Specimen criticum ad Platonem et Censorinum pertinens [microform] : ad veniam legendi impetrandam

51쪽

t προς τους viai μαλι- ἐχρῶντο τοτε καὶ me πολλοὶ χρωνται τα νον At optimi codice pro του habent τε quod sine dubio restituendum est. Nam si et scripserimus, nulla erit haesitatio in v rbo bis posito M. p. 234 et τοιγυρουν φιεt σε ιδ παντες πειρασομεθα καὶ νυν πειρωμεθα. Saeps a librariis coniunctio και inculcatur 4dque non raro iis, ut prorsus sensu careat veluti in Soph. p. 232 E. Bodi Vat. sen. II ante προς πιιφεύ μνησιν addunt al, quod recte interprete removerunt. Eandem medelam utitiam adhibuissent uthyd. p. 273 A: Πισγε δ auro εσσε ainam πολλοi et καὶ αλλοι καὶ Κτησιππος, cui loco particulam και ante αλλω obtrusam eas mihi cum aliis hominibus, quibuscum hac do re collocutus sum, persuaSum BSt. Nescio an etiam Gorg. p. 492 B: καὶ expellendum si Ibi loquitur Callicles de legum latarum incommodis infirmos tantum ea Sequi, firmos Spernari. Locus autem si hic et tῆαλπι θ εἱ αἴσχιον καὶ κακιον αν εἴν σωφροσυννὶς τουτοις τοῖς ἀνθρωποις οις ἐξον ἀπολανειν των ἀγαύλων καὶ ιζεινος φι ποδω οντος, αυτοὶ αυτοῖς δεσποτον ἐπαγαγοιντο τον τῶν πολλιῶν ἀνθρωπεον νομον τε καὶ λογον καὶ Dyoν. Haec vorba ut intellegantur, lex quid sit Callicli, sciendum est; itaquo L p. 483 B, ubi dicit: ο τεθει ενοι τους νοιιους iaἀσθενεις ανθρωποί εἰσι καὶ οἱ πολλοι προ αυτο -υν καὶ το πντως συ ιφερον του τε χιον τίθενται καὶ τοῖς ἐπαένους ἐπαινουσι καὶ τους φορον φέρουσιν . . . in vides vituperationem et laudationem infirmorum hominum ad legem, quam utilitatis suae causa tulerunt, dirigi Cum vero loco supra allato nihil notetur nisi damnum quod lex firmis inferat, Vituperantium sermonem solum commemorari neceSaeest. Quod si recto disputavi, quid praeter φορον λογος sibi velit, est dictu difficile. Nam, utcunque res agitur,

per so ipsum vocabulum vis explicari nequit. Daquo καὶ post λογον eice, ut evadat λογον φογον, quam coniunctionem duorum substantivorem a Platone non esse alienam docetur

52쪽

his exemplia: Phaedri p. 260 BD svaπιθεις λογον επω 'ovh--ή του ον Symp. p. 177 BL λορον εἰπεῖν Ἀπαινον Ut singula verba, ita etiam singula literas interpolatae reperiuntur, quae ut locis corruptis integritas reddatur, eicienda sunt. Incipiamus a Soph. p. 235 A SOL καὶ πῶς ἄν, ω ξένε ἀλλα σχεδον νην σαφες ἐκ των εἰρομένων, ωτι τῶν της παιδιας μετεχοντων στέ τις ειερων J. Em Εἰς πηγητα μεν δὴ καὶ ιιιιητην αρα αεον τινὰ De sophista hic agitur Verbis apertis, praeterquam quod μερῶν haud dubie

corruptum est. Alii aliter hoc vocabulum emendare coeperunt, sed omnes, ut videtur, infeliciter. Equidem mihi persuasio ιερων literia ερ invecti depravatum esS ex ιων idque ante Verba εἰς γοητα transponendum. Nam hanc Oniunctionem hoc loco osse idoneam, artungius docet in libro do partic graeo I p. 161, ubi loci cum ιέων coniuncti

inveniuntur, in bene ber unglaube unb a Bestemben mit

as gestiritet misb. - Simili modo emondatur Charm. p. 163 D,

ubi legitur in ΑΘ: a ἐγώ σοι τιθεσθαι με τῶν ονο ιά1ων δίδωμι πη ἔν Θελζ καστον. Vitiosum θελο pro quo Substituendum videtur θῆ, nam haec verbi repetitio Platoni usitatissima. Hoc autem vocabulum glossis asperserunt, alii

per ἐθέλειν interpretati, alii ut in E Gre per βουλεσθαι.

Non una sed duabus interpolationibus corrupta sunt haec verba Soph. p. 217 : Καὶ ιιεν δη κατὐτυχον γε, εὐδε κρατες, λορον ἐπελαβου παραπλησίων tu καὶ πρὶν uos δεω ἐλθεῖν διερ-ωντες αυτον ἐτυγχάνομεν Contra O-bulum ἡμας clamant leges grammaticae graecae mirorque,

quod oditores hoc vitium tam patienter tulerunt. Adde quod καὶ quid hic sibi velit, nemo potest dicere. Quod si via servare, cum obeto tibi Θμῶς in μεις mutandum et

ante πρὶν ponendum. Tum vero superest difficulta pronominis relativi ων, nam παραπλησέων nunquam apud Platonem

53쪽

oum genetivo copulatum reperitur. Itaqua Platonem acri aias dico: καὶ ι ἐν δὴ κ- τωχνην γε - κρατες, λορονεπε βου παραπλη7σέων καὶ πρὶν δευρ λ Ir, διεγαῶντες αντον ἐτυγχανομεν usurpatum enim est g hic eodem significatu quo latinum ac, atque post sinulis aliaque Verba id ii

Ad alteram divisionis partem ut transeamus, locos aliquot tractaturi sumus, quibus medela paratur non singulta verbis e textu eiectis, sed enuntiationis membris vel enu tiationibus universis Ac primum quidem evolvamus Euthy- domum p. 289 D, ubi verba extant in libris manu scriptis si tradita ορω, φη, τινὰς λογοποιους, ι τῶς ἰδιοι λογοις,οla αυτοὶ ποιουσιν, ου επιστανται χήσθαι, ci περ ι λυροποιοὶ ταῖς λυραις, αλλὰ καὶ νταυθα αλλοι --οὶ χρῆσθαι οἱ ἐκεινοι εἰργάσαντο, οἱ λυροποιῶν αὐτοὶ ἀδυνατοι. Quae quin corrupta sint, adhuc non dubitatum est neque poterit unquam dubitari. Nam manifestum est, Platonem hic non potuisse rem similem accuratius interpretari, quam proxime antecedentibus verbis ita illustravit, ut vix desideres quicquam. Ac quid prodest simile, si uberior demum sermone dilucidandum est Hanc igitur difficultatem ut removerent, editores verba ἀλλὰ καὶ ἐνταυθ α . . . ad τὴν λυροποιικην τεχνην referentes aut deleverunt verba οἱ λυροποιεῖν αυτοὶ ἀδυναeto ut inchel annus aut id quod maximum assensum tulit, Roustium Anglum interpretem secuti λυροποιεῖν in λογοποιειν mutarunt. Sed mihi quidem modela

loci corrupti ita instituenda esse videtur, ut verba ἀλλἀ καὶ ἐνταυθα ἄμὶ δυνατοὶ χρῆσθαι la Lia 'o ειργάσαντο, οἱ λυρο- ποιῶν αυτοὶ ἀδυνατοι expellenda putem. Nam quod Plato sis

tui probare, την λογοαοακην τεχνον non esse eam artem, in qu -μπεπτωκεν ἀμήτο τε ποιεῖν καὶ το ἐπέστασθαι χρῆσθαι

τουτιν, ora ποιῆ, nonne id satia demonstravit verbis πῶτινα λογοπο-ς -τῶ ἰδίοις λογοις, οἱ αὐτοὶ ποιουσιν,

54쪽

ου ἐπίστανται χρῆσθαι ' Videlicet interpolatori simile erat

αρψ διιευς ορθῶς χει το οργανον, ἐάν τε ἐνθάδε ἐάν τε ἐν βαρβαροι τις ποιῆ. Summa patientia hunc Iocum tractaverunt multi editore ac ne haeserunt quidem in vocabulo Os tu repetito, quo nihil turpius excogitari potest. Quis potEst Platonem tam incondito scripsias putaro Expelle quam celerrime verba ἐάν τε ἐν αλλεν σιδήρει ηιως, ut Platoni integritas redeat. Nam nuntiationi ἀλλ' quiυέ. 'ον ἄντην αυτην ἰδέαν ἀποδιδεῆ, ορθῶς γε το οργανον, ἐάν τε ἐνθάδεών τε βαρβάροις τις ποιῆ adscripsit nescio quis hanc notam

οσου ἐνδέουσιν αἱ εἰκονες τὰ αυτ εχειν ἐκεένοις Γν εἰκονες εἰσίν Μaximam hoc loco offensionem habet enuntiatio rotativa καὶ ων νυν δὴ ἐλέγη ιεν Haec verba reseruntur ad νόματα, id quod nullo modo ferri potest. Nam quae proxime insequuntur, nos cogunt de imagine sola cogitare. Itaque verba καὶ ων νυν δὴ ἐχέγηιεν interpolata censeo eamque ob causam o textu eicienda. I.

Cum non raro factum sit, ut singula verba vel ipsae enuntiationes a librariis aut univorsa folia a glutinatoribus loco Suo moverentur, cum inde emper corruptio nata sit modo maior modo minor, quid aliud ei, qui se criticum vult, facimadum est quam ut, quae transposita sunt, ea in

55쪽

inum locum resti inenda curet Agedum, evolvamus aliquotl os quibus has medela adhibenda sit. ' A prunum quidem diactemus locum mnonis p. 52 C, qui est d robus mathematicis εἰ ον εφο συο ν πλευρα δυοῖν ποδοῖν καὶ -ν δυοῖν, ποσυνν- ε η ποδων τὰ oλον uis δε σκόπεις εἰήν εα-ν δυῶν ποδῶν, ταυτηχλενος ποδος ιον , αλλο τι απαξ νυν δυῶν ποδῶν t. χωρέον; V . 7 post, Fr A Wolfi coniectura inventum est in libris omnia bus Oxtat ἐν Id quamquam facillime potuit ex ἐν corrumpi una lineola omissa, tamen haec Mio eorrigendi locum mihi

non videtur Vera esse. Nam dubito an in talibus Ioentionibus zαώτη ιὰν - ταυτη δε ενθα θιεν - ενθα δε χορε ιμ- τοτ δε particula ιιεν queat omitti Ae, ni fallor, in his formulis tota prior pars potest reticeri, non potest με Solum cs. Phaedo p. 116 A: περιει ενοι ιεν ουν προς μυς αυεο

περι τῆς ξυι ιφορας διεξιcντες, ubi Heindoinua recte adnotavit Plenus sermo fuisset: Περεενιενομεν ου τοτεμεν ἀνασκοπουντες, - σα διεξιόντες Phileb. . 35 καὶ ε τις τουτων ν κατεθq γιγνομενος ψ ιων ἀλγεῖ, τυτε δε χαιρει κοπὰ τὰς μεταβολάς. Idem fit, si inter se opponunturia 4 - ει, οἱ μεν - , δε es. Protag. p. 330 Aci καστον δεαυτῶ εστὶν γ ν δ εγω, ἄλλο, το δε α 9; ad quem locum Sauppiu complura exempla congessit. Hac de re etiam disputarunt Miige g. 50. 1. 12, Rehdanis in ind. orat Demosth. subi p. 374 Ast lexio Platonio. I. p. 423 sub fin. Heindocta Thoast. p. 181 D p. 421 96 . Quod cum ita sit, mihi

persuasi pro εν eas scribendum s o et hoc Vocabulum Post λυτη transponendum. Nam litera si vocabuli ιεν nescio quo casu deleta error transpositionis quasi necessario su a cutus At. - At dixerit quispiam, copula in hac enuntiatione conditionali desidoratur. Subscribenda igitur duxi

haec exempla, quas omnem dubitationem ximant Charm.

56쪽

p. 216 D, 217 D. Theaet. p. 16 B. Rep. X. . Mora:

σται, ἄς εἰ ταυτη διαμετρος νομα ἀπο τῆς δι' ιετρουαν, ως συ φης, ω παῖ Μένωνος, γίγνοιτ ἄν το διπλάσιον χωρέον. Theaet. p. 192 B: ἀδυνατωτερ- τε ἐκεινοιν, εἰ οἱον τε Euthyd. p. 30 AB: ita μοι δοκεις, ειθυδννιε, ου καθευδων με κεκοιμῆσθαι καὶ εἰ Io τε λέγοντα φινγειν λέγειν, καὶ σντ τοποιειν. Rep. I. p. 484 AB ἐμοὶ γουν τι δοκεῖ ἄν βελτιο- νως Ἀπῆναι, εἰ περι τουτου ιιονου δει θηθῆναι καὶ μὴ πολλα τὰ λοιπῶ διελίλεῖν μελλοντι κατοφεσθαι τι διανερει βέος δικαιος ἀδικου. Symp. p. 178 B Phaedrus ut Erotem deorum ant quissi,num monstret, haec dicit γονῆς γαρ εραντος ου εἰσὶν οιτε ώγονται ουδενος ουτε ἰδιωτου οντε ποιητου, ἀλλ' mi δος πρωτον ιι, χάος φησὶ γενεσθαι, αυτα επειτα rar ευρυστερνος, πάντων δος ἀσφαλες αἰεί, δ' 'ερος φηγοὶ ιετὰ το χαος δυο τουτω γενεσθαι, se τε καὶ ' ρωτα. Παρμενίδης δε την ἔνεσιν λέγει πρωτιστον μἐν Ερωτα θεων μητίσατο πάντων. 'Hσιόδει δε καὶ Ἀκουσιλε 0 ηιολογει' ουτω πολλαχοθεν ηι λογεῖται ὀ κρως ἐν τοῖς πρεσβυτατος εἶναι Haec Verba non uno nomino interpretibus difficultates pepererunt. Qua haud scio an nulla sit gravior quam ea, quam Verba φησὶ, τ λ. habent. Primum enim iis intorpretatio Hesiodi versuum dilucidissimorum continetur tam ieiuna tamque inepta, ut sani iudicii nemo in oratione talia dicere puta dus sit. Acraevissimo utuntur argumento, qui dicunt Phaedri orationem ita esse comparatam, ut talia additamenti

57쪽

sit patimis. Nam est modus in rebus. Hac autem ratione absurdissimum quodque potest defendi. Accedit ut illa Verba proximo antecedentibus nullo vinculo adnexa sint, id quod non ferendum videtur. Nam cum Versibus Verba soluta adiungantur, omissione copulae talis sermonis durities exoritur, quae vix alio Platonico exemplo confirmari videaturi mnisest igitur apparet, cum versus Hesiodes et interpretatio ex iis, quae diximus, initer se conciliari non

possint, unum aut alterum asse removendum. Interpretationem obelo signavit Jahnus aliiquo versus autem Hesemannus, locum hoc modo corrigens αυτα επειτα φ ζσευιετατο χάος δυο τωτω γενέσθαι, Γῆν τε καὶ κροτα Sed iam Schonhelius in diario gymnasii austriacis destinato tom. m. 1861 p. 597. ostendit eum salso iudicasse, primum enim

non esse verisimile Platonem ut nuntiationem φοσὶ . . LProferret, αυτα επειτα e Poeta sumpsisse deinde επειτα

et μετα - orationis abundantiam recer intolerabilem. Quid igitur faciemus an Oxcludemus Verba tiετα φησὶ, τ λ. innime vero nam etiam facilior medela adeat, id quod demonstrari potest hac rations Phaedrus tribus testibus utitur, Hesiodo, Parmenide, eusilao. Quorum testimonia mireris ita adferri, ut, quamquam Aousilaus et Hesiodus

inter a consentiunt, tamen Parmenidis testimonium inle ponatur. Cur scriptor, quaesiseris, non statim Aousilaum

Hesiodo adiunxit Quo hanc digressionem 3 - Sed scriptor non eoemit, turbavit sermonem librarius. Nam Platonem acripsisse arbitror ἀλλ' 'Hσωδος - δ' ' o . 'Hσιοδεν δὲ κἄὲ

Ἀκουσέλεως μολογῶ , - φησι ιιετα τὰ χαος - τουτωρονεσθαι, Γῆν τε καὶ 'ηρωτα Παρμενέδης δὲ τῆν Πνεσινυροι κ τ λ. uno omnia recte se habenti Error autem inde ortua me videtur, quod librarius nescio quia verba 'Hσωδέν δε καὶ Mae σέλεως μολογεῖ o omisit oculis asyllaba o vocabuli 'Aeo in o ante φησὶ delapsis, omissa autem verba margini adscripta et in alienum locum trans-

58쪽

lata sunt, simul oppresso Pronomine ει quod tum sensu

Politio. p. 270 B: ην ηλικέαν καστον εἶχε των γοων,

Θνvrον ἐπὶ το γεραέτερον ἰδεῖν πορευόs ενον. talibaumlua adnotavit ad aetatem provectiorem spectare et Procedere. Mallem Explicasset παυεσ9αι cum infinitivo posse iungi; nam

haec summa ineuitas huius loci nequit reticeri. Accedit ut valde dubium mihi sit, an locutio ἐπὶ τὸ γερα&ερον δειν

πορευομενον queat ferri. Vide igitur ne Iocus ita constituendus sit καὶ παυσατο παν οσο ην ἰδεῖν Θν ὀ ἐπὶ το γεραι- τερον πορε φιενον. me transpositione acta structura loci

cedit optime neque est quod pluribus demonstrem ην ἰδεῖν dictum esse pro ἐξῆν ἰδεῖν cimen Anab 1, 4 4 καὶ παρελθειν ου se βίρ.

Transponendo etiam hic locu sanari posse videtur, qui in fragmento Censorino adscripto extat cap. I. g. 2: Sto corum opinio probanda, qui cum arte conpositum mundi opus considerarent, introduxerunt naturam providam a sapientiam quam ordo inpermutabilia ostenderat, o industria factum Pronuntiaverunt. Ante eis industria suppletum athet', qua r tamen vitium non sublatum est nam oeabula .industria factum ' a Verbo opus φ, quo referenda gunt, remotiora sunt, quam ut id possit tolerari. Adde, quod Verba etiam, si sententia spectatur, Velia prius a posita. Nam quo pertinet, eum naturae providentia et aapientia ait adtributa, etiam mundum industria factum portibus Nonne potiua censemus stoicos, quod industria factum et aris eo positum mundum videbant, naturam providam a sapientem statuisse Daquo scriber Stoicorum mnio probanda, qui cum industria factum, arte conpositum mundi opus com siderarent, introduxerunt naturam providam a sapientiam,

quam ordo inpermutabilis ostenderet, pronuntiaverunt.

59쪽

Quod nobis in scribendo saepissime accidit, ut singula verba vel nuntiaticinis partes, quin etiam univerea enuntiationes omittamus, idem antiquis librariis accidisse, siquis via Exiguam in veterum libri operam posuerit, non Potest ignorare. A si huius rei causas quaerimus, cum alia multa possunt excogitari tum imprimi quod librarius oeulis ad idem vel simile verbum aberravit indeque perrexit scribere aliis omissis. - Loco igitur quibus aliquid deest, a qui artem criticam profitetur, ita sanabit ut omissa coniectando

suppleat id quod eo his locis:

omnibus. Quam num editores recte suppleverint, non elue bit ante quam sentontiarum nexum accurate explora erimus.

Is autem non difficilia est inventu. Ostendens enim Socrates sophistis Clinia amatores circumstante accuratius exponit, quomodo hae corona sit facta. Initio nim erat aedum diatributio talia, ut Ctesippus procul a Clinia sederet, Clini autem Iocum intor Socratem et Euthydemum obtinere Quarum sedum mutatio facta est, cum EuthFdemus Prono oo Poris motu Ctesippo aspectum Clinias intercludors Subito igitur surgit et ante Socratem consistit alii aequuntur meo

60쪽

est sententiarum conexio qua ritur igitur nunc, qua a ticula duae primae enuntiationes inter se possint eo

sociari, nam δὲ falsum esse facito demonstratur hae ratione: Locus habet trium factorum seriem, quorum prius quodque posterioris causa est. Quod enim Ctesippus longe remotus a Clinia sedebat, cum corpus inclinaret Euthydemus, ab esu aspectu prohibitus est. Quod Cissippus prohibitus est, surgit et ante Socratem consistit. Quod Ctesippus surgitet ante Socratem consistit, alii etiam amatores surgunt et ante Socratem consistunt. Nonne vides, quomodo alteram ex altero nascatur' an est igitur elucet, ad sententias inter se copulanda tales eoniunctiones esse adhibendas, quae consecutionem indicent. Ut igitur enuntiationi tertiae οὐ adiungitur, ita etiam enuntiationi secundae particula conclusiva adnectenda est. Haec autem particula sine dubio est υτ εμ, qua suppleta has periodi pars nascitur: αἰ-, ως ἐτυγχανεν ὀ ειθ υδηφιος ἐμο διαλεγο ιενος προνενευκως εἰς τὰ προσ9εν, ἐν μέσεν οντος ηιιῶν του λεινέου ἐπεσκμει τρῆ ζσιππον τῆς θέας βουλοριενος τε υν θεασασθαι O I, - σιππος α παιδικα καὶ φια φιληκοος ων αναπηδησας πρωτος προσεστη νγ si ἐν τε καταντικρυ . . λ. Interpretum duo tantum, quod equidem sciam, vulgatae difficultatem -- serunt, non SustulBrunt Winchelmannum dico et Badhamum.

Sed uterque miram periodum effinxit voluti adhamus

locum constituit ita: ο γαρ Κτησιππος τυχε πορρω καθ ζομενος του κλεινέου ' ψιοὶ δοκειν, ὼς ἐτυγχανεν ο υμ-

δημος ἐφιοὶ διαλεγχιενος προνενευκώς εἰς το προσ&εν, ἐν μεσεν οντος ιιῶ ν του κλεινέου ἐπεσκοτει τε κτησίππε τῆς ωας. Nemo, opinor, actam assentietur hae in re nam multa profecto sunt, quae contra hanc coniecturam possint proferri; sod non lubet longa aliorum refutatione meam illustrare

coniecturam.

Ut singulis verbis, ita etiam syllabis vel literis au

plendia non raro locorum corruptorum integritas restituitur,