Specimen criticum ad Platonem et Censorinum pertinens [microform] : ad veniam legendi impetrandam

21쪽

alia. .quam accur ιtissime repraesentet. Nam ha in re libidini .uM indulgere nefas mi Ac cum Vulgata quia dicunt oditionis quasi culpaquo rara factum ait, ut optimae optimor a librorum lectiones iaceant neglectaeo spretise, eum, qui oum religione Scriptorem tractare velit, oportet illas lectionsa in teXtum recipenda curare; nam hoc hodie inter omnes eonstat, Vulg*tae lectionis, quam dicunt, auctoritatem nisi firmo Abrorum fundamento nitatur Asa nullam Ηος praRceptum Vid quomodo illi' in Re u Si Secutus.. i. i. . an Theaeteto p. 171 B editiones, ni fallor, Omne praebent: ira χάλλαε ολ εοχμορουσιν ἐαι -- φενδεοδ α . Odicos vero si inspexeris, in iis omnibus reperie extare intim ς, nisi quod manu correctrice in Veneto II scriptum

eS εαυτους. Quae correctio tantopere arrisit, ut in textum eam recipiendam esse iudicaverit Buumannus eumque editorea quod equidem actam omne secuti sint. Hos vero inerrqr e versari et iniuria amodicum Scriptura recessisse, facile potest demonstrari. In graeca enim lingua non raro fieri

solet, ut verbum infinitivo loco subiecti vel obiecti adiunctum

anticipatione quadam Ut orbo infinitivum moderanti acco-modetur aut subiectum fiat universae enuntiationis. io usus

quo non paucos homines doctos decepiι, latvnicis exemplis eum stabilire statumius exscribendis locis qui in Krugeri grammatica non reperiuntur cf. D 1. 6 8 breviter vero cimicandis, qui ea continentur. Atque in hoc numero, at ordinem, quem 'Eutu Bat riigerus, servabis, sunt hi loci:

22쪽

et των γνῶναι τε καὶ si γνοντα ἐκάσαι. Ex his exemplis satis elucet in loco indicato pronomen reflexivum ad σε rat t=ρεῖν posse trahi, quod cum admittat tertiium casum et Politi p. 258 A: συγχωρεῖς ουν ola uni Phaedr. p. 00 C: τῆ τοιβδε αἰτέ t σιγχωρεtς , ne a m hunc ore gere. Sed, ut jam supra diximus, non raro hac structura et librariorum Et interpretum animus est offensus, quod

licet videro tum ex vocabulo προσλαβέσθαι Rep. V1II. p. 56 in Vat. Θ tra omisso et, verbo orto, in ἐον Euthyd. p. 282 D mutato tum E mira si tori ad Rep. V. p. 459 B adnotatione tis Asill conatibus temibariis corrigendi loco Lem. XI. 33 Α et eoi p. 343 C. Omnis tamen structurae difficultas sublata esse videtur, i per

attractionem eam natam censes, non per confusionem duarum constructionum, quam statuebant plerique superioris aetatis

23쪽

,. Anus locus, iii quo Exhibendo editores librorum optiniorum scripturam spreveruunt, TepEritur in Phaedro p. 23s Bi..ua wraten et μηχανῶσθtii, mo in v πα- αγνοῶν καὶ πωπ' αποβλο 0νώς τὰν ἐραστην 'οἱος νῶν seu ν ἐδεστος, εotvrψώβλαβερωτατος ἄν av. Bodloianus Vatieanus is et VonMusHpr nomini hauri addunt articulum quem duorEs quos potesam adito' Eglexerunt. Summam igitur cepi voluptatem, cum forte in aci atationes a Wincho anno Euthydomi oditioni subleotas inciderm legeremque p. 224 undem articulum restitutum velle; a qua tamen laetitia depulsus Rum, eum in oditiona Tnricem no vorbo quidem ne de ro monitum viderem. Quae edimrum imitas e magis persuingenda est, quod articulus cum pronoenine pomonali copulatu eum in eodem dialogo iterum occurit logitur enim . 258 Α καὶος Ιαε, πονέαντον diluam μαλα σε/ινως καὶ ἐγκον ιραζων

h. I). Accedit ut grammaticorum praeeeptis hie usus con-s stur si illustrotur vid. Apoll. Dysh de oonstri verti.

I 28 p. 6M Bhk. p. sis et schol. ς τὴν comeso γρα ista-εικην in Beri Aneed. II p. 923. Quae quum ita sint, dubium Esse non potest, quin loco allato articulus restituendus sit rix si αυτ si δὲ βλαμωτ-ος ἄν εἴ i , quo restituto

oppositis nantopere angoatur neminem prasinrit. Quod autem δὲ tertio 1od positum sat, Platonem scito Baepissime cavaro ne verba grammati e legibus inter sed genda illa

24쪽

particula intem ita dirimat veluti Phileb. p. 63 At τας ξωνας δε Theaetet p. 164 A: οὐχ ορ- δε αὐτα Phuleb. p. 42 Ar ἐν λύπαις δε Phileb. p. 49 A, ι46 D: Quin etiam quarto loco di invenitur ut Phaedri P. 27 Ct Ma: 'no ἐραστου δέ Craiyl. p. 389 Ar ἐκ rasi uin θεν δε Gorg.

Quae diximus, Ea haud scio an nobis utilitati ista in hoc Ioco Cratyleo p. 408 B: νη τον ina, ευώρα μοι δοκει κρατυλος λέγειν το ἐφιε ιιὴ να Ἐρμογενη. Qua si quis

vel cursim perlegerit, in pronomine ἐμε maXimum momentum inesse videbit. Suspiceris igitur haud temersi 'O go eme Scribendum τον; nam articulus activo infinitivo λεγειν a positus habet nescio quid molesti a inSoliti Theaet. p. 163 CD εἴ et ις εροιτο αρα δυνατον, οτου ἐς

δ ιέρινηται μακ ολπω δέ, ω εοικε, βουλομενος ρεσθα εἰ ιαίνων τις ει ιε ινημένος 3 ζ οἶδεν ἡ Ποτε ἐπέχοντα ei Aetur. II invenimus adnotata in Beiseri commentariis. Itaque . . pro τι εχοντα habet optima Codicum Platonicorum familia ἐπεχοντα, quod derelictum ab editoribus nemo aegre ferret, Sententia a obstaret; nam syllabarum T M HI inter se commutatio frequentissima sed si obstat sensus, sane est quod magno te dolor afficiat librorum optimorum Scriptura preta, quam regiituendam esse velim tibi probare. Sine dubio enuntiatio ita est construenda: αρα

qualis sit ei sua, non difficile est dictu describit enim

scriptor aliquem, qui rem cognovit cognitaeque memoriam retinet ac servat. Unde vides ut σωζεσθω, ita etiam ante edens orbum talo esse oportere, quod actionem Signes. Restituendum igitur est ἐπεχοντα ' Quod autom duo verba cumulata sunt, noli hac in re haerere; nam latuis insta

25쪽

sie distingui possunt, ut ἐπέχειν /Nημην τινος significet memoriam alienixis rei cohibere, ρινῆ 'ν σωζεσθαι autem rem quasi memoria inelusam servare. De verbo σωζεσθαι es' satis Stalibaum ad Rep. V. p 455 'V . rat Non raro acolait ut, quas inst timis libris legimin quod verba lab- sibi aliquam contraxerunt, edit Ba tmnere omittant plerumque nihil aliud excusantes nisi hoo malo seripium est in codice . Verba ho modo neglecta qui mutation aliqua adhibita formaverit ita, ut ad sententiam illustrandam ea conferia appareat, nonn is putandus Est suum scriptori restitiusso En exempla, ubi sopita,

in Thoastolo p. 158 O nun ab omnibus, quod sciam, editoribus exhibetur: καὶ μεζν, os Icua πιες, απορον γε ο νψ επιδHξαι τε Φημεν , quamquam in tribns codicibus, qui quasi cognatione arctissima inis so eontinentur, Bodlatano Vaticano, soneto II invenitur et ires iU neque RuBapores omitur ulla, cur voeabulum μιν simia manu in totum inlatum sit Meto igitur statua χρονεμ esse trim. cum in eiusque locum substituendum integrum verbum. Quod efficies, si pro χρονεμ scripseris μειον Hoc enim participium saepissime a Graecis ita usurpatur, ut substanti vorem quas adminiculum 'sat, Culna usus, quod grammatici eum omittunt complura exempla subseribenda dux

26쪽

χρὴ et δε ad participium referenda sin Velut Euthyd. p. 282 E: εστ σι μια ἐπιστή ιη γ ῆν ω λαβοντα ευδαι-

Socrates, postquam Euthydemum et Dionyaodorum sophistas audivit pollicentes se virtutem,posse docere quam optime et quam celerrime. Verbia indicatis anta ην σθω libri manu seruit addunt εqρην, quod non licet .ailentio praeterire, cum hac in re librorum discrepantia paene nulla ait: nam istinianua Id, in quo solo deest φνγ . habet rasuram ante i . Inde tuo iure convidas, subesse aliud vocabulum in ἐφην, quod quale fuerit, cum aensus tum lacua cognatus

27쪽

n i monstrati Nam p. 29 A aoptusis ae omnia scire pro emo Meratos diest: ex in εφην ἐγώ, ως ει μαστω νεις καὶ ωνὰθω μέγα πεών . o a quis locum supra allatum a matris pergormatus erit, sine dubio deciderabit verbum, quo λέγειν accuratius definiatur; nam nonsitiam rem nihil ι γε, j.M, i Morino, visae maximum a Marissimum. Quod si ut, pennameo, velum meoum ex voeabula ecpvν molas ἐκφῆνω, ita ut hae sistentia evadat quantam rem diei vos in In- edidisse Socrates otiun virtutis institutions potat quaia thesaurin terra abdit- , quem Bophistactinvenirint inventi quo in lucem protulerint. Ad quod do si andum verbum ἐκπιένειν esse ldoninm Moes p. 288 ).

neglectum possit restitat, eleganter ostendere videtur in I. p. 383B, ubi Bodleianus, Vaticanus, Venetus, librique do-

uuaua verbis interpretes, cum vidissens hoc vitio e 1 ὀrare,

ut duas simu Particula interrogationem indicantes contineans, ita succurrerunt, ut earum unam alteramu super- Vacaneam rati aut ποτερον ut ehh rus et Turi enses dis-

Hemannus uncis includerenti Sed assumta una Iinoὀla siquis ex EI effecerit II, suum cuique verbo Iocum dederit. Nam inde haec enuntiatio nascitur: ερωτῶ ουν--ον θω, ἐπ αιλτε ποτερον Κρατυλος τῆ αληθεἰς νομα ἐστιν ν ου. Hanc quam coniectando in lenimus praepositionem cum Verbis ἡδminandi sunotin iustam tenore sedem statuimus illustrare accuratius hia exemplis CratyI. p. 415 C: εἰ 'ἐπὶ τοιουτοις κακία ἐστὶ τοὐνομα, το arito io ου λαρετ αν

εγ stiligo ' eum seribaham, Mino e manni, sui rationem mendandi sim in inlit, oditionem Euthydami noni habebin in manibus.

28쪽

bauit, qui tamen in errorem incidit, quod Rep. 1. p. 493 co ν' aζοι δε παντα αὐτα ἐπὶ τως του μεγαλον ζενο δοξαις, οἶς ιεν χαιροι ἐκλο αγαθα καλῶν, οἱ δε ἄχθοιαο, κακα hic attulit. . Loci Cmtyle emendatio quod disputationem nostram e deduxit, ut verborum nominandi constructio una essMexponenda, hac ecasione oblata non inutile fore speramus etiam reliqua constructiones ita persiaeingere, ut ora lummaximam partem secuti exempla malimus dare quam Praecepta. Locos igitur primum Proserarinus, quibus structum καλεῖν τινα τι adhibita est. Crotyl. p. 400 D: περὶ σωνον μαzων α το με auro secit. οἱ θεοι εαυτρυς καλουσι δῆλα νγαρ, oro ἐκεινοι γε Πληθῆ καλουσι. P. 337 C: σκοπου3ιέ- , πῆ ποτε αὐτο τοντο o νο ια οἱ θ εο ορθως ἐκληθησαν. p. 406- τας ἡ Μουσας τε καὶ ολως τῆν ιουσικην ἄπο του

29쪽

M-ων Rep. o. p. I B εἰ - διαλεγεσθαι οἰοι σεῖεν προς ἀλληλους, ου αντα -- τα παρωντα λους ιιικειν, - 4 εν cf. Statiummii adn. ad Symp. p. 212 C. Non raro infinitivus εἶναι verbis nominandi ita adiungitur in iiij nobiR linundare videatura qua de re exEosuerunt

I. p. 625, Stalltaum in adnot. critica ad radi. p. 396 et in adnot. exegetio ad Lach. p. 192 A. Crati p. 396 B: συμβαινε ουν ορθω ονομαζεσθαι Ῥυτος ὁ Θεος ἀναι. p. 397E:

Mθαστοι. Qualia sit usu dativi his verbia adpositi, ex his loci cognoscere licet Polluc. p. 27 E. τουτοισὶ δη τοι ἐκ

κα εχειν φυσεχηνώπονομαζε . p. 41 Er τῆ γαρ ἐπὶ τον Θυμον ἰ ση μαιρε δῆλον - τουε ἐκλήθη - ονομα macis γ' ἔριπω γε τε μαλιστα ἔλκοντι r Vmi hq ἐπωνομασθη. 420 B δοξα δη μοι si διωξει ἐπωνομασται - ετῆ amos τή- λη. Breviter haec duo attingenda sunt, primum quod ονομάζειν τε παρατι significat omen ab inqua re ducere . UL p. 39MA: το τοιονδε δεῖ ἐ-οῆσαι περὶ νοματων οτι reia κις ἐπεριβαὰ μεν πάριματα, τὰ σἐξαιρουμεν, παρ ομυλ ιεμ ονομάζοντες, καὶ τὰς οξυτρορας μεταβάλλομεν deinde quod λῶ τι a philosophia adhibetur, ut aliquid se velle poni indicen veluti Pro p. 332 Ar φροσυνην τε καλεις; Ibid. 4 3583 καλατέ τι δεος καὶ φοβον es notam Stal bmunii ad ina L p. 399 D. Nunc videamus quomodo Graeci