Specimen criticum ad Platonem et Censorinum pertinens [microform] : ad veniam legendi impetrandam

41쪽

Theaet. p. 150 D loquitur Socrates de arto sua obstetricia, qua me nihil sciat nihil doceat, ex alii vero quao sciant pomuolioere sunt autem eius verba haec is δ' ἐμοὶ ζυγγιγνομενοι

δε προ vota τῆ, ἐυνουσέας, οἷς περ α ὀ θεω - έκη, θυ- μα---ον ἐπιδιδοντες, εος αυτοις τε καὶ tes μιοις δοκουσι 'κω τωι ἐναπες - παρ ἐμου via πώποr μα -- a1r-- α λωειῶν πολλα καὶ καλα ευροντες τε καὶ κατεχο-ες. His vellem interprete aliquid monuissent da mira eo sociationis di verborum Ἀπεὶ imia κατέπιειν. Primum es enim offendit, quod reae αυτῶν ad. vo ευ-ντες tantum vides posse reserri deinde verbi κατεχειν significatu non quadrati , oeum. Iam hic non refert dicere adoleaeonis multa piactra retiners a maiadere, sed id tantum dicendum ea eos multa pulchra ex sese haurire atque invenire. Expectaveris igitur, ut cum verbo ευροντες opuletur participium eiusdem temporis, eodem signifima quaerendi praeditum. Me autem mihi isse videtur τεκοντες. quod quomodo

potuin deIn avari, non tam diffissile os explicat quam putaveria fortasse. Primum enim Sohaeserua in indie editioni Gregori Corinthii subiecto p. 1042 exempla praebet uterarum istis inter se 'oonfusarum deinde syllabam apropter antecedens καὶ tautographia esse natam pareti

43쪽

Illa Metrimi, qua auia eas. sed fieri onmin alatuitur, ut assensium naneis Mur e vitae usu ex pla proferuntur, quibus motum rebus salutarem, quietem semiuiosam Maeoomprobetur Memplis aes a quasi prooemiandi cauam has verba praemittuntur Theaes p. 153- ἐπεὶ καὶ τ ε est λόγοωμεια ἱκ-a, Ora ταμεν ῶναι δο--πε - - -- πινγις παννει το de μηχὶνω καὶ asina σθα hσυχέα modoco maxmaa difficultato obstriciaui verbum δοκουν, quod quomodo possit ferri qumnquam eius patrocinium susceptum est, equidam non video. An est qui velit Statiummium sequiluis ratione verba interpretantem ,,me quoque SErmoni idonea argumenta sunt, quod motu officit id, quod ema putamus, arius fieri quiea autom affert το μὴ ἀναε καὶ απολλωθώι At hie non agitur de Protagora placito, quo τω tua tollituae, accurate exprimendo, Ne Plato nihil aliud nissi summatim Protagorae doctrinam fulcire studo exemplis unicuique in vita quotidiana occurrentibus. A qumtopem membrorum concinnita verbo oleoῶν interposito turbatus Nonne videmus, verbia o δὲ μὴ ἀναε καὶ α λλυσθ εα e pondere debere verba priorta membri Quod ut officiatur, aeribo enuntiationem ho modo: ἐπεὶ καὶ τάδε . ληφώ μεῖα ἱκώνα, - - μεν,εὶναι δοκεῖ καὶ τ γψνεσθαι κινησις παρεχειν - δε μ' ῶναι καὶ πολλυσθ- πισυχέα. uno et lenaua et atructura similem rido ep. I. p. 505 diu egregio. Unum tantum est,sortasso, quod possit displicMe. V. ora enim quispiam iudicaverit non conmereoum verbis σημεῖα ἱκανα via, ut aliter Soam, Meetavorunonis re, sed φαινεται Hane vero dubitationem ex et uua, qui in lexico Platonico I p. 553 locos adfert,

usu atram esse, idque adctas avius hoc vocabulum inprimi

particula histrabar mutua usua hae exempla adseripsi.

44쪽

PM compendia librario multa scripsisae, inter omnesciniata Qualia autem fera adhibita essent, docte usque accurato Baalhas in commontationo, do qua supra diximus, exposuit. A exitio maximo utile M ea nosse; nam ex hoc more acribendi multa vitia nata sunt, quas ut quisquo illum optime cognoverit, ita legantissimo tollati Non alienum esse videtur aliquot huius generia menda suppeditare. Thoacti. p. 18 A Iegitur: --τον εἶναι δ ἀλλ ταν αἰσθεσθαι. At librorum permulti praebent ταυτης quod vitium facile est explicaro quomodo ortum sit apostrophua enim a compendium syllabas ης non raro inter se commutantur; videris p. 767 Theaet. p. 169 oxhibetur in editi mibus πρὶν αναγκασνὶς ποδυσας. Vati Venet. II praeben αποδυσασ3 al. Meno p. 81 E: χεις με τουτο διωξα εο -τως χει Proire Bost Vatiis habent ρι-α, de uiua compendio soripturae v. s. haud dissimili vide Watis achii introd. in afud palaecs-- graphia graecae ipsis, a M. Indis id qua rationis h

Lach. p. 180 B: παπυ μοι δοκῶ, ευ ει ΜΘαι καὶ εἰς ἐκεινους καὶ εις πιας καὶ εἰς aπαντ- ωοντα τῶν πόλεων πραττDωσιν, σεαυτοῖς σχεδον τι -υτα συνιβαίνει, α ωτος μει, καὶ περὶ παῖδας καὶ περὶ ταμι σεια, λιγωρεῖσθαι τε και--λῶς διμι - θεσθαι. Quam hi sententiam adseri Plato, sam loco allosio expressit ναὶ ναρ ἐπαν-ρχην τινα απη κατερος τελμὸν δικοιεν πορνι καὶ εἰ μηδεμια ciλλη ζημιο, τά γε οἰκεια do ἀμελειον μοχθηροτερεος εχειν, ἐκ δὲ του δημοσέου μηδεν ευ ρε--σθαι διὰ το δικοιον εῖναι, προς δε τουτοις ἀπεχθεσθέ τῶς τε ἐκείοις a τοῖς γνωριιιοις, ταν μηδὸν ἐθέλχ αλεῶς υππετεῖν παρὰ το δίκαιον. Rep. I. p. 343 E

45쪽

Sontentia difficultate cares, non item Verba, quorum

quae sub finem posita sunt, otiρουρῶσθαί τε κω αμελως διατέθεσθαι, me quidem sententia non rect Explicata sunt. Nam si interpretantur a/ιελως διατέθεσθαι - φιελεῖσθαι adduntque subiectum o verbia proxime antecedentibus esse

supplendum περὶ πάῖδας καὶ περὶ ταλλα ἴδια referre vide

tur ad vere. συνιμένει ct adnot. Cronii, vereor ne haec interpretatio, cum sit nimia tortuosa, non probetur ei, qui locum accuratius perserutatus erit. Expectatur enim potius ut dicatur, eos qui in republica Versantur, non curare Re

neglegere res domesticas. Itaque αμειῶς διατέθεσθαι activo significatu positum puto α αμελως διακεισθαι ita ut μελῶς διατίθεται τις significet in ea conditione aliquis O locatur, ut neglegat veluti Symp. p. 207 C: τα δε Θωέα τις αἰτέα ουτως ρωτικῶς διατέθεσθαι ita interpretabimur:

Quae est causa, cur animalia ita comparentur ut ament 2 Hoc si quis mihi concesserit, si μελῶς διαπέθεσθαι Sensu activo positum sibi persuaserit, passivo λεγωρεῖσθαι intelleget nullum hic locum esse. Cui rei ut occurratur, oribendum duco λιγωρto pro λιγωρεῖσθαι. Nam adhamum ολιρογρεῖν scribentem vetamur sequi duritie sermonia quao nascitur ex hac coniectura accedit Graecorum consuetudo

adverbia in is desinentia in his locutionibus geminandi ei. Phaedo p. 68 C: λιγωρεος εχειν καὶ κωμέως; Lys. 9. 17:αλλ' υτως λιγωρως καὶ παρανομως προςζνεχθ' - Gorg. p. 493 C: ἀπλήστως καὶ ἀκολαστως χοντος Rep. I. p. 503: δυσκινητως χει καὶ δυσμαθω εώςπερ ἀπονεναρκωμένα. meias et Laches eum a Melesia et Lysimacho arcessiti essent, ut de pueris bene educandis suum ferrent iudicium, Socrates eum ad colloquium esset adhibitus, eos monuit, quam graVis, quam magna esset ea res, dicens haec Lach. p. 187 εἰ γαρ νυν πρῶτον αρξεσθε παιδευειν, σκοπεῖν χρὴ μ' o ἐν τεν Καρὶ μῖν ὁ κινδυν νδυνευσαι, ἀλλ' ἐν τοῖς υἱέσι τε καὶ ε τῶ των γέλων παισι, καὶ ἀτενως το λεγο-3

46쪽

μενον κατα την παροιμια υμ συμμένη ἐν πι- ἡ κερ- ιεια γιγνομενη. Oc loco cur Plato, cum sermo sit de filiis Lachetis ot Nicia et do filiis Lysimachi et Molesiae, tam mire ad eandem necessitatem declarandam duobus diversis vocabulis usus sit, non facile dixerit quispiam Accedit magna dubitatio, an in hac oppositione articulus pronominia possessiVivices agere queat, nam supra p. 187 A Plato dixit: καιτων

dium scriptum salso interpretatus est librarius. Uno En quo verbo dicam de eorum sententia, qui arci τὴν πωροι- ιιέαν interpolatum putant. Hos non solum refutat locus, quem iam alii interpretes attulerunt, e Soph. p. 26 B haustus: σχολῆ που τὰ κατὰ τὴν παροιιιέαν λεγο ιενον- γε τοιοῖ - ῶν ποτε λυοι την πολιν, Sed etiam locutio φασιν οἱ παροιιιια- ζομενοι. Theaet. p. 16 B. Nullum vitium in Bodleiano optimo Platonia libro saepius deprehendimus quam literarum inter se copulandarum disiunctionem Et literarum inter se disiungendarum copulationem, id quod e pauci exemplis demonstrare conor. Soph.

p. 181.17 kh. α νς si pr. II prasbent εἰ τὴν Lach. p. 286 6 αητοῖς ἔπι 2I--οισιν Soph. p. 196 11 ἐνόντα- ῆς es ἐνον τα-6. Non raro etiam accidit, ut iterae, praeterquam quod suum non tenent locum, ex aliqua parte mutatae sint of Soph. p. 170 9 ἀλλ' εἰ σπουδῆ , is ἀλλης που δη; Theaet. p. 199 19 και ιενοι, Λ εέμενοι ibid. p. 266 20 δη ηρ-ω3ιεν, ae et r. II, δν πρωτωι ιών. Charm. p. 303 1 ῆκον μεν, s ῆκοιιεν Soph. p. 206. 10:

εἰ συνεχοντα λεχενεχοντα. quidem hosce loco seiungendis literis emendandos esse puto: Charm. p. 159 D: εἰπε γαρ μοι, ου τῶν καδευν μεντοιν σωφροσυνη ἐστι Πάνυ γε. φη Ποτερqν in καλλιστον ἐν π ιματιστο τὰ οιιοι γράμματα γραφειν ταχυ ηῆσυχῆ Taxv. T δ'ἀναγιγνωσκειν ταχεως η βραδεως . . λ. Superlativus

47쪽

-λλωτον hoc loco non potest admitti mirorque valde, quod editorea quidam eum admiserunt. Nonne hos refutat ipsa enuntiatio qua proximo inaequitur: καὶ ιἐν δν καὶ το κιθα- ρέζειν ταχειος καὶ et παλαAιν ξεως noλο καλλιον του ησυχῆ τε καὶ βραδεως Fuere igitur qui καλλιον pro ciλλιστον scribarent ut Boisorus et Nitrachius. Recte quidem sed causa corruptelae non intellegitur. Quae intellegetur, si scripser

i. Alter locus quem hac ratione suscepimus emendandum, reporitur in m l. p. 385 D: οὐ γαρ πω πέπε, ὁ Σωκρατες, ονοματος ἄλλον ορθοτοταν ταυτζν, ἐμοὶ μεν ετερον εἶναι καλεῖν ἐκαστ ιι ονομα, δέγω ἐθέιιην, σοὶ δε ετερον - συ. nuntiationem relativam is os nullo Verbo tangunt interpretes, quod

nossem factum. Nam haud exigua difficultate laborat particula

a hic posita. Quae quamquam non raro Verbo proprio caret,

si quidem antecedentis forma congruens potest suppleri cf. Mugeri gr. 69 7 2 tamen hoc minimo cadit in locum indicatum. Neque enim verisimilo est Platonem primum indicati-Vum posuisse, deinde optativum in membria prorsus idem significantibus, prorsus eadem vi praeditis. Hanc sentiens difficultatem Urschigius in editione Didotiana pro αν scripsitaυ quod Valde dubito an sit verum collocatio enim huius voeabuli offendit in enuntiatione secundaria, non primaria positi expectatur σοὶ δὲ - τερον vo tale quid. Accedithaeo rea gravior, quod periodus universa in cogitatione sola

versatur. Neque igitur licet hic Hermogeni dicere de Verbo, quod posuit, sed do verbo, quod potest ponere. Quod ut declarent, Graeci optativum in onuntiatione relatis usurpare solent particula ἄν aut onussa au addita, qua de re videialiger. 54 14 4, qui recte dicit praesertim post infinitivum talem optativum reperiri, et Men libr. de temp. et mOd. p. 176. Rep. HL p. 403 B: o litis δ' eo ἐοικε, νομοθετησεις ἐν τῆ οἰκιζομέννὶ πολει φιλεῖν με καὶ ξυνεῖναι καὶ απτεσθαι λαερ -- παιδικῶν ἐγστὴν τῶν κολῶν χάρι ν, ἐῶν πείθη '

48쪽

τα δ' ἄλλα -ως ὁμιλεῖν - ντις --ἀοι-πως μνημποτε δοξε μακροτερα το-ων ξυγγέννεσθαι . . L ad quem loc. f. adn. Staneideri Xen Mab. I. 3.17 ἐγω ναρ οκνοιηνειεν αν εἰς τὰ πλῶ εμμένειν α vis δοιη, φοβοέμην δ' ἄντεληγεμονι, ν ανυοέη, ἔπεσθαι. ea cum ita sese habeat, velim etiam in nuntiatione relativa priore Ἀροι θεριν optativum cum in restitui. Nequo admodum directio est, hanc lectionem eruere scribit enim Bastiua in commoni tione p. 756: Uno lector intelliget, psilon tantum minuta lineola, quam in medio habet, a compendio syllabae αν differro. Si igitur e a verbo ἐθέμην decerpseris in eiusque locum A substitueris, Θε/ιην supererit, quod nullo negotio in Θεέμνην mutari poteSt.

Interpolationibus omnes paene qui supereunt codiceaturbatos esse hodie nemo negat; nam poetae id dilucidissimo demonstrant, qui cum sint metri legibus constricti, falsa a ditamenta facile prodant. Ea quomodo orta sint, in aperto est positum. Quidnam ipsi hodie facere solemus, cum Ro- curate librum perlegimus Nonne saepius quasi inscientea mamini aut assensum aut dissensionem adscribimus Nostras quidem adnotationes non sunt emiciosae, quod cum libri nostri typia expressi sint, nullum est periculum no in textum, quem Vocant, irrepant. At superiore aetate saeps factum est, ut additamenta inter verba scriptoris transponerentura librariis, qui putabant omissa recte eas suppleta. Non raro etiam e negligentia scribentium interpolatione ortae

sunt, si quidem librarii, quod semel debuerunt scriboro, bis

scripserunt aut verbis inmutati aut paululum mutatis. Quae cum ita sint, is qui veterum libros recensero velit, inte polatione expellendas sedulo curabit; sed cavendum ea ne modus excedatur, id quod hodie doctis hominibus non

49쪽

raro aeviore soles. Veluti adhamus iusto aspius hanc medelam adhibuit in dialogis Euthydem et Lachete, quos inter se coniunctos edidit ena 1865. Nunc transeamus ad locos Platonicos tali ratione mendandps. Ac primum quidem de iis disputabimus, qui sing lis tantum verbis, deinde de iis, qui nuntiationi membris vel ipsis enuntiationibus eiciendis corrigendi esse videntur. Euthyphr. p. 11 B θ' Ἀλλ' a κρατες, - εχω εγωγε

δαλου τα in σου λεγομενα. In odi. Ven. II et aliis non προθωμεθα legitur, sed προθυιιωμεθα προθωμεθα tali-baumius, C. F. Hermamus, uricenses receperunt deteri

res codicea secuti. Sed hic verbum poni debuit, quod ad artem quoque statuariam Daedali posset resere Itaque vocabulum προθωιιεθα, quod alia in disputando recte adhibetur, hic nihil valere videmus Cod. at is qui habet προθώμεθα νυποθωμεθα, nobis rectam viam emendandi monstrat;

nam ex hac lectione apparet vocabulum glossia esse tent tum Plato enim scripsit Θευφιεθα, quod alii praepositione o alii praep. πο interpretabantur cf. quae dicit Socr. p. 11 C: και εἰ μὲν aina ἐγω λεγον και τιθεμον, σως αν

Ac suspicari licet in libro e quo odi sen. II et Vat. descripti sunt, vocabulum hoc modo pictum fuisse

Indo librarii odiolani aliorumque odi melicuerunt προ- θυιιωι εθα, librarius autem Vaticaniis, incortua quid recto se haberet, scripsit, Θωιιεθ- λυποθωιιείλα. Etiam Cha mides nobis simile exemplum suppeditat talis corruptionis p. 161 B, ubi aeriptum extat Ου αρα σωφροσυνη σν ιη

50쪽

alii οεδεν, alii μηδεν scribentibus. Utrumque ita in unum conflatum tolerari non videtur posse. . Gorg. p. 488 4 αλλα ταυet ελεγον και - καὶ νυν urto.

Ex hac enuntiatione sine dubio eicisndum est Vocabulum ελεγον, quod ipsa collocatio suspectum reddit Constat enim inter omnes, Graecos in talibus locutionibus omel verbum ponere idque accomodatum fere particulae praesens tempus significanti L rtiger 2 4 2 et haec exempla Soph. p. 236 Ε παντα ταυτά ἐστι ιιεστὰ ἀποριος ἀεὶ ἐν τεῆ προσθεν χθονq καὶ νυν Theaet. p. 187 CD Θραττε με πευς νυν τε καὶ χλοτε δη πολλάκις. rtigerus ad Thucyd. I. 86. animo nostros advertit, ubi legitur ξιιεῖς δε ιιοῖοι καὶ

τοτε καὶ νυν ηιεν, quo loco etiam haec exempla attulit III. 40 1 εγω ριεν ουν καὶ τοτε πρωτον καὶ νυν δι- άχοιια μῆκαταγνωναι 1ιας τὰ προδεδογμενα . . . I. 60 2 τὰ δεσαφες Miς - τοτε υτε στερον ενι εἰπεῖν περὶ των δρασάντων το εργον. Exempla dare pergo o meis schedis: Phitob. p. 60 B: υκουν καὶ τοδε τοτε καὶ νυν ζων αν - ιμολογοῖτο Soph. p. 23 B: καὶ γαρ πάλαι καὶ τὰ νυν πτο- μενον ἄν ευροι περι τον του μν οντος ελεγχον Cra l. p. 429 D: συχνοὶ γάρ τινες οἱ λέγοντες, cd φιλε ρωυλε, καὶ νυν καὶ παλαι Phileb. p. 15 D: φαμεν που ταυτον εν καὶ πολλὰ πολογων γιγνομεν περιτρεχειν πάντη καθ ήκαστον των λεγοιιε-

νων ἀεὶ καὶ πάλαι καὶ νυν Dem. 18 31 δωροδοκηιι δε

τῶν ἀδέκων τουτων ἀνθ ρωπων τοιουτον γενειο, περ υ καὶ

τοτε καὶ νυν καὶ ἀεὶ μολογω καὶ πολεμειν καὶ διαφερεσθαι τουτοις. Soph. p. 253 E: τον ιεν δὴ φιλοσοφον ἐν τοι τέν τινὶ τοπεν καὶ νυν καὶ ἐπειτα ἀνευρ σχιεν Thuc. ΙΙ. 75. 6: ἀπ υτηιοληκεσαν γαρ πάλαι τε καὶ πλεῖστοι παραχρῆφια.

meo observatio id ne nobis sit utilis in Soph. p. 22s E, ubi 'talibaumius scripsit: το ιἐν ἀρχαιοπρεπές τι πάτριον,