Specimen criticum ad Platonem et Censorinum pertinens [microform] : ad veniam legendi impetrandam

31쪽

ob viscendum hae una tamen re linguam graeeam latina Em qnferiorem, quod in structura ,milia est nomen Graeci unam tantum Oonstructionem ad nomen exprimmadum ad

gravissimum trities officium est, a codicis optimi vel codicum optimorum seriptura non recedera nisi iusta ea a ades vel ex usu sermonia vel e sentantiarum nexu ducta, e nonne etiam hoc d et curae E so, ut aliorum dubitati nes temere mota tollantur, c tectura non recte excogitatae Exesudantur, interpretatione falsae abiciantur mamodi quamquam Plato non tam saepe quam alii aeriptores turbatua est insignis libri, qui a nobis est traditus, id prohibuerunt, tamen apud um quoque non raro loci i veniuntur,. quo editores eorrupisse vel non intellexime Mintur. quo genere, qu-Vis multa possim proferre

exempla satis habeo indicasso has duo: ' Euthyd. p. 293 B seripserunt Boiseras et Stailbaumius

verba Moratia hoc modo επιδει- -ἐν- - - ἔφην ἐγω, ἔχοντα, provomne με contra auctoritatem Bodleiani et Vaticani, recepto ma semina est Badhamus, homo natione Britannus, qui nuperisne Euthydemum et Lachet- linctos in laeem edidit. At reoto ruricenses oditorea et C. F. Hemuumns illvo se e textu Extrusorunt me Pron alnum omissione hodieque mestos homnes decipi valde miror. Veluti

32쪽

Gotthoidus inulanorus in Commentatione de Fala ora . tione περ του σηκου Lips. 1860 duobus huius orationis locis Pronomen personale obtruiati Quorum prior invenitur g 25 Οὐδεὶς πιωτο ἐζημιώκώ μ εἰς εργα οεισον ταπερὶ τα ριπιας mela, alter g 29: is a tris πολεως τον

quod sans mirum, primum Raucto tetula nam in editione quarta orationum Lysiacarum selectarum is illud με bia recepit, non in eo haesitans, quod duobus simul locis novatum est; deinde persuasit uaero, qui in diario, qui inscribitur, Philologus om. 25. p. 308, postquam multas,euigneri

coniecturas recte explosit, immissionem illam pronomianum personinum assen8 suo comprobavit. Vellem hi viri doctissim impexissent hos duos locos 3. 47 ἄν 3ιεὶς ρι- ρινηπιενο τα δέκαε φηφέζεσθε καὶ ιιὴ περιέδητε ἐκ - πα-τρέδος δέκεος ἐκπεσοντα. 13. 42 καὶ τῆ γυναικὶ τῆ auetos

' ορατος απέκτεενε, καὶ κελσειν τιμωρεῖν υπὸ αυτου sue φονέα οντα. Haec exempla nonne,Butgnerum Eoaque qui

eum secuti sunt demo trant also iudicasse Sod videor mihi audiro eos dicentes, it vel με facillimo potessas librariis intercider . Recte. At videant posterius exemplum. Quid quod hic a plendum os pronomen demonsistivum 8Ιd omnino tenendum est, Germanum saepissime Pronomina addere debere, quae cogitatione Graecus supplet, id quod is optime aest, qui graecum auriptorem in Germanicum convertit. Sed iam librarii hac omissione rum raro ossem addiderunt pronomina, L. Sa pli p. crit ad Godola Hesemannum p. 36. A codico a Demosin talium interpolationum magna multitudo detecta est. Etiam Platonia liti ideteriores pronominum additamentis ut borant, uiua rei unam

33쪽

tantum axemplum exhibeo: legitur enim id Cratfo p. 413 B: ἐπειδαν - τέρ λέγω αντο ἄσμενος ως καλον - κροeοως, κίπων λῆμον ουτος κουσας καὶ ἐρ-j εἰ ovδἐν δικαιονωιιαι εἶμι ἐν)-οις ἀνθρωποις ἐπὲιδαν ὁ ἐλιος un. Parisinuam post ἐρευτ 7 Posuit ιιε, quod nollem mindoinua recepisset. Resut quam maxime dilucidetur, complura exempla e Platone desumpta afferamus atquo a creberrima omissione Pronominum apud genetivum participii vido riviorum 47 3 3 exordium capiamus Phaedo P. 96A: κουε οDv ως eoi 3 - τος Cra l. p. 404E: ποῖλοὶ πεφοβηνται περὶ τὰ νοιι του

pronomina mitti docent haec exempla Gorg. p. 485 C: οτανδ ανδρος κουσν τις φελλιζομενου ' παέζοντα ορῆ, καταγελαστον φαινεται Theaet. p. 187 B: αν αρ ιι φανῆ προλυ- σιν ωςπερ τὰ νυν, auo τι πειρασομεθα λεγειν Polit p. 287 B:

Ι' aedo p. II C: καὶ ιιῶν οἱ πολλοὶ τεως με ἐπιεικῶς

34쪽

monid. i. 130) At Parmenidem soluta oratione librum scriptum reliquisse, nullo probabili festimonio confirmatur. Inde sequitur, ut alia Platoni interpretatio adhibenda sit Id quod factum est non semel. mas omne sententia pera, lustrare non libet illam unam indicasse umqtat, qua πεζῆ, in colloquia familiaria referatur, cum πεζῆ autem iuniatur' καστοι At quomodo potest καστοτε ad unum tantum

)- membrum referri Qui potest ex verbis supra indicatis dis diserimon ullum dicti et scripti elici raesto locum si inter

35쪽

mmatim ut, ut dioianua, contrariorum copulatione id uin odi istorea egissis, ut iudicaret quanta cara, quanta di e ua planitur fluum gravissimum, per iugare istuduisset Pax, menides. ω- enim et semitas on L 'ra minis iurum parui, uri ant, ut rei alicuius ambitum universum circum sinulam Reu a quaeso, in meumriam Exempla haec Sa lustiana Cat. 11. 3 Avaritio aemper insistita, insatiabilis est neque copia neque inopia minuitur e , quae ad h. l. ad notavit Fabri et quae disputavit Κvivata in diario gymnasiis Austriacis destinato a. 1863 tom. XIV. Cat. 15 4 Namque animus impurus dis hominibusque infestus, neque vigiliis neque quietibus sedari poterati Cat. 30 4 quibus omnia

honesta atqu inhonesta vendore mos erat. 20 7 ceterismum, sia enui, boni, nobiles atque ignobiles, volgus fuimus sine gratia. Huius linguas sua vis in eo alta est, ut neutrum conu36orm membrum Par εο ipsum explic e Iiceat, sodsemPer cum viri citaniunctum intelligendum siti Ut igitur ad locum nostrum mertamur, Plato duo pari contrariorum adhibuit, unum saρχομεν - καὶ δι etέλως ut significaret. nsemper', a rum πιπεζῆ iam και με- ιιετρον .ut BK 'Primeret ,quocunque modoμ. Neque enim dabat id inquiri, muni Te Vera quavia data occasione vertua es vinctia et solutis usus ait Parmenides Praster locum unctatum velim respicias Etiam haec exempla e Platone deaumpta Theaet. p. 1s C ἀλλον δε τινα in νη-ινοντα LMaινοερενον Tiam μνσαι σννον Ἀτρος Naino εἰπεῖν, ἄναπειθοντα ἔ-ον, ως ἄναγκη δεον ἀν ἔλπον Hναι ira H ν; Iniuria Heindoinus ηεαiratre expunxit, nam sententiam comparara Voluit ex hoe membro aeso, neglecto altero. Misi condi via inter naiuneta exelieantur iis annaret intorrogativum nunquamucuicumscribi. P. VII p. 52s B λαν δε τις ανω κεχον ocv-τω συμμειωκως των ἐσθλητῶν ἐπιχειρῆ τι μανθανειν,

36쪽

θαλαττη ιανθαννὶ Ad quae verba C. F. Hemannus eum alia tum hoc adnotavit in praef. P. XV ,κατω συμυε eum =ς igitur eodem modo sententiam universam reddit, quo ψητα καὶ poma Ῥικαέεος ἀδέκως. multaqu alia inter e --

uarix ad riualemcunquo casum significandum , iunguntur Iot Lange Vind. trag. roman. p. 49 et Haupi in verh. d.

Superioribus capitibus cum voluerimus id efficere, ut optimorum librorum lectiones scriptori reatituerentur, uno ad eos locos accedamus corruptos, qui non videntur emendari posso nisi mutandis literis vel syllabis vel verbis. Nam vitia librorum si qui mediocriter tantum respiciet, nulla re saepius peccasse Iibrarios inveniet quam quod iteras omiserunt addiderunt, permutarunt discerpserunt. Huiu generis exempla quivis apparatus criticus praebet. Saepissimo autem inveniuntur menda e literis inter se permutatis nata. Quas quomodo orta sint ut discamus quaque ratione omini removeri, observatione qua vocant palaeographicae optima efficero videntur. Qua in ro haud scio an nullum insignius exemplum reperiatur quam Bastii, cuius commentatio Sehao-

seri editioni Gregorii Corinthii subiecta digna est quae ab

omnibus qui artem eriticam factitant, lectitetur iterum atqus iterum Eum secutus est diligentissime Obetus qui Via palaeo graphica quam saepe verum posset inveniri, bene monstravit. Sed nolumus diutius hic disputare in universum, num etiam singuli loci huius rei occasionem praebeant satis largam. Theaet. p. 175 A ἀλλ' in πέω καὶ ia κοσι καταλόγει πρω πνων σεμνυνομενων καὶ ἀναφεροντων ς Ηρακλέα τον Ἀμφιτρυωνος πτοπα αυτ ρ καταφαινεται τῆς σμικρολογίας, οτι δἐ εαπ

37쪽

as θαι τε καὶ χα--ητα avo του tynis απαλλαττειν. Haec verba partem meum egregiae philosophi descriptiovis, quae recte habet tam multos laudatores atque admiratores. Sed ad eam summo iuro pertinet illa ,χαλ-λτα καλαμ; nam vita in ea insunt, quae non facile queant oxplicari, quas emendation egeant multum. Veluti in loco supra indieat nimiam habet ossansionem an Detos, quam eiu-doinua non austulit hae interpretatione fim rumia πεντηκοστος rem αὐτου ab ipso hoc stemmatis aut ostentatore idem est manifesto, quem modo dirit τον an Ἀμν ιτρυωνος

ει - ανυ πεντεκaιεικοστον, ut in hoc αυτου ad singularem

numerum oratio deflexerit. Quo hane tautologiam Recte Statiuaumius eontra dixit, verborum collocatione, mutatione numeri offensus, statuitque bene hoc loco de maioribus Amphitryonia ruitum aermonem esse. Sed nulla caussa S

cur Plato iterum id definito dicat usus vocabulis ara Dr . Id vero Plato dicere debuit in vigesimum quintum maiorum Amphitryonia idem ea re quod in quinquagesimum. Nonne igitur verisimilo est Platonem pro II Ym scripsisse A TAYΤON Cin coniectura nulla difficultas inhaerere

ridetur nam primum a potest verbo, quod eandem esse rationem indicat, insuper adiungi, deinde no neutri Pron. αυ- hoo significatu repetitionis usurpatur; do quibus duabus rebus consa haec Exempla Charm. p. 158 A.-ὶαν , προς μητρος ωςαυτιυς Phileb. p. 37M stic οὐκ re ν ιεν δοξαν γυμεν , αν ορθ-ζτα σχη ταυτον - δονήν;

38쪽

μ χρωσθῆναι τε τοιοντν χωματι, quae vetita esse eo rupta negari nequit. Nam χρωνια tolerari nulla modo posso nemo non videt. Quod vitium ut removctret Hermamus locum si scripsit: ε τεχτιοῖν ξυνεβο χρῶμα χρ--οι ντοι υτε χρώματι. Sed sibi ipse non permagisso' videtur severam rationem corrigεndi me ingressum; nam in pras satione hae diei p. XXI: Facile tamen patiar aptius pro hoc vocabulum substitui, quooum otium et imma Turicensibus ex optimis libris sceptum conciliari possit. Rectissime; quis est Enim, qui nesciat duas imul eorrectiones quarum una alteram oontinet, non admittere eum, qui in affla critica recte vorsetur 3 Verbum auto in locum eorrupti uic Gaubstituendum persuasum mihi est nullum aliud esse quam σχrμα, quod quam sit aptum hoc loco, intelligent, qui perlegerint hunc locum Meno p. 75 B quaeritur, quid sit σχῆμα

Hoe Bat Socratis responsum: στε me δὴ ημῖν τολο σχῆμα, ὁ μονον τω οντων τ γχανε π ύμ- ἀεὶ επομενον. Nonne videacalorem et figuram intex se arcussime esas noxa, ita ut nequeat rea altera sin altera cogitari 3 cf. etiam haso Exemplael Thoast. p. 16 BC των sth γαρ το σαμα καὶ τὸ Iaetiarao- τε καὶ πιστωθαι, τῶν ἡ τὴν ἀυτ α κα βαρυτητα ἄκουειν τε πιια καὶ εἰδέναι Rep. V. p. 477 Ct δυμμεως γρο εγιο υτ τινα χροα ορῶ -- σχῆμα ουτε τι τῶν τοιου-

καὶ παντα τα προσηκοντα χρωματα τε καὶ σχηματα σποδουναε.

τε τῶν τοιουτων, εἴπερ αεὶ νοντος πεξέρχεται, τε δημοπς Heraclitus statuens nihil esse firmum fixumque, ae sempi-tomo agitari motu mania, Protaviora nactus S-naum.

Qui tamen non ita inteli endus est, ut Heraclitem docimam

39쪽

ex omni parte Protagor omNotia si is enim, cum de ratione sentiendi instituere disquisitionem, illam in genus plana divereum traduxit. In quo verinus motum tum aestrevum tam passivum posuit viant accuratius dicam ει hominis et rerum, et Eongressi hi duobus otibus emo putavit ut o homo aentiret et ea sentiretur. Huic Octrinae a versatua Plaeto dicit Ea omnem sentiendi rationem tolli, nam si nihil sit stabile fixumque, quomodo fieri posse ut quid

sentiatur Nimno etiam sensus semper mutari et Praeteris labi neoomo Esso A quam eas rationem rem nominandi semper mobilem 3 Audi de hoe Platonis ipsius verba Socrati tributa ἐπειδὴ δε υδε τουτο μενει, τὼ λεοκον ἐλῶν - μον. ἁ μεταβαλλεν, cum και' ἰητου τουτου εἰνρι εοροι τῆς λευκοτρο- aea ιιεταβολὴν - αλλvν χροαν, να μη - ταυτηὶ μι οπι ρα ποτε οἷον τε τι προμιπῶν ρcυμ ως καὶ π ειυς προς οὐ-- Responsum autem, quo Theodorus significatis Soeratis argumentationi amantiri, verbis supra indicatis continetur sine dubio macula adspersis; nam verborum η αλλο nulla exc6gitari potest interpretatio, quae reat ossa tono, id quod ex But anni defensione vulgatae licet vider . Itaque HEindoctus Et Stali umius laeum ita sanare coepem , ut illo τουτ ve χρῶ me putaret ante i excidimo Matthanmius autem V --καὶ τις ἐν em , αδ Σάκνοπι post Φέω transponenda censere Quibus non Possum assentiri nam emantiationi deest Verbum non nomen), cui non possit aeriptor non dioere haec Qua ratio extat

horum simila quidquam dicendi 8 Scribo igitur mutatione non admodum dura Laesar καὶ τίς μηχανη, ω Σώκρατες, ἐ- ῶ γε τε τῶν ταωτων, ame αεὶ, νοντος υπεξερχεται, με δὴ νον Restat ut paucis do constructione huius enu tiationia dicvinus, quod soriam x periuntur qui eam putent Remmis gramatica gra a repugnare. Sod errant hae in m. Nam 'sormni coniungitur eum infinitis ita ut Etiam amodat partimis one o SD . p. 128 Ei, μηχα-

40쪽

haeo exemplar Rop. III p. 416 Cr και τὴν αλλων σισίαν

Cotyi p. 427 E M on ιιοι, Ἀρατυλε, ἐναντέον Σωκρατους πέ ποτερον αρέσκει σοι η λέγει Σοκρατος περι oμότε ν, ξ ενις πη-λλη κάλλιον λεγειν καὶ εἰ εχεις, λέγε, ἔνα λοι ιάθρὶς παρα εὐκρατον ζ δεδαξης ημα ἀμφοτερους. Si vulgata lectio εἰ ἔχεις recte se habet, haec Verba sum pleri debent: κάλλιον λέγειν. At cum hac protas quomodo potest conciliari id quod insequitur ,ι, μάθνὶς παρα πρά- ιονς Nam Cratylus si potest pulchriora proferre quam Soer tes, profecto docentia munere singitur, non discentia Lege, quaeso, verba proxima θ. 428Bὶ εἰ μέντοι πεις τι σν κάλλεον τουτων έγειν, - αν θαυμάζοιμι δοκεῖς me μοι αντος τε ἐσκεφθα τὰ τοιαυτὰ καὶ παρ ἄλλων μεμα κένσε. ἐὰν ουν λέγης τι κάλλιον, ἔν των ριαθητῶν περὶ oecto τη- vocis νομάτων καὶ ἐμε γράφου lade apparet, illa verba,

quibus protasia continetur, Age corrupta. Quorum emen

datio est facilis; nam pro εἰ aeriuendum videtur ο - καὶ οενις λέγε. Tum in incerto manet, utrum pulchriora queat diuero Crasyla necne. Si dici pulchriora Socratem docet et Hermogenem. Sin autem Socrati assentitur. tum id et satori ae ipsum a Socrato eas doctum. Fortasse quispiam ha erit in coniunctione και, sed usu is ea Ereberrimus, quo particula καὶ imperativo adpositae vim eius intendisseriu