυσω vel πειρaσωμαι λυειν. am Peleus non sciet, anienelaus o impediro quominus Andromacham liberet tentaturus sit, priusquam illius catenas solvere inceperit Particula G1ocum enuntiati temporalis vel conditionalis obliust D. Bacch. 355 Mχνπερ λάβητε, δέσμιον πορευσατε

33쪽

Pontheus Bacchum irridet. Cohibete, inquit, trum in

praesem, ut Siquid videre voluerit, caliginem atram videat. Bacch. 1238 ' φερο δ ἐν ωλέναισιν, ως egς, τάδε. .... λαβουσα ταριστεια, σοῖσι προς ωμοις ως αν κρεμασαὶ συ δε πάτερ δεξαι χεροῖν.αν - τὶν σοι o&3. am nescit Agave an donum patri non acceptum sit futurum 9. In eo. 330 ως αν est dummodo, si modo. f. Her- mannum ad hunc locum. Hol. 1181 εκκομίζεθ αρματa,

SenS Si τὶν γε προυργου γενηται Theoclymenus dubitat an non Helenam OnSequi OSSit. Nonnunquam participium loco enuntiari conditionalis vo tomporalis adhibetur.

nelaus filiam quidem, otiamsi olena ab Oreste Occisa est, eripere Vult.

CL MI 1410, J. Α. 618, hoen. 2. Hormannus ad Bacch. 124 in libro qui es do parties αν p. 123 ἀγκρεμιασθῆ coniecit, quod non necesso est. Meodunt hi loci ubi λεγω vel sim supplendum est Hes 1522. . A. 1425 Or. 534, Phoen. 997. 'AEL Hipp. 286 1314 I. T. 1068 Jon. 77 sub το κρανθεν αν - αν κρανθs, Rh. 72, Tro. 1264.

34쪽

αν - κα, λένη φονευθῆ. In hoon. 92 ἐπέσχες, ως ν προυξερ νησω στίβον, quem locum, cum Bacch. 23 sqq. tractarem supra attuli,cυς αν ut, non co a vel ες τ' a significat, ut Porsonus monuit.

Imperfectum χρ pro praesenti χρή hoc loco usurpatum est i). ent addendum est αλλ' υκαγεις κτλ ήδε in v. 424 Andromacha St. Hec. 1243 os ἐμην δοκεῖς χαριν

35쪽

- 25 ni hi non Videtur, etsi e in hoc verbo pro εἰ apud poetas motri causa nonnumquam invenitur.' a, μὴ Bacch. 1116. particula Ἀως. Eadem ratio inter στεος et εἴ intercedit, quae inter ωτοτε et O H. equo vero vis interrogativa hac in particula inest, sed, ut in cυς, relativa'. λω ut ς significat --odo. Primum loco adverbi relativi, deinde in quaestionibus indirectis, tertio in enuntiatis quae sunt tamquam substantiva in quibus notio conandi inest, denique in sento is finalibus adhibebatur. vi relativa huius particula usus in Oratione obliqua, ubi ς usitatius est,

ex quo has particula apud Euripidem idem valere

Aristophane plerisquo locis αν addidit 'in citae loes hi sunt m 635 Suppl. 121.17 206 Hipp. 1299 Rh. 51.

36쪽

κτανεῖν.

circa coniunctivus Ioc optativi λάβοι, qui in codd. Iegbtur quem tamen in B, sec. correxit requiritur. In Or. 1354 sq. μως Ἀτραχθεὶς φονος μὴ δεινον ργείοισιν ἐμβάλet φόβον, ubi imperativus praecedit, in codd. ἐμβάλλ5 -ει, -οι legitur. Coniunctivus inristi ἐμβάλη scribendus est. Actio non durat. J. A. 427 spurius est Secundum critico optimos, qui ut mihi videtur, recte V 413-44 damnaverunt Hermunnu tumen eosdem versus defendit, quom alii secuti sunt; sed sermo ab Euripideo tantopero differro mihi videtur, ut illi non adstipulor. o a πως μη. Unus locus invenitur Or. 1355), qui supra allatus eSt. Imperativus πως saxi praecedit.

37쪽

Condicio indo ita animo loquentis obversatur. Loc similis est,ed. 939 sq. ααῖδες δ' ατως ν Ηραφῶσι σῆ - ,

participium cum a particula copulatum idem significat quod nimitatio temporalis e condicionalis. In r. 1052 ως- εκβῆ των ἐρωμένων ὁ νους, ω N a Vim relativam habet significatque quomodo

vis ot finalis et relativa perspicitur. D explicatione particula a cf. Supra ad Hipp. 110. Ad Phoon. 75, Ἀλλ Is , στως ν ιη MXταργωμεν χερα, cf. Supra ad Heracl. 836. M a saxi particula. Cum D μη, ως μή, πως μή, tum μή solum in enuntiatis finalibus negativis usurpantur. Non assentior Delbrueini negantii esse revera natem sententiam coniunctionibus να, δε μως non praefixis Lllo quidem bene docet has esse nuntiationes primitus liberas, ubi tuas coniunctiones desint ); sed nisi enuntiationes Ositivae requisitae essent, alterum negativarum genu non inventum esset Particulam μη X enuntiat quod prima-

L. l. vol. I, P. 22. E. g. Alc. 22 μη μίασμά με κυς, λείπω στέγην, ubi μῆ-κupprimum enuntiatum primarium fuit, sed deinde secundarium factum est.

38쪽

rium Vocatur pendere hoc demonstratur, quod post tempora praeterit Optativus paene Semper exstat. E. g. ΗΘΙ.

1672 μη Πάρις mμειέ σε. Remori te ωρισέν σε), ne Paris te in matrimonium duceret. sque in hoo ptatis notionem optandi inesse recte dici potest cur enim post tempora praetorita tam saepe porcipitur hae notio optandipSed coniunctiones in enuntiatis positivis necessariae factae Sunt quapropter i- ως, πως inVent Sunt quamparticulae ut supra dictum est, prius adverbia fuerant. Cum hae enuntiationes positiVa Orta essent, ex eis facit nem-tivae formatae sunt, ut duo en negativorum inveniantur nera. Eodem modo iuri ex notionibus timendi pondore coepit ubi ou additur, si notio negativa exprimenda fuit. Jam numero locorum amram, ut particulas finales cum saxi copulatas paulatim pro μη SubStituta esse demonstremi .

Apud Homerum Hesiodam poetas lyrico iuri solum locis CXXXI, iuri cum pari. G. coniunctum L, apud tragicos illud LXXVI, hoc LIX locis reperitur. In Aristophanis comoediis ratio est Q 55, in historiis Horodoti 53, cum apud scriptores Orationis Oluta Atticos ex- coptis laton et Xenophonte) κη Solum raro exstet. Nam Thucydidos id locis IV vel V, decem oratores IV, lato TU, Onophon XII usurpaVerunt. In enuntiatis liboris prohibitivis imperativus praesentis o coniunctivus oris secundae personae requiritur. E. g. μὴ ποίει, τουτ Vel μὴ ποιήσIς του . Si igitur en prohibitivum tua Parciculum Semper Sequeretur, Oni.

praesentis locum non haberet. Sed apud Homerum septies, apud Aeschylum semel apud Sophoclem bis raesens invenitur' Ut usum Euripideum monstrem, praesen et acristum coniunctivi infra separatim tractabo.

39쪽

1. Post tempora primaria. a imperativus μη praecedit.

In V. 991 cum complures scripturae in codd. in-Veniantur, quod in Havniensi C Iegitur οἴ-υς τε τουσδεμ cum uini recepi et loco scripturae fere omnium codd. μετελθοι v. 982 μετέλθ' 1 scripsi. )In And 756 sti particula finalis est. Laachauium l. l. ad h. 1.

' citori loci hi sunt Me 1065, And. 692 877, Bacch. 823, Η. f. 1388. I. . 1229, Jon. 395, cycl. 662, r. 1037 Tr. 305 891 906. hoen. 37, Dag. 78 v. 46. - Loes hi sunt Bacch. 34 Hsrael. 338, SuppL M.

40쪽

ιη Θ προυξερεν σω in n. finali pendet. Senex, qui Antigonam appellat, veretur ne quis nunc in Via Sit, et ipSe una cum domina postea vituperetur. V. λθet quod ros futura respicitur adhibetur O μη e verbo quod supplendum est λέγω uen-dst D. 969.

ei hi sunt: Hse. 344 in L M, J. A. 1218, sd 306 El. 260 θον bum ex . praecedenti supplendum est .' Alis locus hic eat J. . 109. CL Soph. Phil. 30 ορα κα υπνον μὴ καταυLισθεὶς κυρεῖ. M. d. . νορα, φυλασσε, μή τις ἐν στ φυροτων, ubi ἐστί supplendum est CL schisin ad h. I.