장음표시 사용
361쪽
dat philosophus,quod dicere men
dacia reiste, primus caeteros omnes docuerit: inquit, λι- Ομ 1υς --λεμνως G. Haec autem quam sint absti
da ex illis paret, quae de prisca poesi
etiam Graecorum ante dicebamus. quo vero iure nomen generis ei speciet proprium fecerunt, quae &posterius prodierat, & mera legitia mae poeseos erat, non dicam φυας, sed παρ βαας fictione enim fabularum, & uniuersa dramatica. antiquior est, vel ipsorum testimonio, poesis illa, qua vetustissimi ho mines ad superum aras utebantur, cum pro acceptis beneficitis gratia,
agentes, laudes eorum hanerent.
Omnino dubitari 'non debet quin Mantiquissima & nobilissima omnium sit haec poesis: cuius proculdubio exemplum caeteris mortali-
362쪽
ius dederunt, qui & vetustate M pietate omnes populos Vincebant, Hebrari. concedemus igitur Platoni & Aristyleli, diuinam Hebraeorum poesim, & siqua fuit illi similis, quia nullae in ea fabulae, nulla
nomine censeri non debere apage tam iniquam , tam absurdam sententiam. quinimo meliore iure co- tendat aliquis, solam hanc esse veram S logitimam poesim , quae vel Deum canit, vel ad Deum homines ducit. qqod & Plato tandem videtur int a xisse, cum pulsis de Repuplica sua poetis, solus
retinuit, prudentςr vereque discrimen faciens inter τυ αγαμν - αν 8c ν-ψοῦ M. At quorsum ista longe adeo repetita Z gliquis dicet. nempe ut ostenderemus, non essς adeo miradum, e titisse plim viros
363쪽
eruditos quibus Romana Satira poema nequaquam videretur poLse dici. nam cur ridiculam aut fibuolam dubitatione eiusmodi existimabimus 3 quum si Platonis de Aristotelis stamus sententia fatendum sit, Satirae scriptores non ma
gis haberi posse pro poetis, quam
Empedoclem, & similes alios, quos, non iubet Aristoteles appellari. pari namque ratione etiam hi non poetae fuerint dicendi. In Satira fabulae nullae sunt: nisi quod aeni interdum de apologi breues inseruntur: sed --
νας-μυ viai prorsus nubiae imitatio praeterea heic nulla: napoeta ipse loquitur αλας et ς απαμελίω Φαγωγ diserte autem ait Plato,scriptionem eiusmodi imitationem nullam continere: & tamen -- ceu oblitus sententiae suae no-- . V tu;
364쪽
minat . eius verba sunt in tertio De re publica: εἰ ἰασω Σπιχρυ-
cautius Aristoteles, qui etsi imitationis: speciem hanc non praetermittit, ab ea tamen , quam poesin dici voluit, tacite excludit, cum exemplum nullum ponit ubi sit locum habitura: si igitur fabulas respuit, & imitatione Caret Satira, poesis esse ex horum sententia non potest . Quod autem metro Vtitur Satira : non propterea poema erit Aristotelie qui adeo nullammetri rationem ducit, ut mimos soluta oratione scriptos, habeat pro poematis: at contra, Herodoti hi
storiam, si pedum legibus astringa
tur, poema futuram neget. Praetemea, res gestas ut plurimu narrat Satira: non ut comoedia, fictas ad ar-
365쪽
bitrium poetae: est igitur quodammodo poesis haec historica: quod cu Aristotelis placitis pugnat pro
sus. quod enim ait, κα/-συνποιέ; , c ν γψῖον πιιητής quibus concedere. videtur , etiam
eum posse dici poetam. qui Veras historias versu descripserit et aliter longe intelligendum: & ad ea solum dramata referendum, quorum hypothesis ab historia est: ut Persi rum A:schylii fabulae vero totius αλας ab ingenio poetae. Frustra vero obijciat aliquis, inter species poeseos unam poni ab Aristotele. quam vocat ψι- λ μ η Anm. nihil enim hoc ad Satirae Sermones, de quibus capite tertio dicebamus: nam eo loco philoisphus epopoeia intellexit, qualis est Homeri poesis, quae &- ωασα eidem dicitur.
366쪽
libro Rhetoricorum & saepe apud Graecos rhetores ψιλκ vel ψληλεις opponitur si ἐμμποι - ἐμιώ- at in libello De poetica, & apud Platonem in secundo de legibus, k- ωι μήπια χεν , aliter accipiendum , quomodo iam diximus. Constat igitur non posse Satiram ex doctrina Aristotelis, dc definitione poeseos quam ipse est secutus, poema dici. Etiam Horatius, ut initio retulimus, eandem tuetur sententiam di sed aliis argumentis: ita enim disputat. Poesis non est tantum ἐριναίεις : neque a soluta oratione solo metro distat: verum etiam elocutione ac sententiis: omnia enim sectatur exquisita, ma-
367쪽
gna, sublimia: quare Satira quae detracto metro nihil ab eloquio pedestri distat, poesis non est. profert
deinde comoediae exemplum: quam propter rationem eandem a poesi quidam abiudicarint. Quam variae super natura ac definitione poeseos iactatae sunt apud veteres sententiae. Horatij locus iste clare ostendit. nam tota haec illius argumentatio,
definitioni innititur longe ab illa diueris , quam ex Platonis atque Aristotelis doctrina posse colligi superior diputatio euincit. Refellit philosophus in commentariolo De
poetica recepta a multitudine vulgi opinionem illorum,qui poesin non aliud esse crederent, quam γ& omnes qui oratione suam
metro Vincirent, quacumque tam
dem de re scriberent, poetas nomi-n'rent. ad hanc ergo inchoatam
368쪽
3 3 Is. CAs Ava Idefinitionem persciendam, multa alij adiecerant, quibus conditiones exponebant orationi numeris iam adstrictae insuper necessarias, ut iustum poema posset censeri. non memini usquam apud Graecos imuenire definitionem hanc Vonc piis verbis expressam: sed in Iudςorum commentationibus de re m loca eam definitionem ossedimus, quam cum ipsi fateantur a Graecisse accepisse, pro Graeca huc afferrenonNerebimuri est enim appositiLsma ad Horatij mentem. Poesin
Hebraei vis vocant, οιοιί .: vel G ca voce leuiter corrupta, s. poeta
369쪽
et ) - νῶν του tu ντος 4b M s , ηδ ρο - , ε - το,. post essoratio nobilis Dei illustris in cuius partes inuicem vincta sunt, mentem Dauentis declarans verbis breuibus ,seuaumus, si
bratas : sue, appensis. Vides in hac pulcherrima definitione multas de siderari condiciones ad iustu poema , quarum ultima est lex metri: siquidem quae vox pondus &librationem significat, neic interpretemur de lege metrica: non de concinnitate orationis ,& ea quam ipsi nY'o vel nisn nominant. prima conditio de connexione siue rei tione partium inter ipsas, videtur adiecta propter genus poeseos, quo Utuntur, quae similitudine desinem tiae versus inuicem alligat. in Grae
ca & Latina poesi quid sit ε -
370쪽
metro, haec conditio locum nullum habeti carieta sunt communia. proxima coditio n m, a breuibiu vembis, eo spectat, quod ut docet Plato in Alcibiade c. plerumque obscura est poetarum oratio : nctitse est cuiusvis eorum scripta interpretari: inquit Socrates apud pla
plane est quod in definitione tragoediae posuit Aristoteles, πυσμενω λόγω : cuius interpretatio extat luculenta in aureolo eius libello. &apud Platonem. Huic definitioni par & gemina fuit, quam animo conceperat Horatius , cum illa faciebat: eque enim concludere versum