장음표시 사용
81쪽
sequitur m 2, 10. IV 6, 29. Uno loco IV 6, 20hetiam posterius
metrum in duas syllaba breees exit. - Apud Ausonium et Luxorium adonei frequentia tanta est tamque molesta, ut natura eius singularis, quam apud Senecam observavimUS, plane evanuerit. Nam neque iam sententias claudit, neque argumento augendo inservit Synaphia, quod praecipue apud Ausonium Obse vavi non iam certis locis certisque de causis soluta est, sed ubique, et post adoneum et post alias formas. Qua re fortasse monometrorum usum stichicum poetae imitari studebant. In
altero carmine usonii pag. 67 etper quini monometri quasistrophas formant alterum pare. 54-66 simillimum sest Synesii hymnis. Non diligentior in anapaestorum compositione Luxorius est, qui, ut Boethius, in quantitatem syllabarum nonnunquam peccavi velut Anthol Lat. Ι1, 322, 3 'coniugis castas et 357, 8: 'cui dedit plures'. Torruptas labentisque artis indicium etiam
Boethius do consolatione philosophia rec. R. Peiper 1871).
82쪽
formarum paucitas est; nam praeter adoneum una forma -- Oecurrit, Semel 322,4 OO---- - magna illa adonei frequontia
quibus de causis tum orta sit, faciis intellegitur Adoneos enim poetas Latini multo facilius formare poterant, quam monometros Vere anapaesticos, quippe in quibus difficillima diaereseos post Singula metra Observatio esset. Iam Varroni anapaesti difficultatem parabant, quod sponde plurimi anapa torum loco Ghibiti demonstrant; sed cum Plautum secutus ubique pro an
. paesto dactylum ponere Varro sibi concederet, res facilius e ficiebatur. monometros anapaesticos summa arte constructos primus atqu0 solus o Romanis Seneca composuit quem eris S, praeter Octaviae auctorem, nullo modo adaequabant. Contra dactyli facilius formabantur, quam anapaesti; quod hexametrorum usus Romanos docuerat; itaque, cum ultimam monometri syllabam, longam dissolvere ex Senecae temporibus non iam liceret, adoneum adhibuerunt, qui syllabam ancipitem ubique ferebat,
monometros anapaestico raro formaVerunt, Sed cum anapaeStOS
adhibere Volebant, paroemiacos praeferebant, qui diaeresi carebant et, cum hexametri usitatissimi par essent, facillime formabantur. Pauca adiciamus de hoc paroemiaeo, e quo carmina a poetis Graecis composita esse collectionis Amherstianae papyrus testatur. Quod quo tempor factum sit apparet ex imitations Romana 'ὶ Sereno enim poeta Latino paroemiacum Echico
adhibitum esse Diomedes testis est OLI 514, 6-83. Hunc
poetam medio fere saeculo secundo vixisse scrirentiano Maurovorisimile si Hic enim grammaticus, quem sub finem saeculi secundi de re metrica scripsisse s Schestrius I. c. docuit, Serenum nuper carmina composuisse dicit v. 1891. Eadem igitur aetate, qua Gesanus et Mesomedes carmina dimetris anapaesto-iambicis et paroemiacis componebant, etiam e solis paroemiacis Graeci
poetae cantilenas conficiebant. supra pag. 5T. Romani paroemiacos multo liberius sormabant, quam Graeci. Hi enim spondeos nisi in primo pede rarissime serebant. Romani autem spondeos in primis duobus pedibus semper admittebant; tertium pedem purum relinquebant praeter Anthol Lat. 1524, 1. Solus Prudentius ipsam Graecam elegantiam imitatus est in hymno ad x-- sequias defuncti pag. 68 sqq. Dresset); qui nisi primo pede spondeos non recepit. in loco occurrit 'εpασlaovibia aplλαε', in Hosidii Medeae v. 35 'quid, o pulcherrima coniunx'. Eiusdem tragoediae duo versus, id quod grammaticorum praeceptis repugnat, alterem pedem dactylico ormaverunt. 2 'felix heu nimium felix o 295 'armatam lacibus matrem
83쪽
Hic paroemiaci usus stichicus mih initium videtur esse studii illius stichicarum formarum an aBSticarum, quo Oet Graecos indo a medio saeculo altero Christiani aevi inflammatos esse cap. I vidimus. Moemiacorum usum poetae e Tyrtaeo et Cratino ceperunt, quorum carmina tum nota fuisse Dio Chrysostomus testatur, qui pag. TR Tyrtaei versus affert, et Hophaestio, qui 27 3 C Cratini usum commΘmorat. Alia quoque formas Uricorum veterum illa aetate denuo in usum Venerunt, ut Anacreonteum et Hipponactoum es pag. 53 sq. . Sed non modo poetis lyricis, sed etiam e tragoediarum cantilenis poetae formas singulares sumobant stichiceque adhibebant, quod deforma illa dactylo-paeonica iam ilamowitzius observavit Herm. XIV 1899ὶ pag. 218 sq. Sophocles enim ea usus est ed. Ol. 216-223, ego eam repperi Eur Andr. 137. raecipue autem anapaesticas formas poetaeis tragoediarum partibus lyricis ceperunt, ad quas paroemiaci observatio Euripide eos duxi Quem cum ab Euripide populari modo, id est non clausula munere fungentem, in canticis adhibitum, quin etiam, ut apud Tyrtaeum
et Cratinum, iteratum viderent, alias formas, quae aut anapa tos continebant aut anapaesti similes erant, in isdem canticis adhibitas invenirent, stichius eas, ut paroemiacum, Componere constituerunt. Ita Luciani et Mesomedis usus ille ortus est, quom cap. III explanaVimus. . Iam apparet, quantum intersit inter poetarum studia a culi secundi si eorum poetarum, quos Seneca imitatus est. Ei enim poetas Grasci qui eronis temporibus anapaestica carmina pangebant, X sua aetatis canticis polymetificis in quibus et alia metra et anapaesti inerant, hypermetra anapaestica ΘΠΘ-gaverunt carminaque solis hypermetris construxerunt supra pag. 7M. At secundi saeculi poetae stichicas formas anapaesticas vetustissimorum poetarum thesauro deprompserunt; quae quo rariores occurrebant, eo libentius adhibebantur. Hoc studium sino dubio ortum os ex antiquitatis amor illo, quo saeculo secundo cum Hadriani aequales tum Hadrianum ipsum flagrasso scimus ηλὶ Tamen saeculi primi et secundi postas cognatione
quadam inter se coniunctos fuiSS CV V intellegemuS . 'cilla aetate etiam threneticos quos vocamus anapactatos poetae hymnorum imitandos sibi proposueriint, quod apparet ex osomedis verastus, qui antecedunt hymnum in Solem: θφαμειτω πως al0 ip . T. λ. Eadom forma exstat in hymno in Attin composito, quem tradit Hippolytus cs. Lyrici Graeci ΙΙΙ , agg. 685 Ami κλησω To 'Pεlης κ. T. λ.
84쪽
Iam ea colligamus, quae recentiorum temporum scriptores me trici de anapaestis dixerunt, quaero universa studia metrica poetarum et fraecorum et Latinorum, qui tum orant, plano orta fienti
Metrici scriptores recentiorum temporum Alexandrinis Stoici quid do anapaestis docuerinti
Recontioris aetatis enchiridia metrica, quibus solis uno doctrinas motrica vestigia nobis traduntur, novorum temporum commutationes non pauca praebent quippe quae, ubi Alexandrinam disciplinam reddunt, leges veteres atque bonas non modo non integras, sed etiam duravatas praebeant, ubi Stoicorum praecepta exhibent, in scentiorum poetarum studia motrica nonnunquam respiciant. Quas commutationes et novationes hoo capite tractabimus. Qua in re cum de auctoribus quaerere Supe vacaneum sit, de scriptoribus motricis ipsis, quo modo inter scohaereant et quid alter alteri debeat, ut cap. II non disputabo, praesertim cum novi nihil addere possim Satis habebo,ubi scriptorum. metricorum verba afferre cogar, nomini grammaticorum, si fieri poterit, quo quiSque ex fonte hauriat, uncis inclusum adicere. Quibus rebus praepositis iam ad ipsam doctrinam metricam nos convertamus, quatenus ad anapaestorum condendorumrationem spectat. o primum quidem, ut capit altero de Alexandrinis agam, tum de Stoicis. Lex illa, qua in prior tantummodo stri anapaestici part dactylo locus Concessus est pag. 313, quamquam a poetis observatur, tamen apud scriptores metricos recentiorum temporum oblivione obruta est. Nulla enim eius commemoratio apud metricos ex Alexandrina schola pendentes, qui quidem ad nos pedi Venerunt, exstat. Quod iure mireris, cum scholio illo Hophaestionso pag. 131, 20 sqq. C, id cap. II pag. 313 probetur legem istam re vera ab Alexandrinis fuisso constitutam, idemquo Tenumeratione formarum, quae pro anapaestis adhibentur, colligi possit quam integram servaverunt hi Ioci schol. Hoph. 275, 15 18 Ἀ- Heliodorusὶ το ὲ lvmrai xo . .. κατὰ Tisiam xvipa bisocii diu*6pua inroubgo καὶ luti mimov, σπαviως
85쪽
lectionem ad eundem fontem redire verbum tibi γ6pui 'i disserenior' testatur Verba a Ιαμpou, quae etiam in contextu Hephaestione exstant, a Juba non lecta esse e fragmento Bobiensi appare Itaque ne Heliodorum quidem ea scripsisso existimo. Quae qua re in contextum inciderint Trichas - schol Heph. - Heliod. testimonio explicatur, qui 381 19 σκα αμβovnon praebet, pergit autem τι b Aloλixo luci rat-κov, πεpiαμβο bεχετα qua is τ' sex'. meo verba cum scholiasta
Sed ea lex, qua doctrina Alexandrinorum de dactylo inter anapaestos admisso fusius explicabatur, quae excepit regulam de anapaestorum formis, apud recentiores metricos Alexandrinos nuSquam XStat. Quam praebet Diomodos, qui GLI 04 32 ita pergit cf. cap. II pag. 3Ιὶ sed dactylum nunquam recipit nisi in deaetris pedibus e. q. s. se quibus iam capite altero fusius egimus. - lane oblivione obruta est lex de formarum dive sitate apud Fortunatianum qui haec docet GL VI 285 19-21 :rees it pedes, suum, scilica anapaestum, dactylum et pondeum, raro et prociammaticum hos omnes omnibus in locis. Deniquis ut omnia, quae de anapaestis dicta sunt, exhauriam afferam Massium Theodorum, qui GL VI 596, 1 sqq. omnino aliam doctrinam praebet docet enim dactylum plano repulSandum SSΘ, spondeum nunquam nisi primo loco adhibendum qua in rosin dubio ad eas formas catalecticas spectabat, quae inde a medio saeculo secundo adhiberi coeptae sunt. Haec de dactylis venio ad legem de digeSSione anapaestorum, qua et ipsa recentioribus temporibus mutata est. AlsXandrina enim aetate anapaestos semper κατὰ μετpo digestos fuisso
86쪽
τὰ iis sciuisci irpωτοτυπωv καθ' is pesvocii ob κῶ πpo-xw9ε συvεΠος κ xpovus . . . Tu b κατὰ bi robio itur lavini poxuipG qui λ xp6vui h 6λimi rutovuiv. Aliud docet ManVictor OL VI 75, 26 sq. percutitur vero rem anapaesticu8W cmus per dipodian interdum et per in dos pedes. Quibus condicionibus anapaesti pis singulos pedes, quibus per dipodian percutiendi sint, nemo auctor tradit, quamquam Victorinus talia fero verbis suis addoro debuit 'Si dactylus inter formas an paesticas occurrit, anapaestici Versus semper ad metrum e cutiendi sunt, cum aliter αυv6της illa vitari non possit' es. Supra pag. 31 . Hoc enim solummodo docebant, versus anapaesticos ad pedem percussos tiπλοος appellari, versus ad metrum digestos muθέτους quod apparet moristidis verbis, quae sequuntur ea quas modo descripsi pag. 32, 33: ivh τα πελ paruovτα τι πpoεipmcuou Qv xp6v v Πληθος dirup vτες lchso muθετα rpo Top mv. Itaqus de anapaestis ipsis ita resso habet, ut legimus apud Aristidem pag. 34, 2-έ κα 5τεμέ ς- uicto0 scit τι vaetratoriκ6v), καθ' is Iroba Tivεmi, 6τε συνθετον, . . . κατὰ mr ici si irrobiciv. Cum novicia hac doctrina optimo congruit Plotius Sacerdos, qui venus an paesticos maxime varios enumerat satisque inepte interpretatur. Discernit versus simplices et duplices illi κατὰ roba, hi κατὰ μέτpou digeruntur; illi solos anapaestos, hi etiam dactylos praebent
Chaos et Phlegethon Mea nocte silent. 533, 5 tetram brachyc. aristoph duph: OOl- --l-ll.
qui e dolans si Veneris cutis alamos adidos tibi mittit.
87쪽
tuba terribilem sonitum procul aere dat. 30 tetram brachycat Iamn dupl. -- l-ll. -l-ll quidve dolens si Veneris, natus calamos calido arma3.
Vetustissima illa lex de digession anapaestorum certo temporibus progredientibus ita conversa est, ut digessio anapaestorum κατὰπ6b alteri percussioni vel praeferretur. Quod apparet ex cha, qui dicit anapaesticum metrum etiam κατὰ inobiavperculi 382, 29 et 32 C), si praecipue ex Mallio Theodoro, qui VI 596 versus anapaesticos affert, quo omnes per SingulOS pedes percutit velut V. 12 . . . ab Mametro ordimur huius e tum 'alte superemteat Aetna soloque propinquar. V. 23:veraus pentameter anapaesticus Mobos si itu: uba terribilis pro daere canoro'. Quod cum facit, causam nobis aperit, cur dactylos Omnino e metris anapaesticis exsulare iusserit ses supra pag. 793. Tomo loco do diaeresi dicendum, quae est omnium vero manapaestorum propria sed verbis parcere licet, cum de ea legem unus Victorinus integram praebeat cf. GL VI 77, 2 sqq.; Supra cap. Π, pag. 32 . Atilius Fortunatianus quidem, qui ipse quoquΘ diaeresin commemorat, has docet OL VI 285 15 sqq.: huic scit anapaestico metro naturiae catholicum est partes or tionis singulis perihus terminare hic enim versus optimua est, 8Mundus ab optimo ille, qui συruria parte orationis sinit. Sed mea sententia Atilius, quem do dactylica forma doctrinam plane depravasse modo vidimus pag. 79), legem de diaeresi cum ea de anapaestorum digessione, qualis recentioribus temporibus erat constituta, confudi Scriptores metrici, ut intelleximus, Atilii temporibus docebant anapaestos per singulos pede percuti, interdum et per dipodias Verbo percutero Latini scriptores Graecum biαipεi Vertebant, quod non idem est, quod per dia resin seiungere'. Fortunatianus autem, omni senS metrico X-pers, falso de diaeresi sermonem esse arbitratus est, cum haec fortasso legeret biaipεπα b τι μαπαimixo κατὰ roba, cuiοτε δὲ καi es rach. 382, 29. 32 κατὰ συzirriau.
88쪽
Iam ad formas catalecticas accedamus rimemiacus, trimeseranapaesticus catalecticus, aristophaneum, quae a Veteribus poetis Graecis persaepe adhibita serant, in melioribus libris metricis, qui supersunt, multis exemplis illustrantur. Ab Hephaestions autem non solum paroemiacus, sed etiam enoplius illa qui vocatur 'εpacylaovibn apiλα catalocticis formis anapaesticis addictus est pag. 27, 7-12 3. Quod a prioribus scriptoribus metricis non factum esse his do causis persuasum habeo. Al andrini, ut vidimus cap. II, formas quasdam lyricas anapaestis similes pro anapaesticis versibus catalecticis habebant ea sola condicione, ut primus pes uru anapaestus esset pag. 353. Maxima igitur diligontia primi pedis naturam respicieban Itaque Alexandrini, quamquam paroemiacum a longa Syllaba incipientem pro anapaestio Versu habuisse credendi sunt, tamen versum ab iambo incipientem certe nullo modo inter anapaesticos numerabant. Quod facillimo fieri potuit secundo saeculo Christiano. Tum enim poetas ipsos, num paroemiae primus pes iambus esset, ibi curasse cap. III vidimus pag. 533. Manc licentiam apud poetas recentiores ex S anaereonte ortam ess suspicati sumus, quod et a duabus syllabis brevibus, et ab una longa, et ab una brevi incipero poterat α- - - Recentioris aetatis usus liborior stiam apud Hephaestionem elucet; qui non modo enoplium, ut modo diXi, inter Venus anapaesticos commemorat, sed etiam 14,9--13 itelesilleum ab 'pτεlairi, id opai, quamquam a longa Syllaba incipit, versum anapaesticum appellat, cum alio loco 35,10-11 C)recte dimetrum ionicum agnoscati orichas plura exempla
formarum cataleoticarum affert, quae X Heliodoro non Sumpta
esse quantitas Syllabarum saepe neglecta indicat quamquam dubium AESSe non potest, quin inter artes deperditas fuerint, qua tales formas respicerent; alioquin enim Trichas do iis dixisse credendus non est. - Alter procedat Iotius Sacerdos, qui permultos versus anapaesticos ratione ineptissima deducit
GL VI 631, 25 sqq. cf. supra pag. 80 sq. cuius stultitia imprimis
ea re apparet, quod formarum cataIeoticarum Xemplis, quae ipso sibi finxit, dactyli continentur vel in metrorum pede posteriore, qui neque in tragoediis neque in recentiorum temporum monumentis admissi sunt. Affert autem tres terminos Graecos, quibus Varias formae versuum non integrorum significentur: κολου9ος, μεioupoς, καταληκτiκος; Mallius Theodorus GL VI 596,1sj quartum addit: κολοβος. Denominatio autem versuum secundum
89쪽
Sacerdotem ad tutim podis conformationem sit, prout una vel duae, vel longa vel breves syllabae omissa sunt O VI 533 3 8-23 . Supponamus exempli causa dissem anapaestici figuram erit igitur dimeter anapaesti
rili s doctrina quid proficias Verba sunt, non quaeStiones metricae. Id unum mentione dignum videtur, quod eam formam, quam anapaest0- iambicam in tragoedia Graeca appellabamus, Graeci, si ultima syllaba longa erat, Miuram nuncupabant, si brevis, catalecticam. Quam distinctionem iam ab Ioxandrinis constitutam esse non puto, cum Hephaesti pag. 14 4-13 tolesilleum, quod in longam syllabam Xit, non iurum, ut S cerdos, s0d hypercatalectum appellet iraeterea ephaestio . ipse tradit dimetrum, quem colarum Sacerdos dicit, ab Alexandrinis πιαληκταο εἰς συλλαβη appellatum esse. Itaque dubium non si quin moentioribus demum temporibus, cum ignorantiam artis dissimulare viri docti studebant, plura nomina iisdem rebus
Haseras Alexandrinis iam ad Stoicos nos conu tamus. Quorum de anapaestis annotationes recentiores eis robus ab Moxandrinis differunt, quod neque ullam disciplinae corruptionem praebent, et ad poetarum suae aetatis studia respiciunt. Itaquis eorum tractatione nonnulla, quae capitibus antecedentibus dubia relinquere coacti sumus, dilucidiora factum iri spes esti Quamquam non taesunt difficultates. Cum enim laxandrina disciplina permultis tractatibus et Graecis et Latinis exstet, Stoicorum recentiorum pinooepta metrio paucissimamque tantummodo Latina nobis Servata sunt, quamquam fragmento OxyThynoldo inuonto δὶ iam constat non defuisse Gra0cos recentioribus temporibus, qui artem metricam ad Stoicam rationem tractaron Latini aulam scriptores metrici, qui supe sunt, a locis, quos cap. IV attuli, Latinos tantummodo poetas suorum temporum commemorant, nunquam Orm S. Itaque, Si praeceptis metricis Stoicorum Montiorum aliquid novi de Grascis illius astatis postis, quos Latini imitabantur, cognoscere
90쪽
ri exstant duo loci, quibus Graecorum poetarum recontiorum studia optime illustrantur. Quorum alterum reperias apud Diomedom, qui OUI 504, 35 sq. hae docet Me metrum eat lamin fata aut in ionis claro μεi ovo aut ono λασσovo aut
in molasses aut in amne quarto aut in choriambo Ham Verba sino dubio QOrasca linina in Latinam translata sunt versus enim, quos Diomedes commemorat, magna ex paris a poetis Latinis omnino non formatos Ss scimus dimeter anapaestopaeonicus et anapaesto-iambicus in cantilena Niloplatarum quas vocatur nobis occurrit Versus in ionicum diro μεit ovo desinens certe dimeter est anapaest iambicus, quem et ipsum Latini poetas nunquam adhibuerunt, Graeci recentiori aetatis saepissime. De his auctoribus Graecis media anapaestica varie laudere
studentibus etiam Marius Victorinus agit OL VII 5 16 sqq.:
nonniali in intimio huius scit metri anapaestici sede ionictim minorem recipiunt ea ratione, qua in sine metrum omno aris udatur dehinc quod etiam ab auctoribu studio novitatis quaedam ad antur es detrahantur eontra, quam ratio peteris disci in permittit. Haec verba de ipsis poetis Graecis recentiorum temporum aliquid nos praecipere sinun Doctrinam esse Stoicam nemo non videt; sed id quoque ex his verbis apparet, ipsos poetas Graecos, quorum carmina anapaestica cap. m tractavimus, Versus suos ad Stoicam rationem digessisse atque composuiSse. Tradit enim hic grammaticus poetas studio novitatis quaedam adiecisse et detraxisse contra, quam ratio veteris disciplinae Gmiserit, nonnullosque ionicum minorem recipere ea ratione, qua in in metrum omne varis claudatur', quam rationem
Stoicam esse supra Vidimus cap. II pag. 38). Sed quaerendum est, quo iure hi poetae Stoici novas formas se composuisse autumaverint, cum eas cantiquis exemplis 'sumerenti Quod qua ratione gloriati sint X sis intellegitur, quae apud Tere tianum aurum s hexametro mi o dicta sunt, ex quo illis temporibus carmina composita esse scimus v. 1920 sqq. da tyliri nem persus si eludes iambus, hoe est pro longa brevis in μεn ima M., auribus acciderit nositas inopina meis . oetaΘ' De καταλi ξεως appellatione, quam a Stoicorum disciplina alienam clicas, et Leo, in metriache Fragmen aus Oxyrhynchoa,in chr. d. Odit. Ges. d. mss. phil.-hist. l. 189s, pag. 504.